III SA/Po 639/11

Dnia 9 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi x na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok postanawia : odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi x pismem z dnia [...] r. wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] r., w przedmiocie ustalenia wysokości zaległego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Postanowieniem z dnia 22 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę jako wniesiona po terminie. Pismem z dnia 5 października 2011 r. strona skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powołując się na art. 58 k.p.a. oraz uzasadniając go błędem pracownika, który omyłkowo wpisał błędną datę odbioru do dziennika korespondencji (13 czerwca zamiast 15 czerwca 2011 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a nie kodeksu postępowania administracyjnego, na których oparł swój wniosek pełnomocnik skarżącej spółki. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jak wynika z powyższego, przywrócenie terminu do wniesienia skargi uzależnione jest od przesłanki uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Przy czym uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast za niezawinione przyczyny uchybienia terminu doktryna uznaje takie okoliczności jak: przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, uniemożliwiająca jej wyręczenie się inną osobą (por. H. Knysiak-Molczyk (w:) T.Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 173). Trafnie zauważono w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, Lex nr 494229 oraz postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). O uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżąca dowiedziała się w dniu 28 września 2011 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wniosła prawidłowo za pośrednictwem organu w dniu 5 października 2011 r. Mając na uwadze powyższe uznać należało, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że mimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie. Niedochowanie przez skarżącą terminu do złożenia skargi nie jest bowiem następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. W okolicznościach sprawy powoływanych przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wszelkie czynności dokonywane przez pracownika skarżącego wywołują skutek w sferze praw i obowiązków skarżącej, w imieniu i na rzecz którego ta osoba działała, zaś na skarżącej ciąży obowiązek takiego zorganizowania działalności, aby w sposób właściwy dbano o jej interes (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2009 r., sygn. II FZ 30/09). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu, wobec czego na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.