IV SA/Po 1029/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skarg [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], [...] Sp.j. z siedzibą w [...], [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w Kórniku z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr VII/78/2015 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Dachowa, w rejonie ulicy Poznańskiej i Szerokiej, gmina Kórnik – etap II oddala skargi Rada Miejska w Kórniku (obecnie: Rada Miasta i Gminy Kórnik) w dniu 29 kwietnia 2015 r. uchwałą nr VII/78/2015 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obrębu Dachowa, w rejonie ul. Poznańskiej i Szerokiej, gm. Kórnik- etap II (dalej jako Uchwała). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego (2015 r. poz. 3234). Pismem z dnia 8 października 2015 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności ww. Uchwały w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) poprzez brak ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz o formie, miejscu i terminie składania wniosków do planu; pełnomocnik podkreślił, że jak wynika z dokumentacji planistycznej organ wykonawczy zaniechał ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu. W dokumentacji planistycznej brak jakiegokolwiek dowodu, iż organ wykonał ciążący na nim obowiązek o przekazaniu tej informacji najbardziej zainteresowanym o tym fakcie - mieszkańcom miejscowości Kórnik; 2. art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia; 3. art. 17 pkt 6 lit. a) u.p.z.p. poprzez brak uzyskania opinii o projekcie planu od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska; pełnomocnik podkreślił, że w dokumentacji planistycznej brak dowodu uzyskania opinii od WIOŚ, co jednoznacznie stanowi, że organ planistyczny istotnie naruszył procedurę uchwalania miejscowego planu, bowiem w przypadku braku uzyskania opinii od danego organu organ wykonawczy gminy obowiązany jest do sporządzenia własnego oświadczenia o niewpłynięciu w terminie uzgodnienia organu. W innym wypadku niemożliwe jest skontrolowanie prawidłowego wykonania czynności przez gminę; 4. art. 17 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia projektu planu z: a. Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Poznaniu; b. Wielkopolskim Komendantem Wojewódzkim Policji; c. Wojewodą Wielkopolskim, Wydział Zarządzania Kryzysowego w Poznaniu; d. Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej, Pion Zasobów Wód w Poznaniu; e. ENEA Operator sp. z o.o. oddział Poznań; f. Grupą Energetyczną ENEA S.A. Rejon Dystrybucji Września; g. PGNiG S.A. Regionalny Oddział Przesyłu w Poznaniu; h. "WODKOM Kórnik" sp. z o.o. Wodociągi Kórnickie i Usługi Komunalne; i. Wydziałem Eksploatacji Infrastruktury Technicznej Urzędu Miejskiego w Kórniku; j. Muzeum Archeologicznym w Poznaniu; k. Nadleśnictwem Babki w Babkach; l. Komendantem Nadodrzańskiego Oddziału Straży Granicznej w Krośnie Odrzańskim; m. Szefem Agencji Wywiadu w Warszawie. Pełnomocnik zaznaczył, że w dokumentacji planistycznej brak jakiegokolwiek pisma od wskazanych podmiotów. W przypadku, gdyby ww. podmioty nie dokonały uzgodnienia, w dokumentacji planistycznej powinny znaleźć się oświadczenia gminy o niewpłynięciu powyższych uzgodnień. W przypadku braku takich oświadczeń nie sposób przyjąć, iż gmina wykonała ciążący na niej obowiązek. W związku z powyższym, o wykonaniu przez organ wykonawczy gminy obowiązku dokonania uzgodnienia ze wszystkimi wymaganymi podmiotami mogłyby świadczyć odpowiedzi podmiotów lub oświadczenia gminy o niewpłynięciu uzgodnień, czego w dokumentacji planistycznej brak, 5. art. 17 pkt 6 lit. b) u.p.z.p. poprzez brak ponownego przedstawienia projektu Uchwały po dokonaniu w nim zmian w wyniku uzgodnień. Aquanet S.A. pismem z dnia 3 lipca 2014 r. przekazała warunki, na jakich dokonuje uzgodnień. Organ gminy, który wziął warunki pod uwagę w treści projektu uchwały, nie doręczył ponownie ww. podmiotowi projektu planu wraz z naniesionymi zmianami. Pełnomocnik podkreślił, że organ wykonawczy gminy jest zobowiązany do powtórzenia procedury uzgadniania w przypadku, gdy odpowiedź danego podmiotu zawiera stwierdzenia, iż dokonuje on uzgodnienia na podstawie spełnienia określonych warunków. Pełnomocnik zarzucił także naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu: 1. § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588, dalej jako Rozporządzenie) oraz art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zawierających określenie cech elementów i zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony oraz zawierających określenie cech i elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub i rewaloryzacji; 2. § 4 pkt 4 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej zawierających określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu, a także brak określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu; 3. § 4 pkt 5 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych zawierających w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; 4. § 4 pkt 7 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych zawierających nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów; 5. § 4 pkt 8 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości zawierających określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego; zdaniem pełnomocnika w żadnym przypadku nie można przyjąć, że Uchwała wypełnia dyspozycję zawartą w tych przepisach, skoro przepis § 11 ust. 2 stanowi jedynie, iż w przypadku wydzielenia nowych działek budowlanych ustala się minimalną powierzchnię działki budowlanej, ze wskazaniem powierzchni dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie wolnostojącej, w zabudowie bliźniaczej, w zabudowie szeregowej i w zabudowie usługowej, przy czym nie dotyczy to działek, przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną. Pełnomocnik stwierdził, że w doktrynie oraz w orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że brak określenia w miejscowym planie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości skutkuje jego bezwzględną nieważnością. 6. § 4 pkt 9 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez brak określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, tj. brak określenia parametrów układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej. Ustalono jedynie, z czego składa się obsługa komunikacyjna obszaru objętego ustaleniami Uchwały. W żaden sposób nie określono natomiast jego parametrów; 7. § 4 pkt 10 Rozporządzenia oraz art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. poprzez brak ustaleń dotyczących sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów zawierających nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenie terminu, do którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu może być wykonywane. Skarga została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt IV SA/Po 1029/15. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Kórnik, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi, w całości. Pełnomocnik stwierdził, że w skardze nie wykazano, że Uchwała narusza interes prawny skarżącej, co dawałoby jej legitymację do wniesienia skargi. Skarżąca nie wykazała, że Uchwała narusza jej interes prawny a zatem nie ma legitymacji do wniesienia skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik wskazał na stanowisko sformułowane przez kierownika Wydziału Planowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w Kórniku, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym to wezwaniu zostały postawione zaskarżonej Uchwale zarzuty, powtórzone następnie i podniesione w skardze. Pełnomocnik ocenił, że zarzuty zostały odparte, w całości. Ww. pismo, z dnia 28 sierpnia 2015 r., zostało załączone do odpowiedzi na skargę. W przywołanym piśmie kierownik Wydziału wskazał, że ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzenia projektu miejscowego planu ukazało się w gazecie Kórniczanin z dnia 24 sierpnia 2012 r. Obwieszczenie wysłano pocztą tradycyjną do sołtysa Dachowy, Rady Miejskiej oraz wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Kórniku. Forma, miejsce i termin składania wniosków do planu podane były w ogłoszeniu oraz obwieszczeniu, zgodnie z przepisami u.p.z.p. Ogłoszenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu ukazało się w gazecie Kórniczanin z dnia 22 sierpnia 2014 r. Obwieszczenie wysłano poczta tradycyjną do sołtysa Dachowy (odebrał 21 sierpnia), do Rady Miejskiej oraz wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Kórniku. Dnia 2 czerwca 2014 r. przygotowano pismo do WIOŚ z prośbą o zaopiniowanie przedmiotowego projektu planu (data odbioru na zwrotce 27 czerwca 2014 r.); zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. nieprzedstawienie stanowiska w określonym terminie uważa się za równoznaczne z zaopiniowaniem projektu planu. Projekt planu został uzgodniony z odpowiednimi instytucjami, zgodnie z u.p.z.p. i zostały wymienione daty wysłania pism do instytucji oraz daty odbioru pism w kolejności przyjętej przez stronę skarżącą. Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 1, § 5 Uchwały w swej treści zawiera ustalenia dotyczące zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 3, § 8 Uchwały wskazuje na rozpoznanie zagadnienia ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Ponieważ na przedmiotowym terenie nie występują obiekty dóbr kultury współczesnej oraz teren nie jest chroniony prawem konserwatorskim, obowiązują przepisy ustawy z dnia 26 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.). Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 4, § 9 wskazuje na rozpoznanie zagadnienia wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej. Na terenie planu nie występują obszary przestrzeni publicznych o jakich mowa w art. 2 pkt 6 u.p.z.p. Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 5, § 10 wskazuje na rozpoznanie zagadnienia granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W związku z tym, że na terenie planu nie występują obiekty podlegające ochronie, ustalone na podstawie odrębnych przepisów, w tym tereny górnicze, a także narażone na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, odstąpiono od ustaleń w tym zakresie. Zgodnie z § 11 Uchwały nie ustalono terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych. Niemniej jednak, jeśli taka procedura kiedykolwiek zostałaby wszczęta wówczas w zależności od formy zabudowy ustalono w ust. 2 § 11 minimalne powierzchnie działek. Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 8, § 13-15 zawierają ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Dział III "ustalenia ogólne", rozdział 9, § 16 wskazuje na rozpoznanie zagadnienia sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. W związku tym, że na terenie objętym ustaleniami planu nie przewiduje się tymczasowego zagospodarowania, odstąpiono od szczegółowych ustaleń w tym zakresie. Pismem z dnia 8 października 2015 r. [...] sp. jawna, zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniosła do WSA w Poznaniu skargę na Uchwałę. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 1030/15. Skarga zawiera takie same zarzuty co skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Pismem z dnia 8 października 2015 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zastępowana przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniosła do WSA w Poznaniu skargę na Uchwałę. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt IV SA/Po 1031/15. Skarga zawiera takie same zarzuty co skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 1029/15 Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zarejestrowane pod sygn. akt IV SA/Po 1029/15, IV SA/Po 1030/15 i IV SA/Po 1031/15, a połączone sprawy orzekł prowadzić dalej pod sygn. akt IV SA/Po 1029/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesione skargi podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnione zostały wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: (1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, (2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, (3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Również pozostałe wymogi formalne zostały w niniejszej sprawie spełnione. W tym miejscu należy odnieść się do wniosków pełnomocnika Rady Miejskiej o odrzuceniu skarg; pełnomocnik każdorazowo napisał, że strona skarżąca – jego zdaniem – nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej indywidualny interes prawny lub uprawnienie, a zatem nie ma legitymacji do wniesienia skargi. Sąd stanowiska tego nie podzielił, co do żadnej ze skarg. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., jest ww. art. 101 ust. 1 u.s.g. Interes prawny wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego. Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96 (ONSA 1997/2/89) interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Kryterium "interesu prawnego" ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracji. To zaś oznacza, iż przymiot strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się na podstawie art. 101 u.s.g. ma ten, czyj interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą organu gminy (por. A. Kabat [ w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2002, s.135; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 89 ). Zaznaczyć należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. SK 76/06, orzekł, iż art. 101 ust. 1 u.s.g. jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny przypomniał, iż charakter prawny skargi, wynikającej z art. 101 u.s.g., był już przedmiotem oceny Trybunału. A mianowicie, w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, (OTK ZU nr 8/A/2003, poz. 84), Trybunał stwierdził, iż skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą związany prawnie w inny sposób (np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy). W pojęciu interesu prawnego mogą się mieścić zarówno uprawnienia jak i obowiązki prawne. Rozumienie interesu prawnego z art. 101 ust. 1 pozwala na ocenę, czy interes ten ma charakter wyłącznie indywidualny, czy też może to być interes szerszy, grupowy czy wręcz powszechny - wszystkich mieszkańców gminy. Uchwała organu gminy może bowiem naruszyć dwojakiego rodzaju interes prawny: interes podmiotu o charakterze indywidualnym oraz interes określonego podmiotu, także jako członka większej społeczności (mieszkańców), których interesy są identyczne ( por. OTK-A 2008/7/121). A zatem, tak skonstruowany przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. istotnie rzutuje na legitymację skarżącego. Sąd w pełni podziela stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 487/16 (CBOSA), że skargę w trybie art. 101 u.s.g. może wnieść jedynie ten kto wykaże, że jego interes prawny, znajdujący ochronę w obiektywnym porządku prawnym, został naruszony określoną uchwałą rady gminy. NSA wskazał, że na naruszenie interesu prawnego przez uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą powoływać się osoby, którym przysługują prawa rzeczowe (własność, użytkowanie wieczyste) należące do kategorii praw bezwzględnych. Sąd stwierdza, że Skarżący w sprawach zarejestrowanych pod sygn. akt IV SA/Po 1029/15, IV SA/Po 1030/15 i IV SA/Po 1031/15, a połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia są właścicielami szeregu działek objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały: przykładowo działki nr 259/19 ([...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]), działki nr 259/5 ([...] sp. jawna), działki nr 259/24 ([...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]), zatem ustalenia zaskarżonej uchwały kształtują wykonywanie prawa własności działek należących do Skarżących. Sąd zaznacza, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje dopiero wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącej jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Należy podkreślić, iż kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Spełnienie pozostałych wymogów formalnych także nie budzi wątpliwości Sądu. Wprawdzie z akt nie wynika data doręczenia organowi wezwań do usunięcia naruszenia prawa w sprawach IV SA/Po 1029/15 i IV SA/Po 1031/15, ale oba wezwania zostały wysłane w dniu 5 sierpnia 2015 r., zaś formalne odpowiedzi na wezwanie doręczono tym skarżącym już w dniu 29 września 2015 r. Skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 15 października 2015 r. czyli została wniesiona w terminie. W sprawie IV SA/Po 1030/15 wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono organowi w dniu 7 sierpnia 2015 r. (k. 21) zaś formalna odpowiedź na wezwanie także została doręczona w dniu 29 września 2015 r. Również i ta skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 15 października 2015 r. czyli została wniesiona w terminie. Wskazać należy, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje, iż w przypadkach gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z regulacji zawartej w art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. II GSK 1766/13 oraz z dnia 3 grudnia 2013 r. II GSK 2231/13 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przystępując do oceny zaskarżonej uchwały Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 14 ust. 1-2 u.p.z.p. (brzmienie obu przepisów nie uległo zmianie od czasu wejścia ustawy w życie) w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem, które nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Sąd stwierdza, że Rada Miejska podjęła uchwałę intencyjną nr XXIV/276/2012 w dniu 25 lipca 2012 r. Uchwała posiada załącznik graficzny. Wprawdzie załącznik graficzny nie ma skali, jednak Sąd podziela stanowisko NSA zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 964/10 (Lex nr 694436), że funkcją załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednoznaczne wyznaczenie granic obszaru objętego projektem planu lub projektem jego zmiany. Ustawa nie określa wymagań co do skali mapy, która stanowić ma taki załącznik. Wyznaczenie tych granic na odpowiedniej mapie powinno jednak być na tyle precyzyjne, aby nie powstały wątpliwości czy dana nieruchomość została objęta procedurą planistyczną. Uchwałą z 21 czerwca 2013 r. nr XXXVI/399/2013 Rada Miejska zmieniła uchwałę intencyjną, dopuszczając uchwalanie miejscowych planów dla poszczególnych fragmentów obszaru objętego uchwałą z dnia 