IV SA/Po 1011/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) As. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 września 2007r. sprawy ze skargi P.P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej, o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ D. Rzyminiak- Owczarczak Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2000 r. Komendant Powiatowy Policji w W., w wyniku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, uznał komisarza P.P. winnym popełnienia przewinienia i wymierzył, na podstawie art. 139 ust.2 i art. 134 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30 poz. 179 ze zm., dalej ustawa o Policji) oraz § 24 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U z 1998 r. Nr 4, poz. 14, dalej rozporządzenie z dnia 19 grudnia 1997 r.) karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz orzekł zakaz prowadzenia pojazdów na mechanicznych i innych na 15 miesięcy. Ponadto, na podstawie art. 29 § 4 Kodeksu wykroczeń zaliczył okres faktycznego zatrzymania prawa jazdy począwszy od dnia [...] lutego 2000 r. Strona nie wniosła odwołania od powyższego orzeczenia. Pismem z dnia [...] października 2003 r. nadkomisarz P.P wniósł do Komendanta Powiatowego Policji w W. wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zakończonego wymienionym orzeczeniem o ukaraniu z dnia [...] lutego 2000 r. oraz wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego rozkazem personalnym [...] przenoszącym na stanowisko asystenta oraz rozkazem personalnym o pozbawieniu nagrody rocznej za rok [...]. Strona powołała się na art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 października 2002 r. sygn. akt 36/00. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w W., działając na podstawie art.135r ust. 9 ustawy o Policji odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Uzasadniając organ przytoczył treść art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego, który wskazuje termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o utracie mocy prawnej przepisu, który był podstawą decyzji; jest to termin jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 października 2002 r., na który powołuje się wnioskodawca, wszedł w życie dnia 23 października 2002 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego i administracyjnego został złożony dnia [...] października 2003 r. Z uwagi na fakt, że strona uchybiła temu terminowi, odmówiono wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Pismem z dnia [...] grudnia 2003 r. P.P. wniósł zażalenie na wyżej wymienione postanowienie, zarzucając rażące naruszenie przepisów Konstytucji oraz postępowania administracyjnego. Strona podniosła, że przy ustalaniu zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania należy uwzględnić, że Trybunał może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, aniżeli dzień opublikowania wyroku. Wówczas ów miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, należy liczyć od dnia utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego aktu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Jako podstawę organ wskazał art. 135r ust. 9 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, odsyłającego - w zakresie trybu i zasad wznowienia postępowania - do przepisów właściwych dla danego postępowania. Zdaniem organu takim przepisem do zastosowania w sytuacji P.P. był art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego, jako, że obowiązujące do dnia 30 września 2003 r. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w zakresie nieuregulowanym odsyłały do stosowania kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art.145a § 2 kpa termin jednego miesiąca do wniesienia skargi o wznowienie postępowania liczy się od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Z uwagi na fakt, że strona uchybiła wskazanemu w wyżej wymienionym przepisie terminowi, orzeczono jak w sentencji. Od opisanego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł P.P. Sąd w wyroku z dnia 02 marca 2006 r. sygn. akt IV S.A./Po 406/04 podzielił stanowisko skarżącego i uchylił zaskarżone postanowienia obu instancji. Wskazując, że sporną materią jest ustalenie kwestii formalnoprawnych; czy wniesienie takiego wniosku nie ograniczał termin jednego miesiąca unormowany w art.145a §2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd uznał, że okoliczność tę należy badać w świetle przepisów obowiązujących w dniu podejmowania przez właściwy organ rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania, uwzględniając utratę mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 ustawy o Policji oraz wykonawczego rozporządzenia w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów oraz wywołanych orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego skutków prawnych. Orzeczenie o karze dyscyplinarnej wobec P.P. zostało wydane dnia [...] lutego 2000 r. na podstawie art. 139 ust. 2 i art. 134 ust. 1 ustawy o Policji, według obowiązującego wówczas brzmienia. Ostatnio wymieniony przepis zawierał katalog kar dyscyplinarnych, ten pierwszy - zawierał delegację ustawową dla Ministra Spraw Wewnętrznych do określenia szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, zatem całokształt zagadnień dotyczących postępowania dyscyplinarnego (poza karami), a więc nie tylko kwestie proceduralnoprawne, został przekazany do regulacji właściwemu ministrowi. W wykonaniu tejże delegacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. W rozważanym zakresie obie podstawy prawne utraciły moc na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08 października 2002 r. opublikowanego dnia 23 października 2002 r. (sygn. akt K.36/00; Dz. U. nr 176, poz. 1457.). Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego oraz orzekł, że traci on w tej części moc z dniem 30 września 2003 r. tak, jak wyżej wymienione rozporządzenie. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego został przez P.P. wniesiony w dniu 28 grudnia 2003 r., a zatem po dniu 30 września 2003 r., w którym przestały obowiązywać art. 139 ust. 2 ustawy oraz rozporządzenie w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Organy administracji są obowiązane rozpatrzyć wniosek w świetle prawa obowiązującego w dniu rozstrzygania. Tymczasem zarówno organ I instancji jak i organ II instancji w rubrum wydanych postanowień powołały art. 135r ust. 9 ustawy o Policji, w uzasadnieniu zaś art. 145a kodeksu postępowania administracyjnego. P.P. wniósł wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego w swojej sprawie pismem z dnia [...] października 2003 r., a więc już po dniu 30 września 2003 r., w którym przestały obowiązywać art. 139 ust.2 ustawy oraz rozporządzenie w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, zatem Sąd nie mógł podzielić stanowiska obu organów oraz zaakceptować obu rozstrzygnięć powołujących się na ograniczenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienia postępowania, określone w art. 145a § 2 kpa. Zdaniem Sądu, nieskuteczne było odesłanie nieobowiązującego rozporządzenia do innych przepisów prawa. Ponadto należało uwzględnić zmiany wprowadzone przepisami ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji ( Dz. U. nr 192, poz. 1873- dalej ustawa nowelizująca), łącznie z jej przepisami intertemporalnymi. W dniu wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jeszcze nie weszły w życie przepisy ustawy nowelizującej, która na nowo normowała postępowanie dyscyplinarne, w tym instytucję jego wznowienia w art.135r. ustawy o Policji. Zatem w dniu rozstrzygania przez organy I oraz II instancji sprawy z wniosku P.P. nie było podstaw do zastosowania ani art. 145a §2 kpa, ani art. 134r ust.3 ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Jednakże, mimo braku podstaw ustawowych, w związku z treścią art.190 ust.3 oraz 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie do zaakceptowania byłaby odmowa wznowienia postępowania dyscyplinarnego w sytuacji, gdy orzeczenie o karze dyscyplinarnej wydano na podstawie przepisów, uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjne. Skarżący słusznie zatem wskazał przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), jako podstawę wystąpienia z wnioskiem o takie wznowienie; właściwym jest tu art. 190 ust.4 w związku z art. 190 ust.3 oraz art. 8 ust.2 Konstytucji. Jednocześnie Sąd zauważył, że z faktu orzeczenia o utracie mocy przepisów, normujących postępowanie dyscyplinarne, nie można wyprowadzać ogólnego wniosku o uchyleniu odpowiedzialności za czyny ocenione w postępowaniu unormowanym tymi przepisami. W ocenie Sądu odpowiedzialność dyscyplinarna wiąże się z obowiązkiem przestrzegania dyscypliny służbowej. Ponadto Sąd wskazał, aby rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji wznowił postępowanie i zastosował obowiązujące w dniu orzekania przepisy normujące tryb i zasady postępowania dyscyplinarnego. Wyrok uprawomocnił się. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]Komendant Powiatowy Policji w W. wznowił postępowanie dyscyplinarne przeciwko nadkomisarzowi P.P., działając na podstawie art. 135 r ust. 2 w zw. Z art. 135 r ust. 6 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.). Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2006 r., działając na podstawie art. 135 s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu sprawy w następstwie wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeciwko nadkomisarzowi P.P., Komendant Powiatowy Policji w W. odmówił uchylenia orzeczenia własnego z dnia [...] lutego 2000 r. W uzasadnieniu wskazano, że strona powołując się na niekonstytucyjność i utratę mocy art. 139 ust. 2 ustawy o Policji stwierdza jednocześnie depenalizację swojego czynu. Wskazując, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 08 października 2002 r. (sygn. akt K 36/00) stwierdził niekonstytucyjność art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, organ I instancji podkreślił, że z woli Trybunału przepis ten