III SA/Po 445/18

Dnia 10 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik ( spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka - Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia opłaty paliwowej za miesiąc grudzień 2004r., po wznowieniu postępowania oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie określenia B.B., zwanemu dalej Skarżącym, opłaty paliwowej za grudzień 2004 r. W dniach od [...] maja 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. pracownicy Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili kontrolę podatkową w przedsiębiorstwie Skarżącego w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku akcyzowego i opłaty paliwowej za okres od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. Ustalenia postępowania kontrolnego, zawarte w protokole kontroli podatkowej z dnia [...] sierpnia 2005 r., stanowiły podstawę do wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...], postanowieniem z dnia [...] października 2005 r., postępowania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 r. w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. Strona złożyła do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2004 r. i określił to zobowiązanie w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Po 987/07, oddalił skargę. Jednocześnie decyzją z [...] kwietnia 2006 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił podatnikowi opłatę paliwową za miesiąc grudzień 2004 roku w wysokości [...] zł. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z [...] marca 2007 r., nr [...], uchylił tę decyzje w części i określił stronie zobowiązanie w opłacie paliwowej w wysokości [...] zł. Na decyzję tę strona nie złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. podatnik zażądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] marca 2007 r., wydanej w przedmiocie opłaty paliwowej, podnosząc, że odwołanie w tej sprawie zostało sporządzone przez osobę nie posiadającą pełnomocnictwa, której uprzednio decyzja ta została doręczona, co podatnikowi uniemożliwiło obronę. W piśmie z [...] grudnia 2015 r. podatnik sprecyzował, że swoje żądanie opiera na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 9 Ordynacji podatkowej. Oprócz wskazanej już uprzednio kwestii pełnomocnictwa zakwestionował wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej, wskazując na nieuwzględnienie przez organ podatkowy nadpłat podatku akcyzowego i podatku VAT, a także opłaty paliwowej, do których doprowadził jego księgowy, a co spowodowało nierzetelność ksiąg podatkowych. Podkreślił, że była to przyczyna niezgodności stanów magazynowych. Znajduje to potwierdzenie w dokumentach wraz z opinią biegłego sądowego. Podatnik podniósł ponadto, że nie sprzedawał oleju opałowego z dystrybutora, jak również nie dokonywał takich zakupów. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 9 oraz art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją. W dalszych pismach strona podtrzymała swoje stanowisko nadal kwestionując wyniki przeprowadzonej kontroli. Wskazała, że nie importowała autogazu tylko nabywała go w kraju z opłaconą akcyzą. Deklaracje z tego tytułu podpisywał księgowy jako pełnomocnik, chociaż nim nie był, posługując się sfałszowanym dokumentem pełnomocnictwa, który wykorzystał także przy odwołaniu. Nadpłacone podatki dotyczyły oleju napędowego na własne potrzeby, na co wystawiane były faktury VAT. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z [...] lutego 2016 r., działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] marca 2007 r. wydanej w przedmiocie opłaty paliwowej. Organ podatkowy wskazał, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Jednocześnie podał, że odnośnie podstawy z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...], odmówiono wznowienia postępowania. Na skutek wniesionego odwołania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał powyższą decyzję decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Odnosząc się do argumentacji odwołującego, w której powołuje się on na: – kwestię sfałszowanej decyzji tego organu z [...] marca 2007 r., wydanej na podstawie sfałszowanych dowodów, to jest protokołu kontroli podatkowej sporządzonego w oparciu o sfałszowaną księgowość podatkową, a także – sfałszowanego pełnomocnictwa umocowującego do działania jego księgowego, organ podatkowy wskazał, że podatnik nie przedłożył dowodów, w tym w szczególności prawomocnych wyroków sądów, z których wynikałoby, że którekolwiek z dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), oraz że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2). Podatnik nie udowodnił także, że sfałszowane zostało pełnomocnictwo, przy czym organ podatkowy podkreślił, że w sprawie opłaty paliwowej był on reprezentowany przez inną osobą niż księgowy – to jest przez adwokata. Organ podatkowy wskazał, że strona zadeklarowała