III SA/Po 959/20

Dnia 22 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi K. S.A. w Poznaniu na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku akcyzowego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku K. S. A. w P. z [...] maja 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego w przypadku stwierdzenia zaległości podatkowej w wyniku zastosowania się wnioskodawcy do uzyskanej interpretacji indywidualnej. Jako podstawę prawną organ powołał art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p.". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, co następuje. We wniosku z [...] maja 2020 r. podniesiono, jak niżej. Wnioskodawca produkuje piwo i magazynuje je przed jego dystrybucją w trzech składach podatkowych prowadzonych w swoich browarach na podstawie zezwoleń udzielonych spółce przez właściwy organ podatkowy. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. wszczął wobec spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i prawidłowości obliczania podatku dochodowego od osób prawnych za okres od [...] kwietnia 2012 r. do [...] marca 2013 r. Decyzją z [...] września 2017 r. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. określił dla spółki zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] kwietnia 2012 r. do [...] marca 2013 r. w wysokości innej niż wynikająca ze złożonej przez spółkę deklaracji [...] Wskutek odwołania spółki od powyższej decyzji decyzją z [...] grudnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Do dnia złożenia niniejszego wniosku nie doszło do wydania przez Naczelnika W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. decyzji. Organ ten sporządził jednak [...] listopada 2019 r. protokół czynności z analizy łańcucha transakcji celem oceny prawidłowości rozliczenia podatkowego strony za badany okres, z którego wynika, że rozliczenia podatkowe spółki były nieprawidłowe. Spółka oczekuje zatem wydania wobec niej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] kwietnia 2012 r. do [...] marca 2013 r. w wysokości innej niż wynikająca ze złożonej deklaracji. Spółka zamierza złożyć odwołanie od tej decyzji i z tego względu powzięła wątpliwość w odniesieniu do wpływu podjętej przez spółkę decyzji w zakresie momentu, w którym dokona zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji wymiarowej, na swe prawa i obowiązki podatkowe jako podmiotu prowadzącego składy podatkowe wynikające z przepisów o podatku akcyzowym. Spółka w 2009 r. uzyskała interpretacje indywidualne w zakresie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych transakcji, które są przedmiotem analizy organów podatkowych w ramach wyżej wymienionego postępowania kontrolnego i kontroli celno-skarbowych, o których mowa w niżej. Dokonując rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za okres objęty tym postępowaniem i kontrolami celno-skarbowymi spółka zastosowała się do uzyskanych przez siebie interpretacji. Do dnia wszczęcia postępowania podatkowego interpretacje indywidualne nie zostały zmienione, uchylone i nie wygasły. W toku postępowania kontrolnego pismem z [...] września 2017 r. spółka złożyła na podstawie art. 14m § 3 o.p. wniosek o określenie w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego wysokości podatku objętego zwolnieniem, na wypadek nieuwzględnienia interpretacji w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Na podstawie upoważnienia z [...] lutego 2018 r. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. wszczął wobec spółki kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za kolejne okresy (od [...] kwietnia 2013 r. do [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r. do [...] marca 2015 r. i [...] kwietnia 2015 r. do [...] marca 2016 r.). W wyniku tej kontroli ustalono, że rozliczenia podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za te okresy były nieprawidłowe. Spółka oczekuje zatem wydania wobec niej decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za te okresy w wysokości innej niż wynikająca ze złożonych deklaracji. Spółka złoży odwołania od tych decyzji. Przedmiotem postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej, w wyniku których zostanie wydana decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od [...] kwietnia 2012 r. do [...] marca 2013 r. w wysokości innej niż wynikająca ze złożonej deklaracji nie są elementy zdarzenia przyszłego objętego niniejszym wnioskiem. Elementem stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest okoliczność wydania takiej decyzji, stanowi to jednak wyłącznie punkt wyjścia do wątpliwości wnioskodawcy na