III SA/Po 368/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu [...] września 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi I. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd odrzucił skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, z powodu usunięcia braku formalnego - polegającego na podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia - z uchybieniem wyznaczonego terminu. Postanowienie to doręczone zostało skarżącemu dnia [...] lipca 2016 r. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2016 r. skarżący wniósł, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie na powyższe postanowienie tut. Sądu, kwestionując, aby niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze stanowiło brak formalny uniemożliwiającym nadanie jej prawidłowego biegu. Kolejnym pismem procesowym, z tego samego dnia, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia rzeczonego braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 86 § 2 P.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W świetle natomiast art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Za ukształtowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do istotnego uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia w istocie nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1999 r., II CZ 129/99, lex nr 110599; z dnia 4 października 2001 r., I CZ 116/01, lex nr 52578; z dnia 10 stycznia 2002 r., I CZ 198/01, lex nr 53302; z dnia 3 października 2002 r., I CZ 120/02, lex nr 74409; post. NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. FZ 61/04 niepubl.). W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożonego środka zaskarżenia. Pogląd ten został ukształtowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a następnie zaakceptowany w doktrynie (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1957 r. II CZ 123/57, NP 1958 nr 3; z dnia 2 września 1993 r., II CRN 83/93, lex nr 293287; post. SN z dnia 10 stycznia 2002 r., I CZ 198/01, lex nr 53302; literatura powołana w "Kodeksie postępowania cywilnego z komentarzem" pod red. prof. dr J. Jodłowskiego i SN dr hab. K. Piaseckiego, Wyd. Prawnicze, W-wa 1989 r., t. I, s. 277). Przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 88 P.p.s.a.), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem (por. post. Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł zarówno zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi, w którym podniósł, że w sprawie nie doszło do istotnego braku formalnego tejże, jak i wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia tego braku formalnego. Podjęte przez skarżącego czynności procesowe wzajemnie się zatem wykluczają, bowiem uznanie, że brak formalny wywiedzionej skargi nie uniemożliwiał nadanie jej prawidłowego biegu, spowoduje, że uchybienie terminowi do jego uzupełnienia nie będzie mogło wywołać dla strony ujemnych skutków procesowych. Okoliczność czy tak jest w istocie musi być bezsporna. Początek ewentualnego biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyznaczać będzie w konsekwencji data doręczenia skarżącemu orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 czerwca 2016 r. Wtedy dopiero zaistnieje możliwość złożenia skutecznego wniosku o przywrócenie terminu, spełniającego wymogi określone w art. 86 i art. 87 P.p.s.a. (patrz. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2012r., II GZ 222/12; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013r., I FZ 39/13). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.