III SA/Po 55/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. S. kwotę 997,- zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego. W dniu 4 maja 2021 r. B. O. zwróciła się do Burmistrza [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...], położonej w miejscowości U., gmina [...]. Burmistrz [...] decyzją z dnia 3 listopada 2021 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i wyjaśnił, że w sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem zaproponowana przez inwestora linia zabudowy nie kontynuuje linii zabudowy budynków z obszaru analizowanego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że istniejąca linia zabudowy przebiega w odległości od 12 m do 17 m od drogi, tworzy uskok. Najdalsza zabudowa znajduje się na terenie działki nr [...] w odległości 17 m od drogi. Dla planowanej inwestycji należałoby wyznaczyć obowiązującą linię zabudowy w odległości 17 m od drogi. Inwestor zawnioskował natomiast o linię zabudowy w odległości 80 m od drogi. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstwa. Zaproponowana przez inwestora lokalizacja planowanego budynku wykracza poza pas istniejącej zabudowy znajdującej się po północnej stronie drogi gminnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. O. i L. O., decyzją z dnia 3 stycznia 2022 r., uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że działka inwestycyjna nie przylega bezpośrednio do drogi gminnej oznaczonej nr [...]. Oddzielają ją od niej działki nr [...], [...], [...] i [...], które leżą bezpośrednio przy drodze i to na nich jest wyznaczana linia zabudowy. Posadowienie planowanego budynku na działce nr [...] odbywać się będzie "na tyłach" działek bezpośrednio kształtujących pierwszą i jedyną linę zabudowy ustalaną od strony drogi gminnej. W badanej sprawie nie ma podstaw do rozstrzygania kwestii podobieństwa w zakresie linii zabudowy, albowiem jest i będzie ona w przyszłości wyznaczona wobec drogi gminnej nr [...] poprzez zabudowę na działkach bezpośrednio przylegających do tej drogi. Organ odwoławczy uznał ponadto, że konieczna do wyjaśnienia pozostaje kwestia zabudowania działek nr [...] i [...] w kontekście wpływu tej zabudowy na ewentualne ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Choć działki te objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to ze względu na to, iż znajdują się w obszarze analizowanym i są zabudowane, powinny być objęte analizą. Burmistrz [...], decyzją z dnia 15 listopada 2022 r. (nr [...]), ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem z dnia 4 maja 2021 r. Organ I instancji po raz kolejny stanął na stanowisku, że w sprawie nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zaproponowana przez inwestora linia zabudowy nie kontynuuje linii zabudowy na działkach z wyznaczonego obszaru analizowanego. Burmistrz podkreślił, że nie podziela stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w decyzji z dnia 3 stycznia 2022 r. W jego ocenie z żadnych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika brak zwolnienia od badania i wyznaczenia linii zabudowy dla działek znajdujących się w dalszej odległości od drogi. W realiach badanej sprawy lokalizacja planowanego budynku nie odpowiada regułom rozlokowania istniejącej zabudowy na działkach objętych analizą. W świetle zasady "dobrego sąsiedztwa", określone oddalenie zabudowy od drogi publicznej byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby na działkach sąsiednich istniejąca zabudowa była oddalona od drogi publicznej na taką samą odległość o jaką wnioskuje inwestor. Budynek objęty wnioskiem inwestora stanowiłby nowy element kompozycji urbanistycznej obszaru. Nie ma możliwości harmonijnego wkomponowania planowanej zabudowy w zastany układ przestrzenny obszaru analizowanego - w zgodzie z ładem przestrzennym miejsca. Obecna zabudowa w obszarze analizowanym i linie, które wyznacza, nie mogą być podstawą do wyznaczenia nowej linii zabudowy na wnioskowanym terenie zgodnie z wnioskiem inwestora. Z analizy nie wynika natomiast, aby w sprawie możliwe było zastosowanie odstępstwa. Pas istniejącej zabudowy po północnej stronie drogi gminnej, działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] wynosi do 55 m. Zaproponowana przez inwestora lokalizacja planowanego budynku wykracza poza ten pas. Odnosząc się do kwestii zabudowy na działkach nr [...] i [...] organ I instancji wskazał, że na działkach tych znajduje się zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oraz zabudowa produkcyjna i usługowa, charakteryzująca się zupełnie odmiennymi wskaźnikami i parametrami zabudowy niż wnioskowana inwestycja. Mając na względzie zachowanie ładu przestrzennego organ analizował działki zabudowane o takiej samej funkcji zabudowy jaka jest wnioskowana, tj. w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. W odwołaniu z dnia 5 grudnia 2022 r. do B. O. i L. O. