III SA/Po 712/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2016 roku, na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 roku, nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2016 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry w wysokości [...] zł, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie wnioskodawcy w sprawie zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niemożliwych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji. Brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Wnioskodawca podniósł, że nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, jest zatrudniony na umowę o pracę, a z okresu ostatnich trzech lat jego średnie miesięczne wynagrodzenie wynosi około [...] zł. Aneks do umowy o pracę wskazuje, że od dnia [...] czerwca 2015 r. wynagrodzenie zostało zrównane z minimalnym wynagrodzeniem. Wnioskodawca nie posiada żadnych kosztowności, nie posiada samochodu, mieszka wraz z rodzicami, którym co miesiąc przekazuje [...] zł na pomoc w utrzymaniu. Dodatkowo ciąży na nim obowiązek uiszczania raty kredytowej w wysokości [...] zł miesięcznie oraz [...] zł raty kredytu babci. Wnioskodawca wskazał także na naruszenie prawa europejskiego, które jego zdaniem obliguje do udzielenia ochrony tymczasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednakże zauważyć, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący występując o ochronę tymczasową w żaden sposób nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący co prawda przedstawił swoją obecną sytuację osobistą oraz majątkową - z której wynika, że jako osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w kwocie równej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę (aktualnie [...] zł, stosownie do § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2015 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2016 r.), nie posiada żadnych rzeczy wartościowych, mieszka wraz z rodzicami, którym co miesiąc przekazuje kwotę [...] zł na pomoc w utrzymaniu, a nadto obciąża go obowiązek spłaty miesięcznej raty kredytu w wysokości [...] zł i [...] zł tytułem pożyczki od babci – jednakże z okoliczności tych nie wywiódł którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wyjaśnił w szczególności na czym miałoby polegać "zagrożenie jego dalszego bytu gospodarczego", tym bardziej że – jak sam podnosi – nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. W tym miejscu zauważyć natomiast trzeba, że sytuacja majątkowa i osobista skarżącego nie jest sama w sobie wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są, jak już była o tym mowa powyżej, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak dobrowolnego wykonania decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną, skutkować będzie wdrożeniem egzekucji administracyjnej w oparciu o regulacje ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") celem przymusowego uzyskania wynikającej stąd kwoty. Z kolei faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji majątkowej strony skarżącej, której tut. Sąd nie neguje, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba bowiem mieć na względzie to, że po pierwsze - wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a po drugie - w świetle art. 8-10 u.p.e.a. dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA). Ze względu na okoliczności prezentowane przez skarżącego na uwagę w tym względzie zasługuje przede wszystkim rozwiązanie przyjęte na gruncie art. 9 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z § 1 tegoż artykułu wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Stosownie zaś do art. 871 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Na tym etapie postępowania, nie mogą natomiast odnieść zamierzonego rezultatu twierdzenia skarżącego, w których zmierza on w istocie do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można bowiem oceniać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a jakiekolwiek rozstrzygnięcie tut. Sądu w tym zakresie prowadziłoby do swoistego "przedsądu" - przed właściwym, merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Powyższe nie pozwala uznać, aby w okolicznościach niniejszej sprawy zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.