25 lipca 2012 r. Sąd stwierdza, że rada gminy może w trakcie prac planistycznych w miarę potrzeby dokonywać zmian w ustaleniach dotyczących obszaru objętego uchwałą intencyjną, zarówno wewnątrz obszaru, jak i modyfikować granice obszaru, skoro ma kompetencję do podjęcia uchwały intencyjnej i żaden przepis nie sprzeciwia się tzw. etapowaniu. Czynności tych nie może natomiast dokonać organ sporządzający projekt planu (w tej sprawie: Burmistrz). Zgodnie z treścią art. 17 u.p.z.p., burmistrz po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego miał obowiązek, kolejno: 1. ogłosić w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Sąd zaznacza, że zarzut naruszenia tego przepisu stanowi pierwszy zarzut skargi. Sąd stwierdza, że jest to zarzut bez znaczenia dla oceny zaskarżonej uchwały. Zawiadomienie zostało ogłoszone w prasie miejscowej, i to w dwóch miejscach, bo na str. 10 i na str. 7 dwutygodnika Kórniczanin z 24 sierpnia 2012 r. W aktach są dowody doręczenia obwieszczenia (tzw. "zwrotki") sołtysowi wsi Dachowa i przekazania obwieszczenia do Biura Rady Miejskiej - w miejscu, celem wywieszenia na tablicach ogłoszeń. Zatem Burmistrz ogłosił w prasie miejscowej, przez rozwieszenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego i w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń przez sołtysa we wsi Dachowa. Sąd zaznacza, że w aktach jest tylko podpisana adnotacja, że obwieszczenie zostało wywieszone "od-do" ale nie wiadomo czy wywieszone przez sołtysa czy pracownika Urzędu. Sąd ocenia, że brak udokumentowania wywieszenia jednego egzemplarza ogłoszenia, samodzielnie nie może uzasadniać stwierdzania nieważności zaskarżonej uchwały. Czym innym jest wykazanie pominięcia etapu ogłoszenia obwieszczenia czy jednego ze sposób ogłoszenia obwieszczenia - od braku udokumentowania, że obwieszczenia zostało wywieszone, skoro w aktach planistycznych znajduje się dowód przekazania obwieszczenia i wskazany sposób: wywieszenie na tablicy ogłoszeń. 2. Zawiadomić na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Sąd stwierdza, że zawiadomiono instytucje i organy właściwe do sporządzania planu, o czym świadczy plik zwrotek w aktach planistycznych. Rozdzielnik instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i zaopiniowania planu to załącznik do obwieszczenia o podjęciu uchwały intencyjnej. 3. Art. 17 pkt 3 u.p.z.p. był uchylony w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały. 4. Sporządzić projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdza, że wnioski do planu ujęte zostały w tabelę, ze wskazaniem daty wpływu wniosku i zostały rozstrzygnięte. Z akt planistycznych wynika, że projekt powstały na skutek rozpatrzenia wniosków został udostępniony do uzgodnień. Projekt jest w aktach planistycznych ("Projekt 30032014"). 5. Sporządzić prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem o uprawnieniach właściciela lub użytkownika wieczystego, gdy w związku z uchwaleniem planu lub jego zmianą korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy lub według dotychczasowego przeznaczenia jest niemożliwe. Sąd stwierdza, że prognoza skutków finansowych jest w aktach planistycznych. 6. Wystąpić o opinie do projektu do podmiotów wymienionych w art. 17 pkt 6 lit. a) oraz uzgodnić projekt planu z podmiotami wymienionymi w art. 17 pkt 6 lit. b) i uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Sąd wskazuje, że jest to drugi zarzut skargi, dotyczący braku dowodu uzyskania opinii od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Sąd stwierdza, że w aktach planistycznych jest zwrotne potwierdzenie odbioru od WWIOŚ, przy kopii zawiadomienia tego organu, z częściowo czytelną prezentatą co do nazwy adresata i bez fragmentu (urwanego) z nazwą adresata. Widniejący na zwrotce adres odbiorcy: [...] i poszczególne słowa na prezentacie nie pozostawiają jednak wątpliwości, że przesyłka została odebrana w Wojewódzkim Inspektoracie Ochrony Środowiska w Poznaniu. Dalej Sąd wskazuje na art. 25 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, w prawidłowo zakreślonym terminie uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu. Sąd ocenia, że rację ma Burmistrz wskazując na tzw. milczące uzgodnienie przez WWIOŚ. Sąd podkreśla, że co do pozostałych organów wymienionych w skardze, bez podnoszenia jakichkolwiek zarzutów, to w załączniku do odpowiedzi na skargę wskazano daty doręczeń pism do poszczególnych organów, w kolejności zawartej w skardze. Sąd stwierdza i to, że przesyłki zostały doręczone wszystkim organom właściwym do zaopiniowania lub uzgodnienia, mimo popełnienia pewnych uchybień przez Burmistrza. W art. 17 pkt 6 lit. a tiret siódme jest mowa o wystąpieniu o opinię o projekcie planu do właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Burmistrz wystąpił do organu sanitarnego stopnia powiatowego, który jednak przekazał wniosek według właściwości, o czym zawiadomił Burmistrza pismem z dnia 1 lipca 2014 r. Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaopiniował projekt miejscowego planu z prognozą oddziaływania na środowisko, opinią sanitarną z dnia 4 lipca 2014 r. Sąd stwierdza, odnosząc się do zarzucanego Burmistrzowi odstąpienia od obowiązku sporządzenia oświadczenia o niewpłynięciu w terminie uzgodnienia, że żaden przepis prawa takiego obowiązku nie nakłada. Istota milczącego zaopiniowania/uzgodnienia polega przyjęciu, że dany organ aprobuje przedstawiony projekt. Ewentualna notatka służbowa o upływie terminu zaopiniowania czy uzgodnienia niewątpliwie służyłaby większej przejrzystości akt planistycznych, jednak dowodem milczącego zaopiniowania/uzgodnienia jest dowód doręczenia pisma. Odnosząc się do zarzutu związanego z uzgodnieniem projektu planu przez Aquanet S.A., to spółka w piśmie z dnia 3 lipca 2014 r. zawarła trzy uwagi. Najdalej idącą zmianą projektu planu, planistycznie, było żądanie powiększenia terenu przepompowni ścieków i stacji transformatorowych, do 200 m2. Sąd podziela stanowisko zawarte w załączniku do odpowiedzi na skargę, że wprowadzone zmiany nie zmieniały w sposób istotny ustaleń planu. 7. Art. 17 pkt 7 u.p.z.p. był uchylony w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały. 8. Art. 17 pkt 8 u.p.z.p. był uchylony w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały. 9. Wprowadzić zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłosić w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wyłożyć ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz zorganizować w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Sąd stwierdza, że w aktach planistycznych znajduje się ogłoszenie Burmistrza o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu, kserokopia stronicy czasopisma Kórniczanin ze stosownym komunikatem o wyłożeniu projektu planu, dowody doręczenia obwieszczenia ("zwrotki") sołtysowi wsi Dachowa i przekazania do Biura Rady Miejskiej - w miejscu, celem wywieszenia na tablicach ogłoszeń ze wskazanymi datami wywieszenia obwieszczeń. 10. Art. 17 pkt 10 u.p.z.p. był uchylony w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały. 11. Wyznaczyć, w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu. Sąd stwierdza, że w ogłoszeniu wyznaczono termin na wnoszenie uwag. 12. Rozpatrzyć uwagi, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. Sąd stwierdza, że uwagi zostały rozpatrzone rozstrzygnięciem Burmistrza z dnia 21 października 2014 r., przy czym uwagi wnosili tylko skarżący w niniejszej sprawie. Sąd zaznacza, że rozstrzygnięciem z dnia 27 października 2014 r. Burmistrz zmienił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie i ponownie rozpatrzył uwagi, uzasadniając ten fakt koniecznością dbania o zgodność z ustaleniami studium. Mając na względzie kardynalny zakaz naruszania ustaleń studium wynikający z przepisów u.p.z.p. nie sposób odmówić Burmistrzowi możliwości skorygowania podjętych rozstrzygnięć. 13. Wprowadzić zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, a następnie w niezbędnym zakresie ponowić uzgodnienia. Sąd wskazuje, że zostały uwzględnione tylko uwagi dotyczące zmian parametrów dla zabudowy, co do której inwestorzy uzyskali pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. nie można stwierdzić wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy mimo uchwalenia miejscowego planu, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. 14. Przedstawić radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Burmistrz przedstawił radzie gminy projekt planu wraz z listą uwag. Rozstrzygnięcie co do uwag stanowi załącznik do zaskarżonej uchwały. Sąd ocenia, że zaskarżona uchwała powstała bez naruszenia trybu jej podejmowania. Najdalej idący zarzut dotyczy braku ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu oraz o formie, miejscu i terminie składania wniosków do planu, przy czym zarzucana okoliczność została nieprecyzyjnie opisana w skardze. W aktach planistycznych nie ma bowiem dowodu na to, że obwieszczenie o podjęciu uchwały intencyjnej zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń, na czas nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Są to różne sytuacje. Sąd ocenia, że brak udokumentowania wywieszenia jednego egzemplarza