III SA/Po 281/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 4 czerwca 2019 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lutego 2019 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lutego 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w P. z [...] września 2017 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w wysokości [...] zł, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego za pozytywnym rozpatrzeniem tego wniosku przemawia wydanie skarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, skarżący powołał się na treść złożonego oświadczenia o stanie majątkowym. Z ostatniego wynika, że skarżący zamieszkuje wspólnie z matką na należącej do matki nieruchomości. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...]zł netto miesięcznie. Skarżący pokrywa połowę kosztów utrzymania nieruchomości ([...] zł) oraz wydatkuje kwotę [...]zł miesięcznie na telefon. Skarżący nie posiada rachunków bankowych, oszczędności, nieruchomości, czy ruchomości o wartości ponad [...] zł. Okoliczności te stanowiły podstawę do wydania przez referendarza sądowego tut. Sądu postanowienia z 15 maja 2019 r., sygn. akt III SPP/Po 38/19, zwalniającego skarżącego z wpisu od skargi i oddalającego wniosek w pozostałym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednak zauważyć, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący występując o ochronę tymczasową nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący co prawda przedstawił swoją obecną sytuację osobistą oraz majątkową, jednak z okoliczności tych nie wywiódł którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym miejscu zauważyć trzeba, że sytuacja majątkowa i osobista skarżącego nie jest sama w sobie wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są, jak już była o tym mowa powyżej, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak dobrowolnego wykonania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną, skutkować będzie co najwyżej wszczęciem egzekucji administracyjnej w oparciu o regulacje ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") celem przymusowego uzyskania wynikającej stąd kwoty pieniężnej. Fakt egzekucji obowiązku pieniężnego skarżącego, nawet przy istnieniu po jego stronie trudnej sytuacji majątkowej, której tut. Sąd nie neguje, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba bowiem mieć na względzie to, że po pierwsze – wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Po drugie – w świetle art. 8-10 u.p.e.a. – dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA). Ze względu na okoliczności prezentowane przez skarżącego na uwagę w tym względzie zasługuje przede wszystkim rozwiązanie przyjęte na gruncie art. 9 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z § 1 tegoż artykułu wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Stosownie zaś do art. 871 § 1 pkt. 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.) wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych – przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, nie mogą natomiast odnieść zamierzonego rezultatu twierdzenia skarżącego, w których zmierza on w istocie do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wskazując na rażące naruszenie przez nią oznaczonych w skardze regulacji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można bowiem oceniać jej zgodności z prawem, a jakiekolwiek rozstrzygnięcie tut. Sądu w tym przedmiocie prowadziłoby w istocie do "przedsądu" – przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy sądowoadministracyjnej. Powyższe nie pozwala uznać, aby w okolicznościach niniejszej sprawy zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.