i wpłaciła opłatę paliwową od autogazu na zasadzie samoobliczenia. Jeżeli strona uważała, że została ona uiszczona nienależnie mogła wystąpił o stwierdzenia nadpłaty, co zresztą uczyniła. Kwota nadpłaty w opłacie paliwowej za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i października 2004 roku została zaliczona na zaległość w podatku akcyzowym wynikającą z decyzji z [...] lutego 2006 r. Strona nie wypełniła przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dowody załączone przez stronę dotyczyły innego okresu, niż poddany kontroli. W skardze do WSA w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zarzucił niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, a w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu i przyjęcie, że skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowych koniecznych do wznowienia postępowania w sprawie. Jednocześnie skarżący wniósł o powołanie biegłego dla dokonania prawidłowego rozliczenia zestawienia rocznego za 2004 rok, przy uwzględnieniu informacji i korekt zawartych w załączonym piśmie. Jednocześnie podniósł, że kontrola została przeprowadzona w sposób niezgodny z prawem, na podstawie nierzetelnie wypełnionych ksiąg rachunkowych, a postępowanie prowadzone było bez udziału strony. W dodatkowym piśmie Skarżący wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w sprawie, tj. decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2007 r., w której zmieniono zobowiązanie podatkowe oraz kolejnej decyzji z tego dnia w przedmiocie opłaty paliwowej, opinii doradcy podatkowego oraz ponowił wniosek o powołanie biegłego. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Po 776/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W dniu [...] lutego 2017 r. do Izby Celnej w Poznaniu wpłynął kolejny wniosek Skarżącego z dnia [...] lutego 2017 r., uzupełniony w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r., o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 Ordynacji podatkowej § 1 pkt 1 i 5, unieważnienie (uchylenie) decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2007 r. w opłacie paliwowej (oraz podatku akcyzowym) za grudzień 2004 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że podczas przeprowadzania kontroli w maju 2005 r., kontrolujący nie zwrócili uwagi na to, że zliczają faktury samemu do siebie; asystujący księgowy podczas kontroli nie wiedział nawet, że źle księguje i złożył odwołanie nie będąc świadomy popełnianego przez siebie błędu, podobnie z drugim odwołaniem sporządzanym przez mecenasa, który nie wiedział o fakturach samemu do siebie. Urząd Skarbowy, w ocenie Skarżącego, usunął fikcyjną sprzedaż wskazując fikcyjne faktury. Do wniosku Skarżący załączył m.in. decyzję Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2006 r., opinię wydaną przez doradcę podatkowego oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2002 r. stanowiącą dowód na to, że można wystawić decyzję w kwocie należności zero. W kolejnym wniosku z dnia [...] maja 2017 r. Strona podniosła, że dowodem istniejącym w chwili wydawania decyzji, nieznanym organowi, były fałszywe faktury samemu do siebie i zawyżony bilans końcowy. Zdaniem strony sprzedaż została zawyżona o [...] litrów i o taką wartość winna być umniejszona sprzedaż, zatem w konsekwencji nie byłoby sprzedaży bez dokumentów nabycia. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżący wskazał ponadto, że w roku 2009 stwierdzono u niego ciężką chorobę psychiczną, urojenia i upośledzenie umysłowe, które prawdopodobnie było od kilku lat wcześniej, co tłumaczyłoby przekazywanie faktur samemu do siebie i tolerowanie zmiany bilansów końcowych. Do pisma Strona załączyła kopie opinii lekarskich. W dniu [...] listopada 2017 r. Strona przedłożyła w organie kolejne opinie lekarskie mające stanowić dowód tego, że była ona osobą chorą psychicznie już przed wszczęciem postępowania kontrolnego. Nadto podniosła, że nie była przesłuchiwana na żadnym etapie postępowania, księgowy składał deklaracje z tytułu opłaty paliwowej bez zgody strony i organ I instancji nie przesłuchał Skarżącego na tę okoliczność. Po rozpatrzeniu argumentacji strony Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w wyniku wznowionego, postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., postępowania wydał w dniu [...] listopada 2017 r. decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że postępowanie w sprawie wznowienia nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, lecz jego istotą jest jedynie ocena pod kątem wystąpienia i wpływu na decyzję podstawy prawnej określonej w art. 240 Ordynacji podatkowej i jest to wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych. Jednocześnie w ocenie organu nie zaistniała w sprawie żadna z podstaw wznowienia postępowania określona w pkt 1, 5 i 7 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Strona nie