ogłoszenia samodzielnie nie może uzasadniać stwierdzania nieważności zaskarżonej uchwały (por wyroki NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08 i WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2075/08, CBOSA). Oceniając zarzuty naruszenia istotnych zasad sporządzania miejscowego planu Sąd stwierdza, że są to zarzuty bezzasadne. Warto przypomnieć, że przepisy Rozporządzenia dotyczą terenu całego kraju i wszystkich stanów faktycznych, które mogą mieć miejsce, zaś niekoniecznie za każdym razem muszą zaistnieć. W związku z tym nie dla każdego terenu zaistnieje potrzeba, aby przyjąć np. odrębne przepisy dotyczące zasad ochrony dóbr kultury współczesnej. Nadto, przywołany w skardze przepis § 4 pkt 2 Rozporządzenia to przepis wchodzący w skład wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego i nie można na tej podstawie wywodzić obowiązku zapisywania, niejako "na siłę" poszczególnych ustaleń. Nadto w załączniku do odpowiedzi na skargę słusznie stwierdzono, że w treści § 5 uchwały są ustalenia dotyczące zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego np. zakaz nowych napowietrznych sieci infrastruktury technicznej, zakaz obiektów o jaskrawej kolorystyce elewacji. Sąd zaznacza, że zawodowy pełnomocnik, nie wymienił skardze cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony oraz cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, które nie zostały ujęte w zaskarżonej uchwale. Odnosząc się do zarzutu braku, w zaskarżonej uchwale, ustaleń opisanych w skardze, Sąd stwierdza, że jest to zarzut chybiony. Uchwalenie bowiem w akcie prawa miejscowego, że pewnych kwestii "nie ustala się", to sytuacja inna niż pominięcie (przemilczenia, braku odniesienia się) przez uchwałodawcę norm prawnych regulujących poszczególne aspekty związane z planowaniem przestrzennym. W § 8, § 9 i § 10 zaskarżonej uchwały uchwałodawca dał wyraz swojemu uznaniu, że w danym stanie faktycznym nie widzi podstaw do ustalania zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, nie widzi potrzeby określania wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej oraz nie widzi podstaw do określania granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Trzeba przy tym pamiętać, że odstąpienie przez uchwałodawcę od uchwalenia przepisów prawa miejscowego oznacza wyłącznie tyle, że na obszarze objętym planem obowiązuje państwowy porządek prawny, czyli – w analizowanym przypadku – przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 z późn. zm.) i wszystkie inne przepisy powszechnie obowiązujące, lub dane zagadnienie nie jest w ogóle regulowane bowiem go nie ma (brak niebezpieczeństwa powodzi). W ocenie sądu brak podstaw, aby zakwestionować wolę Rady Gminy również i w tym zakresie. Podobnie Sąd ocenia zarzut braku ustaleń dotyczących szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości zawierających określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W § 11 ust. 1 Uchwały określono, że w planie nie ustala się terenów wymagających wszczęcia procedury scalania i podziału nieruchomości w rozumieniu przepisów odrębnych. Zastrzeżono przy tym minimalną powierzchnię działki budowlanej, w przypadku wydzielenia nowych działek budowlanych, osobno dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w zabudowie wolnostojącej, w zabudowie bliźniaczej, szeregowej oraz dla zabudowy usługowej, ze zwolnieniem z tego wymogu działek przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną. Skoro, zdaniem uchwałodawcy, na obszarze objętym planem nie ma terenów podlegających procedurze scalania i podziału nieruchomości to ustawodawca postąpił prawidłowo, odstępując od uchwalenia przepisów, które i tak nie znalazłyby zastosowania na tym obszarze. W razie potrzeby podziału lub połączenia działek, zastosowanie znajdą przepisy dotyczące minimalnych powierzchni działek określone w § 11 ust. 2 Uchwały. Sąd nie podziela stwierdzenia strony skarżącej, jakoby zaskarżona uchwała w żaden sposób nie określała parametrów układu komunikacyjnego, dróg publicznych i dróg wewnętrznych. Obsługi komunikacyjnej (dróg) dotyczą przepisy § 13 Uchwały. Zgodnie z § 13 ust. 1 obsługę komunikacyjną obszaru objętego planem ustala się z istniejących dróg, położonych poza granicami obszaru objętego planem oraz przez nowo projektowane tereny komunikacji określone w § 4 pkt 7, zgodnie z rysunkiem planu i przepisami odrębnymi, przy czym ustala się zakaz lokalizacji zjazdów na drogę KDL. W ust. 3 zastrzeżono, że dla terenu komunikacji - droga publiczna, oznaczonego na rysunku planu symbolem KDL, ustala się klasyfikację dróg