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucili niezastosowanie się do zaleceń Kolegium wynikających z decyzji z dnia 3 stycznia 2022 r. w zakresie właściwego sposobu wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu odwołania podkreślili, że w sytuacji, gdy planowana zabudowa nie przylega do pasa drogowego albo ma być realizowana w głębi działki zabudowanej już innymi budynkami, racjonalnym jest ustalenie warunków zabudowy nawet gdy wymóg wyznaczenia linii zabudowy nie został spełniony. W rozpoznawanej sprawie nie podstaw do rozstrzygania kwestii podobieństwa w zakresie linii zabudowy, albowiem jest i będzie ona w przyszłości wyznaczona wobec drogi gminnej poprzez zabudowę na działkach bezpośrednio przylegających do tej drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 18 stycznia 2023 r., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. P. S. skorzystał z prawa do złożenia sprzeciwu do sądu administracyjnego od decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 287/24, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że organ I instancji dwukrotnie zaprezentował taką samą ocenę prawną, z którą to oceną Kolegium już raz się nie zgodziło. W tego rodzaju przypadkach, jak tu analizowany – noszących znamiona obstrukcji po stronie organu pierwszej instancji – organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie od decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, jeżeli dojdzie do przekonania o niezasadności orzeczonej odmowy, może w postępowaniu odwoławczym ustalić warunki zabudowy, w tym, co do zasady, zlecić sporządzenie projektu (pozytywnej) decyzji, uzyskać niezbędne uzgodnienia oraz ocenić zgodność decyzji z przepisami odrębnymi. Wobec tego, powtórnie rozpoznając sprawę, Kolegium powinno merytorycznie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną. W zależności od poczynionych ustaleń organ odwoławczy powinien wydać pozytywną albo negatywną decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 30 maja 2025 r. (nr [...]), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło o ustaleniu, na rzecz B. O. i L. O. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...] w U. , gm. [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zlecił opracowanie projektu decyzji osobie uprawnionej, wystąpił o niezbędne uzgodnienia oraz o aktualne zapewnienie dostaw energii od E. Sp. z o.o., uzupełnił materiał dowodowy w zakresie danych z ewidencji gruntów, a także zamówił wydanie mapy w wersji cyfrowej w celu sporządzenia analizy, jej wyników oraz projektu decyzji. Zgromadzony w aktach sprawy organu I instancji wtórnik mapy zasadniczej dostarczony wraz z wnioskiem był już bowiem nieaktualny (nastąpiły zmiany w zagospodarowaniu terenu oraz w stanie ewidencji gruntów). Sporządzony przez urbanistę projekt wraz z wymaganymi załącznikami został przesłany do uzgodnień następującym organom: Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego w [...], Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej PGWWP w [...], Państwowemu Powiatowego Inspektorowi Sanitarnemu w [...], Dyrektorowi Zarządu Zlewni PGW WP w [...] oraz Staroście [...]. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], Dyrektor Zarządu Zlewni PGW WP w [...] oraz Starosta [...] uzgodnili przekazany projekt w zakresie swoich kompetencji. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej PGWWP w [...] decyzją z dnia 4 lutego 2024 r. odmówił uzgodnienia projektu rzeczonej decyzji w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz zobowiązał organ odwoławczy do umieszczenia w treści decyzji warunku lokalizacji indywidualnej oczyszczalni ścieków poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią o p=1% oraz uzupełnienia rzędnej wody powodziowej o p=1% w pkt 2 ppkt 2 lit. f projektu decyzji. Organ odwoławczy dokonał korekty projektu decyzji we wskazanym powyżej zakresie, a nadto uzupełnił rzędną wody powodziowej w pkt 2 ppkt 2 lit e projektu. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, skorygowany w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią został uzgodniony decyzją z dnia 21 marca 2025 r. wydana przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej PGWWP w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego (analizy urbanistycznej) wynika, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje 10 działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a także działka nr [...], które są zagospodarowane i zabudowane w sposób zapewniający kontynuację funkcji i cech kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Spełnione są warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. Projekt decyzji sporządzony został przez osobę uprawnioną, zgodnie z przepisami art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p., a przed wydaniem decyzji uzyskano niezbędne uzgodnienia. Organ odwoławczy nie stwierdził żadnych przeszkód formalnych i merytorycznych uzasadniających odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową i skoro nie ma żadnych przesłanek nakazujących odmowę ustalenia warunków zabudowy i spełnione są warunki określone w przepisach art. 61 ust. 1 u.p.z.p., należało ustalić żądane warunki zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie P. S. z dnia 28 kwietnia 2025 r. organ odwoławczy wskazał, że do działki nr [...] prowadzi istniejąca droga gruntowa położona na działkach, do których wnioskodawca posiada tytuł prawny. Droga ta nie istnieje co prawda w sensie ewidencyjnym (nie ma terenu oznaczonego jako użytek drogowy "dr" w ewidencji gruntów), jednak póki co, gdy jest to dojazd do terenów rolnych, nie jest konieczne wykazanie tego w ewidencji gruntów, bowiem drogi dojazdowe do terenów rolnych oznacza się jako użytki rolne. Faktycznie w terenie droga istnieje, choć jest mało używana. Przebieg tej drogi odpowiada deklaracji wnioskodawcy. Istnieje też zjazd z drogi gminnej na tę drogę wewnętrzną. Należy więc stwierdzić, że warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony. Konsekwencją tego stanu jest sposób wyznaczenia frontu terenu inwestycji (działki nr [...]), a zarazem wielkość obszaru analizowanego, który, wbrew twierdzeniu strony, wyznaczono jako absolutne minimum (trzykrotność frontu terenu inwestycji). Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza wcale nie pominęła kwestii występowania na działkach nr [...] i [...] funkcji produkcyjnej, jednakże wnioski wysnute z tego faktu są odmienne od oczekiwań i poglądów strony. Co zaś się tyczy linii zabudowy organ odwoławczy wskazał, że choć na mapie jest to mało czytelne, to na działce nr [...] jest kontur budynku garażowego, który wyznacza najdalej położoną zabudowę od drogi, a zarazem tworzy linię zabudowy od strony rzeki. Żadna z podniesionych przez stronę kwestii nie wymagała dalszego wyjaśniania, czy zmian. Z tego powodu nie było zasadne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, czy przesłuchiwanie autora projektu decyzji. P. S., pismem z dnia 27 sierpnia 2025r., skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zażądał uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 10 § 1, art. 10 § 1 w zw. z art. 40 § 2, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 89 § 1 i 2, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 4 u.p.z.p., art. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 1 R.w.n.z., art. 61 ust. 1 pkt 1a i 2 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 5a u.p.z.p. W uzasadnieniu zgłoszonych zarzutów skarżący wskazał, że organ odwoławczy przeprowadził w całości postępowanie, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, natomiast analiza, na której oparto rozstrzygnięcie nie została opatrzona podpisem autora oraz datą, więc może być uznana co najwyżej za projekt. Jednocześnie organ odwoławczy uchylił się od przeprowadzenia rozprawy, choć wymagało tego wystąpienie spornych interesów stron. Uzasadnienie samej decyzji jest przy tym zbyt lakoniczne, albowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób przekonujący dlaczego za front działki został przyjęty odcinek południowej granicy między działkami nr [...] i [...], a nie wschodnia granica między działkami [...] i [...], z którą to działką związany miałby być faktyczny i główny dostęp do drogi publicznej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił także dlaczego obszar analizowany został wyznaczony w odległości 207 m, skoro zgodnie z przepisami obszar ten może wynosić maksymalne 200 m ani dlaczego uznał, że planowana inwestycja mieszkaniowa może powstać obok zupełnie sprzecznej pod względem funkcji zabudowy przemysłowo-produkcyjnej znajdującej się na należących do skarżącego działkach nr [...] i [...]