tracił moc we wskazanej części dopiero z dniem 30 września 2003 r. Zatem do tego dnia przepis obowiązywał w obrocie prawnym i do tego dnia policjant, zgodnie z jego treścią, ponosił odpowiedzialność dyscyplinarną niezależnie od odpowiedzialności karnej. Przepis art. 132 ustawy o Policji, będący podstawą odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie został uznany za niezgodny z Konstytucją. W odwołaniu od decyzji P.P. napisał, że w myśl aktualnie obowiązujących przepisów dyscyplinarnych nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej za popełnione wykroczenia z uwagi na fakt, że czyny te zaistniały w czasie wolnym od służby a wykroczenia nie wyczerpują jednocześnie znamion naruszenia dyscypliny służbowej lub nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta. Zgodnie z art. 135 r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji wydanie orzeczenia z naruszeniem obowiązujących przepisów mających wpływ na treść rozstrzygnięcia jest przesłanką do wznowienia postępowania dyscyplinarnego a następnie uchylenia orzeczenia. Ponadto przy rozpatrywaniu sprawy nie został dopełniony obowiązek przestrzegania prawa oraz obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa oraz, że w toku postępowania nie uwzględniono okoliczności przemawiających na korzyść strony. Orzeczeniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Wojewódzki Komendant Policji, działając na podstawie art. 135s ust. 5 w związku z art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu napisano, że uznając art. 139 ust. 2 ustawy o Policji za niekonstytucyjny, Trybunał Konstytucyjny nakazał jego stosowanie do dnia 30 września 2003 r. a zatem do tego dnia policjanci na podstawie art. 132 ustawy o Policji ponosili odpowiedzialność dyscyplinarną niezależnie od odpowiedzialności karnej za popełnione przestępstwa i wykroczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P.P. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji dodatkowo wskazując, że w uzasadnieniu do wyroku z dnia 02 marca 2006 r. Sąd nakazał zastosować przepisy dyscyplinarne obowiązujące na dzień wznowienia postępowania dyscyplinarnego, a zatem przepisy wprowadzone ustawą nowelizującą. Ponadto zarzucił, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ administracji powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował obowiązujące przepisy. Podkreślił, że według obecnie obowiązujących przepisów czyn P.P. winien być traktowany jako przestępstwo jednakże, z uwagi na zasadę, że "prawo nie działa wstecz" nie poniesie odpowiedzialności karnej w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. Jednocześnie, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.-dalej ppsa) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Uchylając wydane wcześniej w tej sprawie postanowienia sąd administracyjny w wyroku z dnia 02 marca 2006 r. wskazał na konieczność rozpatrzenia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną. Sąd wskazał, iż organy administracji są obowiązane rozpatrzyć wniosek w świetle prawa obowiązującego w dniu rozstrzygania. Powyższe wskazanie oznaczało, że obowiązkiem organu I instancji było rozpoznanie wniosku w oparciu o przepis art. 135 r ust. 2 znowelizowanej ustawy o Policji, zgodnie z którym postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego (...), jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Jednocześnie zgodnie z ust. 3 wskazanego przepisu w przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. (karta 76 akt administracyjnych), co oznacza, ze zgodnie z wskazaniami wyroku sądu administracyjnego, rozpatrzył wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie przepisów obowiązujących w dniu rozstrzygania tego wniosku. Treść skargi nakazuje wyjaśnić, iż cytowane powyżej wskazanie sądu administracyjnego nakazywało wyłącznie zastosowanie przez organ I instancji przepisów proceduralnych na etapie rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania. Sąd nie wskazywał natomiast w jaki sposób rozstrzygnięta ma zostać sprawa administracyjna, która wszczęta została wraz z wznowieniem postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z dnia 02 marca 2006 r. sygn. akt IV SA/Po 406/04 sąd wskazań takich nie mógł zawrzeć, bowiem jej przedmiotem było postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Stąd w tym zakresie zarzuty skargi są chybione. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 135 s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje się orzeczenie odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji wyjaśnił, z jakich przyczyn prawomocne orzeczenie o ukaraniu skarżącego karą dyscyplinarną nie może zostać uchylone. Stanowisko to Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 08 października 2002 r. sygn. akt K 36/00 stwierdził niekonstytucyjność art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, przy czym z woli Trybunału przepis ten tracił moc we wskazanej części z dniem 30 września 2003 r. Powyższy wyrok Trybunału wywoływał więc skutek ex nunc, czyli od daty wskazanej w tym wyroku. Powyższe oznacza, że w czasie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz w dacie wydania orzeczenia o ukaraniu skarżącego przepisy, na podstawie których postępowanie to prowadzono, korzystały z domniemania konstytucyjności i domniemanie to nie zostało przez Trybunał obalone. Stąd organy administracji rozpatrujące wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie prawidłowo uznały, iż w sprawie brak podstaw do uchylenia orzeczenia z dnia [...] lutego 2000 r., bowiem ocena prawna i faktyczna sprawy nie uległa zmianie. Skoro więc ustalono, że w sprawie nie występuje podstawa wznowienia określona w art. 135 r ust. 2 ustawy o Policji, bowiem w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stracił mocy oraz nie uległ zmianie przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego, to brak było podstaw do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej - postępowania dyscyplinarnego. W rezultacie organ I instancji prawidłowo zakończył sprawę, wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia [...]W świetle powyższego bezpodstawne są oczekiwania skarżącego, iż w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego czyn, który był oceniany w postępowaniu dyscyplinarnym, uległ depenalizacji. Wskazać także należy, iż wyrok Trybunału stwierdził niekonstytucyjność art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego, co oznacza, że Trybunał zakwestionował akt wykonawczy w zakresie objętym upoważnieniem określonym w tym przepisie - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998 r. Nr 4 poz. 14). Przedmiotem badania Trybunału nie były natomiast przepisy stanowiące o rodzaju kar dyscyplinarnych - art. 134 ustawy o Policji, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powyższe oznacza, że kara dyscyplinarna wymierzona została skarżącemu na podstawie przepisu, którego wyrok Trybunału nie dotyczył. Wskazana niekonstytucyjność wyżej powołanego aktu wykonawczego oznacza, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest ocena, czy postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej przeprowadzone zostało z poszanowaniem przepisów ustawy o Policji oraz ustawy kodeks postępowania administracyjnego, do których ustawa o Policji odsyłała, w tym w szczególności zbadanie, czy w ramach tego postępowania skarżący miał zagwarantowane prawo do obrony, do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiadania się. W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy wynika, iż postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego przeprowadzone zostało z poszanowaniem tych zasad, miał on bowiem zagwarantowane należne mu prawa, a nadto nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do poczynionych w ramach tego postępowania ustaleń. Na powyższe zwrócono uwagę w uzasadnieniu decyzji. Twierdzenie o depenalizacji czynu, za popełnienie którego wymierzona została kara dyscyplinarna, w ocenie Sądu skarżący wywodzi z faktu zmiany przepisów ustawy, która nastąpiła z dniem 29 listopada 2003 r. Nowe brzmienie art. 132 tej ustawy umożliwia pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza Policji wyłącznie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w tym przepisie, przy czym ustawodawca zrezygnował z automatyzmu karania dyscyplinarnie w przypadku popełnienia wykroczenia lub przestępstwa. Wskazana nowelizacja nie była jednakże następstwem omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, iż przepis art. 132 ustawy nie jest niezgodny z Konstytucją. Tym samym zakres postępowania wznowieniowego ograniczony jest do oceny skutków tego wyroku w odniesieniu do sytuacji prawnej skarżącego i nie jest możliwe ocenianie czynu popełnionego w 2000 roku w oparciu o przepisy prawa materialnego, które weszły w życie w 2003 roku. Na marginesie wskazać jednakże należy, iż w uzasadnieniu wyroku Trybunał wyjaśnił, iż funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami, na których opiera się działanie Policji, aby fakt skazania funkcjonariusza Policji za przestępstwo nie pociągał za sobą skutków w stosunku służbowym. Natomiast na gruncie nowego brzmienia art. 132 ustawy o Policji podstawę prawną do ukarania dyscyplinarnie funkcjonariusza Policji może stanowić nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż podnoszona w jej treści niekonsekwencja w działaniu organów administracji nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem skarga na orzeczenie z dnia [...] października 2006 r., którym utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] września 2006 r. Ocenie Sądu nie podlega natomiast decyzja organu I instancji z dnia [...], która następnie została uchylona przez organ II instancji. Wyjaśnić także należy, iż skoro decyzja z dnia [...]została uchylona, taką samą numerację mogła otrzymać późniejsza decyzja Komendanta Powiatowego Policji w W. Z wymienionych przyczyn i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak AT