III SA/Po 718/09

Dnia 16 grudnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 14 lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności do gruntów rolnych na 2007 rok. oddala skargę /-/ M. Ławniczak /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska Decyzją z dnia 17.03.2009 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu odmówił S. S. przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na rok 2007 i nałożył sankcje (w wysokości odpowiednio: [...] zł oraz [...] zł), które będą potrącane z płatności z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 11 maja 2007 r. S. S. złożył wniosek o płatności na rok 2007, w którym zgłosił do płatności działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], załączając między innymi postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...] o przysądzeniu na jego rzecz własności działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W dniu 6 czerwca 2007 r. wnioskodawca złożył zmianę do wniosku, zgłaszając do płatności dodatkowo działkę nr [...] i załączając kopię postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...] o przysądzeniu na jego rzecz własności tej działki. Podczas weryfikacji wniosku pod kątem jego kompletności, zgodności z komputerową referencyjną bazą danych działek ewidencyjnych oraz w trakcie kontroli administracyjnej ujawniono, iż działki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostały zgłoszone do płatności przez innego rolnika – R. R., w związku z czym organ wystosował do obu wnioskodawców wezwanie do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie S. S. złożył szereg dokumentów, w tym zawiadomienie Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W. z dnia 29.05.2007 r., decyzję z dnia 3.10.2007 r. w sprawie wymiaru podatku rolnego za rok 2007 oraz własne oświadczenie, że jest jedynym właścicielem (figurującym w księgach wieczystych i ewidencji gruntów oraz opłacającym podatek rolny) spornych działek, które zamierzał użytkować rolniczo, lecz bezprawnie wtargnął na nie R. R. W toku postępowania wpłynęły również oświadczenia R. R. oraz innych rolników: M. C., A. K., W. M. oraz sołtysa wsi S. W. – L. D. potwierdzające użytkowanie spornych działek przez R. R. Ponadto S. S. złożył dalsze dokumenty, w tym w szczególności: - wyrok nakazowy z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt [...], mocą którego R. R. został uznany za winnego wykroczenia z art. 156 § 1 kw polegającego na zniszczeniu trawy poprzez oprysk środkiem chemicznym na szkodę S. S. w maju 2007 r. na działce nr [...], - wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt [...] utrzymujący w mocy ww wyrok o sygn. akt [...], - wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt [...] (wraz z protokołem rozprawy), mocą którego zakazano pozwanemu R. R. naruszania prawa własności powoda S. S. spornych działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], - wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt [...], którym utrzymano w mocy ww wyrok o sygn. akt [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie ochrony własności, stwierdzając miedzy innymi, że pozwany w toku procesu przyznał, że po wydaniu postanowienia z dnia 13 grudnia 2006 r. w przedmiocie przysądzenia własności na rzecz powoda wbrew jego woli korzystał z należących do niego działek poprzez ich uprawę i zbiór plonów, stąd też zakazanie mu takich działań było zgodne z art. 222 § 2 kc. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji Burmistrz Miasta i Gminy W. pismem z dnia 10 grudnia 2007 r. poinformował, że S. S. jest jedynym właścicielem i podmiotem zobowiązanym do uiszczania podatku rolnego. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, że zadaniem organu w niniejszej sprawie nie było rozstrzyganie sporu pomiędzy wnioskodawcami, lecz ustalenie, który z nich w roku gospodarczym 2007 faktycznie uprawiał działki rolne zgłoszone do płatności. Istotne jest bowiem rzeczywiste posiadanie (użytkowanie) gruntów rolnych nawet w przypadku bezumownego korzystania z gruntu, przy czym nie bada się legalności, podstaw prawnych posiadania, lecz wyłącznie stan faktycznego władania gruntami rolnymi przez wnioskodawcę, a zarzuty o użytkowaniu w złej wierze nie mogą być podstawą do przyznania płatności osobie, która faktycznie nie użytkuje gruntów rolnych. Organ podkreślił, że okoliczności, czy użytkowanie działki miało miejsce za zgodą właściciela czy też wbrew jego woli przez osoby nieuprawnione nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie płatności. Jeśli zaś na skutek bezprawnego użytkowania nieruchomości przez inną osobę właściciel nieruchomości ponosi szkodę np. w postaci utraty możliwości uzyskania płatności bezpośredniej, to przysługuje mu z tego tytułu roszczenie o odszkodowanie, które może być dochodzone w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2006 r. o sygnaturze akt IV SA/Wa 