III SA/Po 73/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję w całości. Zaskarżoną decyzją z 18 sierpnia 2025 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 10 kwietnia 2025 r. ([...]) w przedmiocie zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja SKO zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z 3 stycznia 2025 r. M. S. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Skarżący") wystąpił do Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej "Prezydentem Miasta" lub "organem I instancji") o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na: zakup brakującego opału na sezon grzewczy 2004/2025, wykupienie lekarstw, doładowanie licznika przedpłatowego energii elektrycznej, napełnienie butli gazowej, uregulowanie bieżącego rachunku za wodę i ścieki, zakup brakującej odzieży zimowej (butów, kurtki, spodni) oraz doładowanie telefonu komórkowego. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z 27 stycznia 2025 r. ([...]) Wnioskodawcy przyznano zasiłek celowy w wysokości [...] zł. Na skutek odwołania Wnioskodawcy, SKO – decyzją z 18 marca 2025 r. – uchyliło decyzję Prezydenta Miasta w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznawszy sprawę, Prezydent Miasta – przywołaną na wstępie decyzją z 10 kwietnia 2025 r. – orzekł w pkt 1.: "Przyznać zasiłek celowy w kwocie [...]zł (słownie: ...) z przeznaczeniem na: dofinansowanie do zakupu leków, doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej, wymianę butli gazowej, opłacenie bieżącej faktury za wodę i ścieki, wykonania zdjęć do dowodu osobistego, doładowania telefonu komórkowego", wskazując w pkt 2. tej decyzji, że realizacja świadczenia nastąpiła w dniu 30 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że z kwoty przyznanego zasiłku celowego: "- kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do zakupu brakującego opału, - kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej [;] wynika z faktu, iż strona doładowała licznik energii elektrycznej na kwotę ok. [...] zł na 2 miesiące, co miesięcznie stanowi kwotę [...]zł. Zatem kwotę [...]zł mnożymy przez 50% (dofinansowania do w/w potrzeby) co daje kwotę [...]zł, - kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do napełnienia butli gazowej, ustalono, że napełnienie pustej butli gazowej wynosi około [...] zł na miesiąc, mnożymy tę kwotę przez 50% (dofinansowania do w/w potrzeby) co daje kwotę [...]zł, - kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do opłacenia bieżącego rachunku za wodę i ścieki, wysokość faktury wynosi [...] zł pomnożone przez 50% wynosi około [...] zł, - kwota [...]zł za odzież zimową (obuwie, kurtka, spodnie) biorąc pod uwagę fakt, że średni koszt zakupu nowych ubrań zgłoszonych przez stronę wynosi około [...] zł pomnożone razy 50% wynosi około [...] zł, - kwota [...]zł stanowiła dofinansowanie do doładowania do telefonu, doładowanie do telefonu wynosi [...] zł, mnożymy tę kwotę przez 50% (dofinansowania do w/w potrzeby) co daje kwotę [...]zł". Jednocześnie organ I instancji nadmienił, że przy ustalaniu wysokości przyznanej pomocy nie uwzględniono pomocy na dofinansowanie do zakupu leków, "ponieważ recepty z dnia 29.11.2024 r. załączone przez stronę do wniosku z dnia 02.12.2024 r. straciły ważność i nie ma już możliwości ich realizacji". Wnioskodawca w odwołaniu od opisanej decyzji Prezydenta Miasta wytknął, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji odmówił mu przyznania pomocy na zakup leków w 2025 r. i że decyzją z grudnia 2024 r. również odmówiono mu pomocy na wszystkie zgłoszone pilne potrzeby. Oceniając wysokość przyznanej pomocy na poszczególne cele, Skarżący stwierdził, że jedynie można się zgodzić z kwotą na zakup opału. W konkluzji – zarzuciwszy naruszenie prawa materialnego: art. 39 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 3, art. 7 oraz art. 110 ustawy o pomocy społecznej (w skrócie: "u.p.s."), a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. – autor odwołania wniósł o uchylenie decyzji i przyznanie pomocy na zakup niezbędnych leków. Utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 10 kwietnia 2025 