III SA/Po 665/15

Dnia 24 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych- Olszanowska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 oddala skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił K. P. przyznania jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2011. W uzasadnieniu decyzji organ Agencji wyjaśnił, że wniosek K. P. o płatności został wytypowany do kontroli na miejscu. Inspekcja terenowa odbyła się [...] listopada 2011 r. oraz [...] i [...] marca 2012 r. Z czynności kontrolnych sporządzono protokoły nr [...], [...] i [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że łączna powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 51,40 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 39,95 ha. W przypadku działki rolnej E zadeklarowano powierzchnię 0,36 ha, zaś inspekcja terenowa, po przeprowadzeniu pomiarów stwierdziła większą powierzchnię użytkowaną rolniczo, tj. 0,40 ha, zastosowano kod DR13-. W przypadku działki rolnej A zadeklarowano powierzchnię 14,40 ha, zaś inspekcja terenowa, po przeprowadzeniu pomiarów stwierdziła mniejszą powierzchnię użytkowaną rolniczo, tj. 13,98 ha, zastosowano kod DR 13+. Dla działki rolnej F zadeklarowano grupę upraw JPO_TUZ na powierzchni 6,67 ha, zaś inspekcja terenowa stwierdziła, że na działce tej zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, tym samym zastosowano kod DR18. Dla działki rolnej GG zadeklarowano grupę upraw JPO_TUZ na powierzchni 4,40 ha, zaś inspekcja terenowa stwierdziła, że na działce tej zaniechano prowadzenia działalności rolniczej, tym samym zastosowano kod DR18. Działka F i działka GG zostały wykluczone z płatności. Organ Agencji wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W niniejszej sprawie przy ustalaniu powierzchni uwzględniono dane z systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 oraz wyniki kontroli na miejscu. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku do jednolitej płatności obszarowej, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 28,6608%. Zgodnie z art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. W konsekwencji powyższych ustaleń nie przyznano również uzupełniającej płatności podstawowej, do której także zadeklarowana została powierzchnia 51,40 ha, natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono powierzchnię 39,95 ha. Organ powołał się przy tym na art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z którym działki rolne deklarowane do płatności uzupełniających muszą być położone na działkach rolnych, do których przyznano jednolitą płatność obszarową. Ponadto wskazał, że stosownie do § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz zgodnie z art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do uzupełniającej płatności podstawowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. W odwołaniu od powyższej decyzji producent rolny stwierdził, że we wniosku podano działki zgodnie z ich rzeczywistą powierzchnią, kwalifikowaną do przyznania płatności. Są one uprawiane w odpowiednim terminie i stale utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Dowodem na to mogą być zdjęcia działek i zeznania świadków. Strona podniosła ponadto, że poprzednie kontrole działek nie wykazywały żadnych uchybień. W uzupełnieniu odwołania, producent rolny reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie wnioskowanych płatności zgodnie z wnioskiem. Podniósł, że w toku postępowania sporządzono raporty pokontrolne, które z naruszeniem art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie zostały doręczone stronie, wobec czego nie mogła ona skorzystać z trybu art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i wnieść umotywowanych zastrzeżeń do tych raportów. Organ I instancji nie powiadomił ponadto strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony w aktach sprawy nie ma upoważnień dla osób przeprowadzających kontrolę, wobec czego nie były one uprawnione do dokonywania tych czynności. Zakwestionowano też opieranie się przez organ na danych z ortofotomapy, gdyż może ona zawierać błędy i być niedokładna. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że kontrole działek były dokonywane bez obecności strony, co nie jest wymagane w przypadku, gdy dokonywane są pomiary działek. Wbrew tezom strony w raportach pokontrolnych jest informacja, że zapoznał się z nimi pełnomocnik strony w dniu [...] sierpnia 2012 r. i zostały one przekazane drogą pocztową wnioskodawcy (co wykazują zwrotne potwierdzenia odbioru). Informacja o 14-dniowym terminie do złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli została w nim zawarta w odpowiedni sposób. K. P. nie wniósł uwag w przepisanym terminie ani do dnia wydania decyzji organu I instancji. Z tego względu należało przyjąć, że producent nie kwestionował wyników kontroli działek. Organ II instancji opisał szczegółowo nieprawidłowości stwierdzone przy kontrolowaniu poszczególnych działek rolnych: – działka rolna A - powierzchnia deklarowana 14,40 ha, deklarowana łąka trwała -powierzchnia stwierdzona 13,98 ha. Działki rolne A, B, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, Ł pomierzono łącznie i stwierdzono powierzchnię równą 20,04 ha. Suma zadeklarowanych powierzchni w/w działek rolnych tj. 20,46 ha okazała się większa od powierzchni stwierdzonej, w związku z czym brakującą powierzchnię odjęto od powierzchni największej działki rolnej tj. działki A, – działka rolna F - powierzchnia deklarowana 6,67 ha, deklarowana łąka trwała - pow. stwierdzona 0,00 ha, stwierdzono nieużytek, – działka rolna GG - powierzchnia deklarowana 4,00 ha, deklarowana łąka trwała - pow. stwierdzona 0,00 ha, stwierdzono nieużytek. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach [...] listopada 2011 r (kontrola działek położonych w województwie dolnośląskim) oraz [...] i [...] marca 2012 r. (kontrola działek położonych w województwie lubuskim), stwierdzono: – działka rolna F to obszar nieużytkowany rolniczo nie poddawany do dnia kontroli żadnym zabiegom agrotechnicznym. Kontrolerzy wykazali, że jest to grunt porośnięty licznymi samosiewami sosny, jak również samosiewami brzozy (fotografie z czynności kontrolnych nr 28-44). Dokumentacja fotograficzna sporządzona przez inspektorów terenowych wskazuje, że nie jest to obszar, na którym prowadzona jest działalność rolnicza, lecz jest to grunt zaniedbany poprzez brak koszenia. Stwierdzono bowiem wieloletnie samosiewy nie tylko na suchszych miejscach ale i na lokalnych obniżeniach terenu. Powyższe stoi w oczywistej sprzeczności z deklaracją strony we wniosku, w którym K. P. na działce rolnej F zadeklarował łąkę trwałą. – działka rolna GG to obszar nieużytkowany rolniczo nie poddawany do dnia kontroli żadnym zabiegom agrotechnicznym. Kontrolerzy wykazali, że jest to grunt porośnięty licznymi samosiewami sosny, jak również samosiewami brzozy (fotografie z czynności kontrolnych nr 1-8 i 13-24). Dokumentacja fotograficzna sporządzona przez inspektorów terenowych wskazuje, że nie jest to obszar, na którym prowadzona jest działalność rolnicza, lecz jest to grunt zaniedbany poprzez brak koszenia. Stwierdzono bowiem wieloletnie samosiewy nie tylko na suchszych miejscach ale i na lokalnych obniżeniach terenu. Powyższe stoi w oczywistej sprzeczności z deklaracją strony we wniosku, w którym K. P. na działce rolnej GG zadeklarował łąkę trwałą. Powołując się na art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organ wskazał, że płatności są przyznawane do gruntów kwalifikujących się do objęcia płatnościami, utrzymanych w dobrej kulturze rolnej przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek, a nie do gruntów objętych określonymi zabiegami bez względu na efektywność tych zabiegów. Stwierdzony w niniejszej sprawie stan faktyczny, określony w protokołach kontroli i dokumentacji fotograficznej wskazuje, że zabiegi agrotechniczne mogły być wykonywane, jednak były one niewystarczające. Organ wskazał ponadto, że kontroli dokonywały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia, a numery ich upoważnień znajdują się na str. 1 raportów z czynności kontrolnych. Organ wystosował do strony zawiadomienie w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu [...] maja 2012 r., przestrzegano nadto zasad wynikających z art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyniki pomiarów przeprowadzanych w poprzednich latach nie mogły mieć bezpośredniego wpływy na kwestie przyznania dopłat za 2011 rok. Organ stwierdził, że zastosowane w sprawie ortofotomapy są dostępne w systemie ZSZiK i stanowią opracowanie geodezyjne sporządzone zgodnie z przepisami prawa. Są to środki dowodowe używane powszechnie w sprawach o dopłaty we wszystkich państwach UE. W skardze do WSA w Poznaniu strona reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata, wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie: – art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez przeprowadzenie czynności kontrolnych w ramach kontroli na miejscu przez osoby nie posiadające imiennego upoważnienia do tych czynności, – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz oparcie się na zapisach, które nie mogą stanowić protokołu z czynności kontrolnych, – art. 78 § 1 w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków zgłoszonych przez stronę w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Do odpowiedzi na skargę organ Agencji załączył uwierzytelnione kopie upoważnień inspektorów terenowych przeprowadzających kontrole w gospodarstwie skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt III SA/Po 837/13, oddalił skargę. Uznając bezzasadność zarzutu przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby nie posiadające imiennego upoważnienia Sąd I instancji przyjął w tej mierze domniemanie faktyczne. Według Sądu, co jest oczywiste, dla dokonania czynności kontrolnych organ deleguje umocowanych pracowników. Ponadto, w ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. P., wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 420/14, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu podjętego wyroku Sąd II instancji podał, że w świetle wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z czym zgodzić się należy ze skargą kasacyjną, wymóg przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji zmierza do nadania czynności tych osób waloru dokumentu urzędowego, w rozumieniu przepisów art. 76 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej, zresztą podniesiony na wcześniejszych etapach postępowania, kwestionujący upoważnienie osób dokonujących kontroli gospodarstwa skarżącego, na wypadek gdyby okazał się trafny, mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu kasacyjnego, pomimo zarzutów skarżącego, zarówno organ jak i Sąd I instancji, nie podjęli wystarczających działań dla wyjaśnienia wspomnianej kwestii. Materiał dowodowy zgromadzony w tym względzie zawiera nieścisłości. Odnosi się do kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przez D. A. i D. P. I tak na stronie 1 raportu z tej kontroli w polach "identyfikator" w odniesieniu do D. A. wskazany jest identyfikator [...], zaś w stosunku do D. P. - [...]. Natomiast, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy upoważnień dla tych osób, ich upoważnienia mają inne numery identyfikatorów, a mianowicie D. A. [...] i D. P[...] [...]. Co więcej, oba te upoważnienia ważne są od dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy wspomniana kontrola została przeprowadzona wcześniej, bo w dniach [...] i [...] marca 2012 r. Bez wyjaśnienia tych rozbieżności, zdaniem Sadu II instancji, nie można zasadnie wywodzić faktu posiadania przez wspomnianych kontrolerów upoważnień przewidzianych przepisami art. 31 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. W tej sytuacji przedwczesne jest także odniesienie się do zasadności zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia w sprawie przepisów art. 7 w zw. z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd II instancji podzielił natomiast stanowisko Sądu I instancji, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, o braku podstaw do podważenia ustaleń organu opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 r., przez należycie umocowanych J. B. i G. R., a więc mających walor dokumentu urzędowego w świetle przepisów art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przepisy art. 3 § 1 i § 2 pkt. 1, a w konsekwencji również przepisy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zdaniem Sądu kasacyjnego nie zostały w sprawie naruszone. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P., przy piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2015 r., przekazał uwierzytelnioną kopię upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez D. P. oraz upoważnienia nr [...] do wykonywania czynności kontrolnych przez D. A. Na rozprawie, która odbyła się dnia 24 września 2015 r., na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przeprowadzono dowód z powyższych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu - na obecnym etapie postępowania - sprowadza się do stwierdzenia czy inspektorzy terenowi D. A. oraz D. P., którzy w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przeprowadzili w części gospodarstwa rolnego skarżącego kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni, posiadali imienne upoważnienie, o którym stanowi art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm., dalej: "u.s.w.b."), to jest czy byli uprawnieni do wykonania czynności kontrolnych stwierdzonych raportem nr [...]. Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.s.w.b. czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji. Upoważnienie, o którym mowa w przywołanym przepisie, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania, o czym stanowi już art. 31 ust. 2 u.s.w.b. Dokonując analizy kontrolowanej sprawy w powyższym zakresie należy przede wszystkim zauważyć, że obecnie tut. Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 420/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił uprzedni wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu, przekazując rzeczoną sprawę do ponownego rozpoznania przez tut. Sąd. Zgodnie natomiast z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W pierwszej kolejności wskazać zatem trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. uznał, iż w świetle art. 31 ust. 1 i ust. 2 u.s.w.b. wymóg przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji zmierza do nadania czynności tych osób waloru dokumentu urzędowego, w rozumieniu przepisów art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a."). Dlatego też zarzut kwestionujący upoważnienie osób dokonujących kontroli gospodarstwa skarżącego, podniesiony także na wcześniejszych etapach postępowania, na wypadek gdyby okazał się trafny, mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w powyższym wyroku prowadzi do wniosku, że zarzut ten nie okazał się trafny w odniesieniu do kontroli przeprowadzonych dnia [...] listopada 2011 r. Sąd II instancji podniósł bowiem, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do podważenia ustaleń organu opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 r., przez należycie umocowanych J. B. i G. R., a więc mających walor dokumentu urzędowego w świetle przepisów art. 78 K.p.a. W tym zakresie, zdaniem Sądu kasacyjnego, nie doszło do naruszenia m.in. przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. Sąd II instancji wyraził natomiast swoje wątpliwości odnośnie kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] marca 2012 r. przez D. A. i D. P. W ocenie tego Sądu materiał dowodowy zgromadzony w tym względzie zawiera nieścisłości. I tak na stronie 1 raportu z tej kontroli w polach "identyfikator" w odniesieniu do D. A. wskazany jest identyfikator [...], zaś w stosunku do D. P. - [...]