III SA/Po 695/15

Dnia 12 stycznia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. P. (dalej: "strona"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą X, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dnia [...] stycznia 2015 r. w miejscowości L., parking przy szkole [...], na drodze o kategorii droga lokalna, zatrzymano do kontroli pojazd marki Y o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował R. P. W toku kontroli ustalono, że kierujący kontrolowanym autobusem dowozi dzieci do szkoły na trasie [...], w ramach działalności gospodarczej strony, na podstawie umowy zawartej z Gminą [...]. Kontrolowany przewóz drogowy realizowano autobusem oznakowanym z przodu i z tyłu tablicami "dzieci", a nadto z tyłu pojazdu znajdował się napis "autobus szkolny". Przewóz ten odbywał się zgodnie z harmonogramem – organizacja dowozu uczniów w roku szkolnym 2014/2015, w którym wskazano trasę przejazdu, przystanki oraz określono godziny. W trakcie czynności kontrolnych kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie regularnego specjalnego przewozu drogowego osób. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w decyzji z dnia [...] marca 2015 r., nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (lp. 2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym). Organu I instancji stwierdził, że w dniu kontroli realizowano przewóz zamkniętej grupy osób, po określonej trasie, wyznaczonych przystankach, w określonych godzinach, co charakteryzuje przewóz regularny specjalny. Organ nie podzielił wyjaśnień przedstawionych przez stronę w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W odwołaniu od decyzji I instancji strona, wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie art. 4 pkt. 9, art. 4 pkt. 11, art. 18 ust. 1 pkt. 11 oraz art. 92a ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że w dniu [...] 2014 r. zawarł z Gminą [...] umowę nr [...], której przedmiotem są usługi transportowe na dowóz uczniów do [...] Szkół w L., Szkoły Podstawowej w D. i Publicznego Przedszkola w D. oraz przewóz z powrotem do miejsca zamieszkania, po zakończeniu zajęć szkolnych zgodnie z harmonogramem załączonym do umowy. W ocenie odwołującego, który powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wykonywany przez niego przewóz nie stanowi przewozu regularnego specjalnego, lecz przewóz okazjonalny. Organ błędnie uznał, że dokument – organizowanie dowozu uczniów w roku szkolnym 2014/2015 – jest rozkładem jazdy. Odwołujący podkreślił, że uzgodniony ze szkołą harmonogram ma charakter orientacyjny i wymaga wielokrotnych zmian dostosowujących godziny przewozu do aktualnych potrzeb szkoły. Ponadto, zdaniem odwołującego, organ winien uzyskać wyjaśnienia dyrektorów szkół i przedstawiciela gminy. Główny Inspektor Transportu Drogowego, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, podniósł, że realizowane przez stronę przewozy drogowe osób niewątpliwie mają charakter przewozów regularnych specjalnych. Kontrolowany przewóz był przewozem określonym grupy osób, z wyłączeniem innych osób, na trasie określonej pomiędzy stronami umowy – przewóz dotyczył uczniów do szkół w L. i D. Za regularnością przewozów w rozpoznawanej sprawie przemawiają zeznania kierowcy, który wyjaśnił, że dowóz określonej liczby osób (dzieci) wykonuje od września 2014 roku od poniedziałku do piątku na trasie [...], wynikającej z harmonogramu organizacji dowozu uczniów w roku szkolnym 2014/2015. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że okoliczność w postaci zmienności godzin i tras przewozów nie musi oznaczać, że przewozy nie mają charakteru regularnych specjalnych. Nie bez przyczyny bowiem w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem przewozy uczniów do szkoły wskazano, jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych. Przewozy takie należy kwalifikować jako spełniające wszystkie przesłanki przewozu regularnego specjalnego określone w ustawie o transporcie drogowym, bowiem wykonywane są w określonych odstępach czasu i po określonej trasie, a także dotyczą zamkniętej grupy osób. To że czasami może dojść do zmiany godzin, czy trasy przejazdu, nie oznacza, iż przewozy tracą charakter regularności, jako że zgodnie z ustawą o transporcie drogowym jest to dopuszczalne, jako niezależne od strony. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia – w dosłownym rozumieniu tego słowa – wszystkich przesłanek z art. 4 pkt. 7 ustawy o transporcie drogowym. Organ Inspekcji Transportu Drogowego uznał zatem nałożenie na stronę kary pieniężnej tytułem naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za prawidłowe. W sprawie nie znalazł w jego ocenie zastosowania art. 92c ustawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący powtórzył zarzut naruszenia art. 4 pkt. 9, art. 4 pkt. 11, art. 18 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 92a ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, podkreślając niewyjaśnienie, jaki charakter miał uzgodniony ze szkołą harmonogram przewozu - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację podniesioną już na etapie postępowania odwoławczego, stwierdzając ponownie, że wykonywany przez niego przewóz nie może być uznany za przewóz regularny specjalny. Organ – w jego ocenie - błędnie uznał, że dokument "Organizowanie dowozu uczniów w roku szkolnym 2014/2015" stanowi rozkład jazdy. Skarżący przywołał przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że harmonogram dowozu i odwozu dzieci nie jest rozkładem jazdy, bowiem nie jest podany do publicznej wiadomości, a z samych przewozów nie może korzystać każda osoba, lecz wyłącznie osoby, które są wymienione w umowie. Przewóz ten odbywa się na podstawie umowy cywilnej. Harmonogram skarżącego ma nadto charakter orientacyjny i wymaga wielokrotnych zmian, które dostosowują godziny przewozu do aktualnych potrzeb szkoły, związanych ze zmianami planów lekcji, ewentualnymi uroczystościami szkolnymi czy rekolekcjami. Dyspozycyjność przewoźnika w stosunku do podmiotu zlecającego wykonywanie usługi, oznaczająca możliwość zmiany w zależności od potrzeb ustalonych wcześniej zasad, niejako wyklucza możliwość przyjęcia, że w danym przypadku chodzi o przewóz regularny. Ustalenie stałego i niezmiennego rozkładu jazdy oraz ustanowienie stałych, oznakowanych przystanków stanowiłoby zaprzeczenie wszelkiej elastyczności, koniecznej przy przewozach dzieci szkolnym autobusem. Skarżący podniósł jednocześnie, że organ nie wyjaśnił jaki charakter miał uzgodniony ze szkołą harmonogram przewozu, przez co nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Przed wydaniem decyzji winien uzyskać wyjaśnienia dyrektorów szkół, których uczniowie przewożeni są przez odwołującego, a także przedstawiciela gminy, który zawierał w jej imieniu umowę. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się dnia [...] stycznia 2016 r., skarżący wskazał na błędne oznaczenie daty, w której wydana została decyzja organu I instancji. Ponadto podniósł, że przewóz, który odbywa się na podstawie organizacji dowozu uczniów często różni się w praktyce, a to dlatego, że do niektórych miejscowości w ogóle się nie jedzie, gdyż akurat nie ma tam uczniów. Ten przewóz na bieżąco jest korygowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, w stopniu który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem rozstrzygnięcia na gruncie kontrolowanej sprawy jest nałożenie na skarżącego, w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej: "u.t.d."), kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Istota sporu sprowadza się przy tym do kwalifikacji realizowanych przez skarżącego przewozów drogowych, w tym przewozu wykonywanego w dniu kontroli. Organ Inspekcji Transportu Drogowego wykazuje bowiem, że przewóz ten należy uznać za przewóz regularny specjalny, to jest przewóz którego realizacja wymaga sankcjonowanego zezwolenia, z kolei skarżący negując tę tezę wywodzi, iż ów przewóz winien być uważany za przewóz okazjonalny, a więc przewóz nie objęty wymogiem uzyskania rzeczonego zezwolenia. W ocenie tut. Sądu rację w powyżej zakreślonym sporze przyznać należy Inspekcji Transportu Drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w przywołanym powyżej ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Jednym z tych naruszeń jest wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (l.p. 2.1. załącznika nr 3 do cytowanej ustawy), za które to naruszenie ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8.000,00 zł. W myśl art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Zgodnie zaś z art. 4 pkt. 7 u.t.d. przewóz regularny jest to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1173 ze zm.). Z kolei art. 4 pkt 9 u.t.d. definiuje przewóz regularny specjalny jako niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Powyżej zaprezentowany sposób regulacji powoduje, że dokonując interpretacji definicji przewozu regularnego specjalnego, który w ocenie organu Inspekcji Transportu Drogowego był wykonywany przez skarżącego, należy odnieść się do definicji przewozu regularnego, zawartej w art. 4 pkt. 7 u.t.d. Nie powoduje to jednakże – podczas ustalania znaczenia przewozu regularnego specjalnego – przyjęcia wszystkich przesłanek charakteryzujących przewóz regularny. Z istoty przewozu regularnego specjalnego, którego definicja ujęta jest w art. 4 pkt. 9 u.t.d., a który cechuje niepubliczny charakter, wynika, że nie jest to przewóz, w którym