III SA/Po 943/20

Dnia 7 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Marek Sachajko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] października 2020r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy przewinienia dyscyplinarnego i wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia [...] października 2020 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – aspiranta sztabowego M. S. od orzeczenia Komendanta P. P. w G. nr [...] z dnia [...] września 2020 r. o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący został obwiniony o to, że w dniu [...] lipca 2020 r. przebywając w szpitalu MSWiA przy ul. [...] w P. w związku z wydanym mu skierowaniem na badania lekarskie kontrolne, będąc - jako policjant zobowiązany do postępowania, które prowadzi do pogłębienia społecznego zaufania do Policji oraz zobowiązany do dbania o społeczny wizerunek Policji dopuścił się nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że podczas rozmowy prowadzonej z sekretarką medyczną P. M. P. - J. W. oraz w obecności sekretarki medycznej – A. D. oświadczył, że jak nie dostanie zdolności do wykonywania czynności służbowych, to ma ten argument i wypowiadając te słowa dwukrotnie odchylił kurtkę, pokazując ww. pielęgniarkom posiadaną przy sobie broń palną służbową, co wzbudziło w nich niepokój tj. o przewinienie służbowe określone w art. art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji oraz § 2 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta (Dz.U. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3), zwanych dalej Zasadami Etyki Zawodowej Policjanta. W dniu [...] września 2020 r. Komendant P. P. w G. wydał postanowienie nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu, obwiniając go o popełnienie czynów określonych w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta. Organ wskazał, że skarżący przyznał się do nieetycznego zachowania podczas przesłuchania dnia [...] września 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. umorzono postępowanie w zakresie czynu z art. 190 § 1 k.k. z powodu braku wniosku o ściganie od osoby uprawnionej (k. 70-71 akt administracyjnych). Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2020 r. Komendant P. P. w G. stwierdził winę obwinionego oraz orzekł o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W odwołaniu z dnia [...] października 2020 r. od powyższego orzeczenia skarżący stwierdził, iż powyższe orzeczenie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta; - art. 132 ust. 2, 3 pkt 2 i 4 ustawy o Policji w związku z art. 190 § 1 k.k.; - art. 132 a, art. 134 h ust. 1, art. 135 g, art. 135 i ust. 1 ustawy o Policji. Rozpatrując odwołanie skarżącego organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem prowadzonego postępowania dyscyplinarnego było wyjaśnienie, czy skarżący dopuścił się w sposób zawiniony popełnienia zarzucanego czynu, stanowiącego naruszenie zasad etyki zawodowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta P. P., że ustalenia dokonane przez organ I instancji znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organ ten wskazał, że na podstawie oceny zgromadzonej dokumentacji oraz przeprowadzonych czynności dowodowych (w szczególności zeznań świadków) organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie i wydał prawidłową decyzję uznając skarżącego za winnego popełnienia czynu określonego w zarzucie. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy potwierdził naruszenie zasad etyki zawodowej przez skarżącego w dniu [...] lipca 2020 r. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zastosowany przez organ I instancji środek sankcjonujący został orzeczony przy uwzględnieniu przez ten organ przesłanek wymiaru kary i to w zakresie rodzaju nałożonej na stronę kary dyscyplinarnej biorąc pod uwagę - z jednej strony – stopień zawinienia sprawcy czynu, z drugiej natomiast - dotychczasowy przebieg służby. Organu odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że skarżący popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Zachowanie skarżącego w dniu [...] lipca 2020 r. wykazały naruszenie § 2 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta. Zdaniem organu odwoławczego zebrane w sprawie dowody potwierdziły, że skarżący swoim czynem dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Organ zwrócił uwagę, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Komendanta P. P. w G.. W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego uwzględniono okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego, czego dowodem jest uznanie skarżącego winnym popełnienia zarzucanego czynu określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 Zasad Etyki Zawodowej Policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie Zasad Etyki Zawodowej Policjanta (Dz.U. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). W ocenie Komendanta W. P. kara dyscyplinarna wymierzona skarżącemu jest współmierna do popełnionego czynu oraz stopnia zawinienia, przy uwzględnieniu dotychczasowego przebiegu służby skarżącego. Od powyższego orzeczenia skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący zaskarżył orzeczenie w całości i wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je orzeczenia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił: a) - naruszenie przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne w stosunku do funkcjonariuszy Policji, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; b) - naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji; art. 134 h ust. 1a ustawy o Policji; art. 132 ust. 4 b ustawy o Policji. W ocenie skarżącego sprawa nie została rozpoznana zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania, a ponadto organy nie wzięły pod uwagę dyrektyw wymiaru kary w tym m.in. dotychczasowego przebiegu służby strony. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały dodatkowo uprzedzone pismem z dnia 16 lutego 2021 r., co dało im możliwość zajęcia ewentualnego dalszego stanowiska w sprawie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019, poz. 2325 - dalej P.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). WSA wskazuje, że organy - w podlegającej kontroli judykacyjnej sprawie - w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny. Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U.2020, poz. 360, dalej zwanej u.p.). Sposób i tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszom Policji reguluje rozdział 10 tej ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte zostało, że ww. ustawa w rozdziale 10 zatytułowanym "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów", zawiera zarówno regulację materialnoprawną odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, jak i regulację procesową postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest – co do zasady – regulacją pełną (kompleksową) w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia. Przyjmuje się, że sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej nie jest sprawą administracyjną indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 472/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SA/Go 481/08, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe nieuzasadnione są zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.; art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 15 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 132 ust. 1 u.p. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 u.p.). Naruszenie zasad etyki zawodowej jest przesłanką autonomiczną w stosunku do naruszenia dyscypliny służbowej – może występować w związku z takim naruszeniem lub być od niego niezależne. Ustawodawca nie wskazuje definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Wspomniane zasady etyki zawodowej policjanta zostały wprowadzone jako załącznik do zarządzenia Komendanta G. P. z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz.Urz. KGP.2004.1.3), który potrzebę wprowadzenia tych zasad uzasadniał znaczeniem problematyki moralnej/etycznej w wykonywaniu zawodu policjanta i jego służebną wobec społeczeństwa rolą, a także koniecznością wzmocnienia oraz uzupełnienia obowiązków i praw policjantów wynikających z demokratycznie stanowionego prawa. Powyższe zarządzenie zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Zarządzenie nie zawiera znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, lecz pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. szerzej wyrok NSA z dnia 23 maja 2019 r., I OSK 444/18, wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 września 2016 r., III SA/Kr 339/16; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 24 października 2012 r., II SA/Sz 799/12; W. Sołdaczuk, Rola i znaczenie etyki zawodowej prawnika ze szczególnym uwzględnieniem etyki zawodu prokuratora, LEX.el. ). Na podstawie art. 132 u.p. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tak więc wina określona w tym przepisie związana jest zarówno z umyślnym, jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym. Bezzasadny jest podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 132 ust. 4 b u.p. wskazujący, że czyn skarżącego stanowi czyn mniejszej wagi. Art. 132 ust. 4b u.p. stanowi, że w przypadku czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi przełożony dyscyplinarny może odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą. Zwrócić należy uwagę, że zawód policjanta jest szczególny z uwagi na podwyższone standardy etyczne, do których przestrzegania policjant jest obowiązany zarówno w czasie pełnienia służby, jak i w czasie wolnym od niej. Policjant ma obowiązek przestrzegania praworządności i nie jest od tego zwolniony w czasie wolnym od służby. Również w tym czasie powinien zachowywać się tak, aby jego zachowanie prowadziło do pogłębienia zaufania do Policji. Z pewnością nie spełnia takich standardów zachowanie (bezspornie ustalone w toku postępowania) polegające na tym, że podczas rozmowy prowadzonej z sekretarką medyczną P. M. P. - J. W. oraz w obecności sekretarki medycznej – A. D. skarżący oświadczył, że jak nie dostanie zdolności do wykonywania czynności służbowych, to ma ten argument i wypowiadając te słowa dwukrotnie odchylił kurtkę, pokazując ww. pielęgniarkom posiadaną przy sobie broń palną służbową, co wzbudziło w tych osobach niepokój. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 134 h ust. 1 oraz art. 134 h ust. 1a ustawy o Policji. Art. 134 h u.p. normuje dyrektywy wymiaru kary, wskazując okoliczności zarówno obciążające, jak i łagodzące. Obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia (art. 134 h ust. 1 u.p.). Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (art. 134 h ust. 1 a u.p.). Zgodnie z art. 134 h ust. 2 u.p. na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie, w stanie nietrzeźwości albo w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka; 2) popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej mu kary dyscyplinarnej; 3) poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji; 4) działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę. Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego (art. 134 h ust. 3 u.p.). Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą (art. 134 h ust. 4 u.p.). Art. 134 ha ust. 1 u.p. wskazuje, że podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne. Ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawie, jak już zostało wcześniej wskazane, nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Skarżący w trakcie przesłuchania dnia [...] września 2020 r. (k. 97 akt postępowania dyscyplinarnego) potwierdził, że do przedmiotowego zdarzenia doszło. Wskazał jedynie, że był to żart i że nie wie dlaczego pracownice medyczne w ten sposób zareagowały. Wskazał też, że jest mu przykro w związku z zaistniałą sytuacją. Kwestionowany jest w skardze - zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i w aspekcie stopnia sankcjonowania - środek dyscyplinarny zastosowany wobec skarżącego. WSA wskazuje, że zgodnie z art. 135g u.p. przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Organ dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego. Przepis art. 135g ust. 1 ustawy o Policji nakłada na przełożonego dyscyplinarnego obowiązek badania oraz uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Okoliczności te były brane pod uwagę w kontrolowanej judykacyjnie procedurze. Skarżący posiada - jak wynika z treści opinii z dnia [...] listopada 2017 r. – pozytywną opinię dotyczącą przebiegu jego służby (k. 95 akt postępowania dyscyplinarnego). W przedmiotowej sprawie organy orzekające wzięły pod uwagę wszelkie okoliczności ustalone w stanie faktycznym sprawy, co skutkowało uznaniem skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w zarzucie. Sąd nie stwierdził także naruszenia art. 135l ust. 1 w związku z art. 135e ust. 1 u.p. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Zgodnie z art. 135e ust. 1 u.p. rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę, wbrew twierdzeniom skarżącego, w sposób prawidłowy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Sąd nie dopatrzył się także braków w materiale dowodowym pozwalających na przyjęcie, że materiał ten jest niekompletny. Zgodnie z art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji obwiniony ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z zastrzeżeniem ust. 2. Z akt postępowania (k. 98 akt postępowania dyscyplinarnego) wynika, że w dniu [...] września 2020 r. skarżący został zapoznany z aktami postępowania dyscyplinarnego. Z protokołu zapoznania obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego wynika, że skarżący zapoznał się z całością materiału dowodowego sprawy. Skarżący wskazał, że nie ma uwag do prowadzenia tego postępowania oraz stwierdził, że nie będzie składał wniosków dowodowych. Skarżący dołączył do akt pismo z dnia [...] września 2020 r. i wniósł o dołączenie do akt sprawy informacji o nagrodach i ewentualnych karach za okres całej służby tj. od dnia [...] sierpnia 1994 r., wskazując, że nigdy nie był karany dyscyplinarnie (k. 99 akt postępowania dyscyplinarnego). W zakresie powyższego wniosku skarżącego zostało wydane negatywne postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia [...] września 2020 r. Jednakże przebieg służby skarżącego i jego ocena została wskazana w uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji. W zakresie zarzutu nadmiernie restrykcyjnej kary dyscyplinarnej nałożonej na skarżącego należy wskazać, że art. 134 u.p. wskazuje katalog kar dyscyplinarnych. Karami dyscyplinarnymi są: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby; 7) wydalenie ze służby. "Organ służbowy, podejmując decyzję o doborze jednej ze wskazanych w art. 134 ustawy o Policji kar dyscyplinarnych, powinien wziąć pod uwagę takie okoliczności, jak rodzaj naruszonych obowiązków (obowiązki służbowe sensu stricto, reguły postępowania wyznaczone pojęciem godności i powagi służby, reguły wykonywania zawodu określone normami zawodowej sztuki, etyki i deontologii), stopień tzn. intensywność ich naruszenia, stopień zagrożenia dla interesu służby, spowodowanego naruszeniem obowiązków służbowych, dotychczasowy przebieg służby (stosunek do obowiązków), jak również element subiektywny, jakim jest stopień winy funkcjonariusza (wina umyślna w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym, wina nieumyślna w postaci nieostrożności - lekkomyślności). Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2010 r., IV SA/Wr 287/10, LEX nr 759127; W. Kotowski [w:] Ustawa o Policji. Komentarz, wyd. IV, LEX/el. 2021, art. 134). WSA w pełni podziela ocenę czynu skarżącego i wymierzonej kary dyscyplinarnej zawartej zarówno w uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji, jak i w uzasadnieniu orzeczenia organu odwoławczego. Podkreślenia wymaga, że zachowanie skarżącego – M. S. tj. osoby posiadającej bardzo długi staż w służbach mundurowych (tj. od 1994 r.), wykształconej, posiadającej możliwość dostępu do broni, zajmującej stanowisko oficerskiego, posiadającej dostęp do informacji niejawnych należy traktować jako zachowanie szczególnie naganne (biorąc pod uwagę m.in. zeznania pracowników medycznych tj. J. W. i A. D. i dokonaną ocenę zachowania strony) bowiem kształtuje ono negatywny wizerunek Policji. Może też wpływać na utratę zaufania społeczeństwa do organów państwowych. Zgodnie z § 2 Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. (Dz.Urz. KGP. 2004.1.3) policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Według § 3 Zasad policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością. Z kolegi w myśl § 23 policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Można dodać do tego, że charakter czynu skarżącego jak najbardziej uzasadnia nałożenie kary dyscyplinarnej w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że kara ta jest karą rażąco niewspółmierną. Sąd w pełni podzielił argumentację zarówno zawartą w uzasadnieniu orzeczenia organu I instancji, jak i organu odwoławczego co do winy skarżącego i wymierzenia mu powyższej kary. Należy także wskazać, że skarżący został ukarany karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, która jest, biorąc pod uwagę wyżej wskazaną gradację, karą stosunkowo mało dotkliwą w katalogu kar dyscyplinarnych określonych w art. 134 u.p. Wymierzając tę karę, jak wynika z uzasadnienia orzeczenia organu I instancji, organ ten wziął pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego oraz charakter zdarzenia, stopień zawinienia skarżącego oraz skutki popełnionego czynu. W konsekwencji powyższego zaskarżonemu orzeczeniu nie można zarzucić cech dowolności. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.