IV SA/Po 1/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sąd. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E.S.P. na zarządzenie Burmistrza N.T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany zarządzenia w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w N.T. postanawia odrzucić skargę Przedmiotem wniesionej do sądu administracyjnego skargi jest zarządzenie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] zmieniające zarządzenie w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego w N. T. – w części – określonej § 1 pkt 1-3 oraz § 2. Zaskarżone zarządzenie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: E. S. (dalej jako: Skarżąca) na podstawie umowy o pracę z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawartej na czas nieokreślony była zatrudniona jako Naczelnik Wydziału Rozwoju i Promocji w Urzędzie Miejskim w N. T.. Na mocy zarządzenia Burmistrza Miasta T. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] (dalej jako: zaskarżone zarządzenie) nastąpiła zmiana zarządzenia w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miejskiego N. T. z dnia [...] lutego 2013 r. – Regulamin Organizacyjny Urzędu Miejskiego w N. T. (dalej jako: Regulamin Organizacyjny). Stosownie do postanowień § 1 pkt 1-3 zaskarżonego zarządzenia dokonano zmian polegających na skreśleniu pkt 2 w § 9 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego; ponadto dokonano skreślenia pkt 2 w § 14 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego, skreślono § 31 Regulaminu Organizacyjnego. W § 2 zaskarżonego zarządzenia postanowiono, że załącznik nr [...] do Regulaminu Organizacyjnego określający schemat organizacyjny Urzędu otrzymuje brzmienie, jak w załączniku do zaskarżonego zarządzenia. To właśnie zmiany wprowadzone wskazanymi przepisami, tj. § 1 pkt 1-3 oraz § 2 zaskarżonego zarządzenia zakwestionowała Skarżąca. Wprowadzoną w § 1 pkt 1 zaskarżonego zarządzenia zmianą, tj. skreślając w § 9 ust. 1, pkt 2 Regulaminu Organizacyjnego dokonano usunięcia ze struktury organizacyjnej urzędu "Wydziału Rozwoju i Promocji". Zmianą wprowadzoną w § 1 pkt 2 zaskarżonego zarządzenia, tj. skreślając w § 14 ust. 1, pkt 2 Regulaminu Organizacyjnego, usunięto z katalogu komórek organizacyjnych podległych bezpośrednio Burmistrzowi "Wydział Rozwoju i Promocji". Wprowadzona w § 1 pkt 3 zaskarżonego zarządzenia zmiana polega na skreśleniu § 31 Regulaminu Organizacyjnego, regulującego status i strukturę "Wydziały Rozwoju i Promocji". Nowy schemat organizacyjny Urzędu w brzmieniu nadanym § 2 zaskarżonego zarządzenia nie uwzględnia w swojej strukturze Wydziału Rozwoju i Promocji. W złożonej do Sądu skardze Skarżąca opisała, że została zwolniona z pracy, jednak wyrokiem z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. IV P [...] Sąd Rejonowy w G. W. zasądził na jej rzecz odszkodowanie, wskazując, że pomiędzy wypowiedzeniem umowy o pracę, a likwidacją stanowiska pracy powinien zachodzić związek przyczynowy. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd stwierdził, że przyczyna wypowiedzenia stosunku pracy Skarżącej była nierzeczywista. Na skutek powództwa E. S. Sąd Okręgowy w P., Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. VII Pa 33/17 zmienił w pkt 1, punkt pierwszy wyroku Sądu Rejonowego w G. W. z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. IV P [...] w ten sposób, że przywrócił Skarżącą do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Skarżąca wskazała w złożonej do Sądu skardze, że po zgłoszeniu gotowości pracy, nie została przywrócona do pracy na poprzednich warunkach, natomiast została oddelegowana na trzy miesiące do różnych zadań, które – jak podkreśliła – nie odpowiadały treści korzystnych dla niej wyroków sądu pracy. Pismem z dnia [...] października 2017 r. Skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa żądając usunięcia przez Burmistrza naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonego zarządzenia zmieniającego strukturę organizacyjną