tle rozważanej decyzji zarządczej o płatności zobowiązania wynikającego z wskazanego powyżej rozstrzygnięcia organu w kontekście utrzymania uprawnienia do prowadzenia składu podatkowego. Celem wniosku jest potwierdzenie stanowiska spółki w zakresie jej praw i obowiązków jako prowadzącego składy podatkowe, w szczególności w zakresie związanym z obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, o której mowa powyżej, w związku z przepisami akcyzowymi dotyczącymi zezwoleń na prowadzenie składów podatkowych. Dnia [...] stycznia 2020 r. strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego w zależności od zapłaty zaległości podatkowej wynikającej z decyzji, a zatem w zakresie zbliżonym do niniejszego wniosku. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie tego wniosku spółki wskazując, że: a) przedstawione przez Spółkę zdarzenie przyszłe należy traktować jako warunkowe (uzależnione od wszczęcia kontroli/postępowania oraz od wydania decyzji określającej zaległość podatkową przez organ podatkowy) i b) wydanie interpretacji musiałoby zostać poprzedzone analizą przepisów skierowanych do organów podatkowych, w szczególności w zakresie uprawnienia właściwego naczelnika urzędu skarbowego w zakresie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Spółka złożyła na nie zażalenie wskazując, że: - spółka we wniosku wystarczająco sprecyzowała zdarzenie przyszłe, a interpretacja nie miałaby charakteru warunkowego; w szczególności o warunkowości nie może świadczyć jedynie fakt, że odnosi się ona do wydania przez organ podatkowy w przyszłości decyzji stwierdzającej zobowiązanie podatkowe spółki; - pytania stawiane przez spółkę nie dotyczą działania organów podatkowych, ale działań spółki w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego; są one skonkretyzowane i odnoszące się do spełnienia przez spółkę jako podatnika przesłanek uprawniających do utrzymania przez nią zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego w przypadku posiadania zobowiązania podatkowego określonego niewymagalną, nieostateczną decyzją w świetle przepisów i do obowiązków, które spółka musiałaby spełnić, aby taki skład podatkowy utrzymać. Niezależnie od tego, w związku z niewłaściwą oceną wniosku z [...] stycznia 2020 r. spółka wniosła o interpretację indywidualną dotyczącą jej praw i obowiązków jako prowadzącego składy podatkowe, w szczególności w zakresie związanym z obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, o której mowa powyżej, w związku z przepisami akcyzowymi dotyczącymi zezwoleń na prowadzenie składów podatkowych. Wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego dotyczącego obowiązków spółki na gruncie podatku akcyzowego. Nie obejmuje zatem stanu faktycznego dotyczącego przeszłych okresów rozliczeniowych lub obowiązków spółki na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, które mogłyby być lub są przedmiotem toczącego się postępowania kontrolnego, kontroli celno-skarbowych, postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, lub też sprawy, która została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. W szczególności wniosek ten nie dotyczy stanów faktycznych będących przedmiotem postępowania kontrolnego wszczętego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. ani na podstawie upoważnień z [...] lutego 2018 r. Prowadzenie powyższego postępowania i kontroli przywołano we wniosku wyłącznie z uwagi na to, że wydanie negatywnej dla spółki decyzji w tych sprawach jest skonkretyzowanym elementem zdarzenia przyszłego i będzie miało wpływ na obowiązki spółki na gruncie podatku akcyzowego, które to obowiązki są przedmiotem pytań zawartych we wniosku. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym nieuregulowana kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z nieostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji w części, w której odpowiadać powinna wysokości podatku objętego zwolnieniem na podstawie art. 14m § 1 o.p., nie stanowi zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2019 r., poz. 864 ze zm.), dalej: "u.p.a.", w sytuacji, w której spółka złożyła wniosek, o którym mowa w art. 14m § 3 o.p. przed wydaniem decyzji, w której to decyzji organ podatkowy odmówił określenia wysokości podatku objętego zwolnieniem, a tym samym nie występuje w takiej sytuacji materialnoprawna przesłanka cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego? Zdaniem wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, że nieuregulowana kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z nieostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż wynikająca z deklaracji w części, w której odpowiadać powinna wysokości podatku objętego zwolnieniem na podstawie art. 14m § 1 o.p., nie stanowi zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 ust. 3 u.p.a., w sytuacji, w której spółka złożyła wniosek, o którym mowa w art. 14m § 3 o.p. przed wydaniem decyzji, w której to decyzji organ podatkowy odmówił określenia wysokości podatku objętego zwolnieniem, a tym samym nie występuje w takiej sytuacji materialnoprawna przesłanka cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał ponadto, co następuje. Brak jest możliwości wydania interpretacji indywidualnej - w zakresie określonym we wniosku z [...] maja 2020 r. - na podstawie niezależnych od siebie przesłanek: 1. wniosek nie dotyczy materialnych przepisów prawa podatkowego, 2. odpowiedź na wniosek wymagałaby postępowania dowodowego, 3. wniosek dotyczy kwestii regulujących uprawnienia i obowiązki właściwego naczelnika urzędu skarbowego, 4. sytuacja została przedstawiona w sposób warunkowy. Powołane we wniosku przepisy (art. 14m § 1 i 3 o.p.) są skierowane do organów podatkowych, które powinny uwzględnić ochronę prawną uzyskaną przez podatnika w wyniku wydania dla niego i zastosowania się przez niego do interpretacji indywidualnej. Jako że nie są to przepisy prawa materialnego, do których mógłby się zastosować podatnik, nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Uzyskana przez podatnika ochrona w wyniku zastosowania się do interpretacji indywidualnej wynika z mocy samego prawa, a nie z interpretacji, w której zostanie ustalony jej zakres. Z kolei to, czy zwolnienie o którym mowa w art. 14m § 1 o.p. będzie stanowić element rozstrzygnięcia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, zależy od ustaleń organu kontrolującego. W ramach interpretacji indywidualnej organ nie może jednak dokonywać ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Chcąc ustalić, czy spółce przysługuje ochrona wynikająca z zastosowania się przez nią do uzyskanej interpretacji organ musiałby zaś badać, czy rzeczywisty stan faktyczny sprawy pokrywał się z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanym we wniosku, co wykraczałoby poza jego kompetencje. Kolejną przeszkodą w wydaniu interpretacji indywidualnej było to, że wymieniony we wniosku przepisy u.p.a. nie dotyczą uprawnień i obowiązków podatników, lecz określają zakres czynności właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Przepisy art. 52 ust. 1-5 u.p.a., o interpretację którego wniosła spółka brzmią, że właściwy naczelnik urzędu skarbowego: odmawia wydania zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego (...), cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego (...), nie cofa zezwolenia (...), cofa zezwolenie (...) i przesyła informację o cofnięciu lub wygaśnięciu tego zezwolenia (...). Przepisy te są skierowane do właściwego organu podatkowego, a nie podatnika. Nie stanowią, jak mają zachować się podatnicy ani jakie na nich ciążą obowiązki czy jakie mają prawa. Spółka zarzuciła naruszenie art. 14b § 2 o.p. przez uznanie, że przedstawiona we wniosku sytuacja nie może być uznana za opis zdarzenia przyszłego, gdyż jest warunkowa. Zdarzenie przyszłe cechuje się pewnym stopniem niepewności i hipotetyczności. Nie wszystkie elementy przewidywanej sytuacji są zależne od wnioskodawcy. Planując przyszłe działania może on wchodzić w interakcje z innym podmiotami, których zachowanie można przewidywać, lecz nie może mieć co do nich pewności. Czym innym jest jednak planowanie swojej działalności z przewidywanym zachowaniem podmiotów trzecich (np. kontrahentów), a czym innym - budowanie opisu zdarzenia przyszłego o założenie, że dany organ wyda decyzję i jakie będą jej skutki. Interpretacja indywidualna może dotyczyć tylko tych przepisów prawa podatkowego, które kształtują prawa i obowiązki wnioskodawcy o charakterze materialnym w ściśle określonej sytuacji, która dotyczy wnioskodawcy. Zdarzenie przyszłe dotyczy sytuacji, które dopiero mają nastąpić (tego dotyczył wniosek). Zgodnie z potocznym znaczeniem pojęcia zdarzenie znaczy to, co się stało, coś, co miało miejsce. Gdy mowa jest zatem o zdarzeniu przyszłym - w kontekście interpretacji indywidualnej - dotyczy sprawy mającej zaistnieć w przyszłości, a nie takiej, która może nastąpić. Ustawodawca używając sformułowania zdarzenie przyszłe zawarł w tym warunek, że obiektywnie musi być wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia sytuacji, która ma dopiero wystąpić, na tle której ma być wydana interpretacja. Inaczej mówiąc zdarzenie