III SA/Po 912/16

Dnia 14 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych–Olszanowska po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi podmiot A na akt Zarządu Województwa W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz Programu Operacyjnego "Rybactwo i Morze" postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 lipca 2016 roku podmiot A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu skargę na akt Zarządu Województwa W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego przez społeczność w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz programu operacyjnego "Rybactwo i Morze", który dotyczył wyboru strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność przygotowanej przez podmiot B. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, a niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (por: uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005/4/62, Wokanda 2005/7-8/59, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006r., VI SA/Wa 609/06; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2004r., OSK 919/04; postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012r., I OSK 2719/12 – por. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi więc znaleźć oparcie w przepisach obowiązującego prawa, a poza tym musi być własny i indywidualny. Istnienie tak rozumianego interesu prawnego powoduje, że dany podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji swoich uprawnień lub obowiązków, bądź żądać kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony swoich praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzeniem tego aktu do stanu zgodnego z prawem (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 265). W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Przepisy P.p.s.a. nie przewidują w takim wypadku możliwości konwalidacji skargi (postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., II OSK 2376/11 – por. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zainicjowanej skargą podmiotu A należy stwierdzić, że nie ma ono legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wynika z art. 11 ust. 3 oraz ust. 6 ustawy z 20 lutego 2015 roku o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015 r., poz. 378) prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonym dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przysługuje wyłącznie od uchwały Komisji Lokalnej grupy Działania o wyniku wyboru Lokalnej Strategii Rozwoju. Tak rozumiany przepis za każdym razem należy odnosić do indywidualnej sprawy podmiotu zainteresowanego wyborem strategii. W rozpatrywanym przypadku skarga została natomiast wniesiona przez podmiot A na uchwałę w przedmiocie wyboru innej strategii rozwoju lokalnego, a mianowicie przygotowanej przez podmiot B. Przedmiotowa skarga została zatem wniesiona poza zakresem zaskarżenia określonego przez ustawodawcę. Skarżące stowarzyszenie nie było również stroną indywidualnego postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie wyboru strategii rozwoju lokalnego przygotowanej przez podmiot B zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na taki interes prawny skarżące stowarzyszenie nie wskazało, a kryterium to ma charakter materialno – prawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, a skarżonym aktem. Analiza skargi i dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, iż brak w tym konkretnym przypadku legitymacji skargowej – brak interesu prawnego w kwestionowaniu zaskarżonego w przedmiocie wyboru strategii rozwoju lokalnego przygotowanej przez podmiot B. Akt ten nie rodzi dla strony skarżącej żadnych uprawnień, ani też obowiązków. Wobec powyższego Sąd obowiązany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.