III SA/Po 671/11

Dnia 24 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Barbara Koś (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty skarbowej o d d a l a s k a r g ę Ostateczną decyzją z dnia 6 sierpnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w punkcie I uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 22 czerwca 2009 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia na rzecz J. S. [...] nadpłaty w opłacie skarbowej w kwocie [...] zł. W punkcie II decyzji Kolegium stwierdziło nadpłatę z tytułu opłaty skarbowej w wysokości [...] zł wraz z oprocentowaniem od dnia 13 marca 2009 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), warunkiem wymaganym do zarejestrowania pojazdu jest przedłożenie zaświadczenia stwierdzającego: – uiszczenie podatku od towarów i usług sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub – brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług – jeżeli sprowadzony pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Wydanie zaświadczenia wymaga uiszczenia opłaty skarbowej zgodnie z pkt 11 części II złącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; przed wejściem w życie ww. ustawy obowiązek powyższy wynikał z pkt 10 a cz. III ustawy z dnia 9 września 2000 r. Zaświadczenie wydawane jest na podstawie art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie określenia wzoru zaświadczenia, potwierdzającego uiszczenie przez podatnika podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu lub brak obowiązku uiszczenia tego podatku z tytułu przywozu środka transportu nabytego na terytorium innego państwa członkowskiego. Zdaniem organu bezsprzecznym jest, że przepis art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z załącznikiem do ustawy z dnia 9 grudnia 2000 r. o opłacie skarbowej, część III ust. 10 a, narusza przepis art. 90 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mówiący o zakazie dyskryminacji jakichkolwiek towarów w obrębie Wspólnoty Europejskiej. Zatem pomiędzy przepisami krajowymi i prawem wspólnotowym zachodzi sprzeczność, która winna być zgodnie z zasadą pierwszeństwa i bezpośredniego stosowania, rozstrzygnięta poprzez zastosowanie prawa wspólnotowego. Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, że organ podatkowy dokonując poboru opłaty skarbowej, winien był uwzględnić z urzędu treść art. 90 TWE, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisu art. 90 ust. 1 TWE. Od powyższej decyzji Prokurator Rejonowy złożył sprzeciw na podstawie art. 184 § 1 k.p.a. i wniósł o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że art. 90 TWE jest sformułowany w sposób zrozumiały i jego interpretacja nie nasuwa wątpliwości. Przepis ten dotyczy podatku, a nie opłaty skarbowej. W tej sytuacji zdaniem Prokuratora błędny jest pogląd SKO zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy ustawy o opłacie skarbowej naruszają art. 90 ust. 1 TWE. Właśnie ten błąd oraz okoliczności podniesione w sprzeciwie, a dotyczące nie przeprowadzenia wnikliwego postępowania i nie ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do istotnych twierdzeń organu podatkowego I instancji stanowią, w ocenie Prokuratora, o rażącym naruszenie prawa. Decyzją z dnia 2 lutego 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] odmówiło stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przepis art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z załącznikiem do ustawy z dnia 9 grudnia 2000 r. o opłacie skarbowej, część III ust. 10 a, narusza przepis art. 90 ust. 1 TWE, mówiący o zakazie dyskryminacji jakichkolwiek towarów w obrębie Wspólnoty Europejskiej. Kolegium przytoczyło poglądy prezentowane w orzecznictwie co do rażącego naruszenia prawa. Powołując się na wyrok NSA z 18.01.2002 r., sygn. akt I SA 1506/00, wskazało, że rażące naruszenie prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości, tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. W ocenie Kolegium problem interpretacji przepisów prawnych ( art. 90 TWE ) skłania do przyjęcia, iż decyzja SKO z dnia 6 sierpnia 2009 r. nie jest obarczona wadą prawną, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia 20 czerwca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Prokuratora Rejonowego utrzymało w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 395/10 "Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty sprawy (...). W omawianym trybie bada się wyłącznie istnienie albo nieistnienie jednej z wad wymienionych w art. 247 § 1" (tak: Ordynacja podatkowa, Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Wydawnictwo Prawnicze Lewis Nexis, Warszawa 2006, uwaga 4 do art. 247). Zgodnie bowiem z art. 247 § 1 pkt. 3 ustawy Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W myśl utrwalonego w doktrynie i orzecznictwie poglądu "naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (tak: B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz 6 wydanie Warszawa 2004). W orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji administracyjnej pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa przez proste ich zestawienie ze sobą, a nadto że charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dn. 7 czerwca 2001 r. II SA 907/00, wyrok NSA z dn. 13 października 2005 r., FSK 2294/04, wyrok NSA z dn. 17 września 1997r., sygn. akt III SA 1425/96, J. Borkowski Komentarz, 1998 s. 237, J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, PiP 1986/1). Ponadto zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa (wyrok NSA z dn. 18.01.2002r. I SA 1506/00). Jak wskazuje się w orzecznictwie NSA, wstępnym warunkiem uznania, iż wystąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w zakresie objętym zaskarżoną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny (tak: wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r" sygn. V SA 535/94, publ. ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Organ stwierdził, że Prokurator w sprzeciwie a następnie w odwołaniu zarzucił, że rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na przyjęciu, że art. 90 TWE ma zastosowanie do przepisów regulujących uiszczanie opłaty skarbowej tj. ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r., nr 225, poz. 1635 ze zm.), a w szczególności art. 1 ww. ustawy oraz pkt 11 w części II załącznika do tej ustawy oraz na naruszeniu art. 122, 124, 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej "poprzez nieprzeprowadzenie wnikliwego rozpatrzenia sprawy i nie ustosunkowanie się do twierdzeń organu podatkowego, co doprowadziło do tego, że decyzja SKO nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Zdaniem organu odwoławczego przepis art. 90 TWE nasuwa wątpliwości interpretacyjne co do tego, czy dotyczy podatku czy też opłaty skarbowej. Wątpliwości te ilustrują zarówno sprawy o zwrot opłaty oraz niejednolitość orzekania w tym zakresie. Jako nieuzasadniony określił organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń organu podatkowego, a przez to pozbawienie decyzji prawidłowego uzasadnienia. Według organu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy co do istoty. W tym postępowaniu organ administracji bada wyłącznie istnienie lub brak wady wskazanej w odwołaniu. Z tego obowiązku organ się wywiązał w niniejszym rozstrzygnięciu uzasadniając stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni art. 90 TWE. W skardze na powyższą decyzję Prokurator Prokuratury Rejonowej zarzucił: – naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej interpretacji art. 90 ust. 1 TWE przez przyjęcie, że opłata skarbowa od zaświadczenia VAT-25 stanowi dyskryminujący podatek wewnętrzny zakazany przez ww. przepis oraz – naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na nie odniesieniu się w zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności do twierdzeń organu I instancji, że pobrana opłata stanowi zapłatę za dokonane czynności administracyjne związane z wydaniem zaświadczenia VAT-25 oraz niewskazaniu przesłanek zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej. W powołaniu na powyższe zarzuty Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że opłata skarbowa jest daniną o charakterze publicznoprawnym, stanowiącą częściową lub całkowitą odpłatność za czynności dokonywane na wniosek zainteresowanego lub na podstawie dokonywanego przez niego zgłoszenia przez organy administracji publicznej. Urząd Skarbowy w celu wydania stosownego zaświadczenia przeprowadza postępowanie, w którym ustala, czy dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 105 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Dokonanie tej czynności podlega opłacie, która w zasadzie odpowiada kosztom czynności dokonanej przez organ. Uzasadniając potrzebę przeprowadzania przez organy administracji weryfikacji, której wynik zawarty jest w stosownym zaświadczeniu VAT-25, Prokurator wskazał, iż w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu, zgodnie z przepisami dyrektywy z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2006/112/WE ze zm.), podatek należny powinien być w każdym przypadku płacony w państwie członkowskim przeznaczenia tego środka transportu bez względu na status podatkowy nabywcy, natomiast czynności polegające na przywozie przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem VAT z terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazdu, który nie spełnia kryterium uznania go za nowy środek transportu, nie podlega, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT w państwie przeznaczenia. W celu realizacji nałożonego przez ww. dyrektywę obowiązku opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia nowych środków transportu na terytorium państwa członkowskiego jego przeznaczenia, konieczne jest, aby przed dokonaniem rejestracji pojazdu dokonana została przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego weryfikacja, czy dany pojazd spełnia kryterium uznania go za nowy środek transportu i w związku z tym, czy jego przywóz podlega opodatkowaniu na terytorium kraju, czy też tego kryterium nie spełnia i w związku z tym przywóz taki nie podlega obowiązkowi zapłaty podatku. Dopiero taka weryfikacja pozwala ocenić, czy sprowadzony środek transportu jest nowym środkiem transportu w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, czy też jest innym środkiem transportu (samochodem używanym). Takie działanie organu administracji jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego poboru podatku od nowych środków transportu i realizowania polityki fiskalnej państwa. Ponadto Prokurator podkreślił, że przedmiotowa opłata skarbowa płacona za wydanie zaświadczenia VAT-25 spełnia wszystkie przesłanki, aby uznać ją jako dopuszczalną w świetle przytoczonego orzecznictwa ETS i nie stanowi tym samym obciążenia podatkowego w rozumieniu art. 90 TWE, a jest jedynie opłatą za dokonanie konkretnej czynności administracyjnej. Ponadto, zdaniem skarżącego, w decyzji wbrew postanowieniom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie wykazano, iż opłata pobierana od wystawianych zaświadczeń VAT–25 ma charakter dyskryminujący względem towarów pochodzących z innych państw członkowskich, co jest istotą zakazu art. 90 TWE. Nadto nie podano powodów błędności twierdzeń organu podatkowego o administracyjnym charakterze opłaty za wystawiane zaświadczenia VAT–25, jako opłaty za czynności dokonane przez organ. Nie wyjaśniono również przesłanek zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności wcześniejszej decyzji tego organu z 6 sierpnia 2009 r., opisanej na wstępie niniejszego uzasadnienia. Zaskarżona decyzja zasadnie wydana została na podstawie przepisu art. 247 § 1pkt 3 w zw. z art. 248 § 3 Ordynacji podatkowej mimo, że Prokurator Rejonowy jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji wskazał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 2 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, przepisy tej ustawy stosuje się do opłaty skarbowej. Zatem wskazane przez Prokuratora, z powołaniem się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wady decyzji stwierdzającej nadpłatę w opłacie skarbowej, winny być analizowane w oparciu o odpowiadający temu przepisowi art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej co też organy, rozpatrując przedmiotowy wniosek uczyniły. Wniosek Prokuratora uruchomił jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania - postępowanie w nowej sprawie, w której organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji lecz orzeka jako organ kasacyjny i bada jedynie czy decyzja ta dotknięta jest wadą wskazaną we wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie NSA poglądem "Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy." (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz 6 wydanie Warszawa 2004). Wstępnym więc warunkiem uznania, iż wystąpiło rażące naruszenie prawa, jest stwierdzenie, że w zakresie objętym zaskarżoną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny (por. wyrok NSA z 18.7.1994 r., V SA 535/94 ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). W rozpatrywanej sprawie rażące naruszenie prawa ma polegać na błędnym przyjęciu, że art. 90 TWE ma zastosowanie do przepisów regulujących uiszczanie opłaty skarbowej tj. ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz. 1635 ze zm.), a w szczególności art. 1 tej ustawy oraz pkt 11 w części II załącznika do ustawy (bądź pkt 10 a cz. III ustawy z dnia 9 września 2000 r.) oraz na naruszeniu art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności do twierdzeń organu I instancji, że pobrana opłata stanowi zapłatę za dokonane czynności administracyjne związane z wydaniem zaświadczenia VAT-25 oraz niewskazanie przesłanek zastosowania przyjętej kwalifikacji prawnej. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nadpłatę w opłacie skarbowej SKO wskazało, że przepis art. 90 TWE nasuwa wątpliwości interpretacyjne co do tego czy dotyczy podatku czy też opłaty skarbowej. Wątpliwości te ilustrują zarówno sprawy o zwrot opłaty oraz niejednolitość orzekania w tym przedmiocie. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest w ocenie sądu w pełni uzasadnione. Wątpliwości interpretacyjne związane z oceną czy opłata skarbowa od zaświadczenia o niepodleganiu podatkowi od towarów i usług ma charakter podatkowy czy też jest rodzajem daniny publicznoprawnej związanej ze świadczeniem odpłatnym ze strony państwa, na które powołuje się ten organ, pojawiają się też w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych. I tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Łd 164/08 stwierdził, że "Opłata skarbowa od zaświadczenia o niepodleganiu podatkowi od towarów i usług ma w sposób oczywisty charakter podatkowy i jest warunkiem zarejestrowania nabytego pojazdu w Polsce, co oznacza, że jest ona objęta dyspozycją art. 90 TWE". Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt 654/09 wyraził pogląd, że "budzi wątpliwości stanowisko organu II instancji, który przyjął, że opłata skarbowa od zaświadczenia o niepodleganiu podatkowi od towarów i usług, stanowi dyskryminujący podatek wewnętrzny zakazany przez art. 90 TWE". Z powyższego wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, że interpretacja przepisu art. 90 TWE w opisanym wyżej zakresie, nie jest jednolita nawet w orzecznictwie sądów administracyjnych, a więc nie można twierdzić, że obowiązujący stan prawny jest niewątpliwy. Zastosowana w opisanej wyżej decyzji z 6 sierpnia 2009 r. wykładnia wskazanego przepisu art. 90 TWE, uwzględniająca wyżej przytoczone stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, nie może więc być oceniona jako dokonana z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest uzasadniony również zarzut rażącego naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w określonym w skardze zakresie. Jak wyjaśniono wyżej, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy co do istoty. W tym postępowaniu organ administracji bada wyłącznie istnienie lub brak wady wskazanej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Oceniając decyzję z 6 sierpnia 2009 r. na skutek sprzeciwu Prokuratora, SKO zobowiązane było ocenić czy decyzja ta jest dotknięta wadą wskazaną w sprzeciwie. Z tego obowiązku SKO wywiązało się, uzasadniając należycie stanowisko o braku podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni art. 90 TWE, natomiast nie miało obowiązku ustosunkowywać się do przesłanek merytorycznych rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).