III SA/Po 83/19

Dnia 16 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oddala skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie przyznania K.D., zwanemu dalej Skarżącym, płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] maja 2017 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, wraz z załącznikami. Łączna powierzchnia zadeklarowanych działek rolnych wyniosła [...] ha w ramach Jednolitej Płatności Obszarowej (dalej: JPO). W ramach wniosku zadeklarowano również płatność za zazielenienie, płatność dodatkową, płatność do powierzchni upraw buraków cukrowych, płatność w ramach ONW. W dniu [...] maja 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień lub dokumentów dotyczących posiadania tytułu prawnego dla części zadeklarowanych we wniosku działek. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący złożył w dniu [...] maja 2018 r. oświadczenia pracowników i byłego wspólnika, a także umowę dzierżawy nieruchomości z dnia [...] lutego 1993 r. wraz z aneksami, a także porozumieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Ponadto w dniu [...] czerwca 2018 r. Skarżący udzielił wyjaśnień, wskazując, że nieruchomości, których dotyczył wniosek były przedmiotem umowy dzierżawy zawartej między Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (później Agencją Nieruchomości Rolnej, a obecnie KOWR) jako Wydzierżawiającą a Skarżącym i wspólnikiem prowadzącymi wspólnie X jako Dzierżawcami. Umowa, aneksowana [...] razy, wygasła [...] września 2017 r. Dzierżawcy [...] kwietnia 2010 r. przekształcili prowadzone przez siebie X w spółkę jawną, która pozostała stroną umowy dzierżawy. Następnie [...] kwietnia 2015 r. Skarżący wystąpił ze spółki, dokonując rozmaitych rozliczeń finansowych. Jednym z ustaleń poczynionych ze spółką było zawarcie umowy poddzierżawy działek objętych umową dzierżawy. Umowa poddzierżawy zakończyła się [...] września 2017 r. W ocenie Skarżącego umowa dzierżawy, choćby zawarta bez zgody Wydzierżawiającego, pozostaje ważna i stanowiła tytuł prawny upoważniający Skarżącego do skutecznego złożenia wniosku o przyznanie płatności. Do pisma Skarżący załączył wydruk z KRS z dnia [...] czerwca 2018 r. i aneks z [...] września 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. przyznał Skarżącemu płatności na rok 2017 przy zastosowaniu współczynnika korygującego z tytułu: JPO w wysokości [...] zł, za zazielenienie w wysokości [...] zł, płatność redystrybucyjną w wysokości [...] zł oraz do powierzchni uprawy buraków cukrowych w wysokości [...] zł, a także kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości [...],18 zł. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że powierzchnia deklarowana działek wynosiła [...] ha, powierzchnia deklarowana kwalifikowana – [...] ha, a do płatności uwzględniono [...] ha. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uzupełnienie decyzji. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. odmówił uzupełnienia decyzji. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. wraz z oświadczeniem byłego wspólnika Skarżącego. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w dniu [...] października 2018 r. wezwał skarżącego do przedłożenia dowodu potwierdzającego możliwość użytkowania na dzień 31 maja 2017 r. działek wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. W dniu [...] października 2018 r. strona udzieliła wyjaśnień, zgodnie z którymi dowody potwierdzające posiadany tytuł prawny dla spornych działek już zostały przedłożone. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., wskazaną we wstępie, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że płatność do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który na dzień 31 maja danego roku ma do tej działki tytuł prawny. Organ ustalił, że dla działek nr [...] Skarżący nie posiadał na dzień 31 maja 2017 r. tytułu prawnego, bowiem zgodnie z dowodami zebranymi w sprawie – dzierżawcą był inny podmiot. Zgodnie z danymi z Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa (dalej: KOWR) oraz przedłożonymi przez Skarżącego dowodami – dzierżawcą spornych działek było X [...] Sp. j., przy czym zgodnie z postanowieniami umowy (z aneksami) dzierżawca nie mógł oddawać przedmiotu dzierżawy w użyczenie osobom trzecim, a poddzierżawienie jest możliwe jedynie w przypadku wyrażenia pisemnej zgody Wydzierżawiającego (obecnie KOWR). Zgodnie z przedłożonym oświadczeniem Skarżący użytkował sporne działki i płacił czynsz dzierżawny, jednak żaden dowód nie potwierdzał możliwości użytkowania spornych działek na dzień 31 maja 2017 r. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie (w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie nieprzyznania Skarżącemu płatności) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów. Zarzucił decyzji naruszenie: 1. normy z art. 698 KC (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 roku, Dz. U. z 2018 roku, poz. 1025, ze zm., dalej - KC) w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (ustawa z dnia 5 lutego 2015 roku, Dz. U. z 2018 roku, poz. 1312, dalej u.p.w.b.