IV SA/Po 1055/10

Dnia 11 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2010 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. K. W. wniosła za pośrednictwem właściwego organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej: "Kierownik UdSKiOR") z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego określonego w ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm.). Na marginesie należy zauważyć, że wspomniane pismo obejmowało jeszcze jedną skargę – wywiedzioną przez E. M. (siostrę skarżącej) od decyzji Kierownika UdSKiOR z dnia [...] października 2010 r., Nr [...]. Skarga ta – co jest wiadomym Sądowi z urzędu – jest przedmiotem rozpoznania w odrębnej sprawie sądowoadministracyjnej, oznaczonej sygnaturą II SA/Po 925/10. W dołączonym do skargi K. W. piśmie datowanym na ten sam, co skarga, dzień, uzupełnionym w dniu [...] grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie) poprzez złożenie wymaganego formularza PPF, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") skarżąca winna wnieść przedmiotową skargę w terminie 30 dni od dnia otrzymania kwestionowanej decyzji (tj. decyzji Kierownika UdSKiOR z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...]). Pouczenie o takim właśnie trybie wnoszenia skargi zostało w zaskarżonej decyzji zamieszczone. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzję doręczono stronie w dniu 16 lipca 2010 r. Oznacza to, że ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był - zgodnie z przepisem art. 83 § 2 p.p.s.a. - dzień 16 sierpnia 2010 r. Tymczasem skarga nosi datę sporządzenia 19 listopada 2010 r. i została wniesiona dopiero w dniu 22 listopada 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Powyższe oznacza, że skarga została złożona po terminie. Jednocześnie brak wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga złożona po terminie podlega odrzuceniu. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy. Zgodnie z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przez "oczywistą bezzasadność" rozumie się sytuację, w której bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa w sposób oczywisty ("na pierwszy rzut oka", bez potrzeby głębszej analizy prawnej), jasny i jednoznaczny (nie dopuszczający odmiennej wykładni) wykluczają uwzględnienie skargi w danych okolicznościach. Oczywista bezzasadność skargi może wynikać nie tylko z przyczyn materialnoprawnych, ale także procesowych. Przykładem tych ostatnich – powszechnie przytaczanym w doktrynie (zob. m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 573; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, teza 1 do art. 247; H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, teza 3 do art. 247) oraz uwzględnianym w orzecznictwie (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28.01.2009 r., I OZ 35/09, LEX nr 551912) – jest sytuacja, gdy nie ulega wątpliwości, że skarga została wniesiona po terminie, a więc kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, skoro w niniejszej sprawie skarżąca, bez wątpienia, nie dotrzymała trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi (przekraczając go, notabene, o ponad trzy miesiące), zasadnym jest zastosowanie art. 247 p.p.s.a. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że odmowa przyznania skarżącej prawa pomocy na podstawie powołanego przepisu w żadnym razie nie pozbawia skarżącej, w niniejszej sprawie, konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Nie wyklucza bowiem możliwości złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie jej prawa pomocy na dalszym etapie – na potrzeby ewentualnego wnoszenia skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł: na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji, zaś na podstawie art. 247 p.p.s.a - jak w jej punkcie 2.