III SA/Po 992/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga Z K na decyzję z dnia [...] 2014 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P, którą utrzymano w mocy decyzję z dnia [ ... ] 2014 r. Starosty N, w przedmiocie cofnięcia uprawnień kategorii A, B oraz T. W petitum skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wskazał, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), że prawo jazdy jest mu niezbędne z powodu trudnej sytuacji życiowej oraz rodzinnej. Skarżący ma schorowanych rodziców, oboje są na rencie, a nadto mama skarżącego jest po operacji, ma problemy z chodzeniem i często musi odwiedzać lekarzy. Skarżący musi także sam dojeżdżać do pracy, czasami po 30 czy 50 km. Zimą, bez samochodu, jest to niemożliwe, co pozbawia skarżącego pracy zarobkowej, mimo iż musi on pomagać rodzinie. Skarżący planuje również wyjazd do pracy do Niemiec, co jest niemożliwe bez prawa jazdy i samochodu. W ocenie strony skarżącej brak prawa jazdy spowoduje zatem wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji samo w sobie nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast podniesione przez stronę skarżąca okoliczności związane z koniecznością dojazdu do pracy oraz pomocy rodzicom nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. W szczególności skarżący nie przedstawił w sposób szczegółowy swojej sytuacji majątkowej oraz rodzinnej, w tym także sytuacji swoich rodziców, co pozwoliłoby na jednoznaczne stwierdzenie, czy przy realizacji przewozów brak jest możliwości skorzystania z pomocy osób trzecich (także z rodziny) bądź z komunikacji zastępczej (taksówka, autobus, tramwaj, pociąg). Skarżący nie wskazał także w jakim charakterze i gdzie pracuje, co powoduje że podana w wyjaśnieniach różnica w odległości przy dojeździe do pracy ("czasami po 30, 50 km), pozostaje bez żadnego uzasadnienia. Także w tym zakresie brak jest jakichkolwiek informacji, które pozwoliłyby ocenić możliwość skorzystania z pomocy osób trzecich bądź z komunikacji zastępczej. Strona nie przedłożyła także żadnych dokumentów źródłowych, które by uprawdopodabniały opisaną we wniosku sytuację. Należy w tym miejscu zauważyć, że analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, iż skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami zostały już cofnięte na mocy decyzji Starosty N z dnia [...] 2008 r. Brak jest jednocześnie informacji świadczącej o tym, aby po tej decyzji uprawnienia zostały skarżącemu w jakimkolwiek zakresie przywrócone. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, aby wykonanie obecnie zaskarżonej decyzji mogło spowodować którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto, uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Celem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami - z powodu przeciwwskazań zdrowotnych - jest wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowcy, który może stworzyć potencjalne zagrożenie w tym ruchu. W rezultacie, wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być uzasadnione zupełnie wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Takie szczególne okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą, jako że nie zostały przez skarżącego wykazane. Nie mogą o nich przesądzać niczym nieuprawdopodobnione przez skarżącego trudności w dojeździe do pracy oraz konieczność pomocy osobom bliskim (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1121/13, CBOSA). Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji zostanie rozstrzygnięta w wyroku kończącym postępowanie sądowe. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.