III SA/Po 846/13

Dnia 5 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Marzenna Kosewska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi H. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2013 roku nr SKO-[...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. Zarząd Dróg Miejskich w P., działając w imieniu Prezydenta Miasta P., nałożył na P.H.U. T. –S. H. F., [...] [...] ul. [...], karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi - ul. [...] w P., poprzez umieszczenie reklamy, za okres od 22.09.2009r. (od dnia wszczęcia postępowania) do dnia 6.10.2009r. (do dnia wykonania ostatniego zdjęcia z zajęcia pasa drogowego). Za umieszczenie na okres 15 dni reklamy o łącznej pow. -24,00m2, strona zobowiązana jest do zapłaty 10-krotnej opłaty liczonej wg stawki przewidzianej dla drogi krajowej - 2,50 zł. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że w dniu 22 września 2009r. podczas kontroli pasa drogowego ul. [...] stwierdzono zajęcie pasa drogowego pod tablicę reklamową umieszczoną na przyczepie samochodowej o nr [...]. Wykonano wówczas dokumentację fotograficzną. Ustalono, że ww. nośnik reklamowy należy do strony. Po przeanalizowaniu sprawy ustalono, że reklama wymieniona wyżej umieszczona na przyczepie samochodowej znajduje się w liniach rozgraniczających pasa drogowego drogi krajowej ul. [...], będącej w administracji Zarządu Dróg Miejskich w P. W związku z tym, w dniu [...] września 2009r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej. O tym fakcie powiadomiono właściciela reklamy. Kolejno w dniu 30.09.2009r. i 6.10.2009r. przeprowadzono oględziny miejsca ustawienia przedmiotowego nośnika reklamowego, podczas których obecni byli jedynie przedstawiciele ZDM. Stwierdzono wówczas dalsze zajęcie pasa drogowego poprzez reklamę umieszczoną na przyczepie. Dopiero dnia 22.10.2009r. podczas kolejnych oględzin stwierdzono brak przedmiotowego nośnika reklamowego. Uwzględniając powyższe organ I instancji pismem z dnia 26.10.2009r. zwrócił się do właściciela przedmiotowej reklamy o podanie daty usunięcia ww. reklamy umieszczonej na przyczepie samochodowej z pasa drogowego. W dniu 2 listopada 2009r. do ZDM wpłynęło pismo firmy PHU T.-S. H.F. informujące, że reklama została usunięta z pasa drogowego wraz z przyczepą samochodową 21 września 2009r. Odpowiadając na powyższe pismo ZDM w dniu 4 listopada 2009r. wskazał, że ww. data usunięcia reklamy z pasa drogowego, podana przez stronę jest niemożliwa, jest ona sprzeczna z ustaleniami dokonanymi podczas oględzin z dnia 30 września 2009r. i z 6 października 2009r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu. Jednakże wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Po 443/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie Sądu organy zastosowały powyższe przepisy do stanu faktycznego ustalonego na podstawie niepełnego materiału dowodowego, w konsekwencji ustalenia te nie poddają się weryfikacji i nie odpowiadają wymogom obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej. To z kolei budzi wątpliwości, czy przyczepa samochodowa z nośnikiem reklamowym (tablicą) rzeczywiście znajdowała się w ustalonym przez organ terminie w pasie drogowym będącej droga krajową, to jest w liniach rozgraniczających pasa drogowego. W tym zakresie ustalenia faktyczne organów zostały dokonane bez należytego zgromadzenia materiału dowodowego. Wobec wskazań WSA w Poznaniu SKO w Poznaniu przeprowadziło postępowanie uzupełniające. Kolegium zleciło organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów poprzez: sporządzenie na odpowiedniej mapie (mapie zasadniczej z danymi o jej statusie, skali i aktualności) z naniesionymi liniami rozgraniczającymi drogę oraz liniami wyznaczającymi pas drogowy, oznaczenia stwierdzonej w protokołach i utrwalonej na zdjęciach lokalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego (dokładne zaznaczenie lokalizacji przyczepy na mapę). Następnie odwzorowanie na ww., mapie wskazującej na przebieg linii rozgraniczających ul. Lechickiej (pasa drogowego tej ulicy) położenia przedmiotowej przyczepy z tablicą reklamową powinno zostać dokonane poprzez uwzględnienie stwierdzonego materiałem zdjęciowym usytuowania przyczepy względem charakterystycznych elementów topograficznych terenu i jego zagospodarowania; dokonanie wydruków dobrej jakości materiału poglądowego oraz opisania źródła (urządzenia), z którego zostanie wykonany wydruk. Wobec powyższego organ I instancji wykonał nowe fotografie obrazujące miejsca posadowienia reklamy, pasa drogowego oraz wyciąg z mapy