Urzędu. W przekazanej Sądowi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem sporządzonym [...] grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta T. wskazał, że w myśl art. 33 ust 2 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017, poz. 1875 – dalej jako: usg) organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia. Powołując na się na stanowisko doktryny wskazano, że wynikająca z art. 33 ust 2 w z z art. 11a ust 3 usg kompetencja do określenia regulaminu organizacyjnego obejmuje również jego zmianę. Oznacza to, że Burmistrz Miasta T. wydając zarządzenie z dnia [...] marca 2015 r. zmieniające zarządzenie w sprawie nadania Regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w N. T. działał w granicach swoich kompetencji i nie naruszył żadnych przepisów prawa, a tym samym brak podstaw do uchylenia tego zarządzenia. Ze stanowiskiem tym nie zgodziła się Skarżąca, która pismem z dnia [...] listopada 2017 r. wniosła do sądu administracyjnego skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta T. nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. zmieniające zarządzenie w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w N. T. – w części – określonej paragrafem 1, w pkt 1-3 oraz w paragrafie 2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Odnosząc się do wstępnej kwestii formalnej Sąd zaznacza, że przedmiotem zaskarżenia jest akt (zarządzenie Burmistrza) z dnia [...] marca 2015 r. Stosownie więc do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) skarga procedowana jest w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2017, poz. 1875 – dalej jako: usg) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. Według treści wówczas obowiązującego art. 101 ust. 1 usg wniesienie skargi powinno być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca warunek ten wyczerpała, co oznacza, że w aspekcie formalnym skarga została wniesiona skutecznie. Bez znaczenia w tym kontekście pozostaje podniesiona w skardze kwestia, braku otrzymania przez Skarżącą odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Uprzedzając zasadnicze rozważania w niniejszej sprawie Sąd zaznacza, że po analizie zebranego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości Sądu, że intencją Skarżącej jest odzyskanie nie tylko swojego statusu jako pracownika Urzędu Miejskiego w N. T. (co nastąpiło już na mocy wyroku sądu pracy), ale również jako Naczelnika zlikwidowanego Wydziału Rozwoju i Promocji. Jak wynika z argumentacji przedstawionej przez obie strony postępowania sądowoadministracyjnego, jak również z dokumentacji załączonej do akt sprawy Skarżąca na mocy wyroku sądu pracy została przywrócona do pracy w Urzędzie Miejskim w N. T.. Na mocy pisma z dnia [...] października 2017 r. Burmistrz Miasta T. z dniem [...] października 2017 r. przeniósł Skarżącą na stanowisko Inspektora w Wydziale Organizacyjnym i Komunikacji Społecznej i powierzył jej prowadzenie Gminnego Ośrodka Informacji. Skarżąca z takim rozwiązaniem jednak się nie zgadza i – de facto – domaga się przywrócenia do struktur Urzędu Miejskiego w N. T., zlikwidowanego zaskarżonym zarządzeniem Wydziału Rozwoju i Promocji. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd administracyjny w każdym przypadku zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność. Pod tym kątem należało również ocenić skargę E. S. na zaskarżone zarządzenie. Zgodnie z art. 3 § 1-3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm. – dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (§ 2 pkt 5) oraz akty nienormatywne organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (§ 2 pkt 6). Zbadanie przedmiotu zaskarżonego aktu wymagało zatem oceny charakteru prawnego zarządzeń wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w przedmiocie nadania urzędowi gminy regulaminu organizacyjnego, lub jego zmiany. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na złożony charakter regulaminów organizacyjnych gminy. Zgodnie z art. 33 ust. 2 usg organizację i zasady funkcjonowania urzędu gminy określa regulamin organizacyjny, nadany przez wójta w drodze zarządzenia. Jak wskazuje się w doktrynie regulaminy organizacyjne gminnych urzędów nadawane przez wójta w drodze zarządzenia nie stanowią aktów prawa miejscowego (por. P. Chmielnicki [w:] K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, P. Dobosz, W. Kisiel, P. Kryczko, M. Mączyński, S. Płażek, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, s. 255; wyrok NSA, przed reformą, z dnia 15 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 324/03 – przywołane w wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 172/06, dostępnym jw.). Jednocześnie jednak dostrzega się również faktyczny możliwy wpływ regulaminów organizacyjnych na prawa i obowiązki jednostki (por. J. Mielczarek; Wpływ regulaminu organizacyjnego urzędu marszałkowskiego na prawa i obowiązki jednostki [w:] Województwo, region, regionalizacja : 15 lat po reformie terytorialnej i administracyjnej : II Wydziałowa Konferencja Kół Naukowych Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław, 21-22 listopada 2013 r. ww.bibliotekacyfrowa.pl/publication/41691). Złożony charakter regulaminów organizacyjnych (również z uwagi na zmiany w uregulowaniach prawnych) należało zatem rozpatrzeć z uwzględnieniem faktu, że ich treść może rzutować, w sposób czasem nawet bardzo znaczny, na sytuację prawna obywatela (por. D. Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 192-193 za: P. Chmielnicki, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Warszawa 2007, s. 351). Ten złożony charakter regulaminów organizacyjnych powoduje, że nie jest możliwe sformułowanie uniwersalnego stanowiska, pozwalającego na przyjęcie a priori, w każdej sytuacji braku, bądź istnienia wpływu regulaminu organizacyjnego na prawa czy obowiązki obywatela. Dlatego też, o ile co do zasady nie budzi wątpliwości dopuszczalność zaskarżenia regulaminu organizacyjnego, czy też jego zmiany w trybie art. 101 usg, ani kognicja sadów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa), to jednocześnie mogą powstać trudności w zidentyfikowaniu podmiotu (nie licząc wojewody), który może wykazać się legitymacją skargową umożliwiającą skuteczne zaskarżenie takiego regulaminu (por. A. Szafrańska, Charakter prawny regulaminu organizacyjnego gminy, za: W. Kisiel, w: P. chmielnicki (red.) Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wyd/El 2013). Z uwagi na powyższe sąd administracyjny rozpoznający skargę na uchwałę lub zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego obowiązany jest zbadać, czy będące przedmiotem skargi zarządzenie narusza prawnie chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącej. Również pod tym kątem należało zbadać wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Skarżąca domagała się ochrony sądowej na podstawie przepisów usg, która w art. 101 ust. 1 stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie - zostały naruszone - uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga złożona w trybie wskazanych przepisów nie ma bowiem charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Podmiot skarżący, na podstawie wskazanych przepisów, musi zatem wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymacja skargowa do zaskarżenia uchwał i zarządzeń wymaga bowiem wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia postanowieniami zaskarżanego aktu, a nie tylko interesu prawnego, czy interesu faktycznego. Interes prawny podmiotu skarżącego, o jakim traktuje art. 101 ust. 1 usg musi wynikać - z normy prawa materialnego - kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. O interesie prawnym można mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 usg musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89) interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. To zaś oznacza, iż przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 usg ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą organu gminy (por. A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w okolicznościach badanej sprawy Skarżąca wnosząc skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta T. jej zasadności upatruje z jednej strony w wyroku sądu pracy, a z drugiej strony w oczekiwaniu ukształtowania struktury organizacyjnej urzędu, zgodnym z jej oczekiwaniami. Znamiennym jest, że Skarżąca przekonując o zasadności wniesionej skargi, posługuje się argumentami dotyczącymi w istocie rzeczy stosunku pracy łączącego ją z Burmistrzem Miasta T.. Fakty te maja o tyle istotne znaczenie, że wskazują na dualny charakter relacji łączącej E. S. – Burmistrzem Miasta T.. To właśnie fakt stykania się dwóch płaszczyzn, stosunku łączącego Skarżącą z Burmistrzem Miasta T. ma fundamentalne znaczenie dla okoliczności niniejszej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wspomniane dwie płaszczyzny to: administracyjnoprawna (relacja organ – obywatel (jednostka) oraz płaszczyzna stosunku pracy (pracodawca-pracownik). Podkreślić przy tym należy, że tylko sprawy z zakresu tej pierwszej relacji, tj. łączącej organ administracji publicznej z obywatelem polegają kontroli sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że wnosząc do sądu administracyjnego skargę na zaskarżone zarządzenie, Skarżąca musi wskazywać na naruszenie jej interesu prawnego jako obywatela, a nie - tylko - jako pracownika. Oznacza to, że dla wykazania swojej legitymacji skargowej E. S. musi wskazywać na istnienie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a jej sytuacją prawną jako jednostki, a nie – tylko - jako pracownika. Tymczasem, należy zauważyć, że w istocie rzeczy zasadności złożonej do Sądu skargi, E. S. upatruje w nieodpowiednim – w jej ocenie - ukształtowaniu stosunku pracy, łączącego ją z Burmistrzem Miasta T.. To ze stosunku pracy Skarżąca wywodzi swoje żądanie wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego zarządzenia zmieniającego Regulamin Organizacyjny. Tymczasem, właściwości sądów administracyjnych powierzona została kontrola legalności działalności administracji publicznej, a nie pracodawców. To oznacza, że kontrola zaskarżonego zarządzenia wydanego przez Burmistrza Miasta T., też sprowadzać może się wyłącznie do kontroli zgodności - tego aktu - z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W tym kontekście należy wskazać, że ustawa o samorządzie gminnym poza art. 33 ust. 2 nie zawiera żadnych przepisów określających strukturę urzędu gminy czy zasady jego funkcjonowania, z których Skarżąca mogłaby wywodzić swoje żądanie przywrócenia w strukturze Urzędu Miejskiego w N. T. Wydziału Rozwoju i Promocji. Jednostka samorządu terytorialnego, działając poprzez swoje organy, ma swobodę w zakresie określania treści regulaminu organizacyjnego, skrępowaną jedynie ewentualnymi postanowieniami norm prawnych powszechnie obowiązujących. W nauce prawa wskazuje się jednak na brak skrępowania organu w zakresie stanowienia regulaminu organizacyjnego, co oznacza pełną swobodę w zakresie kształtowania treści aktów organizacyjnych. Zjawisko to znajduje odzwierciedlenie również w ustawie o samorządzie gminnym, o ile bowiem treść statutów jest w znacznej mierze określona w ustawie, o tyle w odniesieniu do regulaminów organizacyjnych przepisy wprowadzają jedynie obowiązek ich "nadania" przez wójta, burmistrza, czy prezydenta miasta (por. C. Martysz, A. Wierzbica, Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wyd/El 2016). Nie może zatem Skarżąca skutecznie powoływać się na naruszenie jej interesu prawnego, wskazując na wprowadzenie przez właściwy, powołany do tego organ struktury organizacyjnej urzędu, która nie przewiduje Wydziału Rozwoju i Promocji. Interes prawny musi wynikać, bowiem z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną tego podmiotu, a to oznacza, że chcąc wykazać swoją legitymację skargową, w istniejących uwarunkowaniach musiałaby Skarżąca wskazać normę prawa, który zobowiązywałby do uwzględnienia w strukturach urzędu gminy W. R. i Promocji. Taka norma jednak nie istnieje. W okolicznościach badanej sprawy Skarżąca powołuje się na orzeczenia sądu pracy, upatrując w nich potwierdzenia zasadności złożonej skargi. Tymczasem, należy zauważyć, że powołane wyroki dotyczą relacji pomiędzy pracownikiem (E. S.