1184/06. Na podstawie materiału dowodowego niniejszej sprawy, w tym dokumentów przedłożonych przez S. S. organ stwierdził, że jest on właścicielem spornych działek, jednakże nie był ich użytkownikiem w 2007 roku, a tym samym nie spełnił warunków przyznania płatności na rok 2007 w odniesieniu do tych działek. W konsekwencji organ stwierdził, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła [...] ha, a powierzchnia, co do której wniosek został rozparzony – [...] ha, a zatem różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekroczyła 50%, wobec czego nałożono również sankcje na podstawie art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady ( WE ) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IV a tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców ( Dz. U. UE L Nr 345 z 20.11.2004r., str. 1 ze zm. ) – w stosunku do jednolitej płatności obszarowej oraz art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady ( WE) nr 1782/2003 ( Dz. U. UE L Nr 141 z 30.04.2004r., str. 18 ze zm. ). W odwołaniu od powyższej decyzji S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc że użytkowanie działek, których jest jedynym i pełnoprawnym właścicielem, przez R. R. w złej wierze nie powinno być premiowane wypłatą jakichkolwiek świadczeń na jego rzecz, lecz płatności winny być przyznane prawnemu właścicielowi. Odwołujący przyznał przy tym, że R. R. bezprawnie uprawiał sporne działki i zbierał z nich plon, uniemożliwiając uprawę i zbieranie plonów skarżącemu jako właścicielowi. Decyzją z dnia 14 lipca 2009 r., nr [...] Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Ponadto wskazał, że w dniu 23 czerwca 2009 r. wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia w kwestii faktycznego użytkowania w 2007 r. gruntów rolnych na spornych działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W odpowiedzi skarżący złożył pismo, w którym wyjaśnił, że zamierzał dokonywać zabiegów rolniczych i zbiorów plonów na tych działkach, lecz R. R. uniemożliwił mu to, dokonując bezprawnie zbioru plonów a następnie zasiewów; ponadto podał, że zapłacił podatek rolny za 2007 rok i podjął wszelkie kroki prawne zmierzające do przerwania bezprawnych działań R. R. Odnosząc się do powołanej przez S. S. okoliczności bezprawnego użytkowania spornych działek przez R. R., organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przepisy prawa nie przewidują, by płatność została przyznana właścicielowi w sytuacji, gdy użytkownik korzysta z nieruchomości wbrew woli właściciela – nawet w przypadku bezumownego czy bezprawnego korzystania z gruntu. W przypadku płatności nie bada się bowiem legalności, podstaw prawnych posiadania, lecz wyłącznie stan faktycznego uprawiania gruntów rolnych. W oparciu o materiał dowodowy sprawy, w tym dokumenty przestawione przez S. S. organ odwoławczy stwierdził więc także, iż skarżący wprawdzie jest właścicielem spornych działek od grudnia 2006 r., jednak nie objął ich w posiadanie; działki te nadal użytkuje były właściciel – R. R., co również potwierdza sam odwołujący w swych wyjaśnieniach. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004, gdyż skarżący zadeklarował działki rolne niezgodnie ze stanem faktycznym (wniosek nie by prawidłowy pod względem faktycznym) i nie wykazał, że nie jest winny nieprawidłowości. Organ podkreślił przy tym, że sporne grunty nadal były użytkowane przez R. R., pomimo zobowiązania się przez S. S. do podjęcia zabiegów agrotechnicznych. Ponadto z protokołu rozprawy z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt [...] wynika, że S. S. zeznał, iż po przysądzeniu własności pierwszy raz był on na łąkach w maju 2007 r. i chciał wydzierżawić te grunty, lecz dzierżawcy nie chcieli wchodzić w konflikt z byłym właścicielem i zrezygnowali z dzierżawy. W ocenie organu odwoławczego zamiar wydzierżawienia tych gruntów świadczy o nikłym zainteresowaniu skarżącego spornymi gruntami, czego potwierdzeniem jest również fakt, że pierwszy pokos zamierzał on wykonać przed 30 lipca 2007 r., czyli w ostatecznym terminie wynikającym z rozporządzenia w sprawie minimalnych norm zapewniających utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej, a do protokołu przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie z dnia 8 czerwca 2007 r. zeznał, że od czasu zakupu nigdy wcześniej na łące nie przebywał. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie poinformował Agencji o kradzieży plonów z działek nr [...], [...] i [...], a składając wniosek o płatności oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności objętej wnioskiem. Natomiast organ administracji nie może dowolnie odstępować od nakładania na wnioskodawców obniżek płatności, a przepisy prawa nie dopuszczają możliwości zwolnienia z obniżek zastosowanych w niniejszej sprawie. S. S. złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego przepisy prawa unijnego ani krajowego nie przewidują przyznania płatności bezprawnym użytkownikom, a zaskarżona decyzja sankcjonuje bezprawie R. R., nagradzając go dopłatami. Wskazał również, że R. R. i jego pełnomocnik J. R. zeznali do protokołu w sprawie przed Sądem Rejonowym w W. ([...]), że w 2007 roku w ogóle nie korzystali ze spornych działek, w związku z czym skarżący wniósł o przesłuchanie M. C., A. K., W. M. oraz L. D. w celu dokonania rzeczywistych ustaleń w tym zakresie. Ponadto podkreślił, że składając wniosek o płatności w dniu 11 maja 2007 r. przedstawił stan zastany na nieruchomościach i zamierzał je użytkować i zebrać z nich plony, a jednocześnie nie mógł przewidzieć, że będą one bezprawnie użytkowane przez kogoś innego, stąd chybiony jest zarzut organu, że zadeklarował nieprawdziwe dane we wniosku. Skarżący zakwestionował stanowisko organu o jego nikłym zainteresowaniu gruntami, podnosząc że postanowienie o przysądzeniu własności uprawomocniło się w dniu 6 kwietnia 2007 r., a dopiero w dniu 10 czerwca 2008 r. z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego dowiedział się, że prawidłowa data prawomocności tego postanowienia to 29 grudnia 2006 r. Skarżący podniósł także, iż złożony przez niego w dniu 11 maja 2007 r. wniosek był zgodny z prawdą, a jednocześnie nie ponosi on winy za nieprawidłowości w wykorzystywaniu swoich działek, o czym informował Agencję, wobec czego powinien być w jego przypadku zastosowany art. 68 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. skarżący, wnosząc i wywodząc jak w skardze, podniósł dodatkowo, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności, a tym samym Konstytucję, w związku z czym wniósł o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego, "czy nagradzanie użytkownika kosztem właściciela jest zgodne z Konstytucją". Ponadto przedłożył zawiadomienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR o sposobie załatwienia wniosku, z którego – zdaniem skarżącego wynika, że organ ponownie wszczął postępowanie w sprawie zakończonej decyzją zaskarżoną w niniejszej sprawie, a także kopię zawiadomienia o czynnościach dokonanych przez Komornika Sądowego w sprawie egzekucyjnej przeciwko R. R., z którego – zdaniem skarżącego wynika, że w 2007 roku R. R. nie mógł uprawiać działek rolnych istotnych w przedmiotowej sprawie, ponieważ nie posiadał żadnych maszyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) w zw. z art. 4 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. o zmianie ustawy o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U Nr 44, poz. 262) rolnikowi przysługuje płatność bezpośrednia na będące w jego posiadaniu grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia płatnościami bezpośrednimi zgodnie z art. 143 b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003. Posiadanie jako warunek przyznania płatności do gruntów rolnych przewidziany w powyższej regulacji należy rozumieć jako faktyczne, rolnicze użytkowanie gruntów rolnych. Do takiej konkluzji prowadzą inne uregulowania określające przesłanki przyznania płatności do gruntów rolnych powiązane z gospodarczym wykorzystaniem, w szczególności wymóg utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej. Takie rozumienie posiadania na gruncie przepisów o płatnościach wynika również z samej istoty płatności, których zasadniczym celem jest dofinansowanie produkcji rolnej. Należy także podkreślić, że posiadanie jako warunek przyznania płatności do gruntów rolnych jest stanem faktycznym, a nie prawnym, co oznacza, że posiadanie daje podstawę do przyznania płatności, choćby było ono niezgodne z prawem, bez tytułu prawnego, w złej wierze. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący jest właścicielem spornych działek nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] – na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt [...] o przysądzeniu na jego rzecz własności tychże działek, jednakże faktycznym użytkownikiem tych działek był ich poprzedni właściciel R. R. Należy przy tym podkreślić, że okoliczność faktycznego użytkowania tych działek przez R. R. podnosił sam skarżący w toku postępowania administracyjnego, podkreślając bezprawny charakter tego użytkowania oraz załączając szereg dokumentów potwierdzających tę okoliczność, w tym w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt [...] (wraz z protokołem rozprawy), mocą którego zakazano pozwanemu R. R. naruszania prawa własności powoda S. S. spornych działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt [...], którym utrzymano w mocy ww wyrok o sygn. akt [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie ochrony własności. W tej sytuacji uprawnione jest stwierdzenie, że okoliczność, iż skarżący faktycznie nie użytkował spornych działek, była w istocie bezsporna. Powyższego nie zmieniają okoliczności podnoszone przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stwierdzenie R. R. w