III SA/Po 775/16

Dnia 16 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004r., po wznowieniu postępowania oddala skargę Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania od decyzji własnej z [...] lutego 2016 r., nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z [...] lutego 2006 r., nr [...], określił B. B. (dalej: "strona", "podatnik") zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 roku w wysokości [...] zł. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] marca 2007 r., nr [...], uchylił powyższą decyzję pierwszoinstancyjną w części i określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2004 roku w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Po 987/07, oddalił skargę strony. W piśmie z [...] września 2008 r. podatnik wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izb Celnej z [...] marca 2007 r. Organ ten decyzją z [...] lutego 2009 r., nr [...], odmówił uchylenia rzeczonej decyzji. Decyzję ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z [...] września 2009 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej z [...] września oraz [...] lutego 2009 r. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] lipca 2011 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2007 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 642/12, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2012 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2014 r., sygn. akt I GSK 171/13, oddalił wywiedzioną przez podatnika skargę kasacyjną. Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. podatnik ponownie zażądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. podnosząc, że odwołanie w tej sprawie zostało sporządzone przez osobę nie posiadającą pełnomocnictwa, której uprzednio decyzja ta została doręczona, co podatnikowi uniemożliwiło obronę. W piśmie z [...] grudnia 2015 r. podatnik sprecyzował, że swoje żądanie opiera na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 4, pkt 5 i pkt 9 Ordynacji podatkowej. Oprócz wskazanej już uprzednio kwestii pełnomocnictwa zakwestionował wyniki przeprowadzonej kontroli podatkowej, wskazując na nieuwzględnienie przez organ podatkowy nadpłat podatku akcyzowego i podatku VAT, a także opłaty paliwowej, do których doprowadził jego księgowy, a co spowodowało nierzetelność ksiąg podatkowych. Podkreślił, że była to przyczyna niezgodności stanów magazynowych. Znajduje to potwierdzenie w dokumentach wraz z opinią biegłego sądowego. Podatnik podniósł ponadto, że nie sprzedawał oleju opałowego z dystrybutora, jak również nie dokonywał takich zakupów. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 9 oraz art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją. W dalszych pismach strona podtrzymała swoje stanowisko nadal kwestionując wyniki przeprowadzonej kontroli. Wskazała, że nie importowała autogazu tylko nabywała go w kraju z opłaconą akcyzą. Deklaracje z tego tytułu podpisywał księgowy jako pełnomocnik, chociaż nim nie był, posługując się sfałszowanym dokumentem pełnomocnictwa, który wykorzystał także przy odwołaniu. Strona zakwestionowała również prawidłowość wykonania wytycznych wyroku WSA w Poznaniu z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/10. Nadpłacone podatki dotyczyły oleju napędowego na własne potrzeby, na co wystawiane były faktury VAT. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] lutego 2016 r., działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] marca 2007 r. Organ podatkowy wskazał, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Jednocześnie podał, że odnośnie podstawy z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...], odmówiono wznowienia postępowania. W odwołaniu strona zażądała uchylenia ostatecznej decyzji z [...] marca 2007 r., jako że została ona oparta na nierzetelnych księgach podatkowych. Księgowy uwzględniał w niej faktury VAT wystawiane na własną rzecz na olej napędowy, a także zawyżał remanent. Faktury te doprowadziły do zawyżenia stanu paliw, które to stany nie znalazły zresztą potwierdzenia na etapie postępowania egzekucyjnego. Odwołujący ponownie powtórzył, że pełnomocnictwo księgowego było sfałszowane. W jego ocenie w sprawie zaistniały zwłaszcza przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, bowiem decyzja wydana została na podstawie fałszywych dowodów – w oparciu o