III SA/Po 879/12

Dnia 26 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi Domu Pomocy Społecznej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę Dom Pomocy Społecznej w K. w dniu 15 stycznia 2011r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty przedkładając korekty deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010 w kwocie 25 385zł. Wnioskiem z dnia 15 lutego 2011r. wystąpił o przyjęcie nowych korekt deklaracji i zwrot nadpłaty w kwocie 25 905zł. Burmistrz Miasta K., z uwagi na fakt, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 była inna, niż wykazana w złożonych korektach deklaracji, postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za powyższe lata podatkowe. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Burmistrz Miasta K. działając na podstawie art. 5, art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 70 § 1, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3 i § 4, oraz art. 55 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r, Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt. 5, art. 1 b ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 9 pkt 3 i art. 7a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz § 1 uchwały Nr XXXI/236/2008 Rady Miejskiej w K. z dnia 22 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, określił Domowi Pomocy Społecznej przy [...] w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 na kwotę 38.459,00zł. Wysokość zobowiązania organ określił na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ustaleń i pomiarów poczynionych w toku oględzin oraz dokumentacji zebranej w toku postępowania według następującego wyliczenia: - grunty pozostałe - o pow. 23958 m² - 5.270, 78zł - budynki lub ich części zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 233, 44 m² - 807, 70z - budynki pozostałe – 5602,10,90 m² - 32.380,13zł - budynki lub ich części zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 1b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – 59,19 m² - budynki lub ich części wyłączone z opodatkowania na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – 76,95 m² Z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że Dom Pomocy Społecznej posiada w trwałym zarządzie nieruchomość zabudowaną położoną w K. przy ulicy [...] o pow. 23958 m², nr działki 96/4. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 stycznia 2009r., przedmiotowa działka zabudowana była siedmioma budynkami, w tym dwoma budynkami sklasyfikowanymi jako szpitale i zakłady opieki medycznej, jednym budynkiem sklasyfikowanym, jako budynek transportu i łączności oraz czterema budynkami sklasyfikowanymi, jako inne niemieszkalne. Na wypisie z rejestru gruntów i budynków według stanu na dzień 1 stycznia 2009r. widnieje wprawdzie sześć budynków, co jak ustalono i ostatecznie wyjaśniono w drodze protokołu sporządzonego w dniu 5 października 2011r., jest wynikiem błędu informatycznego. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że Dom Pomocy Społecznej dysponował 125 miejscami przeznaczonymi dla osób starszych oraz somatycznie chorych. Pensjonariusze Domu miele zapewnioną opiekę lekarską. Ponadto na terenie Domu znajdowała się rehabilitacja. W posiadaniu Domu Pomocy Społecznej w 2009r. znajdował się budynek łóżkowo – administracyjny wraz z łącznikiem o powierzchni użytkowej 4025, 91 m². Na pierwszym piętrze tego budynku usytuowana jest kaplica, która, zdaniem organu, korzysta ze zwolnienia podatkowego. Podobnie, jak dwa pomieszczenia znajdujące się na poddaszu tego budynku, w których zainstalowane są jedynie mechanizmy do funkcjonowania szybów dźwigowych. Budynek łóżkowo – administracyjny został w 2009r. sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków, jako "szpitale i zakłady opieki medycznej". Podatnik błędnie natomiast zgłosił jego powierzchnię użytkową do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki ustalonej dla tzw. budynków mieszkalnych. W ocenie organu, z uwagi na fakt, że budynek ten w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 stycznia 2009r, został sklasyfikowany, jako szpitale i zakłady opieki medycznej, nie mógł podlegać opodatkowaniu według stawki ustalonej dla budynków