IV SA/Po 1007/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz Protokolant ref. staż. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. Z. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] sierpnia 2012 roku Prezydent Miasta P. wydał decyzję, którą odmówił ustalenia na rzecz wnioskodawcy – S.Z. warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej -inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budynku garażowego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położonej w P. w rejonie ulicy J.. Z treścią decyzji nie zgodził się S.Z., który w przepisanym terminie wniósł odwołanie. W odwołaniu skarżący podał, iż nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji, zakwestionował jej ustalenia dokonane w trakcie analizy urbanistycznej. Stwierdził przede wszystkim, iż posiada gospodarstwo rolne, płaci podatek rolny i zamierza wybudować siedlisko. W konsekwencji, skarżący wskazuje na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów materialnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] lipca 2013 roku po przeanalizowaniu odwołania oraz przedłożonych akt sprawy orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniło decyzję w następujący sposób: -organ pierwszej instancji, w pierwszej kolejności dokonał oceny wniosku mając na uwadze ewentualność zastosowania w sprawie przepisu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku ustalania warunków zabudowy dla zabudowy siedliskowej i wyłącza on przy załatwieniu takiego wniosku możliwość zastosowania przepisu art. 61 ust. l pkt. l u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji uwzględnił w trakcie postępowania okoliczność, iż inwestor uiszcza podatek rolny od posiadanych gruntów, wykazał nadto, iż skarżący dzierżawi grunty rolne. W efekcie organ pierwszej instancji dokonał oględzin nieruchomości rolnych wykazując niezbicie, iż skarżący nie prowadzi żadnej działalności rolnej na posiadanych nieruchomościach, grunty te bowiem stanowią nieużytek porośnięty roślinnością synantropijną. Dodatkowo, organ pierwszej instancji wykazał, iż działka objęta wnioskiem - [...], nie stanowi przedmiotu własności, ani dzierżawy skarżącego zatem tym bardziej nie wchodzi w skład nieruchomości rolnych, jakie posiada lub dzierżawi skarżący. W celu rozstrzygnięcia wniosku organ pierwszej instancji dokonał także rozważań co do rozumienia pojęć - rolnik oraz gospodarstwo rolne - wskazując w efekcie, iż zabudowa zagrodowa jest przede wszystkim zabudową wiejską, służącą prowadzeniu gospodarstwa rolnego i produkcji rolniczej w celu utrzymania rolnika i jego rodziny. W takim znaczeniu S. Z. rolnikiem nie jest, posiada jednak grunty rolne (jako właściciel lub dzierżawca ) o powierzchni przekraczającej średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie, sam fakt ich posiadania nie stanowi, w ocenie obu organów, wypełnienia definicji rolnika i prowadzenia działalności rolniczej. Jak wynika z przedłożonych akt sprawy organ pierwszej instancji wskazał nadto, iż sam inwestor posiada już nieruchomość przy ulicy M. [...] zamieszkuje ją i jest jej właścicielem, przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało by prowadził jakąkolwiek działalność rolniczą. Z wyjaśnień samego skarżącego wynika, iż budynek gospodarczy, który planuje wybudować na działce nr [...] ma stanowić magazyn dla materiałów siewnych, co w świetle ustaleń organu nie czyni wniosku inwestora wiarygodnym. Organ pierwszej instancji uznał, iż skoro zaspokojona jest potrzeba inwestora co do mieszkania i nie prowadzi czynnie gospodarstwa rolnego, chociaż posiada lub dzierżawi grunty rolne, to nie można z samego faktu opłacania podatku rolnego przyjmować, iż skarżący ma zamiar zbudować siedlisko. Zdaniem SKO wywód organu I instancji jest tym bardziej wiarygodny, iż pozostałe grunty, których dysponentem jest inwestor także objęte zostały wnioskami om ustalenie warunków zabudowy, Nie od rzeczy będzie wskazanie, za organem pierwszej instancji, iż działka objęta wnioskiem położona jest w bliskim sąsiedztwie działki, którą zamieszkuje inwestor, w sąsiedztwie tej działki znajdują się także pozostałe nieruchomości będące w dyspozycji skarżącego, zatem skoro ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe na działce przy ulicy M. [...] nie można mówić o konieczności wybudowania siedliska na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego. Według SKO istotne jest to, iż nieruchomość przy ulicy M. [...] zabudowana jest nie tylko budynkiem mieszkalnym ale także znajdują się tu zabudowania gospodarcze, sama zaś nieruchomość jest takiej powierzchni, iż możliwe jest dalsze rozbudowywanie zabudowań gospodarczych. W ocenie organu pierwszej instancji wniosek skarżącego ma na celu obejście przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w tym zwłaszcza przepisu art. 61 ust. l pkt. l co może doprowadzić do powstania w rzeczywistości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która w tym obszarze w ogóle nie występuje. Za organem pierwszej instancji warto wskazać na orzecznictwo sądowo - administracyjne przyjmujące, iż uznanie danego miejsca jako działki siedliskowej wynika ze sposobu istniejącego już zagospodarowania względnie z przeznaczenia danego miejsca w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku planu zagospodarowanie wolnych terenów determinuje istniejąca zabudowa, teren objęty wnioskiem nie ma cech zabudowy zagrodowej albowiem obecnie stanowi on nieużytek, podobnie, jak dzierżawione przez skarżącego pozostałe grunty. Zasadą jest by przeznaczenie gruntu mogło być określane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - art. 4 ust. l u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy powinna być traktowana, jak wyjątek od tej zasady, na jej podstawie nie powinno kształtować się ładu przestrzennego, a jedynie ustalać warunki zabudowy dla uzupełnienia zabudowy. W tej sprawie wobec ustaleń dokonanych przez oba organy SKO uznało ,że wniosek skarżącego należałoby rozpatrywać jako wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, taki wniosek w tej sprawie nie został jednak złożony. Za organem pierwszej instancji warto wskazać na orzecznictwo sądowo - administracyjne przyjmujące, iż uznanie danego miejsca jako działki siedliskowej wynika ze sposobu istniejącego już zagospodarowania względnie z przeznaczenia danego miejsca w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku planu zagospodarowanie wolnych terenów determinuje istniejąca zabudowa, teren objęty wnioskiem nie ma cech zabudowy zagrodowej albowiem obecnie stanowi on nieużytek, podobnie, jak dzierżawione przez skarżącego pozostałe grunty. Zasadą jest by przeznaczenie gruntu mogło być określane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - art. 4 ust. l u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy powinna być traktowana, jak wyjątek od tej zasady, na jej podstawie nie powinno kształtować się ładu przestrzennego, a jedynie ustalać warunki zabudowy dla uzupełnienia zabudowy. W toku postępowania organ pierwszej instancji zachował się, w ocenie organu odwoławczego, zgodnie z przepisami prawa procesowego i dlatego utrzymał przedmiotową decyzję Prezydenta Miasta P. w mocy. Skargę na powyżej wskazaną decyzję SKO do tutejszego Sądu złożył S.Z. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : 1) art. 61 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.. U. 2012, poz.. 647), określanej dalej jako "Upzp" polegające na bezzasadnym jego zastosowaniu w niniejszej sprawie oraz 2) art. 61 ust. 4 Upzp i 3) art. 63 ust. 2 Upzp. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego organy lokalizacyjne obu instancji, dokonawszy prawidłowych ustaleń faktycznych, popełniły błędy w wykładni oraz subsumcji. Z tego względu — w ocenie skarżącego — nie zachodzi konieczność uchylania obu decyzji wydanych w sprawie, lecz wystarczy uchylenie decyzji organu lokalizacyjnego II instancji. Skargę pełnomocnik uzasadnił w ten sposób, że mający podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie przepis art. 63 ust. 2 Upzp stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Powyższych uwarunkowań prawnych i faktycznych nie zmienia w żadnym stopniu przepis art. 61 ust. 4 upzp. Również ten przepis stanowi bowiem o zamiarze inwestora obejmującym realizację zabudowy zagrodowej jako związanej z gospodarstwem rolnym o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Gospodarstwa takiego nie trzeba mieć ani na swoją własność, ani też nie trzeba mieć żadnego innego tytułu prawnego do gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 Upzp. Tytuł taki trzeba mieć dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji warunkach zabudowy jest zamiar inwestora, a więc stan faktyczny, który ma dopiero zaistnieć. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej, o jakiej mowa w art. 61 ust. 4 Upzp, nie musi więc dotyczyć gospodarstwa już istniejącego, lecz może dotyczyć także gospodarstwa, które dopiero w przyszłości miałoby powstać. Na tej podstawie za całkowicie pozbawione podstaw prawnych należy uznać nie tylko żądanie wykazania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do nieruchomości, czy zaświadczeniami potwierdzającymi status wnioskodawcy - jako rolnika, ale także żądanie jakichkolwiek zaświadczeń związanych z prowadzeniem działalności wytwórczej w dziedzinie rolnictwa i w gospodarstwie rolnym, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 Upzp. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej nie jest też uzależnione od tego , czy ktoś ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe czy też nie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi przytaczając argumenty prawne i faktyczne z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny ,zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszym postępowaniu sąd administracyjny był zobowiązany do badania legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2013 roku utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2012 roku wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy zagrodowej dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego i budynku garażowego w zabudowie zagrodowej, przewidzianej dla realizacji działki nr [...] położonej w P. w rejonie ulicy J.. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "ustawą". I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy - ustawa ta określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Stosownie zaś do treści art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Z cytowanych przepisów wywieść zatem można dwie fundamentalne zasady w planowaniu przestrzennym, a to zasadę zachowania ładu przestrzennego oraz zasadę zrównoważonego rozwoju, przy czym pojęcie " ładu przestrzennego", stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy - obejmuje takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i m. innymi wymagania kompetencyjno-estetyczne (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004). W tej sprawie inwestor zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy siedliskowej, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji poczynił przy rozpoznawaniu wniosku niezbędne ustalenia prawne i faktyczne. Organ I instancji , w pierwszej kolejności dokonał oceny wniosku mając na uwadze ewentualność zastosowania w sprawie przepisu art.61 ust.4 u.pz.p .Przepis ten ma bowiem zastosowanie w przypadku ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy siedliskowej i wyłącza on przy załatwieniu takiego wniosku możliwość zastosowania przepisu art.61 ust.1 pkt u.p.z.p. Ustalenia faktyczne organów administracji doprowadziły do wniosku, że przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 nie mają zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przedmiotowej sprawie przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Aby zatem sprostać powyższym wymaganiom, ustawodawca w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, ustanowił w przepisie art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy - obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych. Granice obszaru analizowanego wyznacza się zaś na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzna decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzna wspomnianej wyżej analizy, sporządza się w myśl § 9 ust. 3 rozporządzenia - na kopiach opisanej wyżej mapy. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień. Odnosząc się zaś do ewentualnego naruszenia ładu przestrzennego należy zwrócić uwagę, że w niniejszym postępowaniu została sporządzona szczegółowa analiza urbanistyczna funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykonana na podstawie rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku w zakresie warunków o których mowa w art.61 ust.1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 z 2003 roku,poz.717 ze zmianami) ,której wyniki stanowią integralną część decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy z dnia [...] sierpnia 2012 roku. Z analizy tej wynika ,że powierzchnia całego gospodarstwa rolnego wnioskodawcy składa się z działek łącznej powierzchni [...] ha są to działki stanowiące własność wnioskodawcy oraz dzierżawione umową na okres 3 lat).Powierzchnia