III SA/Po 997/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2014r. przy udziale sprawy ze skargi M C i H C na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L z dnia ... roku, Nr ... w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2013 rok I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat A T od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę ... złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie ... złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Wójt Gminy K decyzją z dnia ... 2013 r. ustalił dla H C i M C łączne zobowiązanie podatkowe za 2013 r. w podatku rolnym i podatku od nieruchomości w kwocie 488 zł ( w tym podatek rolny 212 zł i podatek od nieruchomości – 276 zł ). W odwołaniu od decyzji strony zakwestionowały prawidłowość obliczenia podatku, wskazując, że opodatkowana działka nr ... położona w S O nie posiada powierzchni 1,34 ha, albowiem część działki jest utworzona i wykorzystywana jako droga wewnętrzna przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w P. Grunty należące do podatników zostały uszczuplone o ok. 1,5 ha poprzez ich zajęcie na drogę dojazdową oraz w wyniku błędnych i niedokończonych pomiarów geodezyjnych z lat 1991-1992. Zakwestionowano ponadto przekształcenie części gruntów z nieużytków na grunty orne. SKO w L decyzją z dnia ... 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organy podatkowe są związane przy dokonywaniu wymiaru podatku danymi z ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie organ oparł się ponadto na informacji podatkowej złożonej w 2011 roku przez strony. Z ewidencji gruntów wynika, że strony są współwłaścicielami gospodarstwa rolnego o pow. łącznej 1.6023 ha fizycznych, co stanowi odpowiednio 1.4634 ha przeliczeniowych stanowiących podstawę opodatkowania użytków rolnych podatkiem rolnym. W zakresie podatku od nieruchomości organ stwierdził, że podlegały temu podatkowi : grunt związany z działalnością gospodarczą ( 20 m kw. ), budynki mieszkalne ( 153 m kw. ) i budynki związane z działalnością gospodarczą ( 10 m kw. ). W skardze do WSA w Poznaniu podatnicy powtórzyli zarzuty odwołania, dotyczące drogi wewnętrznej, z której korzysta Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w P. Strony podniosły, że nie prowadzą aktualnie działalności gospodarczej, a pomiary geodezyjne spornych działek zostały dokonane w sposób niepełny i wadliwy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty. Podkreślił on, że wszelkie zmiany dotyczące przedmiotu opodatkowania ( powierzchnia nieruchomości, zaprzestanie działalności gospodarczej itd. ) winny być zgłaszane w ustawowym terminie do organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Podstawą wymiaru podatku był stan faktyczny przyjęty przez organy podatkowe w oparciu o przepis art. 21 ust .1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z treści art. 21 ust. 1 ustawy wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966). Podważenie zapisów w ewidencji bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, gdyż organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych ( m. in. wyrok NSA z 21.12.2011 r., II FSK 1160/10, internetowa baza orzeczeń NSA ). Organy podatkowe przyjęły prawidłowo do ustalenia wymiaru podatku rolnego dane wynikające z zapisów rejestru gruntów, w tym prawidłowo oparły swe ustalenia o opis użytków tam wskazany. Skoro zatem organy podatkowe ustaliły wysokość wymiaru podatku od nieruchomości na podstawie dostępnych w ewidencji gruntów zapisów, to tym samym nie może być mowy o naruszeniu przepisów prawa materialnego czy procesowego. Kwestie dotyczące prawidłowej wysokości powierzchni gruntów i drogi wewnętrznej winny być podnoszone przez strony skarżące w ramach postępowania przed organem właściwym do sprawy ewidencji. Dopiero uzyskanie odpowiedniej zmiany w ewidencji gruntów skutkować będzie koniecznością przyjęcia przez organy podatkowe innego zakresu przedmiotu opodatkowania. Także prawidłowo swoje ustalenia w przedmiocie podatku od nieruchomości przyjęły w oparciu o informację w sprawie podatku od nieruchomości złożoną przez samego podatnika, który zgłosił do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości m.in., grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 20 m 2 , budynek mieszkalny o powierzchni 153 m 2 , w tym kondygnacje o wysokości od 1,40 do 2,20 m o powierzchni 76,5 m 2 oraz budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 10 m 2 . Tak więc i w kwestii prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej organ podatkowy oparł się na danych wynikających z informacji podatkowej złożonej przez podatnika w 2011 roku. Obowiązkiem samego podatnika jest odpowiednie korygowanie złożonej informacji w terminie 14 dni od dnia zaistnienia określonych zmian. Taka informacja wynika również z treści formularza IN- 1 , który złożył i podpisał skarżący. W niniejszej sprawie dopiero na etapie postępowania sądowego strony oświadczyły o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i to uczyniły dopiero składając wniosek o prawo pomocy. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że podstawą określenia podatku były dane pochodzące z informacji podatkowej za 2011 rok, albowiem nie miały one wiedzy o zmianach dotyczących kwestii prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących. Przyjęte przez organy powierzchnie przeliczeniowe gruntów ornych znajdują swoje uzasadnienie w art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 1381) zaś przy obliczaniu podatku organ prawidłowo uwzględnił Komunikat Prezesa GUS z dnia 19 października 2012r. w sprawie średniej skupu żyta za pierwsze trzy kwartały 2012roku (M.P. z 2012r., poz. 787). W ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie oparły się na danych z ewidencji gruntów i informacji podatkowej za 2011 rok, prawidłowo ustalając przedmiot opodatkowania, obowiązujące stawki i wysokość należnego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a.- orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej. O zwrocie kosztów adwokatowi z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej postanowiono na podstawie art. 250 p. p. s. a. oraz par. 6 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( j. t. - Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ).