IV SA/Po 1090/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko oddala skargę Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r. Nr [...] Burmistrz Gminy K. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla budowy hali produkcyjno-magazynowej z częścią socjalno-biurową oraz towarzyszącą infrastrukturą na części działki nr geod. [...] w S. W., gm. K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 19 sierpnia 2015r. J. K. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Na podstawie § 3 ust.1 pkt 26 oraz pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 71 ze. zm.) organ zaliczył inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Na wnioskowanym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 64 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U z 2016r., poz. 353, zwanej dalej ooś) opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określa się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. Wynikiem wystąpień do ww. organów są nadesłana opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...](1)/15 z dnia 03.09.2015r. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. nr [...] z 08.09.2015 r. stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Burmistrz Gminy K. w oparciu o uzyskane opinie w dniu 7.10.2015 r. wydał postanowienie znak sprawy: [...], w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Analizując wniosek o wydanie decyzji środowiskowej wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia (dalej jako "k.i.p.") pod kątem uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem zamierzenia do konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko uwzględniono łącznie uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy: Rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia na podstawie informacji zawartych w karcie informacyjnej, z uwzględnieniem: skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji; powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególność kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na którym będzie oddziaływać przedsięwzięcie; wykorzystania zasobów naturalnych; emisji i występowania innych uciążliwości; ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Planowanie przedsięwzięcie będzie realizowane na terenie działek o numerach ewidencyjnych [...] obręb S. W. w gminie K.. W ramach prac budowlanych inwestor przewiduje wykonanie hali produkcyjno-magazynowej o powierzchni zabudowy 9200 m˛ z wydzieloną strefą dostaw, częściami socjalnymi i socjalno-biurowymi. W przedmiotowej hali planuje się uruchomienie instalacji do produkcji szkła hartowanego. Podstawowy surowiec, czyli szkło, dostarczane będzie z hut w taflach o wymiarach 3210 x 6000 mm i następnie będzie składowane w magazynie na terenie zakładu na dedykowanych do tego stojakach metalowych. Oszacowano, że w skali roku hartowanych będzie około 700 000 m˛ szkła. Po rozkroju tafle o wymiarach zbliżonych do handlowych będą podlegały dalszej obróbce, takiej jak szlifowanie, wiercenie, mycie, nakładanie emalii szklarskich, hartowanie, zespalanie czy laminowanie. Gotowy wyrób układany będzie na metalowych stojakach zwrotnych i dostarczany do klienta końcowego. Hartowanie prowadzone będzie w piecu elektrycznym. Na terenie hali produkcyjnej szyby przewożone będą za pomocą wózka widłowego ręcznego lub o napędzie gazowym. Transport produktów i surowców prowadzony będzie przy pomocy zewnętrznych firm spedycyjnych. Obiekt będzie obsługiwany przez drogę wewnętrzną wyposażoną w place manewrowe oraz parking dla klientów i pracowników na około 25 miejsc parkingowych. Oszacowano, że natężenie ruchu pojazdów w porze dnia wyniesie 40 pojazdów osobowych i 5 pojazdów ciężarowych, natomiast w porze nocy 10 pojazdów osobowych i 2 pojazdy ciężarowe. Praca planowana jest w systemie trzy zmianowym średnio 5 dni w tygodniu. Hala będzie posiadała wentylację grawitacyjną. Część biurowo-socjalna ogrzewana będzie kondensacyjnym kotłem gazowym jednofunkcyjnym o mocy 50 kW. Piec użytkowany będzie przez cały rok na potrzeby ciepłej wody użytkowej oraz sezonowo na potrzeby związane z ogrzewaniem pomieszczeń. Halę ogrzewać będą nagrzewnice gazowe o łącznej mocy około 630 kW. Inwestycja nie spowoduje kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć. Inwestycja nie będzie wiązała się wykorzystaniem zasobów naturalnych. Źródłem emisji substancji do powietrza będą procesy malowania, suszenia oraz zespalania tafli. Zgodnie z treścią k.i.p. malowanie prowadzone będzie metodą sitodruku lub nadruku cyfrowego z wykorzystaniem emalii szklarskich. Nadruk cyfrowy, z uwagi na wymagania temperatury i wilgotności powietrza, prowadzony będzie w wydzielonej części hali produkcyjnej zaopatrzonej w system klimatyzacji. Nadruk sitodrukowy prowadzony będzie