. Z działalnością skarżącego wiążą się emisje dźwiękowe, których normy są odmienne dla otoczenia przemysłowego, a inne dla otoczenia mieszkaniowego. Zlokalizowanie zabudowy mieszkaniowej w miejscu, gdzie od prawie 30 lat prowadzona jest działalność przemysłowa spowoduje niemożność jej dalszego prowadzenia. Dalej skarżący wskazał, że organ odwoławczy wbrew przepisom ustalił drugą linię zabudowy w stosunku do istniejącej linii zabudowy, choć celem zapisu o "dostępie z tej samej drogi publicznej" miało być uniemożliwienie dokonywania zabudowy w głębi terenu przez oddalenie zabudowy od drogi publicznej. Taka zabudowa byłaby możliwa jedynie wówczas, gdyby na działkach sąsiednich istniejąca zabudowa także była oddalona od drogi publicznej. Brak takiej zabudowy uniemożliwia zaś urbanizację drugiej linii. W rozpoznawanej sprawie wyznacznikiem dla ustalenia drugiej linii zabudowy ma być zabudowa istniejąca na działce nr [...], która nie tylko znajduje się poza właściwym (ustalonym zgodnie z przepisami) obszarem analizowanym, ale i nie została ujawniona w dokumentach zgromadzonych w aktach postępowania, a jej istnienie i funkcja są zaledwie sugerowane. Organ odwoławczy przyjął ponadto, że nieruchomość objęta wnioskiem ma dostęp do drogi publicznej poprzez inną nieruchomość, gdy tymczasem nieruchomość ta nie jest obciążona na rzecz objętej wnioskiem nieruchomości nr [...] jakimkolwiek ograniczonym prawem rzeczowym (służebnością). Co więcej, wnioskowany teren nie posiada dostępu do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, albowiem działki nr [...] i [...], mające stanowić dojazd, nie posiadają takiego charakteru. Okoliczność posiadania przez wnioskodawców działek, przez które ma odbywać się dojazd do drogi publicznej nie stanowi dostępu do drogi publicznej w rozumieniu ustawy. Czym innym jest bowiem fizyczna możliwość przejazdu, a czym innym faktycznie, prawnie i trwale zagwarantowany dostęp do drogi publicznej. Ponadto skarżący wskazał, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał już art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p. wskazujący, że teren objęty wnioskiem dla wydania decyzji o warunkach zabudowy musi znajdować się na obszarze uzupełnienia zabudowy. W rozpoznawanej sprawie kwestia ta w ogóle nie została wyjaśniona. Skarżący podniósł także, że został pozbawiony możliwości pełnego udziału w postępowaniu, albowiem organ odwoławczy nie dokonywał doręczeń ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi, a ponadto sposób prowadzenia akt uniemożliwiał ustalenie ich zawartości i zapoznanie się z nimi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 4 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego w osobie adwokata wniósł i wywiódł jak w skardze. Drugi pełnomocnik skarżącego (ojciec skarżącego) dodatkowo oświadczył, że popiera skargę i podał, że działające w sąsiedztwie planowanej inwestycji i zarządzane przez niego od 2003 r. Przedsiębiorstwo U. funkcjonuje w tej lokalizacji od 1996 r. Specyfika prowadzonej działalności w zakresie przetwarzania tworzyw sztucznych powoduje, że powstają uciążliwości dla otoczenia – emisje zapachowe i akustyczne, których w świetle obecnie dostępnych rozwiązań technicznych nie da się ograniczyć. Dotychczas sąsiedztwo zakładu stanowiły tereny rolne, które w świetle przepisów nie podlegają ochronie akustycznej. Zlokalizowanie w sąsiedztwie zakładu zabudowy mieszkaniowej spowoduje zakłócenie rygorystycznych norm dopuszczalnego poziomu dźwięku dla takiej zabudowy, których dotrzymanie przez przedsiębiorstwo będzie niemożliwe i w dalszej perspektywie będzie skutkować koniecznością zaprzestania działalności w tej lokalizacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych przyczyn niż w niej podniesione. Z akt administracyjnych wynika, że B. O. (wnioskodawca, inwestor) w dniu 4 maja 2021 roku złożyła u Urzędzie Miejskim w [...] wypełniony formularz wniosku o wydanie decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 30 maja 2025 roku. Pomiędzy datą złożenia wniosku, a datą wydania zaskarżonej decyzji, upłynęły ponad cztery lata. W tym okresie weszło w życie dwadzieścia jeden nowelizacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na dzień złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy obowiązywała ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741). Natomiast w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu ustalonym między innymi ustawą z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.). W świetle reguły intertemporalnej zawartej w art. 59 ust. 1 w ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (co miało miejsce 24 września 2023 roku), stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Organ prawidłowo uznały, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy powinny stanowić przepisy ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 13 lipca 2023 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie biogazowni rolniczych, a także ich funkcjonowaniu (Dz. U. poz. 1597 z późn. zm.), która weszła w życie z dniem 11 września 2023 roku. Z uwagi na powyższe, wbrew założeniom przyjmowanym w skardze (część II. pkt 8), w kontrolowanej sprawie nie znajdował zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy teren inwestycji położony jest na obszarze uzupełnienia zabudowy. Ten przepis obowiązuje od dnia 24 września 2023 roku. Dostrzegać ponadto należy, że zgodnie z regułą intertemporalną zawartą w art. 59 ust. 2 w ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw "Do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1". Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodnie z prawem uznało, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w brzmieniu "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę". W konsekwencji, wbrew błędnym założeniom przyjmowanym w skardze (część II. pkt 10), skarżony organ zgodnie z prawem przyjmował, że obszar analizowany na potrzeby załatwienia kontrolowanej sprawy to obszar wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Wbrew założeniom przyjmowanym w skardze (część II. pkt 7) w kontrolowanej sprawie nie znajdował zastosowania § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Przepisy powyższego rozporządzenie obowiązują i powinny być stosowane od dnia 26 lipca 2024 roku, zastąpiły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). W świetle zaś treści § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. "Do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe". Z powyższych względów Sąd przyjął, że wzorzec oceny legalności działań organu w zakresie wyznaczenia nowej linii zabudowy stanowią przepisy § 4 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). Nieuzasadniony jest zarzut skargi (część II. pkt 2) dotyczący naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej w skrócie "K.p.a."), co miałoby polegać uniemożliwieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu poprzez pominięcie jego pełnomocników w toku postępowania administracyjnego. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 K.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik ma obowiązek dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Przyjmuje się, że pełnomocnik, chcąc występować w postępowaniu w takim charakterze, ma obowiązek przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego zarazem jego zakres. Od tego momentu organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania. Pominięcie pełnomocnika strony traktuje się w orzecznictwie jako pominięcie strony w postępowaniu, wypełniające przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 25.03.2022 r., VII SA/Wa 2684/21, LEX nr 3354645). W przekazanych sądowi aktach administracyjnych nie ma dokumentu ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika do działania przed organami administracji publicznej w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. W toku postępowania sądowego skarżący nie podnosił, że takie pełnomocnictwo zostało złożone do akt administracyjnych. Okoliczność, że do akt postępowania sądowego prowadzonego pod sygn. akt IV SA/Po 287/24 złożono pełnomocnictwo i w tym postępowaniu wnoszący sprzeciw od decyzji działał przez pełnomocnika w osobie adwokata nie stanowi o ustanowieniu tego adwokata pełnomocnikiem skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na przeprowadzenie całości postępowania wyjaśniającego przed organem II instancji. Na podstawie treści uzasadnienia obu decyzji Burmistrza [...], a także treści załączonych do tych decyzji wyników analiz, stwierdzić należy jednoznacznie, że urbanista, a za nim organ I instancji, stwierdzili spełnienie przesłanek do ustalenia warunków zabudowy w zakresie: funkcji zabudowy, wskaźników wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji, gzymsu lub attyki, geometrii dachu, dostępu do drogi publicznej istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, zgodności z przepisami odrębnymi. W toku postępowania przed organem I instancji stwierdzono ponadto, że planowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu oraz strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu strona rurociągu. Stwierdzić zatem należy, że organ pierwszej instancji dwukrotnie rozpoznawał i rozstrzygał kwestię dotyczącą zasady "dobrego sąsiedztwa" w odniesieniu do możliwości lokalizacji zabudowy mieszkalnej w tzw. drugiej linii zabudowy od pasa drogi publicznej. Wyniki analizy decyzji organów obu instancji jednoznacznie potwierdzają, że w toku postępowania odwoławczego rozpoznane i rozstrzygnięte zostały te same kwestie, które były przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 138 §1 pkt 2 K.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 § 1 K.p.a.). Ilekroć w ustawie jest mowa o "dostępie do drogi publicznej" należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 14 u.p.z.p.). Skoro z woli ustawodawcy o spełnieniu warunku "dostępu do drogi publicznej" stanowi ustanowienie "odpowiedniej służebności drogowej", ograniczonego prawa rzeczowego, to tym bardziej o spełnieniu tego warunku stanowi tytuł prawny w postaci własności gruntu, przez który planowane jest połączenie komunikacyjne terenu inwestycji z drogą publiczną. Bez znaczenia dla spełnienia warunku "dostępu do drogi publicznej" jest fakt, że droga doprowadzająca teren planowanej inwestycji do drogi publicznej na określonym odcinku jest nieurządzona. Konieczność urządzenia drogi jako niezbędny warunek posiadania przez inwestycję dostępu do drogi publicznej prowadziłaby do sytuacji, w której inwestor musiałby czekać na urządzenie drogi, co często ma miejsce dopiero po zakończeniu inwestycji, aby ubiegać się o decyzję ustalającą warunki zabudowy. Warunek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wówczas, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się - zgodnie z prawem - z drogi publicznej. Za takim ujęciem przemawia użycie przez ustawodawcę w treści art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 14 u.p.z.p. sformułowania "dostęp do drogi publicznej". Na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a więc planowania inwestycji, znaczenie może mieć wyłącznie kwestia dostępności terenu do drogi publicznej nie zaś tego, czy dostęp ten odpowiada wymogom technicznym dla dróg, a tym bardziej, czy droga jest utwardzona, czy urządzona. Decyzja o warunkach zabudowy ma jedynie odpowiedzieć na pytanie, czy określona co do rodzaju inwestycja jest w ogóle możliwa do wykonania na określonym we wniosku terenie. Powyższe oznacza, że na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie może odmówić ich ustalenia, stwierdzając, że nie został spełniony warunek dostępu do drogi publicznej z tej to przyczyny, że droga łącząca teren inwestycji z drogą publiczną nie jest urządzona (wyrok WSA we Wrocławiu z 27.12.2024 r., II SA/Wr 857/24, LEX nr 3819943). Sąd nie podziela zapatrywań autora skargi, że zabudowa zlokalizowana na działce nr [...] nie mogła stanowić wzorca dla przeprowadzenia oceny spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa w zakresie wyznaczenia tzw. drugiej linii zabudowy, a to z uwagi na błędne wyznaczenie obszaru analizy. Obszar analizowany wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p). Wyznaczanie frontu terenu inwestycji i obszaru analizy zawsze musi uwzględniać uwarunkowania i okoliczności konkretnej sprawy. Ustalenie przez organ frontu działki powinno uwzględniać podstawowe wartości leżące u podstaw zagospodarowania przestrzennego, jakimi są ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, ale także oświadczenie inwestora oraz uwarunkowania wynikające z położenia i funkcji zabudowy (wyrok WSA w Białymstoku z 14.10.2025 r., II SA/Bk 1209/25, LEX nr 4012333). Materiał dowodowy kontrolowanej sprawy, a także okoliczności znane Sądowi z akt sprawy o sygn. akt III SA/Po 56/26 oraz z akt sprawy o sygn. akt III SA/Po 57/26 nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości co do tego, że obsługa komunikacyjna każdego z trzech budynków planowanych do pobudowania na działce nr [...] ma być prowadzona bezpośrednio z działki nr [...], a nie z działki nr [...]