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 18 sierpnia 2025 r. – SKO wyjaśniło w uzasadnieniu, że pismem z 3 stycznia 2025 r. Skarżący wniósł o przyznanie zasiłku celowego "z przeznaczeniem w szczególności do egzystencji". W dniu 17 stycznia 2025 r. przeprowadzono aktualizację wywiadu środowiskowego z Wnioskodawcą oraz odebrano od niego oświadczenie o stanie majątkowym. Wynika z nich, że Skarżący zamieszkuje we własnym domu jednorodzinnym, gdzie prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (dalej w skrócie "MOPS"). Skarżący nie pracuje zawodowo w związku z niezdolnością do pracy (posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności orzeczony do 30 czerwca 2028 r.), a jego dochodem jest zasiłek stały. Wnioskodawca nie przekroczył kryterium dochodowego – wynoszącego ówcześnie [...] zł – w związku z czym organ I instancji zasadnie uznał, iż Wnioskodawca spełnia przesłanki do przyznania przedmiotowej pomocy. Ponadto jest osobą niepełnosprawną. Dalej SKO podzieliło i to stanowisko organu I instancji, że pomocą społeczną należy objąć przede wszystkim osoby, których sytuacja materialno-bytowa jest nie tylko ciężka, ale które to osoby współpracują z pracownikami socjalnymi i nie prezentują jedynie roszczeniowej postawy. Tymczasem, jak zaznaczyło SKO, postawę Skarżącego należy ocenić właśnie jako roszczeniową, nigdy nie był on bowiem zadowolony z przyznanej pomocy i każdorazowo odwołuje się od wszelkiej otrzymanej kwoty. Pomimo tego organ I instancji rozpoznał wniosek Skarżącego pozytywnie i przyznał mu wnioskowaną pomoc, chociaż w zbyt niskiej, z punktu widzenia Skarżącego, kwocie. Wysokość ta jednak, zdaniem SKO, jest adekwatna do celów, na jakie została przyznana. Tym bardziej, że Skarżący posiada dom własnościowy oraz ma przyznany stały dochód w kwocie [...]zł miesięcznie (w postaci zasiłku stałego z MOPS), a więc jego najpilniejsze potrzeby egzystencjalne nie są zagrożone. Pomimo tego każdego miesiąca występuje on do organu pomocy społecznej o przyznanie zasiłku celowego na opłacenie bieżących rachunków oraz zakup rzeczy materialnych (leków, odzieży, butów, pościeli, węgla i innych – zależnych od pory roku). Zatem instytucję pomocy społecznej Skarżący traktuje jako źródło stałej pomocy. Nigdy nie jest zadowolony z rozstrzygnięć organu I instancji, chociaż każdorazowo jest informowany w uzasadnieniu decyzji, że MOPS posiada ograniczony budżet (w roku 2024 na zasiłki i pomoc w naturze wynosił on [...] zł; miesięcznie średnio wpływały 534 wnioski, natomiast średnia wysokość przyznanego świadczenia w formie zasiłku celowego wynosiła [...] zł, a więc zdecydowanie mniej niż kwota przyznana Skarżącemu), natomiast z prośbą o pomoc występuje wiele osób. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO M. S. zarzucił, że organ II instancji w swej decyzji "poświadcza nieprawdę oraz kłamstwo", że przyznano jemu pomoc finansową na zakup leków. Poza tym zaskarżona decyzja milczy o tym, że SKO pierwotną decyzją uchyliło w całości [decyzję] o zasiłku celowym, czym narusza art. 110 k.p.a. Dalej autor skargi podniósł, że od stycznia 2025 r. wzrosło kryterium dochodowe, jak również wysokość świadczeń pieniężnych, ale dla organów obu instancji nie ma to żadnego znaczenia. Ponadto SKO przekroczyło ramy czasowe w postępowaniu odwoławczym z art. 35 § 1 k.p.a., a odwołanie po raz kolejny rozpatrzono w tym samym składzie, który podlega wyłączeniu. W konkluzji Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz przyznanie pomocy na zakup leków. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 19 stycznia 2026 r. ustanowiony dla Skarżącego pełnomocnik z urzędu, ad.S., doprecyzował i rozwinął zarzuty skargi. I tak – zarzuciwszy naruszenie: 1. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – przez niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego i potrzeb Skarżącego oraz mechaniczne (ryczałtowe) przyjęcie poziomu "dofinansowania" poszczególnych potrzeb, bez rzetelnej weryfikacji ich niezbędności i kosztów. Organ poprzestał na ogólnych twierdzeniach o ograniczonym budżecie i "uznaniu administracyjnym", nie wykazując, że ustalił realne koszty i konieczność wydatków (zwłaszcza w obszarze koniecznych), ani dlaczego część potrzeb potraktowano jako niezasługujące na wsparcie lub "w połowie"; 2. art. 80 k.p.a. – przez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i argumentów strony oraz pominięcie istotnych okoliczności podnoszonych w odwołaniu i skardze. Z treści rozstrzygnięcia nie wynika, aby organ odniósł się merytorycznie do konkretnych zarzutów co do arbitralnego sposobu wyliczeń (np. przyjmowanie z góry 50% "dofinansowania"), a ocena została sprowadzona do generalnej tezy o ograniczonych środkach; 3. art. 107 § 3 k.p.a. – przez sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia standardu wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia: brak wykazania, jakie fakty organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł oraz dlaczego odmówił wiarygodności/znaczenia twierdzeniom strony. Uzasadnienie ma charakter w znacznej mierze "szablonowy" i nie pozwala odtworzyć toku rozumowania organu, w szczególności w zakresie skali i struktury przyznanej pomocy względem zgłoszonych potrzeb. 4. art. 8 oraz art. 11 k.p.a. – przez użycie w decyzji SKO ocen wartościujących Skarżącego ("postawa roszczeniowa", sugerowanie nadużywania środków odwoławczych), zamiast rzeczowego odniesienia się do zarzutów, co podważa standard bezstronności i rzetelności motywów rozstrzygnięcia. Argumentacja organu została częściowo oparta na ocenie osoby strony i jej aktywności odwoławczej, co jest irrelewantne dla legalności i prawidłowości rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie o zasiłek celowy; 5. art. 39 ust. 1-2 u.p.s. – przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że uznaniowy charakter zasiłku celowego pozwala ograniczyć wsparcie w sposób niepowiązany z realnym ustaleniem "niezbędnych potrzeb bytowych" strony, w tym potrzeb zdrowotnych. Tymczasem uznanie administracyjne nie znosi obowiązku ustalenia czy potrzeby mają charakter niezbędny i jaki jest ich koszt oraz nie uprawnia do zastąpienia tego ustalenia ogólną tezą o ograniczonych środkach; 6. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej – przez pominięcie przez organ znaczenia podwyższenia kryterium dochodowego obowiązującego od 01 stycznia 2025 r. przy ocenie sytuacji Skarżącego i przy ustalaniu zakresu należnej pomocy. – wniósł o: (i) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z 10 kwietnia 2025 r.; (ii) ewentualnie – o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania; (iii) zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej, świadczonej przez pełnomocnika na rzecz Skarżącego, z jednoczesnym oświadczeniem, że koszty pomocy prawnej udzielone przez pełnomocnika z urzędu nie zostały opłacone w żadnej części. W uzasadnieniu pełnomocnik Skarżącego rozwinął i umotywował podniesione zarzuty, a w szczególności wytknął, że zmiana kryterium dochodowego od 1 stycznia 2025 r. miała istotne znaczenie dla oceny sytuacji prawnej i faktycznej Skarżącego, albowiem ustawodawca w sposób jednoznaczny podwyższył próg dochodowy uprawniający do świadczeń z pomocy społecznej, uznając tym samym, że dotychczasowe poziomy dochodów nie zapewniają minimum egzystencji. Organ, wydając decyzję po tej dacie, był zobowiązany do stosowania aktualnych przepisów oraz do uwzględnienia celu tej zmiany przy ocenie zakresu należnej pomocy. Tymczasem w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji brak jest jakiegokolwiek odniesienia do podwyższenia kryterium dochodowego i jego znaczenia dla oceny niezbędnych potrzeb bytowych skarżącego. Organ ograniczył się jedynie do formalnego stwierdzenia spełnienia kryterium dochodowego, nie analizując, że wzrost tego kryterium powinien skutkować pogłębioną oceną rzeczywistych potrzeb i adekwatności przyznanej pomocy. Na rozprawie w dniu 04 marca 2026 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał wnioski i wywody zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z 19 stycznia 2026 r. Dla porządku wypada jeszcze w tym miejscu zaznaczyć, że niniejszej sprawa została zarejestrowana w tut. Sądzie pierwotnie pod sygn. akt IV SA/Po 941/25, a następnie, w związku z reorganizacją jego wydziałów orzeczniczych, opatrzona nową sygn. akt III SA/Po 73/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zasadniczo z innych przyczyn niż w niej wskazane. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18.8.2025 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 10.4.2025 r. ([...]) w przedmiocie zasiłku celowego – Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja SKO nie może się ostać w obrocie prawnym. Utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję organu I instancji dotkniętą istotną wadą, polegającą na sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem, oraz prawdopodobnej, częściowej niezgodności przedmiotu rozstrzygnięcia z wnioskiem strony. Jest poza sporem, że wnioskiem z 03 stycznia 2025 r. Skarżący wystąpił do Prezydenta Miasta o przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na: - zakup brakującego opału na sezon grzewczy 2004/2025, - wykupienie lekarstw, - doładowanie licznika przedpłatowego energii elektrycznej, - napełnienie butli gazowej, - uregulowanie bieżącego rachunku za wodę i ścieki, - zakup brakującej odzieży zimowej (butów, kurtki, spodni) - doładowanie telefonu komórkowego. Decyzją z 10 kwietnia 2025 r. organ I instancji przyznał Wnioskodawcy kwotę [...]zł zasiłku celowego, wyjaśniając w uzasadnieniu, że z niej na poszczególne cele przeznaczył: - [...] zł – jako dofinansowanie do zakupu opału, - [...] zł dofinansowania do zakupu leków, - [...] zł – jako dofinansowanie do doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej, - [...] zł – jako dofinansowanie do napełnienia butli gazowej, - [...] zł – jako dofinansowanie do opłacenia bieżącego rachunku za wodę i ścieki, - [...] zł – jako dofinansowanie do zakupu odzieży zimowej, - [...] zł – jako dofinansowanie do doładowania do telefonu. Natomiast z sentencji ww. decyzji z 10.4.2025 r. wynika, że pomoc w postaci przyznanego zasiłku celowego objęła dofinansowanie dla zaspokojenia następujących potrzeb: - zakupu leków, - doładowania licznika przedpłatowego energii elektrycznej, - wymiany butli gazowej, - opłacenia bieżącej faktury za wodę i ścieki, - wykonania zdjęć do dowodu osobistego [sic!], - doładowania telefonu komórkowego. Jeśli uznać, że analizowana decyzja Prezydenta Miasta z 10.4.2025 r. załatwia wyłącznie wniosek Skarżącego z 3.1.2025 r. – co wydaje się wielce prawdopodobne, ale nie jest do końca pewne, gdyż w rubrum ww. decyzji nie wskazano (w tym nie określono daty) rozpatrywanego wniosku Skarżącego, a w uzasadnieniu tej decyzji (na s. 3) mowa jeszcze o jakimś innym, bliżej nieskonkretyzowanym, wniosku "z dnia 02.12.2024 r.", do którego miały być załączone recepty na leki – to zestawiając przedmiot wniosku z przedmiotem rozstrzygnięcia objętego sentencją decyzji organu I instancji, a także z jej uzasadnieniem, należy dojść do przekonania, że sentencja decyzji Prezydenta Miasta nie zawiera orzeczenia co do zawnioskowanych przez Skarżącego potrzeb w postaci zakupu opału oraz odzieży zimowej, mylnie podaje, że dofinansowano także zakup leków (co słusznie wytknięte w skardze), a także bezpodstawnie wzmiankuje o przyznanym dofinansowaniu do "wykonania zdjęć do dowodu osobistego", która to potrzeba w ogóle nie była objęta wnioskiem Skarżącego z 3.1.2025 r. W tym samym zakresie sentencja decyzji pozostaje w sprzeczności z jej uzasadnieniem. W ocenie Sądu nie może się ostać w obrocie prawnym decyzja, której sentencja nie w pełni odpowiada wnioskowi strony – naruszając tym samym zasadę związania organu zakresem żądania inicjującego postępowanie w trybie wnioskowym (por. wyrok NSA z 26.1.2023 r., II OSK 2675/21; ten wyrok oraz, o ile nie zastrzeżono inaczej, pozostałe orzeczenia NSA i WSA przywołane w niniejszym wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie "CBOSA", pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl) – a w dodatku jest niezgodna z tej decyzji uzasadnieniem. Wskazana wadliwość decyzji jawi się jako tym bardziej istotna, jeśli się zważy, że w orzecznictwie sądowym zasadnie przyjmuje się, że w przypadku wystąpienia sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem (osnową) decyzji ostatecznej, a jej uzasadnieniem, za