mieszkalnych. Organ w przypadku tego budynku zastosował dwie stawki podatku, w zależności od funkcji pełnionych przez poszczególne lokale budynku. Pomieszczenie bezpośrednio zajęte na świadczone usługi medyczno – rehabilitacyjne o pow. użytkowej 214,72 m² - będące przedmiotem dzierżawy oraz gabinet zabiegowy o pow. użytkowej 18,72 m² znajdujący się na drugim piętrze budynku łóżkowo – administracyjnego opodatkowano stawką ustaloną dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Pozostałą część budynku, w tym pomieszczenia związane z codziennym bytowaniem pensjonariuszy, pomieszczenia socjalne pracowników, pomieszczenia administracyjno – biurowe, pomieszczenia techniczne, opodatkowano stawką podatku ustaloną dla tzw. "budynków pozostałych". Niezależnie od zawartych przez Dom Pomocy Społecznej umów dzierżawy części pomieszczeń przeznaczonych na cele medyczno – rehabilitacyjne, organ uznał, że podatnikiem podatku od nieruchomości pozostaje trwały zarządca, czyli Dom Pomocy Społecznej. Jak dalej wskazał organ, na wniosek Domu Pomocy Społecznej dokonano zmiany w ewidencji gruntów i budynków funkcji wskazanego wyżej budynku – przekwalifikowano go na budynek mieszkalny (zawiadomienie o zmianie z dnia 20 czerwca 2011r.) Zmiana ta jednak, jak uznał organ, ma wpływ na wymiar podatku od nieruchomości na 2011r. Kolejny budynek będący w posiadaniu Domu Pomocy Społecznej to budynek kuchni wraz ze stołówką połączony z budynkiem głównym administracyjno – łóżkowym, oznaczony w ewidencji, jako budynek "inny niemieszkalny". Powierzchnia użytkowa tego budynku wynosi 664,22 m². Podatnik również błędnie zgłosił powierzchnię tego budynku do opodatkowania podatkiem według stawki dla budynków mieszkalnych. Budynek ten powinien bowiem podlegać opodatkowaniu podatkiem według stawki dla budynków pozostałych. Budynek ten został zakwalifikowany w ewidencji jako budynek inny niemieszkalny, co przesądza o jego charakterze i sposobie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Samo wykorzystywanie budynku na cele mieszkalne, nie jest wystarczające dla uznania budynku za mieszkalny. Kolejny budynek o powierzchni zajmowany niegdyś przez Rodzinny Ośrodek Kryzysowy, w 2008r. nie był wykorzystywany do prowadzonej przez Dom Pomocy Społecznej działalności, ani też do żadnej innej działalności. W ewidencji sklasyfikowany został, jako "szpitale i zakłady opieki medycznej ". Jednakże z uwagi na fakt, że w 2009r. pozostawał niewykorzystywany do prowadzonej działalności nie mógł zostać opodatkowany według preferencyjnej stawki. Budynek ten został przez podatnika określony jako budynek administracyjny i opodatkowany według stawki ustalonej dla "budynków mieszkalnych". Zdaniem organu, budynek winien być opodatkowany podatkiem według stawki dla budynków pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Z dniem 20 czerwca 2011r. nastąpiła zmiana funkcji tego budynku na "inne niemieszkalne". Trzy kolejne, pozostające w posiadaniu podatnika budynki, sklasyfikowane zostały w ewidencji jako inne niemieszkalne oraz jeden budynek zaliczony do budynków transportu i łączność o łącznej powierzchni 739,89 m². Budynki te, zdaniem organu, podlegają opodatkowaniu podatkiem według stawki dla budynków pozostałych. Taką tez stawkę podatku zastosował podatnik w złożonej korekcie deklaracji. W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji Dom Pomocy Społecznej wskazał, że nie kwestionuje ustaleń organu dotyczących liczby budynków i ich powierzchni. Sporna natomiast jest stawka podatku, jaką organ zastosował dla niektórych budynków, uznając, że należy budynki te opodatkować stawką jak dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a nie stawki dla budynków mieszkalnych. Wskazano również, że Dom Pomocy Społecznej nie jest zakładem opieki zdrowotnej i nie świadczy usług zdrowotnych na podstawie kontraktu z NFZ. Odnośnie posłużenia się przez organ podatkowy wyłącznie danymi z ewidencji gruntów i budynków odwołujący podniósł, ze w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest bezpośredniego odniesienia do ewidencji gruntów i budynków. Dokumentem urzędowym, jakim jest decyzja Wojewody, należy zakwestionować zapisy w ewidencji gruntów i budynków, co