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż Skarżący nie wykazał tytułu prawnego dla Nieruchomości, gdy prawidłowa wykładania niniejszego przepisu wskazuje na fakt, iż Skarżący dysponował tytułem prawnym do ww. Nieruchomości, a tym samym decyzja Organów I i II Instancji winna przyznać mu należne zgodnie z u.p.w.b. płatności z tytułu wsparcia bezpośredniego, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie norm z art. 7a § 1 KPA, poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony w przypadku, w którym w niniejszej sprawie istniała wątpliwość co do treści normy prawnej, a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku lub odebranie jej uprawnienia, 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie norm z art. 7 KPA, art. 8 KPA, art. 77 § 1 KPA, 80 KPA, polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie poprzez uznanie, iż Skarżący nie dysponował tytułem prawnym do Nieruchomości, załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu strony oraz w sposób nie budzący zaufania do organów władzy publicznej poprzez dowolne przyjęcie, iż Skarżący nie posiada tytułu prawnego do Działek pomimo zgromadzenia materiału dowodowego świadczącego o posiadaniu w dniu 31 maja 2017 roku tytułu prawnego do Działek przez Skarżącego, brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący nie posiada tytułu prawnego do Działek, pomimo nieustalenia takiej okoliczności ponad wszelką wątpliwość, co stoi w sprzeczności ze słusznym interesem strony, W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął argumentację zarzutów, wskazując w szczególności, że ważnym tytułem prawnym posiadanym przez Skarżącego do spornych działek była zawarta ustnie umowa dzierżawy, nawet mimo braku wymaganej zgody wydzierżawiającego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl dyspozycji art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Spór w sprawie sprowadza się do odmowy przyznania Skarżącemu płatności do części zadeklarowanej powierzchni gruntów wobec uznania, że Skarżący na dzień 31 maja 2017 r. nie miał tytułu prawnego do działek nr [...]. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1312) jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast art. 18 ust. 4 powyższej ustawy stanowi, że płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Tytuł ten nie może być ustalany w sposób dowolny. Organy zasadnie uznały, na podstawie ww. przepisów, że w odniesieniu do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa warunkiem koniecznym przyznania płatności jest posiadanie na dzień 31 maja tytułu prawnego do gruntów zgłoszonych do płatności – takiego zaś tytułu Skarżący, nie posiadał. W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw z dnia 9 marca 2016 r. (Sejm VIII kadencji, druk 274, dostępny w bazie LEX) wskazano, że przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Wskazywał na to również skarżący w skardze podnosząc, że w przepisach prawa unijnego i krajowego mowa jest tylko o posiadaniu i prowadzeniu na gruntach działalności rolnej. W uzasadnieniu stwierdzono jednak, że: "Stwarza to pole do nadużyć (tworzenia sztucznych warunków) polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie. Należy przy tym podkreślić, że - ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prywatnym - projektowane rozwiązanie nie może mieć uniwersalnego zastosowania, tzn. obejmować wszystkich gruntów. Rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw spadkowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Konieczność wykonania przepisów Unii Europejskiej w celu przeciwdziałania tworzeniu sztucznych warunków, z uwagi na wskazane wyżej różnice, wręcz wymaga odmiennych regulacji w odniesieniu do gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odniesienie projektowanych regulacji do wszystkich gruntów rolnych mogłoby wywołać niezgodny z przepisami Unii Europejskiej skutek polegający na wyeliminowaniu możliwości uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, na których rolnik faktycznie prowadzi działalność rolniczą, ale nie może wykazać tytułu prawnego do tego gruntu. Wobec tego wprowadzenie projektowanych rozwiązań nie godzi w zasadę równego traktowania oraz nie ma charakteru dyskryminującego." Wynika z powyższego, że niezbędną przesłanką przyznania pomocy finansowej do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jest posiadanie tytułu prawnego do tychże gruntów. Brak jest wyjaśnienia ustawowego, co znaczy "tytuł prawny", nie został on także wyjaśniony w innych aktach prawnych. Należy w odniesieniu do tego zauważyć, że skoro w art. 18 ust. 4 ustawy mowa jest o gruntach wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, należy tym samym sięgnąć do ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 1014, ze zm.), która reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa m.in. w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego (art. 1 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 powołanej ustawy ANR gospodaruje Zasobem w drodze: 1) w pierwszej kolejności wydzierżawienia albo sprzedaży nieruchomości rolnych na powiększenie lub utworzenie gospodarstw rodzinnych, na zasadach określonych w rozdziałach 6 lub 8; 2) oddania mienia na czas oznaczony do odpłatnego korzystania osobom prawnym lub fizycznym na zasadach określonych w rozdziale 8. Zawarty w ww. rozdziale 8 art. 38 ust. 1 stanowi, że mienie wchodzące w skład Zasobu może być: 1) wydzierżawiane lub wynajmowane osobom fizycznym lub prawnym, na zasadach Kodeksu cywilnego albo 2) oddane do korzystania na zasadach określonych w niniejszym rozdziale lub w odrębnych przepisach. Zawsze musi być to zatem stosunek obligacyjny. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony o płatnościach strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie przyznania płatności są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2016 r., II GSK 1007/15 wyraził pogląd, który Sąd w pełni aprobuje, że: "W postępowaniu w sprawie płatności bezpośrednich to strona jest zobligowana do wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - wyprowadzany z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - jest ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego". W niniejszej sprawie z żadnego z przedłożonych przez Skarżącego oświadczeń nie wynika wyraźnie ani data zawarcia rzekomej umowy poddzierżawy, ani jej wejścia w życie czy jej postanowienia. Jedynie ogólne stwierdzenie Skarżącego, że jednym z ustaleń poczynionych ze spółką było zawarcie umowy poddzierżawy oraz wskazanie "zakończenia" umowy poddzierżawy – [...] IX 2017 r. Niezależnie zatem od ew. rozważań w zakresie skuteczności ustnego zawarcia rzekomej umowy poddzierżawy (art. 698 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm., zwanej dalej K.c.) – wbrew treści uzasadnienia ww. projektu ustawy ("w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej"), nie można stwierdzić, by Skarżący wykazał, że miał tytuł prawny do spornych działek. Ponadto organ zasadnie wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie warunków oraz trybu udostępniania trybu udostępniania danych przechowywanych w rejestrach i ewidencjach prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów (Dz.U. z 2004 r. Nr 10, poz. 90) dane niezbędne do dokonania płatności udostępniane Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwanej dalej "Agencją", są przekazywane na wniosek Agencji przez podmioty prowadzące rejestry i ewidencje, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku. Zgodnie natomiast z §3a ust. 1 ww. rozporządzenia Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku, udostępnia z urzędu Agencji, według stanu na dzień 31 maja danego roku, dane dotyczące gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zawarte w rejestrach lub ewidencjach prowadzonych przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa, obejmujące: 1) identyfikator działki ewidencyjnej zawarty w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; 2) 5 dane podmiotu, który ma tytuł prawny do gruntu położonego na działce ewidencyjnej, o której mowa w pkt 1, na podstawie stosunku prawnego łączącego ten podmiot z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa: a) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania, adres oraz: – numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (numer PESEL) - w przypadku osoby fizycznej posiadającej obywatelstwo polskie, – kod kraju, numer paszportu lub innego dokumentu tożsamości - w przypadku osoby fizycznej nieposiadającej obywatelstwa polskiego, b) nazwę, siedzibę, adres i numer identyfikacji podatkowej (NIP) - w przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, c) numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), d) 6 rodzaj stosunku prawnego łączącego podmiot z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa, stanowiącego tytuł prawny do tych gruntów, e) datę nawiązania stosunku prawnego, o którym mowa w lit. d, i okres, na jaki został nawiązany, f) oznaczenie identyfikujące dokument stwierdzający nawiązanie stosunku prawnego, o którym mowa w lit. d. Zgodnie z zebranymi przez organ dowodami – dzierżawcą spornych działek było X [...] Sp. j. Organy zasadnie zatem uznały, że Skarżący nie miał tytułu prawnego do spornych działek. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania. Ponownie wskazać należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie - to wnioskodawca jest odpowiedzialny za złożenie prawidłowego wniosku o przyznanie płatności. Brak zaś zgodności danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym może skutkować zmniejszeniem kwoty płatności lub odmową jej przyznania i takie skutki organy zasadnie zastosowały. Postępowanie przed organami ARiMR zostało bowiem w istotny sposób zmodyfikowane przez prawodawcę, zyskując charakter szczególny względem zwykłego postępowania administracyjnego uregulowanego w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na funkcjonujące w tym względzie odrębności, organy ARiMR zostały zobowiązane wyłącznie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce obowiązku nie tylko takiego jego rozpatrzenia ale i zebrania (por. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przyjęto ponadto zasadę, że ciężar dowodu spoczywa nie na organie administracji, lecz na osobie, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 350/17). W związku z powyższym uznać należało, że Skarżący na dzień 31 maja 2017 r. nie posiadał tytułu prawnego do spornych działek, w związku z czym, zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, organy zasadnie odmówiły Skarżącemu wnioskowanej do nich płatności za 2017 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.