bezpośrednio na hali produkcyjnej. Zespalanie tafli polegać będzie na łączeniu krawędzi za pomocą specjalnie przygotowanych mieszanek spoiw. Z przedstawionych w k.i.p. obliczeń emisji substancji do powietrza wynika, że funkcjonowanie planowanego zakładu nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Planowane rozwiązanie techniczne i technologiczne ograniczają wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na zmiany klimatu. Z uwagi na rodzaj i zakres inwestycji nie przewiduje się również znaczącego wpływu zmian klimatu na przedsięwzięcie na etapie jego realizacji, eksploatacji i likwidacji. Źródłem hałasu do środowiska będą procesy produkcyjne prowadzone wewnątrz hali, wentylatorownia oraz wyloty powietrza suszarki. W ramach procesu technologicznego w hali będą prowadzone takie czynności jak szlifowanie, wiercenie, mycie, nakładanie emalii szklarskich, hartowanie, zespalanie czy laminowanie. Ściany hali planuje się wykonać z płyty warstwowej w wypełnieniem z pianki poliuretanowej gr. 10 cm, o izolacyjność R=25 dB. Analiza złożonej dokumentacji wykazała, że najbliżej lokalizowane budynki mieszkalne (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) znajdują się w kierunku zachodnim, około 40 m od granicy działki zakładu. Planowana hala zostanie zlokalizowana w odległości około 200 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Ponadto w sąsiedztwie inwestycji znajdują się tereny obecnie niezbudowane oznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb R. (uchwała Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013r.) jako: 38MM i 1 MN (przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna). Dodatkowym źródłem emisji hałasu będzie zasyp stłuczki do kontenera z pojemnika transportowego; przejazd wózka widłowego transportującego stłuczkę oraz czerpnia wentylatorowi, która została wskazana jako źródło mające znaczny wpływ na poziom hałasu. W celu zmniejszenia poziomu hałasu emitowanego z czerpni, planuje się wykonanie ekranu akustycznego czerpni: równoległego do ścian hali, zamkniętego z góry i od strony południowej, a od strony wewnętrznej czerpni planuje się ekran pochłaniający. W związku z powyższym Organ I instancji uznał, iż przedsięwzięcie nie naruszy akustycznych standardów jakości środowiska na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Woda dla planowanej inwestycji dostarczana będzie z sieci wodociągowej. Woda wykorzystywana będzie na cele socjalne i technologiczne (mycie szkła i chłodzenie). Woda na cele technologiczne będzie uzdatniana w procesie odwróconej osmozy. Powstające ścieki odprowadzane będą do zewnętrznej kanalizacji sanitarnej, zgodnie z zapewnieniem odbioru. Wody opadowe z planowanych terenów utwardzonych i połaci dachowych zostaną zebrane w system kanalizacji deszczowej z odprowadzeniem do rowu melioracyjnego R-A na warunkach określonych przez Gminną Spółkę Wodną w K.. Ścieki w postaci wód opadowych i roztopowych przed odprowadzeniem będą podczyszczane w odpowiednio dobranych urządzeniach w postaci osadnika i separatora substancji ropopochodnych. Nie przewiduje się negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na Jednolite Części Wód Powierzchniowych i Jednolite Części Wód Podziemnych. Zatem realizacja inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na osiągniecie celów środowiskowych określonych w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Odry. Analiza złożonej dokumentacji wykazała, że odpady powstające na terenie zakładu będą magazynowane selektywnie i przekazywane odbiorcom uprawnionym do ich odzysku lub unieszkodliwiania. Planowane przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii. Inwestycja nie zagraża środowisku; nie oddziałuje na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Nie dotyczy obszarów wybrzeży; obszarów górskich i leśnych. Nie wypływa na obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Nie obejmuje obszarów, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone oraz obszarów o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne. Nie wpływa na gęstości zaludnienia. Inwestycja lokalizowana jest poza obszarami przylegającymi do jezior i uzdrowisk oraz poza strefą obszarów ochrony uzdrowiskowej. Organ I instancji wskazał, że teren przeznaczony pod inwestycję zlokalizowany jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, z późn. zm.). Najbliżej położonymi obszarami Natura 2000 są; obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Cybiny PLH300038, oddalony o około 3,7 km od inwestycji oraz obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Fortyfikacje w P. PLH30005, oddalony o około 8,3 km od inwestycji. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest na nieużytkowanym gruncie ornym, a jego realizacja nie będzie związana z koniecznością wycinki drzew lub krzewów. W związku z powyższym nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym na różnorodność biologiczną, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedliska. Realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszarów Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami. Ponadto przedsięwzięcie nie spowoduje utraty i fragmentacji siedlisk oraz nie w płynie na funkcje ekosystemu. Organ podkreślił, że inwestycja ma zasięg lokalny (bez ryzyka transgranicznych oddziaływań) oraz małoznaczący. Uciążliwości spowodowane realizacją inwestycji ustąpią wraz z zakończeniem prac. Ponadto z uwagi na zakres planowanej inwestycji nie wystąpi możliwość kumulowania się oddziaływań, a ryzyko emisji, występowania innych uciążliwości czy wystąpienia poważnej awarii przemysłowej będzie zerowe. W trakcie prowadzonego postępowania zawiadomiono strony postępowania o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją w Urzędzie Miejskim w K. w dniu 21 sierpnia 2015 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało zamieszczenie w publicznym dostępnym wykazie danych (numer karty [...]). Strony postępowania zostały skutecznie powiadomione. W dniu 16 września 2015 r. strony postępowania mogły zapoznać się z opinia RDOŚ z dnia 10.09.2015r. Strony nie wniosły uwag do opinii RDOŚ. Postanowienie z dnia 7.10.2015 r. przesłano do stron postępowania oraz umieszczono informację w publicznym dostępnym wykazie danych. W dniu 16 października 2015r. zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją przed wydaniem decyzji. Strona postępowania w dniu 9 listopada 2015r. złożyła pismo w którym stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie nawiązuje do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb R. (uchwała Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013r.). W celu wyjaśnienia zagadnienia wnioskodawca uzupełnił dokumentację w dniu 25 stycznia 2016 r. o analizę rozprzestrzeniania hałasu, zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w projektowanych domach w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej hali produkcyjno-magazynowej. W dniu 11.02.2016r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z nowymi dowodami w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Strona ponownie w dniu 23.02.2016r. złożyła pismo w którym podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 18.03.2016r strona przesłała uzupełnienie stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 23.02.2016r. w którym wniosła o stworzenie pasa zieleni, wybudowanie ekranu akustycznego oraz ustanowienie pasa ograniczającego ruch dla samochodów ciężarowych. W dniu 29.03.2016r poinformowano wnioskodawcę o piśmie strony zawierającym uzupełnienie do wcześniejszych uwag. Organ po zapoznaniu się z argumentacją strony oraz na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę uznał argumenty strony za bezzasadne. Analizy przedłożone przez wnioskodawcę potwierdzają, że inwestycja nie naruszy akustycznych standardów jakości środowiska na najbliższych terenach wymagających ochrony akustycznej, oraz że spełniać będzie wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń. Organ nie znalazł podstaw podważenia poprawności wykonanych obliczeń i przekazanych przez wnioskodawcę wyjaśnień. Nie ma zatem uzasadnienia i podstaw prawnych do nakładania na wnioskodawcę wymagań proponowanych przez stronę. Co więcej zgodnie z obowiązującym mpzp R. w §12 pkt 7) na terenach 1MN obowiązuje lokalizacja zieleni izolacyjnej. Zagadnienia dotyczące obsługi komunikacyjnej nie są przedmiotem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Niemniej jednak wnioskodawca dokonał niezbędnych zmian w celu doprowadzenia inwestycji do zgodności z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Argument strony dotyczący deklaracji Gminy K. kontynuacji na swoim terenie funkcji określonych w obowiązującym mpzp R. organ uznał za bezzasadny. Pismem z dnia 12.04.2012r. Gmina K. negatywnie zaopiniowała projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb R., zwracając uwagę na fakt iż Gmina K. prowadzi prace nad zmianą obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w granicy z gminą S.. Projektowane tereny 1 MN położone są w bezpośrednim sąsiedztwie terenów w gminie K., których planowanym kierunkiem zagospodarowania jest działalność gospodarcza- tereny średniego biznesu z prawem zabudowy mieszkaniowej (G2). Bezpośrednie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy związanej z aktywizacją gospodarczą stoi w sprzeczności z zasadami ładu przestrzennego i może w przyszłości prowadzić do konfliktów funkcjonalnych i przestrzennych na granicy między gminami. W związku z powyższym Gmina K. zwróciła się z prośbą o weryfikację przeznaczenia