przyszłe, na tle którego może być wydana interpretacja to w istocie taka sytuacja, którą wyniku podjętych przez wnioskodawcę działań, winna nastąpić (por.: wyrok o sygn. akt I SA/Rz 765/17). Rozpoznając zdarzenie przyszłe należy zatem rozróżnić sprawę, gdy opisane zdarzenie odnosi się do sytuacji projektowanej przez wnioskodawcę, czyli do sytuacji która potencjalnie, mniej albo bardziej prawdopodobnie wystąpi, jako konsekwencja planowanych czy rozważanych posunięć wnioskodawcy, od sprawy, która w istocie jest rozważaniem typu co by było gdyby. Opisana sytuacja (przedstawiona jako zdarzenia przyszłe) nie dotyczy zdarzenia, które ma albo mogłoby ewentualnie zaistnieć w wyniku działania spółki, lecz odnosi się do założenia, że w przyszłości zostanie wydana wobec spółki decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, a wątpliwości spółki odnoszą się do potencjalnych konsekwencji tego założenia. W skardze strona zarzuciła naruszenie: 1. art. 165a § 1 i art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h o.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo braku podstaw do takiego działania; 2. art. 14b § 1 i § 3 zw. z art. 14m o.p. przez błędne przyjęcie, że wniosek dotyczy zakresu ochrony wynikającego z art. 14m o.p., podczas gdy dotyczy on przesłanek uprawniających spółkę do utrzymania składu podatkowego określonych w art. 48 i art. 52 u.p.a., skupiając się wokół pojęcia zaległości podatkowej i tego jak należy je rozumieć na gruncie u.p.a. w świetle warunków prowadzenia składu podatkowego; 3. art. 14b § 1 i art. 14b § 2a pkt 1 o.p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. przez błędne przyjęcie, że wniosek dotyczy przepisów prawa podatkowego regulujących właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych, podczas gdy dotyczy on wykładni materialnoprawnych przesłanek uprawniających spółkę do prowadzenia i utrzymania składu podatkowego; 4. art. 14b § 1, § 2 i § 3 o.p. przez uznanie, że zasadniczym elementem zdarzenia przyszłego jest hipotetyczne założenie o wydaniu przez organ decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, co jest zdarzeniem warunkowym, zależnym od organu, a niezależnym od spółki i nieplanowanym, przez co nie może stanowić elementu opisu zdarzenia przyszłego; tymczasem opis zdarzenia przyszłego we wniosku był jednoznaczny - jego częścią było wydanie decyzji wymiarowej wobec spółki i w tym zakresie brak było jakiejkolwiek warunkowości wniosku; z opisu zdarzenia przyszłego wynikało, że zostanie wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, a tym samym stanowisko, że wniosek dotyczy potencjalnie możliwej okoliczności nie znajduje potwierdzenia w jego treści; w oparciu o przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego obowiązkiem organu było przyjęcie, że decyzja wymiarowa zostanie wydana, a nie potencjalnie lub ewentualnie wydana; organ w celu uchylenia się od wydania interpretacji zmodyfikował zatem opis zdarzenia przyszłego, do czego nie był uprawniony; pominął też okoliczność, że każdy wniosek dotyczący zdarzenia przyszłego jest hipotetyczny, właśnie dlatego, że dotyczy przyszłości, a problem interpretacyjny dotyczył stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w którym dochodzi do wydania decyzji wymiarowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego je postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd podziela stanowisko organu. W związku z jego uprzednim przytoczeniem, powtarzanie go byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje. Zasadnie organ przyjął, że wniosek dotyczy interpretacji indywidualnej art. 14m § 1 i § 3 o.p. w zakresie służącej stronie ochrony wynikającej z tego przepisu, w związku z zastosowaniem się do wydanej dla niej interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, a w konsekwencji określenia czy wysokość zobowiązania podatkowego, która zostanie określona w decyzji w części, w której odpowiadać powinna wysokości podatku objętego zwolnieniem na podstawie art. 14m § 1 o.p. nie stanowi zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 ust. 3 u.p.a., mogącej stanowić przesłankę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenia składu podatkowego. Wskazane wyżej przepisy o.p. są skierowane do organów podatkowych, które winny uwzględnić ochronę prawną uzyskaną przez podatnika w wyniku wydania wobec niego interpretacji indywidualnej i zastosowania się do niej. Interpretacja indywidualna może zaś być wydana jedynie wtedy, gdy wnioskodawca może się do niej zastosować. Nie można jej zatem w kontrolowanej sprawie wydać, gdyż wskazane przez