publicznych: klasa lokalna. Kluczowe znaczenie przy analizie ww. zarzutu skargi ma przepis ust. 2, w którym ustalono zachowanie ciągłości powiązań elementów pasa drogowego, w szczególności jezdni, chodników w granicach obszaru planu oraz z zewnętrznym układem komunikacyjnym, zgodnie z przepisami odrębnymi. Innymi słowy w zaskarżonej uchwale zawarto odesłanie do przepisów prawnotechnicznych dotyczących wszystkich elementów pasa drogowego. W przywołanym w skardze uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 696/13 Sąd zgodził się z organem nadzoru, że w kwestionowanej uchwale w ogóle nie określono parametrów nowo projektowanych dróg. Była to więc sytuacja inna niż w uchwale zaskarżonej w niniejszej sprawie. Sąd uznaje za nieuzasadniony zarzut braku ustaleń w zaskarżonej uchwale sposobu i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania terenów zawierających nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, w tym określenia terminu, do którego tymczasowe zagospodarowanie, urządzenie i użytkowanie terenu może być wykonywane. Zgodnie z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Przepis ten koresponduje z treścią art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. wskazanego w skardze, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, co do których następuje zmiana sposobu zagospodarowania. Celem art. 35 u.p.z.p. jest faktyczne umożliwienie podmiotom - wobec niezależnej od nich zmiany funkcji terenu - kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. Ustalenie sposobów tymczasowego zagospodarowania terenów może być zasadne, gdy jest on inny niż funkcja ustalona w planie, jednak rada gminy ma obowiązek rozważnego wyważenia interesów obywateli i interesu publicznego. Jak wskazano w doktrynie, zwrot "wykorzystanie terenu w dotychczasowy sposób" należy interpretować w ten sposób, że właściciel terenu uprawniony jest do czasu urzeczywistnienia zamierzeń planu miejscowego do podejmowania wszelkich czynności, działań, robót, które uprawniony jest podejmować przy aktualnym sposobie wykorzystywania terenu. Uprawnienie do kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu ma ograniczony w czasie charakter, tereny takie mogą być bowiem wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem. W sytuacji nieokreślenia w planie terminu, do którego tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, należy uznać, że tereny te mogą być użytkowane w dotychczasowy sposób do czasu rozpoczęcia inwestycji związanych ze zmianą zagospodarowania terenu zgodnie z planem (J. Dziedzic-Bukowska. Komentarz do art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Lex). Jeżeli zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zawarto postanowień określających wykorzystanie danych terenów do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, wówczas z mocy art. 35 ustawy tereny te mogą być wykorzystane w dotychczasowy sposób. Brak zapisu w planie co do tej kwestii oznacza potwierdzenie dotychczasowego sposobu użytkowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1174/10 CBOSA). Cytowana teza jest często powoływana przez sądy administracyjne i sąd w pełni podziela ten pogląd. NSA nadto zaznaczył, że nie można przyjąć generalnego założenia, iż skoro plan miejscowy jest sporządzany na przyszłość jako instrument polityki przestrzennej, to założenia planistyczne odnośnie przyszłego sposobu zagospodarowania terenów zyskują prymat pierwszeństwa w stosunku do stanu zagospodarowania istniejącego na danym terenie. Umieszczenie postanowienia odpowiadającego art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. jest obligatoryjne wyłącznie wtedy, gdy organ administracji publicznej zamierza odstąpić od przewidzianej w art. 35 u.p.z.p. ogólnej reguły zachowania dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości do czasu zrealizowania postanowień planu miejscowego. W pozostałych przypadkach nie zachodzi zatem potrzeba wprowadzania do planu miejscowego rozwiązania nawiązującego do art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p. W prognozie skutków finansowych zapisano, że teren został przeznaczony na funkcję mieszkaniową [...] obecnie obszar opracowania jest niezagospodarowany i posiada charakter rolniczy, za wyjątkiem działek zlokalizowanych wzdłuż drogi powiatowej, na których zlokalizowane są budynki w zabudowie zagrodowej. Trafnie zatem napisano w odpowiedzi na skargę, że na terenie objętym ustaleniami planu nie przewiduje się tymczasowego zagospodarowania, przez co odstąpiono od szczegółowych ustaleń w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.