fałszywą księgowość. Dyrektor Izby Celnej, utrzymując w mocy decyzję własną wydaną w I instancji, wskazał, że zakres postępowania wznowieniowego został określony postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., w którym jako podstawę wznowienia powołano art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 i pkt 9 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu podatkowego żadna z tych podstaw nie zaistniała w rozpatrywanym postępowaniu. Odnosząc się do argumentacji odwołującego, w której powołuje się on na: – kwestię sfałszowanej decyzji tego organu z [...] marca 2007 r., wydanej na podstawie sfałszowanych dowodów, to jest protokołu kontroli podatkowej nr [...] sporządzonego w oparciu o sfałszowaną księgowość podatkową, a także – sfałszowanego pełnomocnictwa umocowującego do działania jego księgowego, organ podatkowy wskazał, że podatnik nie przedłożył dowodów, w tym w szczególności prawomocnych wyroków sądów, z których wynikałoby, że którekolwiek z dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1), oraz że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2). Podatnik nie udowodnił także, że sfałszowane zostało pełnomocnictwo. Twierdzenia podatnika w powyższym zakresie są gołosłowne. Organ celny wskazał przy tym na pełnomocnictwo z [...] czerwca 2004 r., z którego wynikało umocowanie księgowego (doradcy podatkowego) do występowania w imieniu odwołującego przed organami podatkowymi wszystkich instancji we wszystkich sprawach należących do właściwości tych organów. W dalszej kolejności organ celny podniósł, że w postępowaniu wznowieniowym nie zasługują na uwzględnienie i nie mogą być badane wnioski strony dotyczące przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu zwykłym jest niedopuszczalna. Organ podatkowy podkreślił przy tym, że wbrew twierdzeniom strony była ona zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego za grudzień 2004 roku z tytułu posiadania/sprzedaży [...] litrów oleju napędowego pochodzącego z nieujawnionego źródła. Pierwotnie wydane decyzje nie odnosiły się do podatku akcyzowego i opłaty paliwowej od autogazu, podatku VAT i podatku dochodowego. Kwestie te nie mogą zatem być objęte przedmiotem niniejszego postępowania. Dyrektor Izby Celnej wydając w wyniku wznowionego postępowania ponowną decyzję nr [...] (utrzymaną w mocy decyzją nr [...]) odmawiającą uchylenia decyzji nr [...] (będącą przedmiotem niniejszego postępowania) zastosował się do wytycznych WSA w Poznaniu zawartych w wyroku z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/10. Organ rozpoznając sprawę przeprowadził postępowanie wyjaśniające obejmujące kontrolę decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z punktu widzenia argumentacji podatnika wskazującej na zaksięgowanie dwóch różnych dokumentów dotyczących rozdysponowania tego samego wyrobu akcyzowego (rozchodu oleju napędowego na własne potrzeby podatnika – pierwszy raz za pomocą faktury VAT, a drugi za pomocą paragonu fiskalnego). Organ wskazał, że przedłożone przez stronę dowody potwierdzają, iż księgi podatkowe prowadzone były nierzetelnie, jednak nie są to dowody, z których wynikałoby, że strona dokonała podwójnego zaksięgowania oleju napędowego zużywanego na własne potrzeby, w ilości ustalonej w decyzji ostatecznej nr [...] WSA w Poznaniu wyrokiem z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 642/12, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...], wskazując, że w jego ocenie organ podatkowy wykonał wcześniejsze wskazania sądu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2014 r., sygn. akt I GSK 171/13, oddalił z kolei skargę kasacyjną odwołującego. Na etapie niniejszego postępowania strona nie przedstawiła natomiast żadnych nowych okoliczności czy dowodów, które istniałyby w dniu wydania decyzji, były nieznane organowi, który wydał decyzję i miały wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Dowody załączone przez stronę do pisma z [...] kwietnia 2016 r. w pkt 1-4 dotyczą innego okresu niż okres poddany kontroli, to jest 2004 roku. Podatkowa księga przychodów i rozchodów (pkt 1) dotyczy roku 2000, ewidencja sprzedaży faktur (pkt 2) odnosi się do kwietnia 2000 r., zestawienie sprzedaży (pkt 3) dotyczy 2001 r., skorygowane zeznania roczne (pkt 4) odnoszą się do podatku dochodowego i dotyczą lat 2001, 2002 oraz 2003, ponadto nie jest to dowód nowy albowiem był już przedłożony przez stronę i poddany ocenie przez organ w uprzednio toczącym się postępowaniu wznowieniowym, jak również przez sąd. Dowód z pkt 5, a więc odmowa Sądu Rejonowego w G. wydania odpisu zeznań świadka w sprawie [...] był przedkładany przez stronę w uprzednio toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Dowód ten nie wnosi nic nowego do sprawy. Z drugiego przedłożonego przez stronę w pkt 5 dowodu, wynika, że wobec odwołującego wydano akt oskarżenia o to, że w czasie bliżej nieokreślonym ale przed [...] grudnia 2004 r. uchylając się od opodatkowania nie ujawnił właściwemu organowi podatkowemu przedmiotu opodatkowania w postaci [...] litrów oleju napędowego narażając na uszczuplenie podatek akcyzowy w wysokości [...] zł. Zarówno podstawa opodatkowania jak i należny podatek akcyzowy są tożsame z tymi ustalonymi w decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. Z dowodu z pkt 6 wynika, że pełnomocnik strony złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w L. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w opłacie paliwowej za 2004 rok. Organ podatkowy zauważył, że po rozpoznaniu tego wniosku Naczelnik Urzędu Celnego w L. kwotę nadpłaty paliwowej za powyższy okres zaliczył na zaległość w podatku akcyzowym wynikającą z decyzji z [...] lutego 2006 r., nr [...] Dowód z pkt 7, to jest zestawienie roczne za 2004 rok, był przedkładany w uprzednio prowadzonym postępowaniu wznowieniowym i podlegał ocenie organu podatkowego, a następnie sądu. Dowód z pkt 8 to zestawienie wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2004 roku i dotyczy podatku dochodowego. Organ celny podkreślił przy tym, że wartość sprzedaży ustalonej przez Urząd Skarbowy (dowód z pkt 7 i 8) obejmuje wartość sprzedaży różnych towarów i usług a nie tylko wartość sprzedaży oleju napędowego. Dowód z pkt 9, a więc protokół kontroli Urzędu Skarbowego w G. był przedmiotem badania przez organ podatkowy w uprzednio toczącym się postępowaniu wznowieniowym i w postępowaniu sądowym. Strona nie wskazała jaka ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (art. 240 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej). Takiej decyzji nie doszukał się także organ celny. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – podniósł zarzut naruszenia art. 235 w zw. z art. 210 § 1 oraz art. 197 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, przez niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, a w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu i przyjęcie, że skarżący nie wypełnił przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowych koniecznych do wznowienią postępowania w sprawie. Jednocześnie skarżący wniósł o powołanie biegłego dla dokonania prawidłowego rozliczenia zestawienia rocznego za 2004 rok, przy uwzględnieniu informacji i korekt zawartych w załączonym piśmie. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł, że kontrola podatkowa została przeprowadzona w sposób niezgodny z prawem, na podstawie nierzetelnie wypełnionych ksiąg rachunkowych firmy. Zasadnicze błędy w księgowaniu zakupów i wydatków polegały na wystawianiu przez ówczesnego księgowego i rozliczaniu faktur VAT za paliwo wykorzystywane na potrzeby wewnętrzne prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto postępowanie prowadzone było bez udziału strony. Decyzje celne były w konsekwencji oparte na błędnych założeniach i obarczone błędami mającymi istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z [...] lutego 2017 r. skarżący wniósł o dopuszczenie nowych dowodów w sprawie: 1) decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r., w której zmieniono zobowiązanie podatkowe skarżącego, a także decyzji z tego samego dnia, w której zmieniono wysokość opłaty paliwowej, 2) opinii doradcy podatkowego na okoliczność podliczenia i sprawdzenia dokumentów źródłowych firmy skarżącego, w której wykazano rozbieżności pomiędzy ustaleniami Urzędu Celnego a stanem faktycznym. Skarżący zastępowany przez radcę prawnego ponowił przy tym wniosek o powołanie biegłego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Dyrektor Izby Celnej z [...] maja 2016 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), oznaczałby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Decyzja ta nie jest także obarczona jakąkolwiek wadą stanowiącą przyczynę stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że poddana kontroli w niniejszym postępowaniu decyzja Dyrektora Izby Celnej nie została wydana w zwykłym trybie postępowania, lecz w trybie nadzwyczajnym – w trybie wznowienia postępowania – który jako wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) pozwala na uchylenie takiej decyzji z powodu dopuszczenia się przez organ podatkowy kwalifikowanego (szczególnego) naruszenia prawa. Konsekwentnie zastosowanie tego trybu przez organ podatkowy może mieć miejsce jedynie w przypadkach enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę, a wszczęte w tym trybie postępowanie i wydane w jego ramach rozstrzygnięcie zmierza do wykazania, czy ta szczególna sytuacja rzeczywiście wystąpiła. Pogłębiona analiza stanowiska, które jest prezentowane przez skarżącego poczynając od wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r., prowadzi do konstatacji, że skarżący nie zmierza w istocie do wykazania zaistnienia którejś z przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącej o wystąpieniu podstawy do wznowienia tego postępowania, lecz zarzuca organowi podatkowemu oparcie tej decyzji na błędnych ustaleń faktycznych, w tym zwłaszcza na nieprawidłowych – w ocenie skarżącego – wynikach przeprowadzonej kontroli podatkowej. O takich intencjach skarżącego dobitnie również świadczą jego twierdzenia wyrażone już na etapie postępowania przed tutejszym Sądem, w których z jednej strony wskazuje on na nowe fakty i dowody, co sugerować ma zaistnienie podstawy z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, aby zaraz podać, że ujawnienie tych nowych faktów i dowodów nastąpiło w wyniku – ponownej – analizy dokumentów. Skarżący powołuje się przy tym na dokumenty księgowe, które były przecież podstawą ustaleń faktycznych czynionych w pierwotnie wydanej decyzji. Tymczasem wznowienie postępowania podatkowego nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej i formalnej kontroli dotychczas wydanej decyzji ostatecznej. Podkreślenia w tym miejscu jeszcze raz wymaga i to, że w postępowaniu wznowieniowym organ podatkowy nie gromadzi materiału dowodowego ani nie przeprowadza jego ponownej oceny, a jedynie bada czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym względzie za całkowicie nietrafny uznać trzeba podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 197 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący w postępowaniu przed organem podatkowym utrzymywał, że w sprawie zaszła przesłanka wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 oraz pkt 9 Ordynacji podatkowej, jednakże przeprowadzone przez ten organ postępowanie nie wykazało, aby któraś z tych podstaw w rzeczywistości zaistniała, co organ prawidłowo przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonej zgodnie z art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. W szczególności nie sposób uznać, aby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), lub aby decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. wydana została w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Nie jest bowiem w tym względzie wystarczające samo twierdzenie strony skarżącej, że dowód na którym oparto tę decyzję jest fałszywy, bądź że decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa, lecz konieczne jest stwierdzenie tych okoliczności orzeczeniem właściwego sądu. Skarżący natomiast na takie orzeczenie się nie powołuje. Brak jest w tym względzie także podstaw do sięgnięcia do art. 240 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Zresztą skarżący na obecnym etapie postępowania nie podnosi już okoliczności zaistnienia którejś z powyższych podstaw wznowieniowych, całą swoją argumentację skupiając na podstawie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Także brak podstawy z art. 240 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej pozostaje bezsporny pomiędzy stronami, zważywszy na brak jakiejkolwiek ratyfikowanej umowy międzynarodowej, która miałaby wpływ na treść ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. Sporne na gruncie kontrolowanej sprawy pozostaje zatem to, czy organ podatkowy prawidłowo przyjął, iż nie wystąpiła w niej podstawa z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak jednoznacznie wykazał organ podatkowy ostatnio wskazana przesłanka w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała, jako że nie tylko w trybie wznowienia postępowania niedopuszczalna jest kontrola prawidłowości ustaleń faktycznych dokonana w postępowaniu zwykłym, do czego w istocie zmierza skarżący, lecz nadto skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności czy dowodów, które istniałyby w dniu wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r., były nieznane temu organowi i miały wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący powołał się bowiem na okoliczności i dowody pozostające bez wpływu na treść rzeczonego rozstrzygnięcia bądź takie okoliczności i dowody, które były już przedmiotem oceny w poprzednio przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym, poddanym co więcej kontroli tut. Sądu. W tym miejscu zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 października 2012 r., sygn. akt III SA/Po 642/12, oddalił skargę wywiedzioną przez podatnika na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z [...] marca 2007 r., a w której to decyzji organ podatkowy stwierdził brak podstawy wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 października 2014 r., sygn. akt I GSK 171/13, oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego od tego wyroku. Orzeczenia te zapadły po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, uchylił poprzednio wydaną decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] września 2009 r. i utrzymaną przez nią w mocy decyzję tego organu z [...] lutego 2009 r., w których również odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2007 r. Powyższe orzeczenia, jako orzeczenia prawomocne, w odniesieniu do obecnie rozpatrywanej sprawy wywołują istotne konsekwencje prawne. Zgodnie bowiem z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W odniesieniu do sądów oznacza to, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Nie umknęło natomiast uwadze tut. Sądu, że także na kanwie uprzednio przeprowadzonego postępowania wznowieniowego skarżący w ramach art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej powoływał się na – nieprawidłowe ewidencjonowanie w księdze przychodów i rozchodów oleju napędowego, który zużywany był na własne potrzeby w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i związane z tym faktury VAT dokumentujące rozchód tego oleju. Już w wyroku z 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 897/09, Sąd wprost natomiast stwierdził, że organ celny prawidłowo przyjął, iż bezzasadne wystawianie faktur VAT nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Sąd podzielił stanowisko, że bezpodstawnie sporządzone faktury VAT są dowodem posiadania (rozchodowania na własne potrzeby) wyrobów akcyzowych. Nie można wobec powyższego na obecnym etapie uznać stanowiska skarżącego, w którym w dalszym ciągu stara się on wykazać kwalifikowaną wadę prawną, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jaką miałaby być obarczona ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. z powodu błędnego wystawiania faktur VAT dokumentujących wewnętrzny rozchód oleju napędowego, jako że stanowisko w tym zakresie stanowi niedopuszczalną polemikę z przywołanym powyżej prawomocnym wyrokiem tut. Sądu. Mając na względzie dotychczasowe rozważania na uwzględnienie nie zasługują także wnioski dowodowe formułowane przez skarżącego przed tut. Sądem. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie brak jest natomiast wątpliwości, których wyjaśnieniu miałyby służyć przedstawiane przez skarżącego dokumenty. Nie jest także rolą tut. Sądu poszukiwanie – przy ocenie zgodności z prawem decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania – dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sam skarżący nie wyjaśnił natomiast jak takim dowodem może być decyzja, co do której żąda on wznowienia postępowania. Tutejszy Sąd nie jest uprawniony na gruncie art. 106 § 3 P.p.s.a. do przeprowadzenia dowodów z innych środków dowodowych niż dokumenty. Z chybione należy w tym względzie uznać żądania powołania biegłego, abstrahując już od tego, że miałoby to służyć – analogicznie zresztą jak pozostałe wnioskowane dowody – weryfikacji prawidłowości oceny materiału dowodowego, który stał się podstawą wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2007 r. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.