wnioskodawcę przepisy są skierowane do organów podatkowych. Wobec tego zakres ochrony, jaki będzie przysługiwał wnioskodawcy, nie może być przedmiotem odrębnego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie dotyczy on bowiem stanu faktycznego ani zdarzenia przyszłego w rozumieniu art. 14b § 2 o.p., lecz stanowi próbę wyjaśnienia sytuacji prawnej, w jakiej znalazł się wnioskodawca powołujący się na ochronę wynikająca z uprzednio wydanej interpretacji indywidualnej. Służącej mu ochrony podatnik może dochodzić zatem nie w drodze kolejnej interpretacji, ale w postępowaniu wymiarowym, zarzucając naruszenie art. 14m § 1 o.p. Z kolei to czy zwolnienie, o którym mowa w art. 14m § 1 o.p. powinno stanowić element rozstrzygnięcia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, zależy od ustaleń organu prowadzącego to postępowanie. Określi on w swej decyzji kwotę tego zwolnienia dopiero po zbadaniu, czy zaistniały w sprawie stan faktyczny odpowiada stanowi faktycznemu przedstawionemu w uprzednio wydanej wobec podatnika interpretacji indywidualnej. Natomiast w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie może dokonywać takich ustaleń, gdyż jedynie informuje wnioskodawcę, czy w przedstawionym przez niego we wniosku stanie faktycznym mają zastosowanie powołane we wniosku przepisy. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą też być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych (art. 14b § 2a pkt 1 o.p.). Organ prawidłowo przyjął, że taka sytuacja wystąpiła w kontrolowanej sprawie. We wniosku powołano art. 52 ust. 3 u.p.a., zgodnie z którym właściwy naczelnik urzędu skarbowego nie cofa zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli podmiot dokona zapłaty zaległości z tytułu podatków stanowiących dochód budżetu państwa w terminie 7 dni, licząc od dnia ujawnienia zaległości, z tym że w przypadku gdy wysokość zobowiązania podatkowego została określona przez organ podatkowy - w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto, przepis art. 52 ust. 2 pkt 4 u.p.a. stanowi, że właściwy naczelnik urzędu skarbowego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48 u.p.a. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 4 u.p.a. zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który nie posiada zaległości z tytułu podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Powyższe przepisy nie służą do rozliczenia podatku przez podatników, a tym samym organ nie może badać, czy podatnik prawidłowo go zastosował. Interpretacja wskazanych wyżej przepisów była niedopuszczalna na podstawie art. 14b § 2a pkt 1 w zw. z art. 165a § 1 o.p. Kolejną przyczyną, dla której organ odmówił wszczęcia postępowania było uznanie, że wniosek nie dotyczy zdarzenia przyszłego w rozumieniu art. 14b § 2 o.p. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Zasadna jest wykładnia pojęcia zdarzenia przyszłe zawartego w powyższym przepisie przyjmująca, że mają one nastąpić w wyniku działania podatnika, a nie organu podatkowego. Interpretacja indywidualna może dotyczyć bowiem jedynie tych przepisów prawa podatkowego, które są związane z zachowaniem podatnika. We wniosku o wydanie tego rodzaju interpretacji opis sprawy powinien być taki, jakby był przedmiotem ustaleń własnych podatnika dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku bądź przedmiotem ustaleń organu podatkowego niezbędnych do dokonania oceny prawnej faktów mających miejsce w danym okresie rozliczeniowym. Celem indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka podatkowego związanego z realizacją przez podatnika przedsięwzięć w wyniku wyczerpującego wyjaśnienia i kwalifikacji prawnej przez organy podatkowe następstw działań podatnika. Odnośnie warunkowści opisu zdarzenia przyszłego należy wskazać, że we wniosku założono następujące warunki: nieprawidłowość rozliczenia podatku, wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i nieuwzględnienie w niej zwolnienia, o którym mowa w art. 14m § 1 o.p. Tak skonstruowany wniosek nie opisuje zdarzenia, które ma - w zamiarze spółki - nastąpić, ale zdarzenie, które jedynie potencjalnie może nastąpić. Treść wniosku wskazuje, że zdarzeniem przyszłym w niniejszej sprawie nie jest konkretna, planowana przez wnioskodawcę sytuacja, ale pewna sekwencja hipotetycznych zdarzeń. W związku z powyższym nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów wskazanych w skardze, stąd w zaskarżonym postanowieniu zasadnie uznano, że zachodzi przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 165a § 1 o.p. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).