III SA/Po 368/17

Dnia 31 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie WSA Marek Sachajko WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej za wrzesień 2011 roku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...] września 2012 r., nr [...], stwierdził J. O. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "Zakład Produkcyjno Handlowy [...] O. J." powstanie obowiązku w opłacie paliwowej z tytułu wprowadzenia na rynek krajowy paliw silnikowych i określił wysokość opłaty paliwowej za miesiąc wrzesień 2011r. w następujący sposób: podstawa wyliczenia opłaty paliwowej - [...] t, stawka opłaty paliwowej za 2011r. -122,82 zł/tonę wysokość opłaty paliwowej - [...] zł W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2011 r. kwocie [...]zł. W przedmiotowej sprawie, jak wskazał organ, ujawniono szereg nieprawidłowości w zakresie obrotu we wrześniu 2011 r. wyrobem akcyzowym (olejem przeznaczonym do celów opałowych). W sprawie naruszono art. 88 ust. 4 (posiadanie paliwa opałowego w zbiorniku o pojemności 5. 000 l podłączonym do odmierzacza paliw, zużycie 95 l oleju opałowego do celów napędowych), art. 89 ust 6 i 8 oraz art. 14 (braki formalne w oświadczeniach o przeznaczeniu oleju opałowego, niezłożenie miesięcznego zestawienia oświadczeń). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej od wprowadzonych na rynek krajowy paliw silnikowych za miesiąc wrzesień 2011 r. Dalej, organ powołując art. 37h ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) wyjaśnił, że przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są paliwa silnikowe oraz gaz. Paliwami silnikowymi, o których mowa są m.in. wyroby inne niż określone w pkt 1-3 przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, z wyłączeniem stanowiących samoistne paliwa biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych bez względu na kod CN (ust. 3 pkt 4). W niniejszej sprawie, w ocenie organu, paliwem silnikowym jest olej opałowy, który został zużyty niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 88 ust 4 ustawy o podatku akcyzowym. Strona, między innymi, posiadała olej opałowy w zbiorniku podłączonym do odmierzacza paliw, stwierdzono również posiadanie oleju opałowego w zbiorniku paliwa pojazdu mechanicznego. W sprawie miało zatem miejsce zużycie oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniem, co zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym stanowi przedmiot opodatkowania akcyzą. W świetle przedstawionych przepisów, czynność ta podlegała również opłacie paliwowej. Wysokość zobowiązania w akcyzie została określona w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej, zgodnie z art. 37k ww. ustawy, powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu. W przedmiotowej sprawie ustawowy termin zapłaty podatku akcyzowego upłynął z dniem 25.10 2011 r. Zatem obowiązek w opłacie paliwowej powstał również w miesiącu wrześniu 2011 r., a zaległość w opłacie paliwowej w dniu 26.10. 2011 r. Organ podał, że do obliczenia wysokości opłaty paliwowej przyjął stawkę opłaty paliwowej na 2011 rok w wysokości 122,92 zł za tonę paliwa silnikowego, ogłoszonej w zw. z art. 37m ust. 4 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym w Obwieszczeniu Ministra Infrastruktury z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2011 (M.P. z 2010r., Nr 97, poz. 1133. Natomiast gęstość oleju w wysokości [...] [kg/m3], służąca do określenia podstawy obliczenia opłaty paliwowej przyjęta została ze sprawozdania z badań próbki oleju pobranej w dniu [...].09.2011r , sporządzonego na potrzeby sprawy dotyczącej podatku akcyzowego. Gęstość ta jest zgodna z wymaganiami jakościowymi dla paliw ciekłych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 9 grudnia 2008r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. Nr 221 z 2008r., poz. 1441) – Załącznik Nr 2, wymagania jakościowe dla oleju napędowego stosowanego w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym. Do obliczenia wysokości opłaty paliwowej organ przyjął ilość 5095 litrów oleju opałowego, tj. pojemność zbiornika paliwa, w którym strona przechowywała olej przeznaczony do celów opałowych (5000l) i pojemność zbiornika paliwa pojazdu mechanicznego, w którym ujawniono olej napędowy 95l. Od powyżej decyzji J. O. wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania, zawieszenie postępowania lub umorzenia niniejszego postępowania. Zarzucił, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych zawartych