ta jest większa od średniej powierzchni gospodarstwa w gminie. Zgodnie z przepisem art.61 ust.4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie ma zastosowania w tej sprawie przepis art.61 ust1 wskazanej ustawy. Natomiast z przedłożonej analizy wynika ,że warunki określone w przepisach art.61 ust.1 pkt 2 do 5 są spełnione . Przy badaniu zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa Sąd stanął na stanowisku ,że rację ma skarżący co do zaprezentowanych poglądów przedstawionych w skardze. Stanowisko przedstawione przez pełnomocnika Sąd w pełni podziela i czyni je własnym. Przepis art. 63 ust. 2 Upzp stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Znaczenie normatywne powyższego przepisu jest takie, że o ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji jest niezależne od posiadania jakiegokolwiek tytułu prawnego do gruntu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. O decyzję tę, inaczej, niż w przypadku pozwolenia na budowę, ubiegać może się każdy, niezależnie od tego, czy posiada jakikolwiek tytuł prawny do gruntu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W związku z powyższym nie miały podstawy prawnej dokonywane przez organy lokalizacyjne obu instancji ustalenia dotyczące posiadania przez skarżącego prawa własności, czy dzierżawy gruntów objętych wnioskiem, ani ustalenia dotyczące opłacania przez skarżącego podatku rolnego. Aby uzyskać decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie zagrodowej związanej z gospodarstwem rolnym o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie, nie trzeba być rolnikiem. Powyższe stanowisko jest potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W uzasadnieniach wyroków tych sądów można znaleźć następujące stwierdzenia: "Uzyskać warunki zabudowy można nie mając żadnego związku prawnego z nieruchomością" (wyrok NSA II OSK 725/11 z dnia 30 sierpnia 2011 r., pub/. LRX nr 1069068); "W postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem, co oznacza, że organ na wniosek strony zobowiązany jest wydać decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu należącego do osoby trzeciej..." (wyrok W S A. w Warszawie IV SA/Wa 22/12 z dnia 12 marca 2012r, publ. U3X nr 1146141}; "...ustalenie warunków zabudowy nie jest związane z przysługiwaniem praw do określonej nieruchomości..." (wyrok WSA w Warszawie IV SA/Wa 148/09 dnia 20 kwietnia 2009r, publ. LEX nr 550255). Powyższych uwarunkowań prawnych i faktycznych nie zmienia w żadnym stopniu przepis art. 61 ust. 4 upzp. Również ten przepis stanowi bowiem o zamiarze inwestora obejmującym realizację zabudowy zagrodowej jako związanej z gospodarstwem rolnym o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Gospodarstwa takiego nie trzeba mieć ani na swoją własność, ani też nie trzeba mieć żadnego innego tytułu prawnego do gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 Upzp. Tytuł taki trzeba mieć dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, które musi być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy, wydaną dla zabudowy zagrodowej związanej z gospodarstwem rolnym, o jakim mowa powoływanym przepisie. Na etapie ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy organ lokalizacyjny nie może żądać tytułu prawnego do gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Organ ten może żądać jedynie, by we wniosku określono powierzchnię takiego gospodarstwa oraz — stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt l Upzp — by w załączniku do wniosku określone zostały granice terenu objętego wnioskiem na kopii mapy zasadniczej lub - w przypadku jej braku — na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy. Tego samego terenu i w tych samych granicach, który zostanie określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, dotyczyć będzie również decyzja o warunkach zabudowy. W dalszej konsekwencji inwestor - ubiegając się o pozwolenie na budowę - będzie musiał wykazać się prawem do dysponowania tymi samymi nieruchomościami, które wykazał we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeśli wiec okaże się, że inwestor nie może wykazać się prawem do tych nieruchomości, które wykazał we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie uzyska on pozwolenia na budowę. Wnioskodawca o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 4 Upzp nie musi być rolnikiem. Bycie rolnikiem nie stanowi żadnej przesłanki udzielenia, alb odmowy udzielenia wnioskowanej decyzji. Z punktu widzenia przepisu art. 61 ust. 4 Upzp nie ma żadnego znaczenia, kim jest i jaki status społeczny posiada wnioskodawca o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego określonego w tym przepisie. Regulacja zawarta w art. 61 ust. 4 Upzp nie jest, albowiem nie może być — w świetle konstytucyjnych zasad: równości wszystkich wobec prawa oraz równego traktowania wszystkich przez władze publiczne, wyrażonych w art. 32 ust. l Konstytucji RP oraz konstytucyjnego zakazu dyskryminacji kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny, wyrażonego w art. 32 ust. 2 Konstytucji RP — interpretowana jako ustanowiona dla jednej tylko grupy społecznej, z której dobrodziejstwa nie może skorzystać każdy, lecz jedynie ci, którzy przynależą do tej grupy społecznej. W świetle powołanych wyżej przepisów rangi ustrojowej jako oczywiste oraz za pewnik traktować należy tezę, zgodnie z którą żadne przepisy nie są ustanawiane w Rzeczypospolitej Polskiej dla faworyzowania, ani dla dyskryminowania kogokolwiek. Tak więc również przepis art. 61 ust. 4 Upzp nie może być rozumiany jako ustanowiony jedynie dla rolników. Jest on ustanowiony bowiem dla każdego, kto już jest, albo w przyszłości chciałby zostać rolnikiem. Jeśli chce stworzyć gospodarstwo rolne o powierzchni większej, niż średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w danej gminie, może skorzystać uprzywilejowania, polegającego na wyłączeniu stosowania wobec wnioskowanej przez niego decyzji o warunkach zabudowy, zasady dobrego sąsiedztwa. Przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji warunkach zabudowy jest zamiar inwestora, a więc stan faktyczny, który ma dopiero zaistnieć. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej, o jakiej mowa w art. 61 ust. 4 Upzp, nie musi więc dotyczyć gospodarstwa już istniejącego, lecz może dotyczyć także gospodarstwa, które dopiero w przyszłości miałoby powstać. Na tej podstawie za całkowicie pozbawione podstaw prawnych należy uznać nie tylko żądanie wykazania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do nieruchomości, czy zaświadczeniami potwierdzającymi status wnioskodawcy - jako rolnika, ale także żądanie jakichkolwiek zaświadczeń związanych z prowadzeniem działalności wytwórczej w dziedzinie rolnictwa i w gospodarstwie rolnym, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 Upzp. Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla zabudowy zagrodowej nie jest też uzależnione od tego , czy ktoś ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe czy też nie. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia przeznaczenie działki w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P., jak i opracowywanej jego zmianie, w którym to przedmiotowa działka ma znajdować się na terenie oznaczonym symbolem ZKO, wyłączonym z zabudowy-tereny otwarte, lasy, doliny rzek i strumieni, jeziora, tereny rolnicze – współtowarzyszące klinowo- pierścieniowy system zieleni. Należy zwrócić uwagę ,że teren co do którego został złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej aktualnie stanowi klasoużytek w klasie IV i V(dane z ewidencji gruntów k.110 akt administracyjnych) o powierzchni łącznej [...] ha. Nie ma znaczenia dla sprawy, że na terenach tych aktualnie nie jest prowadzona działalność rolnicza. Inwestor występujący o warunki zabudowy może dopiero działalność rolniczą na terenach mający charakter rolny rozpocząć. Sąd uznał więc za trafne zarzuty naruszenia powyżej wskazanych przepisów art. 63 ust. 2,art.61 ust.4 upzp, które miały niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał ,że wobec ustalenia w pełni stanu faktycznego a tylko odmiennej interpretacji prawa należało uchylić jedynie decyzję organu II instancji. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270, dalej ppsa) w pkt 1 wyroku uchylił decyzję zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ II instancji powinien wziąć pod uwagę dokonaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów upzp . W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżącej kwotę 757 zł, na którą złożyły się: 500,00 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, którego wysokość została określona w §2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, którego wysokość została ustalona w §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. MZ