terenu 1MN. Następnie postanowieniem z dnia 30 lipca 2012r. Gmina K. zaopiniowała projekt mpzp R. pozytywnie z uwagami dotyczącymi wyłącznie odprowadzania ścieków, ponieważ w § 12 pkt 7 projektu planu przedłożonego do uzgodnień został wprowadzony zapis: "na terenie oznaczonym symbolem 1MN oraz 27MN obowiązuje lokalizacja zieleni izolacyjnej, w miejscu wskazanym na rysunku planu". Ponadto gmina K. zwróciła uwagę na fakt, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu przedmiotowej inwestycji w projekcie mpzp R. przedłożonym do uzgodnień zlokalizowane były tereny zabudowy usługowo-produkcyjnej (1UP), tereny zabudowy usługowej (1U) oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN) z obowiązującą lokalizacją zieleni izolacyjnej. W uchwalonym mpzp Rabowice w granicy z planowaną inwestycją został wyznaczony również teren zabudowy mieszkaniowej (38MN) dla którego nie obowiązuje lokalizacja zieleni izolacyjnej, jednak Gmina K. nie otrzymała projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w takiej formie, stąd nie wniosła uwagi. Jednocześnie podkreślono, że Gmina K. nie deklarowała kontynuacji funkcji terenów przyjętych w mpzp Rabowice w tym zwłaszcza zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ wskazał, że w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z obowiązującym prawem nie jest wymagana zgodność inwestycji z kierunkiem zagospodarowania przestrzennego określonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla Gminy K.. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. J.. Zaskarżanej decyzji zarzucono naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 ppkt d) i ust. 2 ooś w zw. z art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. poprzez niezasadne stwierdzenie, iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadnia przeprowadzenie tejże oceny; naruszenie art. 81 ust. 1 ooś poprzez brak rozważenia zasadności realizacji przedsięwzięcia w wariancie postulowanym przez Odwołującą, innym niż proponowanym przez Wnioskodawcę, w szczególności poprzez zmianę lokalizacji przedsięwzięcia, stworzenie pasa zieleni oraz wybudowania ekranu akustycznego; naruszenie art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji nie nawiązującej do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb R. (przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013 r. (zwany dalej jako mpzp), który wskazuje, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której zlokalizowana zostanie planowana przez inwestora uciążliwa działalność produkcyjna, znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), co narusza tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa"; naruszenie art. 107 § 3 Kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do faktów i dowodów podniesionych przez Spółkę w piśmie z dnia 18 marca 2016 r., zawierających obliczenia biura architektonicznego co do poziomu hałasu generowanego przez przedsięwzięcie; naruszenie art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 Kpa poprzez wydanie decyzji w wyniku nadużycia uznania administracyjnego przez Burmistrza Gminy K., prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej oraz wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem słusznego interesu obywateli. Decyzją z dnia 30 września 2016 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ooś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 2 w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji winno zawierać - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na wstępie Kolegium zbadało, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki odmowy wydania przedmiotowej decyzji. Decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w ustawie. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ooś), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 ooś), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ooś, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p. (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy - Prawo wodne (art. 81 ust: 3 ustawy). Jeśli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Kolegium, po analizie akt postępowania brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, iż zachodzi jakakolwiek z pozostałych przytoczonych powyżej przesłanek uzasadniających odmowę wydania decyzji. Kolegium dokonało analizy przesłanek określonych w art. 63 ust. 1 ooś i uznało, iż zasadne było orzeczenie przez Organ I instancji o braku koniczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Większość uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności ograniczy się do terenu zajmowanej nieruchomości. Brak jest powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Wykorzystywanie zasobów naturalnych tj. wody, nie wpłynie negatywnie na środowisko. Ze względu na specyfikę przedsięwzięcia emisje nie będą miały znacznego wpływu na środowisko, nie stwierdza się występowania innych uciążliwości. Z uwagi na używane zaawansowane technologie brak jest ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Usytuowanie przedsięwzięcia jest korzystne, z uwagi na znaczne oddalenie terenu przeznaczonego pod inwestycję od obszarów chronionych. Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 są: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Cybiny oddalony o ok. 3,7 km od miejsca planowanego przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie realizowane jest na gruncie ornym, a jego realizacja nie będzie wiązała się z wycinka drzew i krzewów. Nie występują w pobliżu również obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej. Również gęstość zaludnienia nie przemawia za obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium zbadało również podnoszone w niniejszej sprawie przez strony postępowania kwestie poziomu hałasu emitowanego z planowanej inwestycji. Źródłem hałasu będą procesy produkcyjne wewnątrz hali, wentylatorownia oraz wyloty powietrza suszarki, ruch pojazdów mechanicznych W ocenie SKO nie ma podstaw do zakwestionowania przeprowadzonych przez Inwestora w tym zakresie obliczeń, które wskazują, iż nie dojdzie w wyniku realizacji inwestycji do przekroczenia poziomów hałasu poza terenem przedmiotowego przedsięwzięcia. Również Organ I instancji, Regionalny dyrektor Ochrony Środowiska w P. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie kwestionowali przedstawionych przez Inwestora obliczeń. W toku postępowania uwzględniając zarzuty Stron Organ I instancji zobowiązał Inwestora do przedstawienia pogłębionej analizy hałasu, która również nie wykazała przekroczeń. Organ II instancji uznał ten zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za spójny logiczny i obiektywny, bowiem niekwestionowany przez wyspecjalizowane Organy. Zarzut, iż Organ I instancji nie wziął pod uwagę treści pisma Strony z dnia 18 marca 2016 r. zawierającego obliczenia w zakresie hałasu i przez to nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego należy uznać za nieuzasadniony. Analiza przedmiotowego pisma strony doprowadziła bowiem do wniosku, iż pismo to poza subiektywnym stanowiskiem strony nie zawiera żadnych dowodów, ani informacji, które skutecznie podważałyby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Kolegium nie znajduje uzasadnienia dla szczególnej ochrony planów strony w niniejszym postępowaniu, a inwestora w zakresie zabudowy jednorodzinnej sąsiadującej z planowanym i analizowanym w niniejszym postępowaniu przedsięwzięciem, kosztem przedmiotowej inwestycji. W ocenie Kolegium strona w niniejszym postępowaniu domaga się daleko idącej ochrony swoich planów inwestycyjnych poprzez stworzenie pasa zieleni izolacyjnej, wybudowanie ekranu akustycznego, ustanowienie pasa ograniczonego ruchu samochodów. Organ II instancji wskazał, iż analiza rozprzestrzeniania się hałasu z planowanej inwestycji nie wskazuje na przekroczenia określonych przepisami dopuszczalnych norm poziomu hałasu, a ponadto zabudowa jednorodzinna w sąsiedztwie analizowanej inwestycji jeszcze nie powstała i nie ma pewności że kiedykolwiek powstanie. W aktualnym stanie faktycznym najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się ok. 200 m od terenu przeznaczonego pod planowana inwestycję. Zdaniem SKO trudno w oparciu o plany inwestycyjne jednego inwestora wymuszać na innym inwestorze realizację przedsięwzięcia w innym niż planowany przez niego wariancie. Z pewnością nie byłaby to realizacja ochrony interesu społecznego. Brak jest trans granicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze. Oddziaływanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, będzie nieznaczne, a oddziaływanie w pełni odwracalne- ustanie wraz z zaprzestaniem prowadzonej działalności. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki odnowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania Strony miały zapewniona możliwość czynnego udziału, z czego aktywnie korzystały. Organ I instancji brał pod uwagę stanowisko stron, czego wyrazem jest zobowiązanie Wnioskodawcy do pogłębienia analizy w zakresie analizy hałasu, analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń w domach w bezpośrednim sąsiedztwie oraz analizę innego rozwiązania zjazdu z drogi wewnętrznej na drogę powiatową. Uwagi Stron zostały przez Inwestora częściowo uwzględnione, a w pozostałym zakresie wyjaśnione w sposób spójny z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w złożonych odwołaniach znajdujących się w aktach sprawy wskazano, że przy wydawaniu takiej decyzji samo niezadowolenie właścicieli nieruchomości sąsiednich nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie. Kolegium nie dopatrzyło się również naruszenia przepisów przy wydawaniu decyzji I instancji. Kolegium podniosło, że wbrew twierdzeniom zawartemu w odwołaniu przepisy nie przewidują żadnych dopuszczalnych odległości planowanego przedsięwzięcia od istniejącej zabudowy. Odległość najbliższej zabudowy jest ściśle skorelowana z zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. W analizowanej sprawie jak wynika z karty informacyjnej mierzalne oddziaływania inwestycji zamkną się na terenie należącym do Inwestora, również w zakresie emisji hałasu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących nasłonecznienia naturalnego i oświetlenia w domach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie hali, Kolegium podzieliło pogląd wyrażony przez pełnomocnika Inwestora, iż organy w niniejszej sprawie nie mogą wkraczać w kompetencje organów administracyjno-budowalnych, które mają swoje kompetencje i w ich zakresie podejmą stosowne rozstrzygnięcia na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Skargę na decyzję SKO w P. wywiodła P. J., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 ppkt d) i ust. 2 ooś w zw. z art. 7, 8 oraz 77 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadnia przeprowadzenie tejże oceny; naruszenie art. 1 ust. 2 i 3 u.p.z.p poprzez wydanie decyzji nie nawiązującej do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb R. (przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013 r., który wskazuje, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której zlokalizowana zostanie planowana przez inwestora uciążliwa działalność produkcyjna, znajdują się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN), co narusza tzw. "zasadę dobrego sąsiedztwa"; naruszenie art. 81 ust. 1 ooś poprzez brak nakazania wnioskodawcy realizacji przedsięwzięcia w wariancie postulowanym przez Skarżącą, w szczególności poprzez zmianę lokalizacji przedsięwzięcia, stworzenie pasa zieleni oraz wybudowania ekranu akustycznego; naruszenie art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 § 3 Kpa poprzez zaniechanie dążenia do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny z pominięciem dowodów przedstawionych przez skarżącą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016., 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszym postępowaniu decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.). Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na lokalizację lub realizację inwestycji (to następuje na kolejnych etapach: w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę). Przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz.Urz.UE.L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Dlatego postępowanie w sprawie uwarunkowań środowiskowych przedsięwzięcia przeprowadza się przed wydaniem decyzji zezwalającej na inwestycję (art. 2 ust. 1 dyrektywy i art. 72 ust. 1 ustawy). Postępowanie to dotyczy - co należy podkreślić - planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (vide: wyrok z 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, oraz wyrok z 30 czerwca 2010 r.). Przedmiotowe przedsięwzięcie, jakim jest budowa hali produkcyjno-magazynowej z częścią socjalno-biurową oraz towarzyszącą infrastrukturą, służy do prowadzenia działalności polegającej na uruchomieniu instalacji do produkcji szkła hartowanego. Tafle szkła będą podlegały dalszej obróbce, takiej jak szlifowanie, wiercenie, mycie, nakładanie emalii szklarskich, hartowanie, zespalanie czy laminowanie. Tego rodzaju inwestycje zaliczane są do instalacji jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na tle zgromadzonego w sprawie materiału nie budzi przy tym wątpliwości prawidłowość zakwalifikowania tego przedsięwzięcia przez organy administracji jako przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 26 oraz pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. W konsekwencji przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest w przypadku przedmiotowej inwestycji obligatoryjne, lecz zostało uzależnione od stwierdzenia tego obowiązku przez organ przy uwzględnieniu warunków określonych w art. 63 ust. 1 o.o.