w decyzji o podatku akcyzowym, która nie była prawomocna ani ostateczna i o czym nie został poinformowany. Zarzucił organowi brak bezstronności. Powołał się na argumenty jakie podnosił w sprawie dotyczącej podatku akcyzowego. Zakwestionował przyjęcie, że do zbiornika był podłączony odmierzacz paliw spełniający wymogi określone w szczególnych przepisach a także to, że olej z wózka widłowego był używany niezgodnie z przeznaczeniem do celów napędowych. Skarżący kwestionował również ilość oleju przyjmowaną do obliczania opłaty paliwowej. Jego zdaniem powinna być uwzględniania ilość zużyta a nie ilość liczona od pojemności zbiorników. Skarżący nie kwestionował klasyfikacji oleju dokonanej przez organ na podstawie analizy laboratoryjnej próbki cieczy znajdującej się w zbiorniku. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na dokonaną przez funkcjonariuszy celnych kontrolę przeprowadzoną na stacji paliw zlokalizowanej w S. , należącej do J. O., podczas której stwierdzono, przepływowy odmierzacz paliw (dystrybutor) podłączony do zbiornika podziemnego (o pojemności 5000 litrów), w którym znajdował się olej opałowy. Z kolei kontrola w firmie Zakład Produkcyjno – Handlowy "[...]" J. O. w S. wykazała obecność oleju opałowego w zbiorniku wózka widłowego (o pojemności 95 litrów). Organ odwoławczy podał, że Skarżący decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2012r. został zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2011r. od [...] litrów na które składały się: [...] litrów oleju opałowego, od którego nie zostało złożone miesięczne zestawienie oświadczeń, [...] litrów pojemności zbiornika z olejem opałowym podłączonym do odmierzacza paliw, [...] litrów pojemności zbiornika wózka widłowego, w którym ujawniono olej opałowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013r. nr [...] a jej ustalenia skutkowały wszczęciem postępowania w przedmiotowej opłacie paliwowej. Organ odwoławczy stwierdził, że podniesione w odwołaniu zarzuty stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji w zakresie podatku akcyzowego, co do których została wydana decyzja i tym samym odnoszenie się do tych zarzutów stanowiłoby w swej istocie naruszenie zasad dwuinstancyjności i trwałości decyzji. Podał, powołując się na art. 37 h ust. 1 i ust. 2 ustawy o autostradach płatnych, że konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym jest obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej. W decyzjach obu organów w zakresie podatku akcyzowego zostało wykazane, że J. O. wprowadzał do obrotu i zużywał w swojej firmie olej opałowy jako olej napędowy, dlatego też stał się podatnikiem w akcyzie. Okoliczności te stanowiły podstawę wydania decyzji z [...] września 2012r przez organ I instancji. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że zaistniały czynności powodujące wymagalność opłaty paliwowej, zaś zobowiązanym do jej uiszczenia stał się odwołujący. W ocenie organu skoro stronie określono w sposób ostateczny zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, to w konsekwencji należało określić także obowiązek zapłaty opłaty paliwowej. Obowiązek ten jest bowiem ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w akcyzie. Wynika to z zależności, że co do zasady obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. We wniesionej w terminie skardze J. O. wniósł o: 1. Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu i instancji w całości; 2. wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji; 3. zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięć: a. pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego prezez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. i SA/Wr 1184/11, b. pytania prawnego w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 99/11 skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 21 czerwca 2011r. 4. przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Dyrektora Izby Celnej nr [...] i załączonej decyzji z dnia [...] września 2012 roku na okoliczności wskazane w uzasadnieniu niniejszej skargi; 5. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj art. 131 ordynacji podatkowej ( dalej O.p.) poprzez nie wyłaczenie pracowników organu i jej Dyrektora pomimo istnienia przesłanek i podstawy prawnej a także błędy proceduralne w toku czynności, 1. Art. 121,122,123 O.p. poprzez 1.1 niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i zaniechanie informowania o istotnych elementach postępowania i ich znaczenia dla niniejszego postępowania, zważywszy na rozbieżności interpretacyjne i stopień zawiłości sprawy; uniemożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji i wypowiedzenia się w jego przedmiocie, 1.2. nie wyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie, tj. w szczególności, a/ istotności lub braku istotności braków w oświadczeniach nabywców oleju opałowego i weryfikacji ich wiarygodności oraz przeznaczenia przedmiotu transakcji w tym również w konfrontacji z ratio legis regulacji, b/ustalenia czy "odmierzacz paliw" spełnia wymagania określone w przepisach wykonawczych (Rozporządzenia Ministra Gospodarki) czyli parametry wymagane dla tego urządzenia, co warunkuje odpowiedzialność podatnika, zważywszy, że odmienne rozstrzygnięcie organ II instancji uczynił w innej sprawie przy tożsamym stanie faktycznym ( w załączeniu : decyzja z dnia 28 września 2012 roku), c/możliwości użycia wózka widłowego co celów napędowych, na co nie pozwalał stan techniczny wózka, oraz czy przedmiotowy wózek posiadał cechy pojazdu mechanicznego we wrześniu 2011 roku ( nie sprawny, nie używany) 1.3. pominięcie zgłoszonych twierdzeń, żądań i pozostawienie wniosków o zawieszenie postępowania oraz wstrzymanie zaskarżonej decyzji bez rozpoznania, bez formalnych procesowych odniesień i bez uzasadnienia tego stanu rzeczy, 1.4. poczynienie ustaleń faktycznych bez dowodów na podstawie poszlak wbrew logice i zasadom doświadczenia życiowego oraz bezzasadne kwestionowanie przedłożonych przez odwołującego w sprawie materiałów dowodowych, 1.5 nie wyjaśnienie wątpliwości i poczynienie w tym zakresie ustaleń na niekorzyść podatnika 2. Naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj: art. 180,181,187 i 191 a także 121 O.p. poprzez, 2.1 nie zebranie niezbędnego ( a właściwie żadnego ) materiału dowodowego , zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego w niezbędnym zakresie, wskazanym w odwołaniu od decyzji organu I instancji i niniejszej skardze, 2.2 poczynienie ustaleń w sprawie cech odmierzacza paliw bez przeprowadzenia dowodów na tą okoliczność przy jednoczesnej odmowie wiarygodności jedynego dowodu przedłożonego na tą okoliczność przez podatnika, 2.3. błędne ustalenie, że oświadczenia nabywców oleju opałowego są wadliwe podczas gdy braki te były nieistotne, zostały uzupełnione oraz umożliwiały poczynienie wszystkich istotnych ustaleń na potrzeby kontroli podatkowej i weryfikacji celu spożycia oleju opałowego, 2.4. błędne ustalenie, że olej opałowy stwierdzony w wózku widłowym był ( mógł być) przeznaczony do celów napędowych w sytuacji, gdy wózek nie posiada już cech użytkowych i we wrześniu 2011 z uwagi na stan techniczny nie był sprawny i nie był napędzany za pomocą silnika spalinowego z uwagi na jego stan techniczny, co organy podatkowe pominęły i czego pomimo zarzutu nie zweryfikowały, 2.5. ustalenie, że organ I instancji nie przesłuchiwał nabywców bezpodstawnie, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i bez poinformowania o przyczynach zaniechania i podjętych działaniach w zakresie tego zarzutu, 2.6 bezpodstawne i gołosłowne stwierdzenie, że :" J. O. wprowadzał do obrotu i zużywał w swojej firmie olej opałowy jako olej napędowy". ( brak jest w materiale dowodowym jakichkolwiek dowodów na takie stwierdzenie, 3. Naruszenie przepisów postępowania poprzez poczynienie ustaleń faktycznych i wykładnię przepisów prawa w sposób naruszający Dyrektywę Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. zobowiązującą Państwa do nakładania kar współmiernych do ich celu i które to kary winny mieć odpowiedni skutek odstraszający, 4. Naruszenie art. 121 O.p. poprzez wydanie na podstawie tożsamego stanu faktycznego różnych - skrajnie odmiennych - rozstrzygnięć, interpretacji ( wykładni) tych samych przepisów co dotyczy zaskarżonej decyzji i decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2012 roku w sprawie [...] w zakresie w jakim uznano/nie uznano odmierzacz paliw za przedmiot, który spełnia parametry wymagane dla tego urządzenia i w zakresie uzasadnień tych rozbieżności, co narusza naczelne zasady postępowania podatkowego, a także zasadę swobodnej oceny dowodów czyniąc ją dowolną i skrajnie niekorzystną dla podatnika w niniejszej sprawie i de facto podważa a w zasadzie niweczy zaufanie do organów podatkowych, 5. Naruszenie art. 121 § 1 O.p. oraz zasad Konstytucyjnych, poprzez powoływanie się na konieczność ścisłej interpretacji tekstu podatkowego, mimo