przekłada się na błędne zakwalifikowanie do celów podatkowych budynku łóżkowo – administracyjnego, jako szpitala i zakładu opieki zdrowotnej zamiast budynków mieszkalnych. Podkreślono, że błędnie organ ustalił, że Dom Pomocy Społecznej zapewnia pensjonariuszom opiekę lekarską i całodobową opiekę pielęgniarską, gdyż Dom tylko umożliwia mieszkańcom korzystanie z opieki lekarskiej. W ocenie odwołującego takie pomieszczenia, jak korytarze, pomieszczenia techniczne, sala gimnastyczna o pow. 304,40 m² powinny zostać opodatkowane podatkiem według stawki dla budynków mieszkalnych. Pomieszczenia pro morte powinny zostać zwolnione z podatku, jako miejsca kultu religijnego. Zaś pomieszczenie stołówki powinno zostać opodatkowane podatkiem według stawki jak dla budynków mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] r. na podstawie art.2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz.856 z późn. zm.), § 1 pkt 15 lit. b rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz.1925), art. 233 § 1 pkt 1) i art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60, ze zm.), w związku z art. 2 ust. 1 pkt 1) i 2), art. 3 ust. 1 pkt 4) lit. a) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1) lit. c) i pkt 2) lit. d) i e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010, Nr 95, poz. 613, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporna powierzchnia użytkowa budynków podlegających opodatkowaniu, jak również to, że w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę K. były sklasyfikowane w roku podatkowym objętym zaskarżona decyzją jako "szpitale i zakłady opieki medycznej" oraz "inne niemieszkalne". Spór dotyczy opodatkowania dwóch budynków: łóżkowo - administracyjnego i parteru tzw. budynku żywieniowego, które w ewidencji gruntów i budynków w roku podatkowym objętym decyzją, zostały sklasyfikowane odpowiednio, jako "szpitale i zakłady opieki medycznej" oraz "inne niemieszkalne". Jak wskazał organ budynek łóżkowo – administracyjny został opodatkowany, co do zasady stawką "od pozostałych", z tym, że z ogólnej powierzchni wyłączono pomieszczenia zajęte na udzielania świadczeń zdrowotnych i opodatkowano je stawką, o której mowa w art. 5 ust., 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a kaplicę uznano za zwolniona od podatku od nieruchomości na podstawie art. 1b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 55 ust. 4 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Drugi z budynków nazwany żywieniowym sklasyfikowany w ewidencji budynków, jako "inne niemieszkalne" został w całości opodatkowany stawką "od pozostałych". Wskazane z decyzji budynki, w tym również łóżkowo - administracyjny, opodatkowano zatem co do zasady stawką dla budynków pozostałych. Natomiast stawką dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych opodatkowane zostały tylko te pomieszczenia w budynku łóżkowo - administracyjnym, które faktycznie były wykorzystywane na udzielanie świadczeń zdrowotnych, zgodnych, co do warunków przedmiotowych i podmiotowych, określonych w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej, tj. pomieszczenia o powierzchni 214,72m² wydzierżawione przez Dom Pomocy Społecznej Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej "C." na cele medyczno – rehabilitacyjne oraz pomieszczenie o powierzchni 18,72 72m² wydzierżawione Grupowej Praktyce Pielęgniarek "V.". O stawce podatku, jakim zostały opodatkowane budynki przesądziły zapisy w ewidencji budynków prowadzonej przez Starostę K., a konkretnie funkcja, jaką tym budynkom przypisano w ewidencji. W okresie objętym decyzja żaden z budynków nie został sklasyfikowany jako "mieszkalny", dopiero od czerwca 2011r. budynek łóżkowo – administracyjny został sklasyfikowany w ewidencji jako ‘mieszkalny". Organ odwoławczy wskazując na uchwalę Naczelnego Sadu Administracyjnego o sygn. akt IIFPS 1/09 podniósł, ze skoro przedmiotowy budynek był sklasyfikowany w ewidencji budynków, to inicjatywa doprowadzenia zmiany jego klasyfikacji w ewidencji leżała po stronie podatnika. Skoro Dom Pomocy Społecznej dysponował wymieniona w odwołaniu decyzja Wojewody W., winien był zwarcic się do Starosty K. o wprowadzenie zmian w ewidencji budynków, co