ś. Organ dokonując oceny, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi więc uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt 3). Organ powyższej oceny dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia przedstawionej przez inwestora i sporządzonej przez specjalistów w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko ochrony przyrody oraz opinii wyspecjalizowanych jednostek: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Organy te postanowieniami z dnia 03.09.2015 r. i 08.09.2015 r. stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Ustawodawca w art. 71 ust. 2 ustawy wskazał, iż uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla tego rodzaju przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie, o którym mowa, wydane musi być również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Organ prowadzący postępowanie obowiązany jest ustalić, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 ustawy. Jeżeli w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ winien zamieścić w sentencji decyzji rozstrzygnięcia wymienione w art. 82 ustawy. Natomiast, w przypadku gdy nie przeprowadza się oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stosownie do treści art. 84 ust. 1 ustawy, w decyzji środowiskowej właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią wówczas załączniki do takiej decyzji (art. 84 ust. 2 ustawy). Jakkolwiek ustawodawca w art. 84 ust. 1 ustawy mówi jedynie o konieczności stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko to przyjąć należy, że decyzja tego rodzaju winna określać również rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, precyzując jednoznacznie przedsięwzięcie, do którego się odnosi, w szczególności w związku z możliwością ubiegania się przez inwestora w przyszłości o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy (vide: K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Lex 2013, uwagi do art. 84 ustawy). Analiza zaskarżonej decyzji w powyższym kontekście, oprócz stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wskazuje jasno na spełnienie warunku precyzyjnego wskazania miejsca realizacji konkretnie wskazanej inwestycji. Każda decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga ponadto uzasadnienia (art. 85 ust. 1 ustawy). W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie takiej decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy). Za takim stanowiskiem przemawia sama treść art. 84 ust. 1 ustawy, który nie przewiduje możliwości określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, o których mowa w art. 82 ustawy (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie II SA/Gd 698/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2014r. w sprawie II SA/Wr 206/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 września 2015r. w sprawie II SA/Łd 173/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja organu I i II instancji spełnia wymagania w tym zakresie. Przy ocenie oddziaływania zamierzonej inwestycji w ramach postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ opierać powinien się o dane i założenia przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Dane te w istocie konkretyzują przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji i wyznaczają przedmiot postępowania zainicjowanego tym wnioskiem. Organ prowadząc postępowanie nie może więc z góry zakładać, że inwestor zamierza zrealizować przedsięwzięcie o innych parametrach niż opisane w karcie informacyjnej i z tego względu doszukiwać się potencjalnego oddziaływania tego przedsięwzięcia w zakresie wykraczającym poza oddziaływania wskazane w karcie informacyjnej. Takiego podejścia nie mogą również uzasadniać np. obawy właścicieli działek sąsiednich. Czym innym jest bowiem określenie warunków środowiskowych dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, a czym innym jest przestrzeganie przez inwestora ustaleń decyzji. Jeżeli wynikające z tej decyzji ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor przestrzega decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwestie te dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia, ponieważ zaskarżona decyzja formułuje warunki, które w przyszłości winien spełniać inwestor, o ile podejmie się realizacji opisanego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. W znajdującej się w aktach sprawy karcie informacyjnej bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Organy analizując materiał dowody uwzględniły rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej analizy, prowadzące do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. Nadto, złożona dla potrzeb postępowania karta informacyjna o przedsięwzięciu (wraz z jej uzupełnieniem), która została poddana wnikliwej analizie organu, zawiera analizę oddziaływania inwestycji pod katem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji hałasu, zapewnienia naturalnego oświetlenia), wymaganych przepisami dla takiego dokumentu, a także odnosi się do aspektu obniżenia atrakcyjności zabudowy mieszkaniowej czy pasa strefy buforowej zieleni. W wyniku tej analizy ustalono m.in., że ze względu na rodzaj i skalę przedsięwzięcia nie przewiduje się kumulowania oddziaływań z planowanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, inwestycja nie wiąże się z wykorzystaniem zasobów naturalnych, nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu czyli istotnego wpływu na jakość powietrza, przedsięwzięcie nie wpłynie też na jakość klimatu w skali globalnej. Przyjęte rozwiązania techniczne i technologiczne ograniczające wpływ emisji substancji do powietrza oraz zmiany klimatu. W uzasadnieniu decyzji wymieniono czynności jakie zostaną podjęte w celu zabezpieczenia wód powierzchniowych i podziemnych przed zanieczyszczeniem w trakcie budowy, a także sposób odprowadzania wód, postepowania z odpadami i gospodarką wodno-ściekową. Usytuowanie przedsięwzięcia jest korzystne, z uwagi na znaczne oddalenie terenu przeznaczonego pod inwestycję od obszarów chronionych. Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Dolina Cybiny oddalony o ok. 3,7 km od miejsca planowanego przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie realizowane jest na gruncie ornym, a jego realizacja nie będzie wiązała się z wycinką drzew i krzewów. Nie zasługuje na aprobatę żądanie Skarżącej utworzenia ekranu akustycznego i stworzenia pasa zieleni jako strefy buforowej pomiędzy terenem inwestycji, a działkami sąsiednimi. Najbliższe tereny chronione są aktualnie wykorzystywane jako grunty orne. Najbliższe zabudowania (budynki mieszkalne) znajdują się w odległości 40 m od granicy działki Hali. Planowana hala zostanie natomiast zrealizowana w odległości 200 m od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Jak wynika z analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz przeprowadzonych w tym zakresie pomiarów poziomu hałasu, nie zostaną przekroczone wartości dopuszczalne dla najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. W obliczeniach uwzględniono emisję od źródeł stacjonarnych (hala produkcyjna, wentylatorownia) oraz źródeł ruchomych (ruch samochodów osobowych, ciężarowych i wózków widłowych). Dodatkowym źródłem emisji hałasu będzie zasyp stłuczki do kontenera z pojemnika transportowego; przejazd wózka widłowego transportującego stłuczkę oraz czerpnia wentylatorowi, która została wskazana jako źródło mające znaczny wpływ na poziom hałasu. W celu zmniejszenia poziomu hałasu emitowanego z czerpni, planuje się wykonanie ekranu akustycznego czerpni: równoległego do ścian hali, zamkniętego z góry i od strony południowej, a od strony wewnętrznej czerpni planuje się ekran pochłaniający. W toku postępowania uwzględniając zarzuty Stron Organ I instancji zobowiązał Inwestora do przedstawienia pogłębionej analizy hałasu, która również nie wykazała przekroczeń. Również Organ I instancji, Regionalny dyrektor Ochrony Środowiska w P. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. nie kwestionowali przedstawionych przez Inwestora obliczeń. Działki na których planowana jest inwestycja, ani też działki w bezpośrednim sąsiedztwie w gminie K. nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Faktyczne zagospodarowanie terenu wokół planowanej inwestycji to:- w kierunku wschodnim - tereny zabudowy zagrodowej, w kierunku zachodnim, południowym to tereny gminy S., objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w kierunku północnym to tereny gminy S., nieobjęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, faktycznie zagospodarowywane jako tereny aktywizacji gospodarczej i tereny przemysłowe. W związku z powyższym nie może odnieść żądanego skutku zarzut, że decyzja nie nawiązuje do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego obręb R. (przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia 25 kwietnia 2013 r. Nie zasługuje też na uwzględnienie argument skargi, jakoby organ przy wydawaniu decyzji pominął całkowicie zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. z dnia 03.07.2001 r., albowiem nie stanowi on aktu prawa miejscowego Należy wyraźnie podkreślić, że art,. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) obliguje organ wydający decyzję do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, nie zaś z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co wynika z charakteru studium, które nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), nie może stanowić podstawy wydawania decyzji administracyjnej i ma znaczenie tylko przy sporządzaniu planu miejscowego (por wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. II OSK 2176/15.,LEX nr 2083437). Za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 8, 77, 80 oraz 107 § 3 Kpa. W ocenie Sądu, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Nie doszło też do naruszenia art. 6, 7, 8, 11 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd nie stwierdził też naruszenia zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 k.p.a. Rozstrzygnięcia organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z nich postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Reasumując, w tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.