przedłożyła dowodów popełnienia fałszerstwa, a nadto nie wykazał związku między rzekomymi fałszerstwami a treścią decyzji. Organ wskazał również, że Naczelnikowi Urzędu Celnego w [...] wydającemu decyzję z dnia [...] lutego 2006 r., jak i Dyrektorowi Izby Celnej w Poznaniu wydającemu decyzję z dnia [...] marca 2007 r. znane były wszystkie dowody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] września 2006 r. Dowody te nie były zatem nowymi, a były przedmiotem badania w postępowaniu prowadzonym przez organy celne. Z ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że księgi rachunkowe były prowadzone wadliwie i nierzetelnie, co oznacza, ze podatnik dokonywał błędnego księgowania, ale nie oznacza to, że ustalenia co do ilości oleju napędowego zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego obarczone są wadą podwójnego ewidencjonowania tego samego wyrobu akcyzowego. Ponadto nawet gdyby organ skarbowy dokonał ustaleń odmiennych od ustaleń organu celnego, to decyzja innego organu podatkowego, odnosząca się do innej materii podatkowej nie jest nową okolicznością, a tym samym nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji. Organ wskazał również, że żądanie przeprowadzenia we wznowionym postępowaniu dowodów z przesłuchania świadków czy opinii biegłego nie spełnia podstawowego warunku przewidzianego w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej dla wznowienia postępowania. Odnosząc się do przedłożonych przez podatnika opinii lekarskich, mających stanowić dowód występowania u strony choroby psychicznej zauważyć należy, że nie istniały one w dniu wydania decyzji ostatecznej. Z ww. opinii w żaden sposób nie wynika, aby Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego, czy postępowania podatkowego był osobą z ograniczoną zdolnością do czynności prawnych, czy też był jej pozbawiony. Nie została również spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Organ nie dostrzegł również związku z przedłożoną decyzją w przedmiocie określenia wartości celnej ciągnika drogowego oraz objęcia tego towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Organ stwierdził również, że okoliczności na które powołuje się strona, a mianowicie zmiana remanentów przez księgowego, księgowanie faktur fikcyjnych "samemu do siebie" były podnoszone przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2008 r. i z dnia [...] listopada 2015 r. i sprawy te zakończyły się prawomocnymi wyrokami WSA oddalającymi skargi strony. Na powyższą decyzję strona, pismem z dnia [...] listopada 2017 r., wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu odwołanie, w którym podniosła, że opinie psychiatryczne są dowodem nowym w sprawie, zostały sporządzone w przyszłości, ale dotyczą prowadzonej wcześniej działalności i stanowiły mocny dowód dla prokuratury w postępowaniu karnym. Choroba ujawniła się, zdaniem strony, przede wszystkim na podstawie tej kontroli i prowadzonej księgowości. Już w 2000 r. Skarżący zgodził się na sprzedawanie samemu sobie oleju napędowego i obciążanie z tego powodu podatkami dochodowym i VAT. Nie rozróżniał, co jest prawidłowe, a co złe. Drugim nieznanym organowi dowodem było powołanie się przez organ na art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Po usunięciu fałszywych dokumentów faktur samemu do siebie nie istnieje sprzedaż na minus, lecz pozostaje remanent końcowy autentyczny. Organ nie posiadał wiedzy o wystawianiu faktur samemu do siebie i zużywaniu oleju napędowego na potrzeby własne. W kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżący podniósł, że postępowanie w podatku akcyzowym jest przedawnione, bowiem WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylił decyzję ostateczną i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. Stąd, w ocenie strony, Sąd unieważnił wszystkie czynności wykonane do dnia wydania wyroku i nakazał przeprowadzenie postępowania zupełnie od nowa. Kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Skarżący wniósł o przesłuchanie księgowego wraz z pracownikami biura księgującymi dokumenty przedsiębiorcy oraz pracowników urzędu celnego i skarbowego, sporządzających protokoły i decyzje. W piśmie z dnia [...] marca 2018 r. Strona ponownie wniosła o dodatkowe sprawdzenie przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej za grudzień 2004 r., bowiem urząd celny nie udowodnił, kiedy powstało zobowiązanie, a z wyroku Sądu Rejonowego w [...] wynika, że w nieokreślonym czasie przed grudniem 2004 r. Wraz z pismem z dnia [...] marca 2018 r. Strona podniosła jak dotychczas oraz wskazała, że przesyła zupełnie nowy dowód i załączyła załączniki z protokołów urzędu celnego z dnia [...] sierpnia 2005 r., wyrok WSA w Poznaniu z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, akt oskarżenia Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2009 r. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Skarżący podniósł, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego nie zaistniało w grudniu 2004 r., a organ nie ustalił daty. Nadto zdaniem strony nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. Skarżący załączył ponadto dwie faktury załączone uprzednio do protokołu kontroli podatkowej z [...] sierpnia 2005 r., które w jego ocenie są falsyfikatami rzekomej sprzedaży. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w dniu [...] maja 2018 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2017 r., stwierdzając w uzasadnieniu, że skoro stronie określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 r. z tytułu posiadania nieopodatkowanego oleju napędowego, to w konsekwencji istniały podstawy do określenia opłaty paliwowej za ten okres. Wprawdzie nie sposób stwierdzić kiedy dokładnie nastąpiła sprzedaż wyrobu nieopodatkowanego, jednak jednocześnie jest pewne, że nastąpiło to najpóźniej w grudniu 2004 r. Decyzja ostateczna Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2007 r. została doręczona pełnomocnikowi strony [...] marca 2007 r., a zatem przed upływem okresu przedawnienia (z końcem 2010 r.). Skarżący nie przedłożył również dowodów, w szczególności prawomocnych wyroków sądów, z których wynikałoby, że którekolwiek z dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Strona nie przedstawiła nowych okoliczności czy dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi wydającemu decyzję, które miałyby wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Część okoliczności podnoszonych przez stronę była nadto uprzednio podnoszona we wnioskach o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych prawomocnymi wyrokami WSA w Poznaniu. Nie mogą być również uwzględnione wnioski dotyczące przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, bowiem kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu zwykłym jest niedopuszczalna. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do WSA w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie, unieważnienie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2007 r. oraz zwrot wpłaconych kwot z odsetkami do dnia zwrotu. Zdaniem Skarżącego z protokołu kontroli, na podstawie którego wydano ww. decyzję, nie ma takich nieprawidłowości w sprzedaży i posiadaniu oleju napędowego. Urząd Celny w [...], który wydał decyzję prowadził postępowanie karnoskarbowe dotyczące tej samej sprawy stwierdzając, że w bliżej nieokreślonym czasie przed grudniem 2004 r. Skarżący nie ujawnił przedmiotu opodatkowania i taki zapadł wyrok w dniu [...] października 2009 r. Dowód ten istniał w chwili wydawania decyzji w marcu 2007 r. i wcześniej podczas wydawania decyzji pierwotnej i nie był znany podczas wystawiania decyzji, lecz ujawniony później w postępowaniu karnoskarbowym. Ogromne znaczenie ma kiedy przypada termin zapłaty podatku i kwestia przedawnienia. Skarżący ponownie podniósł, że WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylił wszystkie decyzje odmawiające uchylenia decyzji ostatecznych, a tym samym decyzje ostateczne straciły prawomocność. Skarżący wskazał ponadto, że protokół wskazuje brak przestępstwa w grudniu 2004 r., co potwierdza wyrok karny, a wyrok WSA wskazuje przedawnienie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Cywilnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2007 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja ta nie jest także obarczona jakąkolwiek wadą stanowiącą przyczyną stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie została wydana w zwykłym trybie postępowania, lecz w trybie nadzwyczajnym wskutek wznowienia postępowania. Istotą takiego postępowania nie jest kontynuacja postępowania zwykłego, a jedynie ocena pod kątem wystąpienia i wpływu na decyzję podstawy prawnej określonej w art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800, zwanej dalej O.p.). Następnie należy wskazać, że w kwestii prawidłowości określenia Skarżącemu wysokości opłaty paliwowej za miesiąc grudzień 2004 r. – obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej jest konsekwencją powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Wynika to z art. 37h ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, ze zm., zwanej dalej ustawą o autostradach). Skoro stronie określono zobowiązanie podatkowe za miesiąc grudzień 2004r. z tytułu posiadania nieopodatkowanego oleju napędowego to istniały podstawy do określenia opłaty paliwowej za ten okres. W prawomocnym wyroku z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Po 776/16, WSA w Poznaniu stwierdził m.in., że pogłębiona analiza stanowiska, które jest prezentowane przez skarżącego poczynając od wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r., prowadzi do konstatacji, że skarżący nie zmierza w istocie do wykazania zaistnienia którejś z przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącej o wystąpieniu podstawy do wznowienia tego postępowania, lecz zarzuca organowi podatkowemu oparcie tej decyzji na błędnych ustaleń faktycznych, w tym zwłaszcza na nieprawidłowych – w ocenie skarżącego – wynikach przeprowadzonej kontroli podatkowej. Tymczasem wznowienie postępowania podatkowego nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej i formalnej kontroli dotychczas wydanej decyzji ostatecznej. Trudno również uznać, by dowodami istniejącymi w chwili wydania decyzji, której uchylenia domaga się strona były wyrok Sądu Rejonowego z [...] października 2009 r. czy zapadły w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie podatku akcyzowego z [...] marca 2007 r. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09. Powtórzyć również należy za Sądem rozpatrującym sprawę z poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania, że nie sposób uznać, aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), lub aby decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] marca 2007 r. wydana została w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Nie jest bowiem w tym względzie wystarczające samo twierdzenie strony skarżącej, że dowód na którym oparto tę decyzję jest fałszywy, bądź że decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa, lecz konieczne jest stwierdzenie tych okoliczności orzeczeniem właściwego sądu. Skarżący natomiast na takie orzeczenie się nie powołuje. Sąd wskazał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 642/12, oddalił skargę wywiedzioną przez podatnika na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z [...] marca 2007 r. w przedmiocie podatku akcyzowego, a w której to decyzji organ podatkowy stwierdził brak podstawy wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2014 r., sygn. akt I GSK 171/13, oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego od tego wyroku. Orzeczenia te zapadły po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylił poprzednio wydaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] września 2009 r. i utrzymaną przez nią w mocy decyzję tego organu z [...] lutego 2009 r., w których również odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2007 r. Wprawdzie orzeczenia te dotyczyły sprawy określenia skarżącemu podatku akcyzowego z grudzień 2004 roku, jednakże jak słusznie zauważył organ celny w kontrolowanej obecnie sprawie dotyczącej opłaty paliwowej za ten miesiąc – postępowanie w zakresie opłaty paliwowej opiera się na materiale dowodowym i ustaleniach poczynionych w toku postępowania podatkowego – przez co prawidłowość tych ostatnich ma równie istotne znaczenie w sprawie określenia opłaty paliwowej. Zatem powyższe orzeczenia, jako orzeczenia prawomocne, w odniesieniu do obecnie rozpatrywanej sprawy wywołują istotne konsekwencje prawne. Zgodnie bowiem z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W odniesieniu do sądów oznacza to, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Nie można wobec powyższego na obecnym etapie uznać stanowiska skarżącego, w którym w dalszym ciągu stara się on wykazać kwalifikowaną wadę prawną, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jaką miałaby być obarczona ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z [...] marca 2007 r. z powodu błędnego wystawiania faktur VAT dokumentujących wewnętrzny rozchód oleju napędowego, jako że stanowisko w tym zakresie stanowi niedopuszczalną polemikę z przywołanym powyżej prawomocnym wyrokiem tut. Sądu. W odniesieniu do choroby Skarżącego organ zasadnie wskazał, że z opinii lekarskich nie wynika, że Skarżący w trakcie postępowania kontrolnego czy podatkowego był osobą z ograniczoną zdolnością do czynności prawnych czy był jej pozbawiony. Ponadto ponownie wskazać należy, że mając na względzie dotychczasowe rozważania na uwzględnienie nie zasługują także wnioski dowodowe formułowane przez skarżącego przed tut. Sądem. Stwierdzić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie brak jest natomiast wątpliwości, których wyjaśnieniu miałyby służyć przedstawiane przez skarżącego dokumenty. Nie jest także rolą tut. Sądu poszukiwanie – przy ocenie zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania – dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do kwestii przedawnienia zobowiązania z opłaty paliwowej organ zasadnie wskazał, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2007 r. została doręczona pełnomocnikowi strony przed upływem okresu przedawnienia i nie została zaskarżona. Wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylone zostały jedynie decyzje z dnia [...] lutego 2009 r. i [...] września 2009 r. wydane w trybie nadzwyczajnym, w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. w zakresie podatku akcyzowego, a zatem pozostające bez wpływu na ww. decyzję ostateczną. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.