IV SA/Po 1067/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. P-S. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1067/13 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/13, w ten sposób, że dotychczasową sentencję oznacza jako punkt 1 i dodaje punkt 2 w brzmieniu: "2) przyznaje radcy prawnemu P. P-S. od Skarbu Państwa - Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, powiększoną o podatek od towarów i usług w wysokości 82,80 (osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych – łącznie 442,80 (czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.". Wyrokiem z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1067/13, tut. Sąd uwzględnił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wskazaną w rubrum niniejszego postanowienia, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2013 r., nr [...]. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 21 lutego 2014 r. (k. 111v. akt sądowych). Pismem z 27 lutego 2014 r. pełnomocnik Skarżącej, ustanowiony w ramach prawa pomocy, złożył wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów (k. 113-114). W odpowiedzi na wezwanie Sądu (k. 116) pełnomocnik oświadczyła (k. 120), że opłata za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu nie została zapłacona ani w całości ani w części, oraz że usługi wykonywane na zasadzie prawa pomocy wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów, które takiej formy nie wymaga, a ponadto może zostać dokonane na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a.). W myśl art. 250 p.p.s.a. pełnomocnik ustanowiony w ramach pomocy prawnej ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Należy podkreślić, że przepis ten znajduje zastosowanie w odniesieniu do takiego pełnomocnika w każdym przypadku, tj. bez względu na wynik sprawy (por. np. postanowienia NSA: z 27.03.2013 r., II FSK 210/13; z 24.05.2013 r., II FZ 169/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Do czynności, o których mowa w art. 250 p.p.s.a., w przypadku pełnomocników będących radcami prawnymi, zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490; dalej: "Rozporządzenie"). W myśl § 16 Rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej zgłosił wniosek o przyznanie należnych kosztów w złożonym na rozprawie piśmie procesowym z 30 stycznia 2014 r., a więc w zakreślonym przez ustawodawcę terminie (art. 210 § 1 p.p.s.a). Ponieważ jednak ów wniosek nie zawierał wymaganego oświadczenia, o jakim mowa w § 16 Rozporządzenia, Sąd wezwał pełnomocnika o uzupełnienie wniosku. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że znane są jemu orzeczenia sądów administracyjnych, w których przyjmuje się, że ww. oświadczenie stanowi element konstrukcyjny wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, a więc jego ewentualny brak nie podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym dla braków formalnych, lecz skutkuje odmową uwzględnienia wniosku. Jednakże, w ocenie Sądu, konsekwentne respektowanie tej reguły stanowiłoby w okolicznościach niniejszej sprawy – zwłaszcza wobec wzorowej postawy pełnomocnika Skarżącej, który wywiązał się ze swych obowiązków z dużym zaangażowaniem i budzącym uznanie profesjonalizmem – wyraz nadmiernego, wręcz niezrozumiałego, formalizmu (summum ius, summa iniuria). Z uwagi zatem na to, że w niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony w przewidzianym terminie i jest zasadny, Sąd, stosownie do art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1–3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 1 Rozporządzenia, przyznał pełnomocnikowi Skarżącej tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę w wysokości równej 150% stawki minimalnej, tj. 442,80 zł (w tym 82,80 zł podatku od towarów i usług). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 157 § 1–3 w zw. z art. 250 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.