jednym z zeznań złożonych w charakterze pozwanego w toku procesu o naruszenie posiadania, iż nie użytkował spornych działek było związane z próbą uniknięcia odpowiedzialności na gruncie tego postępowania. Jednocześnie, jak wynika z uzasadnienia wyżej powołanego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt [...], pozwany R. R. w toku procesu przyznał, że po wydaniu postanowienia z dnia 13 grudnia 2006 r. w przedmiocie przysądzenia własności na rzecz powoda wbrew jego woli korzystał z należących do niego działek poprzez ich uprawę i zbiór plonów. Bezskuteczne było również powołanie się na okoliczność, że R. R. nie posiadał maszyn rolniczych, gdyż oczywistym jest, że okoliczność ta nie wyklucza faktycznego użytkowania gruntów rolnych. W ocenie Sądu materiał sprawy był wystarczający dla dokonania jednoznacznych ustaleń w zakresie faktycznego użytkowania spornych działek. Natomiast wniosek skarżącego o przesłuchanie wskazanych przez niego świadków nie zasługiwał na uwagę, ponieważ stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów i tylko wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem fakt, że skarżący faktycznie nie użytkował gruntów na spornych działkach wyklucza przyznanie mu płatności do tych działek, pomimo że został on bezprawnie pozbawiony ich posiadania. Ta ostatnia okoliczność – jak wskazano powyżej, nie ma znaczenia na gruncie postępowania w przedmiocie płatności do gruntów rolnych, lecz może ona stanowić podstawę ewentualnych roszczeń odszkodowawczych, dla dochodzenia których właściwa jest droga postępowania cywilnego. Stąd też Sąd nie podziela zastrzeżeń skarżącego co zgodności z Konstytucją regulacji prawnej, w świetle której podstawą przyznania płatności jest posiadanie gruntów rolnych rozumiane jako faktyczne ich użytkowanie, choćby nawet było ono bezprawne. W postępowaniu administracyjnym wszczynanym na wniosek strony decyzja wydawana jest w oparciu o deklaracje faktycznych powierzchni przez nią użytkowanych. Różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w trakcie kontroli spowodować może nie tylko odmowę przyznania płatności, lecz również konieczność zastosowania określonych sankcji finansowych. Wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń zawarte są w art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L Nr 141 z 30.04.2004r., str. 18 ze zm.), zgodnie z którym organ nie stosuje sankcji, gdy dany rolnik dostarczył informacje zgodne z faktami lub może wykazać, że wina nie leży po jego stronie. Inną okolicznością zwalniającą od zastosowania sankcji jest powiadomienie przez rolnika o nieprawidłowościach we wniosku – przed powiadomieniem go o zamiarze przeprowadzenia kontroli oraz przed poinformowaniem go o wcześniej wykrytych we wniosku nieprawidłowościach. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania powyższego zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym i skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych. Należy bowiem podkreślić, że z okoliczności sprawy wynika bezsprzecznie, iż zarówno w chwili składania wniosku o płatności, jak i w toku całego postępowania administracyjnego przed organami obu instancji skarżący nie był faktycznym użytkownikiem spornych działek, co zresztą sam przyznawał w toku postępowania, informując o bezprawnych działaniach R. R. na spornych działkach i przedkładając stosowne dokumenty w tym zakresie. Jednocześnie skarżący deklarował posiadanie odpowiedniej wiedzy w zakresie wymagań dotyczących ubiegania się o dopłaty unijne, podpisując w pkt VIII wniosku oświadczenie o znajomości zasad przyznawania płatności. Powyższe oznacza, że skarżący świadomie podał we wniosku nieprawidłowe dane, deklarując działki, których faktycznie nie użytkował, co wyklucza przyjęcie braku winy za podanie nieprawidłowych danych. Następnie w toku postępowania administracyjnego skarżący, pomimo iż faktycznie nie użytkował spornych działek, a więc nie spełniał warunku przyznania płatności do tych działek, nie informował organu - przed poinformowaniem go przez organ o stwierdzonych nieprawidłowościach - o nieprawidłowościach we wniosku w tym zakresie i nie dokonał zmiany wniosku w odniesieniu do spornych działek, pomimo stosownego pouczenia przez organ w tym zakresie (zob. k. 7 akt adm.), co również wyłącza możliwość odstąpienia od zastosowanych sankcji. Ponieważ ostatecznie różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a obszarem zatwierdzonym przekroczyła 50 % organy administracji obu instancji zasadnie odmówiły przyznania skarżącemu jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej, nakładając przy tym sankcje finansowe. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sąd uznał, iż zaskarżone decyzje organu II i I instancji zostały wydane zgodnie z prawem, wobec czego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). /-/ M. Ławniczak /-/ W. Długaszewska /-/ M. Kosewska K.P.