. W załączniku do każdej z trzech decyzji o warunkach zabudowy oznaczono nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dopuszczalną lokalizację/usytuowanie każdego z budynków planowanych do pobudowania na działce nr [...]. Ustalona decyzją lokalizacja/usytuowanie budynków dowodzi prawidłowości stanowiska, że podstawę do wyznaczenia obszaru analizy powinna stanowić długość granicy pomiędzy działkami [...] i [...], od której to granicy, w odległości 3 metrów, wyznaczona została jednolicie dla każdego z trzech budynków nieprzekraczalna linia zabudowy od drogi wewnętrznej. W ten sposób utworzona została na terenie objętym wnioskiem linia nowej zabudowy od drogi wewnętrznej, a jednocześnie linia stanowiąca tzw. drugą linię nowej zabudowy od drogi publicznej na działce, która nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji linii zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p). Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności stanowiska organu odwoławczego o dopuszczalności wyznaczenia, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, tzw. drugiej linii zabudowy, czy to w głębi działki bezpośrednio przylegającej do drogi publicznej, czy też jak w kontrolowanej sprawie linii nowej zabudowy w ramach drugiego pasa działek licząc od drogi publicznej, który zostanie połączony komunikacyjnej z drogą publiczną pośrednio, czyli za pośrednictwem drogi wewnętrznej. Kolegium trafnie uznało, że w takim przypadku nie chodzi o ograniczenie terenu zabudowy wynikającego z bliskości drogi publicznej, lecz o wskazanie sposobu usytuowania nowego obiektu budowlanego zgodnego z zastanym porządkiem urbanistyczno-przestrzennym. W takim przypadku zasada sąsiedztwa ma przeciwdziałać dowolności i dysharmonii w przestrzeni oraz chronić ład przestrzenny poprzez powstrzymywanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą. Wspomniany powyżej § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku stanowi bowiem, że "Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy". Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zobrazowanego w części graficznej analizy sposobu wyznaczenia za pomocą analitycznych obowiązujących i nieprzekraczalnych linii zabudowy drugiego od drogi publicznej pasa zabudowy dopuszczalnego z uwagi na zastany porządek przestrzennym, tj. dopuszczonego na skutek zabudowy istniejącej na działce nr [...]. Analiza sporządzona na potrzeby zaskarżonej decyzji w żadnym zakresie nie wyjaśnia jednak co przesądziło o tym, że budynek garażowy o szerokości 5m i wysokości 3m posadowiony na terenie objętym planem miejscowym w jednostce bilansowej o symbolu AG - teren aktywizacji gospodarczej z prawem wydzielenia działki pod budowę budynku mieszkalnego oraz przeznaczeniem części terenu pod uprawy leśne stanowi dobrosąsiedzki wzorzec urbanistyczno-przestrzenny dla rozstrzygnięcia o lokalizacji w drugim pasie działek od drogi publicznej osiedla jednorodzinnych budynków mieszkalnych, które to inwestor planuje zrealizować na terenie o przeznaczeniu rolnym w świetle postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 6 lipca 2018 roku, zmieniona uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia 25 stycznia 2023 roku). W świetle art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., ustalanie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (wyrok WSA w Gdańsku z 10.02.2026 r., II SA/Gd 1005/25, LEX nr 4025145). Wnioskodawca ma wyłączne prawo do kształtowania treści żądania zawartego we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ jest związany. To inwestor we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego określa zakres planowanej inwestycji i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek (wyrok NSA z 5.12.2023 r., II OSK 442/21, LEX nr 3645904). Właściwe oznaczenie inwestora/adresata decyzji o warunkach zabudowy ma istotne znaczenie prawne. Dokonanie zmiany decyzji o warunkach zabudowy uwarunkowane jest żądaniem inwestora. Przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy wymaga zgody inwestora. Rozpoczęcie czynności procesowych i wydanie decyzji bez wniosku strony stanowi rażące naruszenie zasady skargowości (por. wyrok NSA z 20.07.2021 r., I OSK 495/21, LEX nr 3243959). Analiza akt administracyjnych wskazuje, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpiła jednie B. O.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia 30 maja 2025 r. (nr [...]), ustaliło warunki zabudowy na rzecz B. O. i L. O. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Analiza dowodów włączonych do akt administracyjnych, a także akt administracyjnych przekazanych do spraw sądowych zarejestrowanych pod sygn. akt III SA/Po 56/26 oraz sygn. akt III SA/Po 57/26, że B. O. złożyła trzy odrębne wnioski o ustalenie warunków zabudowy w odniesieniu do działki nr [...], położonej w miejscowości U., gmina [...]. Każdy wniosek dotyczy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr [...], położonej w miejscowości U., gmina [...]. Organ odwoławczy wezwaniem z dnia 12 grudnia 2024 roku zobowiązał B. O. i L. O. do przedłożenia do akt każdej z trzech spraw zapewnienia dostaw energii elektrycznej, gdyż to załączone do wniosku straciło aktualność 25 lutego 2022 roku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do akt administracyjnych każdej z trzech spraw złożone zostało pismo E. z dnia 31 grudnia 2024 roku skierowane do B. O.. Z tego dokumentu wynika zapewnienie "dostaw energii dla obiektu 2 domy jednorodzinne zlokalizowanego w miejscowości U. działka nr [...]". W analizie urbanistycznej (k. 20) stwierdzono, że do wniosku nie było wymagane załączenie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym zakresie wyjaśniono, że powierzchnia planowanego przedsięwzięcia to 0,3033 ha (powierzchnia działki [...]). Jest więc mniejsza niż 2 ha. Poza tym nie obejmuje budowy parkingów garaży lub zespołów parkingów o powierzchni większej niż 0,5 ha. Dotyczy jednego budynku mieszkalnego i dwóch stanowisk parkingowych, czyli około 20 m˛ plus 100 m˛ - razem 120 m˛. Uwzględniając, że na działce [...] planowane są jeszcze dwa budynki (łącznie 360 m˛), stwierdzono, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tir. drugie oraz pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). Powyższa analiza, jej wyniki, w konsekwencji ocena konieczności legitymowania się decyzją środowiskową, jawią się jako niewystarczające w świetle dowodów włączonych do akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, a także treści akt administracyjnych przekazanych do spraw sądowych zarejestrowanych pod sygn. akt III SA/Po 56/26 oraz sygn. akt III SA/Po 57/26. Z dowodów znanych Sądowi wynika bowiem, że B. O. (wnioskodawca, inwestor) oraz L. O. (strona postępowania) są współwłaścicielami nieruchomości obejmującej działki o aktualnych numerach [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] i całkowitej powierzchni jednostki rejestrowej 4,6292ha położonej w obrębie U., gmina [...] (wyciągi z rejestru gruntów załączone do wniosku oraz pozyskane przez organy, a także księga wieczysta numer [...]). Na wezwanie organu z dnia 12 maja 2021 roku wnioskodawczyni złożyła do akt spraw, opatrzony datą 2 czerwca 2021 roku, dokument/opinię P. Sp. z o.o. w przedmiocie możliwości podłączenia do sieci wodociągowej działki nr [...] (aktualnie nr [...]) oraz działki nr [...] w związku z zamiarem budowy docelowo 13 budynków mieszkalnych. Opinia została wydana na podstawie szkicu planowanej lokalizacji budynków w obrębie tych działek. Powyższy szkic nie został włączony do akt administracyjnych. Wskazane powyżej okoliczności zostały pominięte przy ocenie konieczności pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wnioskowanie o ustalenie warunków zabudowy dla części inwestycji nie może być wykorzystane do obejścia prawa. W praktyce zwykle chodzi tu o ewentualne obejście ustawowych wymagań dotyczących zachowania ładu przestrzennego lub ochrony środowiska. Dotyczy to w szczególności kwestii zachowania zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), w tym w odniesieniu do wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji). Podobnie, możliwość ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie może doprowadzić do niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Dotyczy to m.in. kwestii wymogu uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym ostatnim przypadku chodzi w szczególności o zapobieżenie zjawisku tzw. salami slicing, czyli sztucznemu dzieleniu przedsięwzięć na dwa lub więcej mniejszych zamierzeń, w celu uniknięcia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (por. wyrok NSA z 9.12.2025 r., II OSK 2725/24, LEX nr 3983708). Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd doszedł do przekonania o konieczności usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się uiszczony wpis od skargi (500zł), wynagrodzenie adwokata z wyboru w stawce minimalnej (480 zł) oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).