może wziąć udział każdy chętny pasażer, a w konsekwencji przewóz taki nie musi się odbywać na trasie z klasycznym oznaczeniem przystanków, jak również na takich przystankach nie musi być zamieszczony rozkład jazdy kursującego środka transportu. Nie musi też występować klasyczna opłata za bilet. Wystarczy bowiem, że przewóz ten będzie się odbywał zgodnie z harmonogramem znanym pasażerom – uczniom. Przy ustalaniu, czy zachodzi regularność przewozów należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika, określoną w danym czasie, systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle ustalonego na gruncie kontrolowanej sprawy stanu faktycznego wynika, że skontrolowany przewóz odbywał się zgodnie z harmonogramem stanowiącym załącznik do umowy nr [...] zawartej dnia [...] 2014 r. pomiędzy Gminą [...] a skarżącym. Okoliczność ta znajduje zresztą potwierdzenie w wyjaśnieniach samego skarżącego, który w pismach procesowych, niejednokrotnie zauważał, że przedmiotem powyższej umowy są usługi transportowe na dowóz uczniów do szkół i przedszkola oraz przywóz z powrotem do miejsca zamieszkania – zgodnie z harmonogramem załączonym do umowy (por. § 1 umowy). W rzeczonym harmonogramie (organizacja dowozu uczniów w roku szkolnym 2014/2015) wskazano natomiast trasę przejazdu, przystanki, a także określono godziny. Również przesłuchany w charakterze świadka w czasie kontroli drogowej kierowca skarżącego zeznał, że kontrolowany przewóz odbywa się od września do czerwca, od poniedziałku do piątku, w ściśle określonych godzinach, a także wskazując na miejscowości, przez które przewóz ten jest realizowany – nota bene pokrywające się z miejscowościami z rzeczonego harmonogramu. Powyższe w sposób zdecydowany świadczy o tym, że w kontrolowanej sprawie występuje przewóz regularny specjalny. Odbywa się on w sposób cykliczny, powtarzalny, według stałych zasad podanych do wiadomości pasażerów, to jest określonej grupy osób - uczniów - ze wskazanych w umowie placówek oświatowych. Przewóz ten wypełnia zatem dwie charakterystyczne dla przewozu regularnego specjalnego cechy, to jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów) z wyłączeniem innych osób (pasażerów; por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1550/12, CBOSA). Dla oceny skontrolowanego w sprawie przewozu drogowego, jako przewozu o charakterze regularnym, bez znaczenia pozostają okoliczności podnoszone przez skarżącego zarówno na etapie postępowania przed organem Inspekcji Transportu Drogowego, jak i przed tut. Sądem, a wskazujące na zmienność (formalną bądź wyłącznie występującą w praktyce) harmonogramu z uwagi na konieczność jego dostosowania do aktualnych potrzeb. Wskazane przez skarżącego ewentualne zmiany nie świadczą o tym, że każdy przewóz wymagał indywidualnego ustalenia zarówno trasy, jak i rozkładu czasowego. Z ustawy o transporcie drogowym nie wynika, aby regularność wykonywania przewozów była wykluczona poprzez dopuszczalność zmian w czasowym rozkładzie jazdy i trasach przejazdów. W judykaturze podkreśla się, że przy ustaleniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć na względzie pewną ich cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika, określoną w danym czasie, systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu, jeżeli natomiast tenże schemat zakłada element zmienności, elastyczności co do godzin przejazdu oraz tras (przystanków) uwarunkowanych pewnymi czynnikami, to fakt ten sam w sobie nie wyklucza regularnego charakteru przewozu. Wyrażenie "w określonych odstępach czasu i określonymi trasami" nie oznacza, że raz określony rozkład nie może podlegać zmianom. Podnosi się jednocześnie, że rzeczą tylko i wyłącznie przewoźnika jest takie zorganizowanie przewozów osób i zawarcie takich umów, aby przewozy te odbywały się zgodnie z prawem i możliwe było uzyskanie stosownego zezwolenia we właściwym organie (zob. wyroki NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1550/12, z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2180/13, CBOSA). Sporny przewóz nie może być natomiast uznany za przewóz okazjonalny. Wykonywanie przewozu okazjonalnego, o czym stanowi art. 18 ust. 3 u.t.d., nie wymaga uzyskania zezwolenia, jeżeli: 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Ustawodawca zdefiniował przy tym przewóz okazjonalny, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, o czym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że przywołany ostatnio art. 18 ust. 3 u.t.d. przewiduje trzy sytuacje transportu osób, a wywieźć z niego można co stanowi przewóz okazjonalny. W pkt. 1 ustawodawca określił przesłanki przewozu okazjonalnego. W pkt. 2 i 3 zawarte zostały natomiast przypadki tego przewozu ograniczające się tylko do pewnych jego etapów. W myśl art. 18 ust. 3 pkt. 1 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest zatem przewóz tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu tej samej grupy osób. Transport rozpoczyna się i kończy w tym samym miejscu. Na podkreślenie zasługuje przy tym to, że transport ten dotyczy przewozu tej samej grupy osób na całej trasie przejazdu zapoczątkowanego i kończącego się w tym samym miejscu. Wszyscy pasażerowie rozpoczynając i kończąc podróż wsiadają i wysiadają zatem w tym samym miejscu. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 3 pkt. 3 u.t.d. przewóz polega na transporcie przez tego samego przewoźnika do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika została przewieziona na zasadzie określonej w art. 18 ust. 3 pkt. 2 u.t.d., czyli została zawieziona przez niego do miejsca docelowego. Treść powołanych przepisów (art. 18 ust. 3 pkt. 2 i pkt. 3 u.t.d.) również wskazuje, że dotyczą one transportu grupy osób na określonej trasie z miejsca początkowego do miejsca docelowego i z miejsca docelowego do miejsca początkowego, przy czym na pewnych odcinkach tej trasy środek transportu jedzie pusty. Powyższe oznacza, że przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 18 ust. 3 u.t.d. dotyczy transportu tej samej grupy osób z miejsca początkowego do miejsca początkowego albo z miejsca początkowego do miejsca docelowego, a także z miejsca docelowego do miejsca początkowego, bez zatrzymywania się w innych miejscach (przystankach) i rotacji przewożonych osób, co z kolei cechuje przewóz regularny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14). Powyżej dokonana wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym znajduje potwierdzenie w unormowaniach unijnych, zawartych między innymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 29 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE Seria L z 2009 r. Nr 300, poz. 88 ze zm.). Wprawdzie ów akt normatywny nie ma bezpośredniego zastosowania do krajowego przewozu osób, niemniej może on stanowić wskazówkę przy interpretacji prawa krajowego. Zgodnie z art. 2 pkt. 3 przywołanego rozporządzenia szczególnymi usługami regularnymi (a więc, jak stanowi ustawodawca krajowy, przewozami regularnymi specjalnymi) są usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów. Prawodawca unijny wskazał także w art. 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przykłady szczególnych usług regularnych, stanowiąc, że obejmują one w szczególności: a) przewóz pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania, b) przewóz uczniów i studentów do i z instytucji edukacyjnej. Ponadto, co wymaga wyraźnego podkreślenia, w przepisie tym jednoznacznie wskazano, że fakt, że usługi szczególne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do usług regularnych. Zgodnie z art. 2 pkt. 2 rozporządzenia nr 1073/2009 usługi regularne (czyli przewozy regularne) oznaczają usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki. Analogiczne problematyka ta była uregulowana także w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad przewozu osób autokarem i autobusem (Dz. Urz. UE Seria L z 1992 r. Nr 74, poz. 1 ze zm.). Tut. Sąd nie podziela wobec tego poglądów wyrażonych w przywołanych przez skarżącego orzeczeniach sądów administracyjnych, a odnoszących się do dotychczas rozważonej problematyki, podkreślając jednocześnie, że wyroki te zapadły względem indywidualnych stanów faktycznych skontrolowanych w nich spraw. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skarżącego, w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 4 pkt. 9, art. 4 pkt. 11, art. 18 ust. 1 pkt. 1, czy art. 92a ust. 1 u.t.d. Organ Inspekcji Transportu Drogowego nie dopuścił się także istotnego naruszenia przepisów postępowania, w tym wskazanego w skardze art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Organ administracji publicznej zgromadził w sposób wyczerpujący istotny dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy materiał dowodowy, dokonując jego wszechstronnej analizy, w wyniku której prawidłowo ustalił, że wykonywany przez skarżącego przewóz nosi znamiona przewozu regularnego specjalnego. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku podniesiony na rozprawie zarzut wskazujący na błędne oznaczenie daty, w której podjęta została w I instancji decyzja. Ta oczywista omyłka pisarska - w decyzji organu I instancji omyłkowo podano datę jej wydania jako [...] marca 2014 r., zamiast [...] marca 2015 r. – została sprostowana postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, co umknęło uwadze skarżącego. W powyższych okolicznościach skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.