zasadniczej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany. Stwierdził, że nie zamieścił reklamy, tylko zaparkował przyczepę, którą transportował baner reklamowy. Znajdowała się ona około 25 metrów od pasa jezdni. Było to miejsce znacznie oddalone od jezdni, dlatego też nie mogło zagrażać porządkowi publicznemu, a tym bardziej utrudnienia w ruchu drogowym. Natomiast przyczepa to pojazd kołowy, mimo, że nie posiada własnego silnika. Zatrzymanie i postój tego pojazdu jest możliwy według przepisów ustawy o ruchu drogowym w określonych przypadkach, nawet na jezdni, czy na chodniku. Tym bardziej nie jest zabronione w miejscu, które nie stanowi pasa drogowego. Postrój tej przyczepy nie wypełnia! znamion art. 49 ustawy o ruchu drogowym, nie łamał zakazu określonego przepisami prawa. Decyzją z dnia [...] SKO, ponownie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że pracownicy ZDM stwierdzili podczas kontroli, iż nastąpiło zajęcie pasa drogowego drogi krajowej pod nośnik reklamowy, bez wymaganego zezwolenia. Ustalono, że reklama o łącznej powierzchni 24,00 m2 znajduje się w pasie drogowym. Dalej organ powtórzył ustalenia dokonane przez organ I instancji. Kolegium podniosło, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Powołany wyżej przepis art. 40 ust. 12 nakłada na zarządcę drogi obowiązek wymierzenia, w formie decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Przepis ten odwołuje się do zasad naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego - w myśl art. 40 ust. 6 ww. ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Na podstawie delegacji ustawowej, Rada Miasta Poznania uchwałą Nr XLV/469/IV/2004 z dnia 25.05.2004r. ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego przewidując dla drogi krajowej stawkę 2,50 zł za lm2/1 dzień. Metoda ekspozycji reklamy, zdaniem Kolegium nie ma żadnego znaczeniu przy rozpatrywaniu sprawy. Istotne jest to, że umieszczono ją na osobnym urządzeniu (na przyczepie samochodowej). Zrobiono to w taki sposób, aby była ona widoczna dla użytkowników drogi. Sposób, w jaki została umieszczona ta informacją (z nazwą firmy, nr telefonu kontaktowego i adresu mailowego, krótka informacja na temat działalności firmy Trans-Serwis) przesądza o pojmowaniu przedmiotowej reklamy w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. W przepisach tej ustawy, w szczególności dla potrzeb stosowania prawa administracyjnego ustawodawca wprowadził pojęcie pasa drogowego. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą - (art. 4 pkt. 1). Pas drogowy ul. Lechickiej wraz z liniami rozgraniczającymi został umieszczony na mapie załączonej do akt sprawy. SKO dokonało także analiz materiału dowodowego pod kątem skonfrontowania materiału dowodowego - wyciągu z mapy zasadniczej tj. położenia przedmiotowej przyczepy z tablicą reklamową poprzez uwzględnienie stwierdzonego materiałem zdjęciowym usytuowania przyczepy względem charakterystycznych elementów topograficznych terenu i jego zagospodarowania. Kolegium powołało się również na wyrok NSA z dnia 26.10.2006r. w sprawie I OSK 1408/05 , w którym sąd wskazał, iż "każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednoznacznie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych, czy też nie". W skardze do Sądu administracyjnego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 Kpa poprzez pominięcie okoliczności, że w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; art. 8 Kpa poprzez poprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie Jego uczestników do władzy publicznej; art. 11 Kpa poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy załatwianiu sprawy; art. 107 Kpa poprzez powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na okoliczności nie mające żadnego związku ze sprawą, a pominięcie okoliczności mających dla sprawy znaczenie oraz art. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne zastosowanie definicji pasa drogowego w odniesieniu do miejsca parkowania przyczepy. Ponadto wskazał, że SKO nadal nie wyjaśniło następujących zagadnień: czy przyczepa samochodowa posiadająca własny dowód rejestracyjny, nr rejestracyjny oraz ubezpieczenie Jest nośnikiem reklamowym; czy parkowanie takiej przyczepy w dowolnym, nie zagrażającym porządkowi publicznemu miejscu wymaga zgody ZDM; czy parkowanie pojazdu stanowi zajęcie pasa ruchu drogowego i czy wymaga zezwolenia; czy zamieszczony na przyczepie ładunek w postaci tablicy infoimacyjnej (nie reklamowej) przesądza o tym, że stanowi ona nośnik reklamowy; czy taka przyczepa stojąca, np. nie na uboczu, a na jezdni na pasie przeznaczonym do parkowania aut jest też nośnikiem reklamowym i jej postój wymaga zgody ZDM; czy jeśli gdziekolwiek stoi przyczepa, której ładunek stanowią np. skrzynie to jej parkowanie tez wymaga zgody ZDM i niesie za sobą konieczność ponoszenia z tego tytułu opłat oraz czy samochód osobowy z nalepionymi na karoserii reklamami, zaparkowany w tym samym miejscu też spowodowałoby naliczenie kary. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.) Dalej wskazać należy, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny sądowej. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 443/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił poprzednio wydaną w sprawie decyzję. W ocenie Sądu ustalenie dokonane przez organy budzi wątpliwości, czy przyczepa samochodowa z nośnikiem reklamowym (tablicą) rzeczywiście znajdowała się w ustalonym przez organ terminie w pasie drogowym będącej droga krajową, to jest w liniach rozgraniczających pasa drogowego. W tym zakresie ustalenia faktyczne organów zostały dokonane bez należytego zgromadzenia materiału dowodowego. Wobec powyższego wskazać należy na regulację art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną zawartą w wyroku oznacza, że wywiera on skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym orzeczeniu. Związanie wynikające z tego przepisu przestaje obowiązywać jedynie w przypadku zmiany stanu prawnego lub zmiany stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 23 października 1998 r., I SA 1663/96), co w niniejszym przypadku nie miało miejsca. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim, wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania samego sądu oznacza natomiast, że sąd zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym zakresie poglądowi wyrażonemu we wcześniejszym orzeczeniu. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Orzekające organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny. W ramach postępowania uzupełniającego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy SKO pozyskało (zgodnie z zaleceniami Sądu) mapę z naniesionymi liniami rozgraniczającymi pas drogowy ul. Lechickiej w Poznaniu. Zaznaczono na niej również miejsce położenia spornej reklamy, umieszczonej na lawecie - przyczepie samochodowej. Zgromadzono również dodatkowy materiał fotograficzny, dotyczący usytuowania przyczepy względem charakterystycznych elementów topograficznych terenu i jego zagospodarowania. Jest to materiał poglądowy dobrej jakości. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśniono przyczyny nałożenia na skarżącego kary za umieszczenie reklamy w pasie drogowym drogi krajowej ul. Lechickiej w Poznaniu. Wskazano m. in., że metoda ekspozycji reklamy nie ma żadnego znaczenia przy rozpatrywaniu sprawy. Istotne jest to, że umieszczono ją na osobnym urządzeniu (na przyczepie samochodowej). Zrobiono to w taki sposób, aby była widoczna dla użytkowników drogi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklam w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych" (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 560/08). W sytuacji, gdy pas drogowy został zajęty bez zezwolenia na skutek umieszczenia tam określonego obiektu, to podmiotem, wobec którego powinna być skierowana decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, jest co do zasady właściciel takiego obiektu czyli właściciel reklamy (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 697/10). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, skarżący nie kwestionowali, ani w postępowaniu przed organem I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, że nie są właścicielami reklam umieszczonych na przyczepie. Poza sporem zaś pozostaje okoliczność, że skarżący nie posiadali zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogi. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących co do tego, że sporna reklama nie była umieszczona w pasie drogowym. W aktach administracyjnych znajdują się mapy, z których wynikają granice pasa drogowego z zaznaczonymi miejscami umieszczenia w nim reklam. Według art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z kolei według art. 4 ust. 2 u.d.p. pod pojęciem drogi należy rozumieć budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskim, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Zatem umieszczenie przyczepy z reklamą się w liniach rozgraniczających pas drogowy drogi krajowej ul. Lechickiej, będącej w administracji Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu jednoznacznie oznaczało, że zostały umieszczone w pasie drogi. Odnosząc