-P.), a pracodawcą (Burmistrzem N. T. ), nie zaś relacji pomiędzy jednostką a organem administracji publicznej. Co więcej, wadliwości działania pracodawcy, Skarżąca upatruje w – jej zdaniem – braku realizacji czynności nakazanych orzeczeniem sądu pracy. W tym zakresie - nie dokonując jednak oceny opisanej przez Skarżącą sytuacji pracowniczej - należy zwrócić uwagę, że w wyroku z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. VII Pa [...] Sąd jednoznacznie wskazał, że – pracodawca (Burmistrz N. T. ) – korzystając ze swoich kompetencji kierowniczych – może powierzyć przywróconemu pracownikowi – Skarżąca – inne stanowisko, pod warunkiem że nie ulegną zmianie istotne warunki reaktywowanej umowy o pracę. Jak wynika z argumentacji zawartej w złożonej do Sądu skargi pracodawca skarżącej podjął działania z zakresu prawa pracy, o których mowa w art. 23 ustawy o pracownikach samorządowych. Nie jest jednak rolą sądu administracyjnego dokonywanie oceny, czy czynności te przeprowadzono w sposób prawem nakazany. Jak wynika, bowiem z treści art. 1 ustawy o pracownikach samorządowych osoby zaangażowane w realizację przez jednostki samorządowe zadań publicznych posiadają status pracowników w rozumieniu prawa pracy, a ustawę o pracownikach samorządowych traktuje się – jako tzw. pragmatykę pracowniczą i urzędniczą – do samorządowego prawa pracy (J. Stelina, Komentarz do ustawy o pracownikach samorządowych, Wyd/El 2016). Jakkolwiek zatem zrozumiała jest dla Sądu prezentowana przez Skarżącą krytyczna ocena przyjętego ukształtowania struktury organizacyjnej urzędu, to podkreślić trzeba, że każdorazowo podmiot skarżący na podstawie art. 101 ust. 1 usg musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia (tak też wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 583/16, LEX nr 2136523). Tymczasem, ani sama Skarżąca nie wskazuje na naruszenie przez wskazany skardze organ administracji publicznej żadnych konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, ani też żaden przepis prawa nie nakazuje obligatoryjnego utworzenia w urzędzie miasta jednostki Wydziału Rozwoju i Promocji, ani nie zakazuje likwidacji takich jednostek. A właśnie cofnięcia skutku likwidacji Wydziału Rozwoju i Promocji domaga się Skarżąca w złożonej do Sądu skardze, dążąc do przywrócenia jej zlikwidowanego stanowiska i powierzenia jej na nowo obowiązków na tym samym stanowisku pracy. Te oczekiwania jednak nie mają szans realizacji w drodze skargi na zarządzenie zmieniające regulamin organizacyjny, ponieważ nie istnieje przepis prawa który nakładałby na organ gminy obowiązek podjęcia oczekiwanych przez Skarżącą działań. Jedyną drogą prawną, którą Skarżąca może się posłużyć jest zwrócenie się do sądu pracy w celu weryfikacji prawidłowości nadanego przez pracodawcę jednostronnie kształtu jej stosunku pracy. Natomiast opisywane przez Skarżącą skutki wprowadzenia nowej struktury organizacyjnej Urzędu, jaki i jej konsekwencje np. w postaci zmiany umowy o pracę, nie mogą stanowić dostatecznego uzasadnienia dla uznania, że zaskarżony akt narusza interes prawny Skarżącej, o jakim mowa w art. 101 usg. Ewentualne negatywne konsekwencje wprowadzenia nowej struktury organizacyjnej Urzędu na płaszczyźnie prawa pracy mogą być zwalczane przed sądem powszechnym – sądem pracy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. II SA/Po 1002/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że przedstawiona przez Skarżącą argumentacja dowodzi istnienia wyłącznie jej interesu faktycznego, dlatego też złożona przez nią skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z bowiem przepisem art. 58 § 1 pkt 5a ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa.