IV SA/Po 101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 05 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/J.Stankowski /-/E.Makosz-Frymus Decyzją z dnia 25 sierpnia 2005 r. (Nr [...], Znak [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie stwierdził u J.W. choroby zawodowej (astmy oskrzelowej, alergicznego nieżytu nosa). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie lekarskie schorzenia, które występuje w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że schorzenie to zostało spowodowane działaniem czynnika szkodliwego dla zdrowia występującego w środowisku pracy. Rozpoznane u J.W. schorzenia (astma oskrzelowa, alergiczny nieżyt nosa) nie są natomiast następstwem narażenia na czynniki szkodliwe występujące w środowisku pracy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2005 r. (nr [...]). Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV SA/Po 329/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, jak i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nie wyjaśnił i nie ustalił wszystkich okoliczności istotnie wpływających na podjęte rozstrzygnięcie. Skarżący twierdził, i na poparcie tych twierdzeń przedkładał stosowną dokumentację lekarską, iż cierpi na chorobę niezdiagnozowaną przez jednostki orzecznicze obu stopni (Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi): przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Do twierdzeń tych organy nie ustosunkowały się. Organy obu instancji nie wskazały dlaczego nie wiążą rozpoznanych u skarżącego schorzeń z jednostką chorobową wskazywaną przez stronę, czy jest ona wymieniona w wykazie chorób zawodowych i czy może mieć etiologie w czynnikach szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy J.W.. Decyzją z dnia 31 października 2007 r. (nr [...], Znak [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie stwierdził u J.W. choroby zawodowej: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc (wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych), astmy oskrzelowej (wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych), alergicznego nieżytu nosa (wymienionej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych) określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Decyzja wydana została na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851, z późn. zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: k.p.a.). Ponownie rozpatrując sprawę Państwowy Powiatowy Inspektor w K. uzupełnił materiał dowodowy o przesłuchanie strony i świadków oraz wyniki pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia, dotyczące miejsc pracy, w których pracował i przebywał skarżący. J.W. skierowany został przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. na badania konsultacyjne do Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowa Środowiskowego w S., gdzie stwierdzono (karta wypisowa z dnia 30 czerwca 2007 r.) "brak podstaw do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Astma oskrzelowa atopowa niezawodowa. Alergiczny nieżyt nosa niezawodowy. Przewlekły prosty stan zapalny zatok przynosowych. Stan po usunięciu polipów obustronnie (2003, 2004, 2005). Stan po operacji zatok przynosowych metodą FESS (2005 rok). Stan po usunięciu migdałków podniebiennych." W uzasadnieniu decyzji obszernie opisano dokumentację medyczną. Organ wskazał, że zarówno wyniki wykonanych badań, jak i przebieg kliniczny choroby oraz analiza dokumentacji medycznej z dotychczasowego leczenia wskazują na astmę oskrzelową atopową jako jedyną przyczynę występowania duszności u J.W.. Obturacja oskrzeli jest zasadniczym elementem tej choroby i nie musi świadczyć o występowaniu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu – Ośrodek w K. wydało dnia 21 sierpnia 2007 r. (nr [...], Znak [...]) orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc, astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Organ stwierdził, że skoro rozpoznane u skarżącego schorzenia nie są następstwem narażenia na czynniki występujące w środowisku pracy to brak podstaw do przyjęcia rozpoznanego u J.W. schorzenia za chorobę zawodową. Do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest bowiem rozpoznanie lekarskie schorzenia jako występującego w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynnika szkodliwego dla zdrowia występującego w środowisku pracy. 16 listopada 2007 r. J.W. wniósł odwołanie od decyzji nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oraz od orzeczenia lekarskiego nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Odwołujący stwierdził, iż nie zgadza się ze wskazanymi wyżej decyzją i orzeczeniem, gdyż są one dla niego krzywdzące. W uzasadnieniu wskazał, że "rozpoznanie lekarskie oparto tylko na wynikach badań, na przebiegu klinicznym choroby i analizie dokumentacji medycznej z dotychczasowego leczenia." Stwierdził m.in., że ustalenia organu były nieprecyzyjne, badania były przeprowadzone nieprecyzyjnie, część wyników została sfałszowana a część wyników przytaczanych jako dowód była niewiarygodna. Wskazał m.in., że w decyzji zawarto ustalenie, iż był narażony na pył przemysłowy i opary dymu spalinowego, farby i rozpuszczalniki organiczne. Jego zdaniem ustalenia te nie są precyzyjne, gdyż w uzasadnieniu winna być uwaga, iż pracował w narażeniu przekraczającym dopuszczalne normy "na pył-popiół ze spalonego węgla brunatnego; pył z azbestu i waty mineralnej; dwutlenek węgla; dwutlenek siarki; gzy i dymy spawalnicze; pył ze szlifowania; opary farby lakierów i rozpuszczalników; pył-popiół ze spalonego igielitu; dym z papierosów". Decyzją z dnia 5 grudnia 2008 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w związku z § 8 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu utrzymał zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że przeprowadzony wywiad epidemiologiczny potwierdził fakt pracy w środowisku szkodliwym dla zdrowia mogącym wywołać chorobę zawodową. Wszystkie orzeczenia lekarskie, które zapadły w sprawie kończyły się jednak konkluzją o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Podkreślono również, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Poznaniu lekarskie jednostki orzecznicze wydały uzupełnione orzeczenia i wiarygodnie je uzasadniły wskazując na etiologię pozazawodową rozpoznanych chorób i wyjaśniając dlaczego nie zdiagnozowano chorób zawodowych u skarżącego. Organ przyjął za miarodajne wyjaśnienia ordynatora Oddziału Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 28 września 2008 r. odnoszące się do zarzutu nierzetelności badań i fałszowania wyników, które stanowiły podstawę wydanego orzeczenia lekarskiego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zgodził się także z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ I instancji i uznał wioski zawarte w jego decyzji za zasadne. Skarżący wniósł skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wskazaną wyżej decyzję organu II instancji oraz na poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i orzeczenie lekarskie wydane przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu – Ośrodek w K.. Decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zarzucił wybiórcze zastosowanie §8 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Decyzje i orzeczenie uznał za krzywdzące. Stwierdził, że badania w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy w Zdrowia Środowiskowego w S. zostały przeprowadzone nierzetelnie, część wyników została sfałszowana a część wyników przytaczanych jako dowód jest niewiarygodna. Nie zgodził się również z wyjaśnieniami ordynatora Oddziału Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia 28 września 2008 r. "ponieważ z góry można się było spodziewać takiego wyjaśnienia". Powtórzył także zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i obszernie odniósł się do sposobu przeprowadzania badań poprzedzających wydanie orzeczeń lekarskich. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 lutego 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Stwierdzono w niej m.in., że opinia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. jest spójna, logiczna i jednoznaczna i wskazuje na pozazawodową etiologię schorzenia skarżącego a ponadto wyjaśnia wątpliwości zawarte w wyroku WSA w Poznaniu a oba orzeczenia lekarskie przyjęte jako podstawa decyzji zostały uznane przez organ inspekcji sanitarnej jako spełniające wymogi stawiane opinii biegłego. Wskazano również, że postulat skarżącego dotyczący dodatkowych konsultacji lekarskich i podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego należy odrzucić z przyczyn formalnych, jako że w rozpoznawanej sprawie wykorzystano już dwie lekarskie instancje orzecznicze przewidziane prawem. Nadto żądanie to jest nieuzasadnione w świetle wyjaśnień ordynatora Oddziału Chorób Zawodowych i Wewnętrznych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuję: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przed przejściem do oceny merytorycznej zawartych w skardze do Sądu zarzutów należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. wydanym w sprawie P 23/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczególnych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Wzorcem kontroli w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym był art. 92 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym "rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu". Trybunał orzekł, iż upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 237 § 1 pkt 2 i 3 kodeksu pracy było niezgodne z Konstytucją, gdyż nie zawierało żadnych wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego. Jednocześnie Trybunał odroczył moment utraty mocy obowiązującej wskazanych przepisów na 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP (czyli od dnia 2 lipca 2008 r.). Uzasadniając tę część swego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż zakwestionowane przepisy, o których niekonstytucyjności orzekł, są niezbędnym elementem porządku prawnego i służą realizacji istotnych uprawnień pracowniczych. Określenie terminu utraty mocy obowiązującej na 12 miesięcy miało na celu umożliwienie ustawodawcy przygotowania koniecznych zmian legislacyjnych i zapobieżenie tym samym powstaniu luki w prawie uniemożliwiającej wydawanie decyzji w sprawach stwierdzanie chorób zawodowych. Skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego było pozostawienie w obrocie prawnym wskazanego rozporządzenia i w takim stanie Sąd rozpoznawał sprawę. Jak wiadomo zgodnie z art. 178 ust. 1 in fine sędziowie podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Nie może być więc wątpliwości, że sądy mogą odmówić zastosowania aktu podstawowego w konkretnej sprawie ze względu na jego hierarchiczną niezgodność w przypadku, gdy jest ona oczywista. Sąd w składzie orzekającym podkreśla jednak wyraźnie, że pominięcie niekonstytucyjnego aktu wykonawczego nie jest bezwzględnym obowiązkiem sądu, szczególnie, gdy pomimo niespełnienia przez ten akt określonych wymagań konstytucyjnych nie wyraża on norm sprzecznych z zasadami demokratycznego państwa prawnego. W szczególności sąd bada, czy odmowa zastosowania aktu wykonawczego nie spowoduje powstania luki prawnej bądź nie wpłynie na prawa lub obowiązki obywateli. Choć zatem wyrok Trybunału obalił domniemanie konstytucyjności rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, to nadal ma ono moc obowiązującą (por. w tym zakresie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt IV SA/GL 509/08 oraz wskazane tam orzeczenia). Sąd doszedł do przekonania, że pomimo niezgodności z Konstytucją rozporządzenie mogło być podstawą orzekania w sprawach dotyczących