się do zarzutu kwestionującego jako reklamę tablicy usytuowanej na przyczepie, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że jeżeli tablica umieszczona na przyczepie stanowiącej w rzeczywistości jej element konstrukcyjny, a zajmująca pas drogowy, stanowi dla jej odbiorców informację o rodzaju działalności gospodarczej i miejscu jej wykonywania, to ma na celu rozpowszechnianie danego produktu i tym samym zwiększenie liczby odbiorców. Tak więc, stosownie do przywołanego art. 4 pkt 23 u.d.p. tablica ta stanowi reklamę a jej właściciel zobowiązany jest uzyskać zezwolenie określone w art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p. Trzeba przy tym zauważyć, że o ile przepisy ustawy o drogach publicznych nie zakazują parkowania pojazdów w szerokim tego słowa znaczeniu w pasie drogowym w miejscach do tego przeznaczonych, o tyle przepisy tejże ustawy nakazują uzyskanie przez podmiot, który chce na takim pojeździe parkującym umieścić reklamę, zezwolenia podlegającego opłacie (art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy). Gdyby zatem strona skarżąca chciała przyczepę jedynie zaparkować, tak aby nie stanowiła ona jednocześnie nośnika reklamowego, to na ten czas bezspornie powinna reklamę zdemontować lub zasłonić. Miejsce przeznaczone do parkowania umożliwia pozostawienie na nim pojazdu, gdy następuje przerwa w ruchu drogowym. Przeznaczeniem takiego miejsca nie jest natomiast umieszczanie w nim reklam. W takiej sytuacji wymagane jest uzyskanie od zarządcy drogi zezwolenia, a jego brak jest podstawą do obligatoryjnego wymierzenia przez właściwy organ administracji publicznej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Kategorycznej wymowy powołanych przepisów nie można obchodzić tylko z tego względu, że reklama umieszczona w pasie drogowym została zainstalowana na samochodzie lub przyczepie. W kontekście ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że sporna przyczepa wraz z tablicą nie stanowi reklamy. O tym co jest reklamą, decydują unormowania u.d.p. zawierające definicję legalną tego pojęcia: "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami". Istota tak rozumianej reklamy zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której treści te są prezentowane. Innymi słowy, na pojęcie reklamy składa się nie tylko sam nośnik informacji (plakat, tablica jedno bądź dwustronna), ale i konstrukcja lub – co wystąpiło w niniejszej sprawie – przyczepa (stanowiąca swoistą konstrukcję posadowionej na niej reklamy), na której jest umieszczony. Wygląd zewnętrzny przyczepy wskazuje niedwuznacznie, że pojazd ten z tablicą reklamową (w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji) po pierwsze nie przemieszczał się (zmieniał ewentualnie miejsce postojowe), a po wtóre wykorzystywany był jedynie jako element konstrukcyjny do prezentowania reklamy. Odpowiadając na zarzuty (pytania) postawione w skardze, trzeba też dodać, że nieuzasadniony jest także pogląd przyjmujący – jak podnosi strona skarżąca – że przyczepa dopuszczona do ruchu drogowego, której definicyjnym przeznaczeniem jest poruszanie się po drodze, a tym samym uczestnictwo w ruchu kołowym, może być uznana za reklamę w rozumieniu przepisów u.p.d. Przy formułowaniu tego zarzutu uszło uwadze skarżącego, że to nie przyczepa jest w tej sprawie reklamą, lecz umieszczone na niej, jako nośniku, tablice zawierające treść o charakterze reklamowym. Przedmiotem oceny organów nie były natomiast okoliczności związane z dopuszczeniem przyczepy do ruchu drogowego, ponieważ kwestia ta nie ma znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie, a ponadto nie należy do kompetencji zarządcy drogi. Istotne jest natomiast zbadanie funkcji, jaką spełnia przyczepa w konkretnym przypadku, a więc czy stanowi wyłącznie zaparkowany pojazdu bezsilnikowego, czy też spełnia rolę nośnika reklamy. W sytuacji jednoznacznego ustalenia, że na przyczepie była umieszczona reklama należąca do skarżącego, przyczepa stała w pasie drogowym, a skarżący nie posiadał zezwolenia na umieszczenie reklam w pasie drogowym, organ miał obowiązek wymierzenia kary na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. według zasady w tym przepisie wskazanej. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 138 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do ustaleń poczynionych przez organ I instancji i zastosowanych przepisów prawa. Nie można podważać, że nie rozstrzygnął sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za bezzasadną, na mocy art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. ją oddalił.