III SA/Po 63/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie Protokolant po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. przy udziale na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia ... r. Nr ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi /-/ M. Górecka Postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm. ) skarga, od której pomimo wezwania nie uiszczono wpisu podlega odrzuceniu. Zarządzeniem z dnia 27 marca 2009r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie ... zł w terminie 7 dni od doręczenia pisma pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone w trybie awizo w dniu 17.04.2009r. ( k. 14 akt ). Skarżący nie uiścił żądanego wpisu w przepisanym 7 dniowym terminie, wobec czego jego skarga podlegała odrzuceniu. Pismem z dnia 05.06.2009 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi. Jako powód nieuiszczenia wpisu w terminie skarżący podał częste, kilku bądź kilkunastodniowe służbowe wyjazdy zagraniczne oraz brak informacji o awizowaniu wezwania do dokonania tej czynności. Skarżący zachowanie 7- dniowego terminu do złożenia przedmiotowego wniosku uzasadniał tym, że dopiero po otrzymaniu postanowienia Sądu z dnia 28 maja 2009r.tj. w dniu 1.06.2009r. o odrzuceniu skargi , niezwłocznie dopełnił formalności. Tak więc wpis został przez niego uiszczony niezwłocznie po otrzymaniu powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu do dokonania danej czynności , jeżeli strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 i 2 powyższej ustawy wniosek wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu strona skarżąca w ogóle nie uprawdopodobniła twierdzeń, iż przekroczenie terminu do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi nie było spowodowane okolicznościami przez nią zawinionymi. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się utrwalony pogląd, iż brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z wykorzystaniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (postan. NSA z 27.05.2008r., I FZ 220/08, Lex nr 478982). Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku ( zob. m. in. red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 333-334, też postan. NSA z 11.04.2008r., I OZ 246/08, Lex nr 479292). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż wezwanie zostało awizowane przez listonosza dwukrotnie – w dniu 2 kwietnia 2009 r. i 10 kwietnia 2009 r. ( zob. adnotacje na kopercie – k. 14 akt ). Skarżący nie uprawdopodobnił przy tym w żaden sposób, iż w siedzibie jego firmy nie zostawiono zawiadomienia o dokonanym awizo. Częste służbowe wyjazdy za granicę również nie mogą zostać uznane za okoliczność zwalniającą skarżącego od winy przy niedochowaniu terminu do dokonania czynności, albowiem jako profesjonalny przedsiębiorca winien tak organizować pracę w swojej firmie ( m. in. w zakresie odbioru pism bezpośrednio lub z urzędu pocztowego ), by unikać sytuacji, w której nie reaguje na wezwania sądowe czy innych organów publicznych w odpowiednim terminie, ze względu na wyjazdy lub nieobecność w siedzibie firmy spowodowaną innymi przyczynami. Nadto należy zauważyć, iż skarżący mógł spodziewać się korespondencji ze Sądu bowiem wniósł skargę do Sądu a więc tym samym zainicjował postępowanie przed sądem. Musiał mieć pełną świadomość konieczności opłacenia skargi jak i konsekwencji braku zapłaty wpisu sądowego od skargi w ustawowym terminie. Tak więc takie niefrasobliwe zachowanie skarżącego – zdaniem Sądu- nie może być uznane za zachowanie osoby należycie dbającej o własne interesy. Z tego względu na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. /-/ M. Górecka K.P.d