chorób zawodowych. Należy wyraźnie podkreślić, że sam fakt zamieszczenia katalogu chorób zawodowych w akcie o randze podstawowej nie stoi w sprzeczności z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Konieczne jest natomiast oparcie takiego aktu o upoważnienie ustawowe. W swoim orzeczeniu Trybunał nie zakwestionował również procedur zawartych w rozporządzeniu, uznając, że nie modyfikują one postępowania przewidzianego przez przepisy ustawy (k.p.a.). Wyjaśnił, że stanowią one jedynie jego uzupełnienie, uszczegółowienie i dostosowanie do specyfiki rozpatrywanych spraw. Z tych względów Sąd, pomimo, że rozporządzenie w sprawie wykazu chorób zawodowych zostało wydane w oparciu o wadliwe upoważnienie ustawowe i tym samym z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji, nie odmówił jego zastosowania. Wskazać również w tym miejscu należy, że wyrok Trybunału nie daje podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Choć bowiem zgodnie z art. 145 a k.p.a. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, z aktami znajdującymi się hierarchicznie wyżej w systemie źródeł prawa może być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego, to należy zauważyć, że skutek ten następuje dopiero w momencie wejścia w życie wyroku Trybunału (por. §2 wskazanego przepisu). W niniejszej sprawie należy zauważyć, że wydanie decyzji organu I i II instancji spowodowane było uchyleniem poprzednich decyzji dotyczących choroby zawodowej J.W. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV SA/Po 329/06). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał przede wszystkim, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nie wyjaśnił i nie ustalił wszystkich okoliczności istotnie wpływających na jej rozstrzygnięcie. Skarżący twierdził bowiem, i na poparcie tych twierdzeń przedkładał stosowną dokumentację lekarską, iż cierpi na chorobę niezdiagnozowaną przez jednostki orzecznicze obu stopni (Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. i Instytut Medycyny Pracy w Łodzi): przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Sąd stwierdził również, że organy obu instancji nie wskazały dlaczego nie wiążą rozpoznanych u skarżącego schorzeń z jednostką chorobową wskazywaną przez stronę, czy jest ona wymieniona w wykazie i czy może mieć etiologię w czynnikach szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy J.W.. W ponownym postępowaniu prowadzonym przez organy inspekcji sanitarnej po wyroku sądu materiał dowodowy został uzupełniony o przesłuchania świadków i strony, dotyczące charakteru pracy J.W., a także wyniki pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia dla miejsc pracy, w których skarżący pracował. Skarżący został także skierowany przez Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. na badanie konsultacyjne do Szpitala Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w celu wydania opinii, czy przewlekła obturacyjna choroba płuc może zostać rozpoznana jako choroba zawodowa. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. podjął więc wszelkie konieczne działania służące dokładnemu wyjaśnieniu okoliczności sprawy, w szczególności w kierunku zbadania, czy wskazywane przez Skarżącego schorzenie ma swoja etiologię w czynnikach szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W uzasadnieniu swoich decyzji organy obu instancji dokładnie przedstawiły ustalenia zawarte w orzeczeniach lekarskich i wykazały na ich podstawie, że schorzenia J.W. nie mają charakteru choroby zawodowej. Należy zatem stwierdzić, że ponownie rozpatrując sprawę organy nie powtórzyły uchybień, które zostały uprzednio wskazane w wyroku WSA w Poznaniu a które stały się podstawą uchylenia decyzji. Podstawowy zarzut wobec decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu zawarty w skardze do Sądu odnosi się do "wybiórczego" zastosowania przez ten organ §8 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych. Przepis ten stanowi, że "jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego". W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że materiał dowodowy jest wystarczający. Wskazać również należy, że wobec skarżącego na etapie postępowania poprzedzającego pierwszy wyrok WSA w Poznaniu zostały wydane orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych obu instancji (Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w K. oraz Instytut Medycyny Pracy w Łodzi), w których nie rozpoznano zawodowej etiologii astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa. W orzeczeniu lekarskim Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu – Ośrodek w K. stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc, astmy oskrzelowej i alergicznego nieżytu nosa pochodzenia zawodowego. Organy zasadnie uznały zatem, że materiał dowodowy jest wystarczający a niezawodowa etiologia schorzeń skarżącego nie pozostawia wątpliwości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących orzeczenia lekarskiego Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu – Ośrodek w K. oraz karty wypisowej z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (znak [...]) należy raz jeszcze podkreślić, że we wszystkich orzeczeniach lekarskich wydanych wobec skarżącego nie stwierdzono zawodowej etiologii występujących u niego schorzeń. W związku z powyższym stawiane przez skarżącego zarzuty w istocie są polemiką z prawidłowymi ustaleniami organów orzekających w sprawie. Dodatkowo wskazać należy, że wskazane orzeczenia nie kwestionują występujących u skarżącego schorzeń. Z zaskarżonych orzeczeń wynika jedynie brak związku wystąpienia schorzeń z pracą wykonywana przez skarżącego. To stanowisko organów prawidłowo zostało w uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnione. W takim stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ J. Stankowski /-/ E. Makosz-Frymus AT