do klasyfikacji przedmiotowego budynku. Odnosząc się do zarzutu strony, zgodnie, z którym pomieszczenia pro morte znajdujące się w budynku łóżkowo – administracyjnym powinny zostać zwolnione z podatku, jako miejsca kultu religijnego, organ wskazał, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określając w art. 7 ust. 1 i 2 zwolnienia podmiotowe i przedmiotowe od podatku od nieruchomości, nie wymieniają wśród nich "miejsc kultu religijnego", przewidują jednak w art. 1b ust 1, że ulgi i zwolnienia podatkowe w zakresie podatków i opłat przyznane kościołom i związkom wyznaniowym regulują odrębne ustawy. Ustawa z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kocioła Katolickiego w RP w art. 55 ust. 4 stanowi, że od podatku od nieruchomości są zwolnione nieruchomości przeznaczone na cele niemieszkalne, będące we władaniu kościelnych osób prawnych, pod warunkiem, że nie są one zajmowane na wykonywanie działalności gospodarczej. Przedmiotowe pomieszczenia pro morte nie są we władaniu kościelnych osób prawnych, nie mogą być zatem zwolnione od podatku od nieruchomości. Dom Pomocy Społecznej wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której domaga się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza K. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut, że zarówno organ I jak i II instancji w sposób nieprawidłowy uwzględnił przeznaczenie niektórych pomieszczeń, co legło u podstaw wydania błędnej decyzji. Nadto organy nie uwzględniły istotnej okoliczności, że nieruchomości będące przedmiotem postępowania znajdują się w trwałym zarządzie Domu Pomocy Społecznej. Część tych pomieszczeń była przedmiotem najmu lub dzierżawy. Podatnikami tej części nieruchomości winni być posiadacze zależni nieruchomości. Ponadto w ocenie skarżącego sporne powierzchnie użytkowe budynków winny być zakwalifikowane do celów podatku według stawki podatku od nieruchomości dla "budynków mieszkalnych". Podstawa do zakwestionowania wpisów w ewidencji gruntów i budynków była decyzja Wojewody W. Skarżący zarzucił również, że Dom Pomocy Społecznej nie jest, jak ustalił organ I instancji, zakładem opieki zdrowotnej. Nigdy bowiem nie figurował w rejestrze zakładów opieki zdrowotnej, nie świadczył usług zdrowotnych na podstawie kontraktu z NFZ. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację, przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2013r., do którego dołączono kopię decyzji Wojewody W. z dnia 4 marca 2009r.w sprawie wydania Powiatowi K. zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej w K., skarżący wyjaśnił, że decyzji tej nie przedłożono organowi podatkowemu w sprawie podatku od nieruchomości za 2009r. Decyzję tę przedłożono w postępowaniu odwoławczym Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. - sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, a także zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący - Dom Pomocy Społecznej w K. jest samodzielną budżetową jednostką organizacyjną Powiatu K. Skarżący posiada w trwałym zarządzie nieruchomość zabudowaną położoną w K. przy ulicy [...] o pow. 23958 m², nr działki 96/4., stanowiącą własność Powiatu K. Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 stycznia 2009r., przedmiotowa działka zabudowana była siedmioma budynkami, w tym dwoma budynkami sklasyfikowanymi jako "szpitale i zakłady opieki medycznej", jednym budynkiem sklasyfikowanym jako "budynek transportu i łączności" oraz czterema budynkami sklasyfikowanymi jako "inne niemieszkalne". Sporne w przedmiotowej sprawie jest uznanie, że podatnikiem podatku od wszystkich wskazanych w decyzji nieruchomości, w tym również tych części nieruchomości, które były przedmiotem najmu lub dzierżawy, jest Dom Pomocy Społecznej oraz opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, w stawce podatku określonej w decyzji, dwóch budynków; tzw. łóżkowo - administracyjnego i parteru budynku żywieniowego, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków w roku podatkowym objętym decyzją, odpowiednio jako "szpitale i zakłady opieki medycznej" oraz "inne niemieszkalne". Budynek łóżkowo – administracyjny opodatkowano według stawki "od pozostałych", przy czym z ogólnej powierzchni