możliwości odstąpienia od literalnego znaczenia przepisu, w sytuacji gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, ratio legis regulacji, zasadami logiki, racjonalnego rozumowania oraz zasadami państwa prawnego i konstytucyjną zasadą proporcjonalności, równego traktowania podmiotów, sprawiedliwości społecznej (art. 2, 31, 32 Konstytucji RP), a taki właśnie przypadek występuje w przedmiotowej sprawie, 6. Naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez : nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego, mającego prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w szczególności : ustalenia istotności braków w oświadczeniach sporządzanych przez nabywców oleju opałowego i weryfikację możliwości ustalenia tożsamości podmiotów je podpisujących i istotnych elementów transakcji i celu przeznaczenia oleju opałowego, a także w konsekwencji zaniechania uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie ( brak było również informacji podatnika o przyjętej interpretacji i zamierzeniach w tym zakresie pomimo wielu różnych interpretacji i praktyk orzeczniczych w orzecznictwie sądów administracyjnych), a także ustalenia przymiotów odmierzacza paliw w kontekście czy jego funkcjonalność umożliwiała skasowanie wskazania podczas pomiaru, oraz czy rozpoczęcie nowego pomiaru było wstrzymane do czasu skasowania ostatniego, co wykazał, zarzucał i wnosił o wyjaśnienie skarżący wbrew ustaleniom organów meriti, a także czy wózek widłowy mógł być wykorzystany do celów napędowych z uwagi na jego stan techniczny, 7. art. 124, 187 i 191 O.p. poprzez nie rozpatrzenie i brak oceny wszystkich dowodów w ich wzajemnej łączności, albowiem poczynione w tym względzie ustalenia nie odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie odniesiono się do wszystkich koniecznych ustaleń oraz wniosków strony mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazano jedynie niektóre fakty, które organ uznał za udowodnione i nie wyjaśniono odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, bezzasadnie i lakonicznie uzasadniono odmowę wiarygodności wniosków, dowodów, w tym dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą oraz wniosków dotyczących przeprowadzenia dodatkowych dowodów i ustaleń; nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonych w aktach sprawy, oraz pominięcie istotnych wniosków strony skutkowało przyjęciem przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji doprowadziło do naruszenia prawa materialnego w szczególności art. 89 u.p.a, 8. art. 188 w zw. z art. 121 art. 124 O.p. poprzez niczym nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów w tym dowodu z przesłuchania strony, i wyjaśnienia stanu technicznego i prawnego "odmierzacza paliw", wózka widłowego i uzupełnienia nieistotnych braków oświadczeń nabywców oleju opałowego, 9. art. 127 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie odniesienia się (rozstrzygnięcia) do istoty sprawy, brak odniesienia do zarzutów związanych z nieuprawnionym zawyżeniem odpowiedzialności podatnika, tj. potrójnym i podwójnym zastosowaniem akcyzy w stosunku do tego samego oleju, albowiem nabył w miesiącu wrześniu jedynie 35080 litrów oleju a organy celne naliczyły mu akcyzy od ilości większej oleju aniżeli posiadał w czasie objętym kontrolą i zastosowanie kumulacji sankcji, a wszak przepis mówi o zastosowaniu stawki, a nie "stawek" do każdej przyczyny stosowania wyższej stawi akcyzy wskazanej w art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, zaniechanie odniesienia się również do innych zarzutów, 10. art, 21 ustawy ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie płatności odsetek od zaległości podatkowych, w sytuacji gdy winny być określone od dnia doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 11. naruszenie art. 121 ordynacji podatkowej, albowiem organy podatkowe nie informowały podatnika o istotnych niezbędnych informacjach czy wyjaśnieniach w tej niezwykle skomplikowanej dla strony sytuacji prawnej; pomijając milczeniem wnioski dowodowe i twierdzenia, wątpliwości skarżącego i wydając dwie różne decyzje na tym samym materiale dowodowym, w oparciu o tożsame ustalenia faktyczne, 12. naruszenie art. 145 ordynacji podatkowej poprzez brak skutecznego doręczenia decyzji albowiem ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie otrzymał decyzji, II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności poprzez naruszenie: 1. art. 89 ust. 16 w związku z art. 89 ust. 5-15, 8 , 10 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej w skrócie: u.p.a, 2. art. 37 h, j, k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, 3. art. 89 ust. 16 w związku z art. 5-15 u.p.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP, 4. przepisu art. 89 ust. 5, 15 i 16 ustawy o podatku akcyzowym z art. 2 i art. 31 ust. 3, 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) art. 89 ust 16 u.p.a., poprzez zastosowanie wykładni językowej tego przepisu, mimo, iż prowadzi ona do absurdalnych z punktu widzenia społecznego i ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć i pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi i zasadami Konstytucyjnymi, 5. art. 89 ust. 16 u.p.a, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszenie art. 89 ust. 14 i ust. 15 tejże ustawy skutkuje koniecznością zastosowania wobec skarżącego stawki akcyzy określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a, 6. art. 2 ust 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L. 03.283.51 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2003/96/WE, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zastosowanie stawki podatku akcyzowego określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. nie pozostaje w opozycji do uregulowań zawartych w ww. przepisach wspólnotowych, 7. art. 31. ust 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, 8. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów, 9. art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady państwa prawa, sprawiedliwości społecznej, 10. art. 2 ust 3, art. 21 ust. 1 i ust. 4 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L. 03.283.51 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2003/96/WE, poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że zastosowanie stawki podatku akcyzowego określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 u.p.a. nie pozostaje w opozycji do uregulowań zawartych w ww. przepisach wspólnotowych, 11. naruszenie art. 89 ust. 16 ustawy poprzez zastosowanie kumulacji sankcji wobec tego samego oleju trzykrotnie i dwukrotnie tj. zastosowanie jej do ilości oleju opałowego której podatnik nie posiadał w spornym miesiącu i de facto kilkukrotne karanie za to samo, wbrew dyspozycji przedmiotowego przepisu o zastosowaniu 1 sankcji za niespełnienie warunków wskazanych w tym przepisie uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki opodatkowania, co nastąpiło wbrew literalnemu brzmieniu bowiem : "w przypadku niespełnienia warunków określonych w/ ust 5-15, stosuje się stawkę akcyzy określoną w ust. 4 pkt 1, 12. naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 1 lit.a i lit. B ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym w związku z art. 88 ust. 4 i 5 ustawy o podatku akcyzowym poprzez uznanie, że odmierzaczem paliw jest urządzenie nie spełniające definicji zawartej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 roku wraz z załącznikiem i w konsekwencji naruszenie art. 89 ust. 16 ustawy o podatku akcyzowym w sytuacji, gdy w realiach niniejszej sprawy urządzenie podłączone do zbiornika paliw nie spełniało warunków zakreślonych w ustawie i tymże akcie wykonawczym, 13. art. 21 ustawy ordynacja podatkowa poprzez błędne ustalenie płatności odsetek od zaległości podatkowych, w sytuacji gdy winny być określone od dnia doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, 14. naruszenie Dyrektywy Rady 95/60/WE z dnia 27 listopada 1995 r. zobowiązującej Państwa Unii Europejskiej do nakładania kar współmiernych do ich celu i które to kary winny mieć odpowiedni skutek odstraszający w związku z art. 89 ustawy o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podał, że zarzuty wskazane w skardze są w znacznym stopniu powieleniem zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji w sprawie podatku akcyzowego. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty paliwowej, będące kwestią sporną w niniejszej sprawie jest bezpośrednim następstwem wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. Organ podał, że Skarżący wbrew zarzutom skargi miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie, nie ustanowił pełnomocnika. Nie wnosił o zawieszenie postępowania a zapytania prawne skierowane do Trybunału Konstytucyjnego wskazane w skardze nie mają związku z charakterem niniejszej sprawy. W ocenie organu chybione są też wszystkie zarzuty tyczące się oświadczeń nabywców oleju opałowego, nie były one bowiem istotą postępowania. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2011r., toczące się pod sygn. III SA/Po 333/13 (k. 39). Sprawa dotycząca podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2011r. (sygn. III SA/Po 333/13) była zawieszona, po podjęciu została jej nadana sygn. III SA/Po 681/16. Wyrokiem z dnia 16 października 2016r. WSA w Poznaniu uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2012r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2011r. Skarga kasacyjna wniesiona przez J. O. od w/w wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2017r. (sygn. I GSK [...]). Z uwagi na odpadnięcie podstawy zawieszenia postępowania sąd postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2017r. podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie a sprawie dotychczas prowadzonej pod syg, III SA/Po 1336/13 została nadana sygn. III SA/Po 368/17. Na rozprawie dnia 31 maja 2017r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia 28 września 2012r. w sprawie określenia J. O. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Z.P.H. "[...]" w S. , zobowiązanie w opłacie paliwowej za wrzesień 2011 r., liczonej od [...] l paliwa w wysokości [...] zł. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym ( obecnie tekst jedn.: - Dz. U. z 2015 r. poz. 641). Stosownie do art. 37h ust. 1 tejże ustawy opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu silników spalinowych. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o których mowa w ust. 1 rozumie się - zgodnie z art. 37h ust. 2 ww. ustawy - czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. (art. 37k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 I ust. 1 ustawy). Obowiązek zapłaty podatku akcyzowego wynika z samego prawa, decyzja w przedmiocie opłaty paliwowej może ale nie musi być wydana bez konieczności uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. Z powyżej wskazanej regulacji ustawowej wynika, że ustalenia faktyczne dotyczące obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego są zasadniczo podstawą określenia, w oparciu o art. 37h, art. 37j i art. 37k ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym zobowiązania w opłacie paliwowej. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej na podstawie art. 37k ust. 1 ustawy powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego – elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. przedmiot, podmiot czy moment powstania obowiązku są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego (wyrok NSA z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt I GSK 986/15, LEX nr 2142958; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 967/16). Zakres postępowania, którego przedmiotem jest określenie wysokości opłaty paliwowej determinowany przez normę materialnoprawną, a to art. 37j ust. 1 i art. 37k ust. 1 i art. 37I ust. 1 u.a.p., obejmuje dwie relewantne prawnie okoliczności faktyczne, a mianowicie dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem jest wyrób akcyzowy oraz ustalenie ilości tego wyrobu, od której określony podmiot jest zobowiązany zapłacić opłatę paliwową (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 967/16). Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 22 marca 2017r. (I GSK 980/15) opłata paliwowa jest powiązana z podatkiem akcyzowym na trzech płaszczyznach: podmiotowej (zobowiązany do opłaty paliwowej jest podmiot dokonujący czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym), przedmiotowej (podstawa obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw, od których podmiot jest obowiązany uiścić akcyzę), podmiotowo – przedmiotowej (momentem powstania obowiązku uiszczenia opłaty paliwowej jest moment powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym). Wskazane wyżej silne powiązania opłaty paliwowej z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym wyrobu akcyzowego ma tę konsekwencję, że poczynione w sprawie określenia podatku akcyzowego ustalenia faktyczne co do tego wyrobu, tj. jego ilości i przedmiotu opodatkowania, mają istotne znaczenie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej. Uzasadnione jest więc oparcie rozstrzygnięć w obydwu tych postępowaniach na tych samych ustaleniach faktycznych. Nie ma zatem potrzeby ani też konieczności powielania tychże czynności na tożsame w obydwu tych postępowaniach istotne prawnie fakty i zbędne przedłużanie postępowania, o ile nie pojawią się jakiekolwiek wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Jest to tym bardziej uzasadnione w sytuacji wydania decyzji określającej wysokość podatku akcyzowego. Funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja w akcyzie potwierdza istnienie tego zobowiązania w konkretnej wysokości, a przesłanką takiego ustalenia jest stwierdzenie, że spełniona została jedna z przesłanek tego opodatkowania, a mianowicie wymóg dokonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Skoro zaś ustawodawca za wprowadzenie paliw silnikowych oraz gazu na rynek krajowy uznaje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, to określenie w odrębnej decyzji zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym potwierdza, że takie czynności, zidentyfikowane dla potrzeb postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, zostały przez dany podmiot dokonane. A zatem uznanie podmiotu za podatnika podatku akcyzowego w odniesieniu do tego samego wyrobu akcyzowego i tej samej jego ilości automatycznie oznacza, iż jest on również podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej ( tak NSA w wyroku z 22 marca 2017r. I GSK 980/15). W przedmiotowej sprawie organy określając opłatę paliwową nie dokonywały odrębnych ustaleń faktycznych, oparły się w tym zakresie na ustaleniach dokonanych w prowadzonej wobec Skarżącego sprawie dotyczącej podatku akcyzowego. Wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. decyzja z [...] lutego 2012r. stwierdzająca powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc 2011r. utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013r. stanowiła w przedmiotowej sprawie dowód o kluczowym znaczeniu. Jak słusznie wskazał NSA w cytowanym wyżej wyroku z dnia 22 marca 2017r. decyzja taka jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W konsekwencji organ podatkowy nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 194 § 1 O.p. Nie istnieje potrzeba udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego. Co więcej, organ podatkowy nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne w sprawie bez uprzedniego wzruszenia domniemania wynikającego z art. 194 § 1 O.p. Treść dokumentu urzędowego podlega jednak pewnego rodzaju ocenie organu podatkowego. Wszak organ podatkowy musi zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć znaczenie dla sprawy. Niemniej jednak ocena ta nie może wiązać się z wartościowaniem i nieskrępowaną weryfikacją dokumentu urzędowego. Do czasu wzruszenia domniemania organ podatkowy jest związany dokumentem urzędowym. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że oparcie wydanych decyzji na podstawie ustaleń dokonanych w decyzji w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Organ mógł rozstrzygnięcie w sprawie oprzeć na dokumencie jakim była ta decyzja. Sytuacja jednak, w toku niniejszego postępowania uległa zmianie. Decyzja w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku akcyzowym została wyeliminowana z obrotu prawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z dnia 19.10.2016r. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z 7 kwietnia 2017r. (I GSK 64/17) skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona, gdyż wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiadał prawu. WSA uchylając obie decyzje uznał, że nieprawidłowe było stanowisko organów w zakresie paliwa, co do którego nie złożono zestawienia oświadczeń ([...] litrów oleju opałowego). Za zasadne uznał stanowisko organów w zakresie nałożenia podatku akcyzowego dotyczącego [...] litrów pojemności zbiornika z olejem opałowym podłączonym do odmierzacza paliw i 95 litrów pojemności zbiornika wózka widłowego, w którym ujawniono olej opałowy. NSA uznał za zasadny zarzut braku odniesienia się przez sąd I instancji do kwestii dotyczącej odmierzacza paliw w rozumieniu art. 88 ust. 5 u.p.a. z 2008r. , co winno być ocenione przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. NSA nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej opodatkowania paliwa znajdującego się w wózku widłowym. Podał, że wózek widłowy jest pojazdem i niewątpliwie służy do transportu towarów, względnie można go uznać za inny środek przewozowy i zasadnie (art. 88 ust. 3 pkt 1 u.p.a.) opodatkowano podatkiem akcyzowym ilość oleju opałowego, która mogła być przechowywana w zbiorniku wózka widłowego. W niniejszej sprawie opłata paliwowa liczona była od [...] litrów paliwa. Jego kwalifikacja dokonana w oparciu o sprawozdanie z badania