wiążącą należy przyjąć treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 26.9.2017 r., II OSK 152/16). Wszystko to prowadzi do wniosku, że organ II instancji powinien był ww. sprzeczność dostrzec, ją wyjaśnić, a w miarę potrzeby także usunąć w trybie orzeczenia reformatoryjnego, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. – czego błędnie nie uczynił, a co wykona, ponownie rozpatrując sprawę. Powinien był też wyjaśnić (i w konsekwencji będzie zobligowany to uczynić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy) – w ramach dodatkowego postępowania przeprowadzonego w ramach art. 136 § 1 k.p.a., w szczególności w trybie poruczenia organowi I instancji podjęcia określonych czynności wyjaśniających – czy faktycznie, a jeśli tak, to dlaczego w ogóle nie przyznano Skarżącemu jakiegokolwiek dofinansowania na zakup leków. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta podano, że przy ustalaniu wysokości przyznanej pomocy nie uwzględniono pomocy na dofinansowanie do zakupu leków, ponieważ załączone do wniosku recepty straciły ważność, ale mowa jest tam o bliżej nieskonkretyzowanym "wniosku z dnia 02.12.2024 r." (i "receptach z dnia 29.11.2024 r.") – których w dodatku brak w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych sprawy – a nie o obecnie rozpatrywanym wniosku z 03.01.2025 r. Zatem nie jest jasne, czy nie doszło w tym zakresie, w motywach decyzji organu I instancji, do jakiejś pomyłki (na zasadzie: "kopiuj-wklej"). Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów strony skarżącej, należy stwierdzić, że w ocenie Sądu nie zasługiwały one na uwzględnienie. W szczególności: - Sąd w niniejszym składzie podziela, mutatis mutandis, stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w jednej z wcześniejszych spraw dotyczących również przyznania zasiłku celowego Skarżącemu – i to także na zasadzie "dofinansowania" (czyli w niepełnej, w porównaniu z wnioskiem, wysokości), a nie pełnego "sfinansowania" zgłoszonych potrzeb – zgodnie z którym "[o]rgany obu instancji przekonująco i szczegółowo (w rozbiciu na poszczególne pozycje potrzeb) umotywowały wysokość przyznanego zasiłku celowego (łącznie: [...] zł), który w tym przypadku – zdaniem Sądu w sposób w pełni uprawniony i uzasadniony – przybrał postać częściowego «dofinansowania» (w wysokości ok. 50%), a nie całkowitego «sfinansowania», potrzeb zgłoszonych przez skarżącego. Wbrew zarzutom skarżącego, podjęte rozstrzygnięcie nie cechuje «dowolność», «arbitralność», ani urzędnicze «widzimisię»" (zob. wyrok WSA z 30.9.2022 r., IV SA/Po 382/22, od którego skargę kasacyjną M. S. oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23.2.2024 r., I OSK 132/23); - odnośnie do postawy przyjmowanej przez Skarżącego względem organów pomocy społecznej oraz środków przez nie przydzielanych – określonej w zaskarżonej decyzji mianem "postawy roszczeniowej" – miał okazję wypowiedzieć się już także Naczelny Sąd Administracyjny, który trafnie ocenił, że "roszczenia skarżącego wynikają z jego przekonania, że świadczenia z pomocy społecznej mają mu zapewnić zaspokojenie w całości zasadniczych potrzeb życiowych i być podstawowym źródłem utrzymania. Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić, gdyż przeczy temu istota i charakter świadczeń udzielanych w ramach pomocy społecznej" (zob. wyrok NSA z 23.2.2024 r., I OSK 132/23); - nie jest uprawnione oczekiwanie wyrażone w skardze oraz w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącego z 19.1.2026 r., zgodnie z którym wraz ze wzrostem tzw. kryterium dochodowego oraz określanej przez prawodawcę wysokości niektórych świadczeń (tu np. zasiłku stałego), powinna, niejako "automatycznie", rosnąć także kwota przyznawanego na poszczególne potrzeby zasiłku celowego. Albowiem zasiłek celowy, służąc zaspokojeniu (co do zasady: subsydiarnemu / pomocniczemu / częściowemu) owych potrzeb, jest ustalany w nawiązaniu (w proporcji) do rzeczywistych kosztów ich zaspokojenia (np. zakupu brakujących rzeczy lub energii), a nie do wysokości innych świadczeń pomocowych, zwłaszcza służących innym celom. Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO w całości.