wyłączono pomieszczenia zajęte na udzielanie świadczeń zdrowotnych i opodatkowano je stawką, o której mowa w art. 5 ust., 1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast znajdującą się w budynku kaplicę, uznano za zwolnioną od podatku od nieruchomości na podstawie art. 1b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 55 ust. 4 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego. Budynek nazwany żywieniowym również opodatkowano stawką "od pozostałych". Podatnik natomiast zgłosił powierzchnię użytkową ww. budynków do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki ustalonej dla " budynków mieszkalnych". W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego w skardze zarzutu, że podatnikami podatku od nieruchomości części pomieszczeń będących przedmiotem najmu lub dzierżawy winni być posiadacze zależni nieruchomości, nie zaś, jak zdaniem skarżącego błędnie przyjęły organy, trwały zarządca nieruchomości, którym jest Dom Pomocy Społecznej. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U. z 2010r. , Nr 95, poz. 613ze zm.) zwanej dalej u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane. Podatnikami podatku od nieruchomości, jak wskazuje art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a są osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Z brzmienia przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że lokale niemieszkalne w budynkach stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, w przypadku ich wynajęcia, podlegają opodatkowaniu jako odrębne części budynków (por. L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, "Dom Wydawniczy ABC" 2003, s. 60 oraz wyrok NSA z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II FSK 389/06, niepubl.).Warunkiem jednak tego, aby posiadacz zależny był podatnikiem podatku od nieruchomości z tego tytułu jest zawarcie umowy z wymienionymi w tym przepisie (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.) podmiotami. Należy również zwrócić uwagę, że omawiany przepis dopuszcza opodatkowanie w przypadku posiadania na podstawie "innego tytułu prawnego". Przykładem "innego tytułu prawnego" jest przekazanie nieruchomości, bądź jej części w trwały zarząd jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej (por. art. 43 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz., 2603 ze zm.). Podatnikiem podatku od nieruchomości będzie w takim przypadku podmiot, na rzecz którego przedstawiciel Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego ustanowił zarząd nieruchomością. Sytuacja ta nie zmieni się także, gdy zarządca odda nieruchomość posiadaczowi zależnemu na podstawie umowy najmu czy też dzierżawy (art. 659 i nast. k.c.). W takim bowiem przypadku, najemca lub dzierżawca nie zawierają umowy bezpośrednio z właścicielem, lecz z zarządcą, któremu ustawodawca przyznał zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w zakresie zawierania umów najmu, dzierżawy oraz użyczenia. W art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami zostało bowiem wskazane, że jednostka na rzecz której ustanowiono trwały zarząd ma prawo zawierać wymienione powyżej umowy. Umowy te zawiera ona we własnym imieniu i na własną rzecz. Z przepisów tej ustawy nie wynika, aby zawarcie takiej umowy nastąpiło w imieniu i na rzecz innego podmiotu ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.04.2008, sygn. akt II FSK 826/07, z dnia 29.09.2011r. sygn. akt II FSK 1716/10 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości, że organy podatkowe prawidłowo uznały w przedmiotowej sprawie, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest trwały zarządca, czyli Dom Pomocy Społecznej w K. Skarżący zakwestionował również zastosowaną przez organ podatkowy stawkę podatku od nieruchomości, ustaloną w art. 5 ust.1 pkt 2 lit e, u.p.o.l., czyli od "budynków lub ich części – pozostałych", którą opodatkowano budynek łóżkowo - administracyjny sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków w roku podatkowym objętym decyzją, jako "szpitale i zakłady opieki medycznej" i budynek tzw. żywieniowy sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków, jako "inne niemieszkalne", w części zaś dotyczącej pomieszczeń zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, stawką, o której mowa w art. 5 ust., 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., czyli od "budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń". Zdaniem skarżącego, podstawą do zakwestionowania wpisów w ewidencji gruntów i budynków była decyzja Wojewody W. z dnia 4 marca 2009r.w sprawie wydania Powiatowi K. zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej w K. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego jest nie do zaakceptowania. O rodzaju budynku i jego funkcji, a w konsekwencji o stawce podatku od nieruchomości w pierwszej kolejności decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Decyzja Wojewody W. w sprawie zezwolenia na prowadzenie Domu Pomocy Społecznej nie zawiera zaś żadnych informacji, na podstawie których organ podatkowy byłby w stanie określić rodzaj budynków będących w posiadaniu skarżącego. W sytuacji zatem, gdy organ podatkowy dysponował dokumentem w postaci wypisu z ewidencji, w którym określono rodzaj budynku, nie był uprawniony do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji, na tej podstawie, że podatnik klasyfikację tę zakwestionował. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd, że organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju budynków, zwłaszcza w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków został określony rodzaj budynku. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r.Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jedn. Dz. U z 2010r.Nr 193, poz.1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Należy również zwrócić uwagę, że z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji w zakresie funkcji budynków Dom Pomocy Społecznej wystąpił dopiero w dniu 25 maja 2011r. Odnośnie zastosowanej przez organy podatkowe dla części pomieszczeń znajdujących się w budynku łóżkowo – administracyjnym stawki przewidzianej dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l, w pierwszej kolejności, na co również wskazały organy podatkowe, należy zauważyć, że jest to preferencyjna stawka podatku od nieruchomości w stosunku do stawki "od pozostałych", którą opodatkowano budynek. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że tą stawką opodatkowane zostały tylko te pomieszczenia w budynku łóżkowo - administracyjnym, które faktycznie były wykorzystywane na udzielanie świadczeń zdrowotnych, określonych w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej (pomieszczenia wydzierżawione Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej "C." na cele medyczno - rehabilitacyjne oraz pomieszczenie wydzierżawione Grupowej Praktyce Pielęgniarek "V."). Stanowisko organu, w ocenie Sądu, jest prawidłowe. W przypadku faktycznego zajęcia części budynku na realizowanie świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 1991 r. nr 91 poz. 408 ze zm.), istniała podstawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut, że pomieszczenia pro morte znajdujące się w budynku łóżkowo – administracyjnym powinny zostać zwolnione z podatku, jako miejsca kultu religijnego. Jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji, przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określając w art. 7 ust. 1 i 2 zwolnienia podmiotowe i przedmiotowe od podatku od nieruchomości, nie wymieniają wśród nich "miejsc kultu religijnego", przewidują jednak w art. 1b ust 1, że ulgi i zwolnienia podatkowe w zakresie podatków i opłat przyznane kościołom i związkom wyznaniowym regulują odrębne ustawy. Ustawa z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kocioła Katolickiego w RP w art. 55 ust. 4 stanowi zaś, że od podatku od nieruchomości są zwolnione nieruchomości przeznaczone na cele niemieszkalne, będące we władaniu kościelnych osób prawnych, pod warunkiem, że nie są one zajmowane na wykonywanie działalności gospodarczej. Pomieszczenia pro morte niewątpliwie nie pozostawały we władaniu kościelnych osób prawnych, zatem, jak słusznie uznały organy podatkowe, nie mogły być zwolnione od podatku od nieruchomości. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta K. odpowiadają prawu, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.