próbki paliwa nie była w niniejszej sprawie sporna. Określona w sprawozdaniu gęstość paliwa ([...] [kg/m 3 ] była zgodna z wymaganiami jakościowymi dla paliw ciekłych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 9 grudnia 2008r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. Nr 221 z 2008r. poz. 1441 – załącznik nr 2). Wskazane w decyzji 5095 litrów paliwa określonego jako użyty niezgodnie z przeznaczeniem obejmowało: 5000 l pojemności zbiornika z olejem napędowym przeznaczonym do celów opałowych, który był podłączony do odmierzacza paliw i 95 litrów pojemności zbiornika wózka widłowego. Jak wynikało z w/w wyroku NSA z 7 kwietnia 2017r. kwestia 5000 litrów nie została przesądzona w sprawie dotyczącym podatku akcyzowego. Za prawidłowe uznano stanowisko organów w zakresie 95 litrów odnoszących się do wózka widłowego. Ustalenie to wiąże sąd w niniejszej sprawie, stronę i organy. Jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z 14 września 2016r. (I FSK 328/15) "Co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu". Prawomocne rozstrzygnięcie w kwestii 95 litrów paliwa na potrzeby podatku akcyzowego nie pozwala jednak na oddalenie skargi w niniejszej sprawie, mimo wskazanej na wstępie niniejszych rozważań możliwości dokonania własnych ustaleń w sprawach dotyczących opłaty paliwowej. Określona została bowiem opłata paliwowa w jednej wysokości za wrzesień 2011r., obejmującej łącznie [...] litrów pojemności zbiornika z odmierzaczem paliwa i wózka widłowego a organ dokonał ustaleń jedynie na podstawie dowodu z dokumentu w postaci decyzji określającej wysokość zobowiązania akcyzowego, która mocą prawomocnego wyroku sądu została wyeliminowana z obrotu. W ocenie Sądu wyeliminowanie (na etapie postępowania sądowego) z obrotu tej decyzji, która była dowodem w niniejszej sprawie skutkuje uznaniem, że zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone we wskazanym już wyżej wyroku NSA z dnia 22 marca 2017r. (I GSK 980/15) , zgodnie z którym zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Niezależnie zatem czy decyzja w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zostanie uchylona czy też nastąpi stwierdzenie nieważności tego aktu prawnego, jeżeli tylko przesłanki wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego wiążą się z wadliwością dotycząca przeprowadzenia postępowania dowodowego i wadliwością ustalenia ilości wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, mamy do czynienia z zaistnieniem sytuacji, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i na mocy art. 135 p.p.s.a decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. Z tych względów na w/w podstawie orzeczono jak w pkt I wyroku. Odnosząc się do wskazanych w skardze zarzutów Sąd uznał, że nie były one uzasadnione. Dotyczyły bowiem, jak słusznie wskazał organ kwestii rozważanych w postępowaniu dotyczącym zobowiązania akcyzowego. I w sytuacji gdy organ w sprawie opłaty paliwowej dokonuje ustaleń w oparciu o ustalenia wynikające z decyzji w przedmiocie zobowiązania akcyzowego, ponowne badanie tych samych okoliczności nie jest zasadne. Nadto zarzuty te obejmowały również kwestie związane z 35.080 litrami paliwa, które nie były przedmiotem niniejszego postępowania. Obejmowały też zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczącego podatku akcyzowego, co nie było przedmiotem niniejszej sprawy. Z akt postępowania nie wynika brak umożliwienia Skarżącemu czynnego udziału w sprawie czy też brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik nie został ustanowiony. Zarzut dotyczący braku wyłączenia pracownika organu również okazał się nieuzasadniony. Skarżący nie wskazał bowiem żadnych okoliczności związanych z zaistnieniem przesłanek skutkujących uznaniem, że decyzja została wydana przez pracownika, który winien być wyłączony. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy winien poczekać na wydanie decyzji w zakresie określenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, by na tej podstawie, w oparciu o wskazania Sądu, dokonać prawidłowych ustaleń w przedmiocie ewentualnego zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 6 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013.490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804), zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł na którą składają się wpis w wysokości [...] zł i opłata za czynności ustanowionego w sprawie pełnomocnika – radcę prawnego w kwocie [...]zł.