. Natomiast, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy upoważnień dla tych osób, ich upoważnienia mają inne numery identyfikatorów, a mianowicie D. A. [...] i D. P. [...]. Co więcej, oba te upoważnienia ważne są od dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy wspomniana kontrola została przeprowadzona wcześniej, bo w dniach [...] i [...] marca 2012 r. Bez wyjaśnienia tych rozbieżności, zdaniem Sadu kasacyjnego, nie można zasadnie wywodzić faktu posiadania przez wspomnianych kontrolerów upoważnień przewidzianych przepisami art. 31 ust. 1 i 2 u.s.w.b. Powyższe wątpliwości, wykazane przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, wyjaśniają upoważnienia, których uwierzytelnione kopie zostały przesłane przez organ Agencji na etapie ponownego rozpoznania sprawy przez tut. Sąd - przy piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2015 r. Jako że dowody z tych dokumentów mają charakter uzupełniający wobec całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przeprowadzenie z nich dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia – rzeczonych już powyżej - istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, postanowiono na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadzić z nich dowód. Z powyższych dokumentów wynika, że D. A. legitymował się upoważnieniem wydanym m.in. w oparciu o art. 31 ust. 1 u.s.w.b., o numerze [...], do wykonywania czynności kontrolnych - kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania wymogów i norm wzajemnej zgodności, na terenie województwa lubuskiego, które było ważne od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. Natomiast D. P. legitymował się upoważnieniem wydanym m.in. na podstawie art. 31 ust. 1 u.s.w.b., o numerze [...], do wykonywania czynności kontrolnych - kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz w zakresie przestrzegania wymogów i norm wzajemnej zgodności, na terenie województwa lubuskiego, które było ważne od dnia [...] grudnia 2011 r. do dnia [...] czerwca 2012 r. W upoważnieniach tych przywołano nie tylko art. 31 ust. 1, lecz nadto m.in. art. 30 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 31 ust. 5 u.s.w.b. Należy także zaznaczyć, że są to analogiczne upoważnienia, jak te które zostały w niniejszej sprawie zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2015 r. wobec J. B. i G. R. w kontekście kontroli z dnia [...] listopada 2011 r. Powyższe, ostatecznie potwierdza prawidłowość twierdzenia organu Agencji o tym, że kontroli na miejscu dokonywały osoby upoważnione do jej przeprowadzenia, zwłaszcza że numery przywołanych upoważnień zgodne są z numerami wskazanymi na stronie 1 raportu z czynności kontrolnych, a okres ich ważności pokrywa się z datą jej przeprowadzenia. Bezzasadny okazał się wobec tego zarzut naruszenia art. 31 ust. 1 i ust. 2 u.s.w.b., a rzeczonemu raportowi nie można odmówić waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu przepisów art. 76 K.p.a. Jednocześnie, konsekwentnie należy przyjąć, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do podważenia ustaleń organu Agencji opartych na czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] i [...] marca 2012 r., tak jak ma to miejsce odnośnie ustaleń oparty na czynnościach kontrolnych z dnia [...] listopada 2011 r., przez co również nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 78 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. Twierdzenie to jest tym bardziej uzasadnione jeśli zważy się, że w oparciu o raport z czynności kontrolnych z dnia [...] i [...] marca 2012 r. wykazano względem działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatność literą "A", że zadeklarowana powierzchnia tej działki jest większa od powierzchni stwierdzonej (kod DR 13+), a środki dowodowe przywołane przez skarżącego w odwołaniu, w tym zeznania świadków, miały na celu potwierdzić wykonywanie w jego gospodarstwie rolnym prac, a nie faktyczną powierzchnie poszczególnych działek rolnych. Uchybienie stanowi wprawdzie brak ustosunkowania się wprost w zaskarżonej decyzji do wniosków dowodowych skarżącego zawartych w odwołaniu, pozostaje to jednak bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Działając w oparciu o art. 134 P.p.s.a., nie stwierdzono także, aby w kontrolowanej sprawie doszło do innych – nie zarzucanych przez skarżącego – naruszeń, które przemawiałyby za zastosowaniem art. 145 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.