IV SA/Po 110/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy o refundację ze środków Funduszu Pracy oddala skargę w całości Dnia [...] grudnia 2009 r. pomiędzy J. W., a Starostą P. zawarta została umowa Nr [...] o refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia 4 stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych. Zabezpieczeniem zwrotu środków i prawidłowej realizacji umowy był akt notarialny o poddaniu się egzekucji zgodnie z art. 777 § 1 pkt 5 k.p.c. na kwotę [...]zł oraz poręczenie cywilne J. K.. W związku z niewywiązywaniem się z warunków umowy zawartych w § 2 pkt 7, 9, 14 i 15 umowy pismem z dnia [...] maja 2010 r. J. W. (dalej również jako: "skarżący") wezwano do zwrotu otrzymanej refundacji wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia uzyskania środków w terminie 30 dni od dnia otrzymania pisma. Stan zadłużenia na dzień [...] maja 2010 r. wynosił [...] zł, przy czym należność główna [...] zł, a odsetki ustawowe [...] zł. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący wraz z poręczycielem złożył wniosek o umorzenie zwrotu refundacji wraz z odsetkami ustawowymi. Wniosek umotywowany był nieprowadzeniem już działalności gospodarczej (wykreślenie z ewidencji w dniu [...] czerwca 2012 r.), z uwagi na niepowodzenie w uruchomieniu restauracji z powodu braku środków na dokończenie przedsięwzięcia. We wniosku skarżący podkreślił, że na powyższy cel przeznaczył z własnych środków [...] zł. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2014 r. Starosta P. (dalej też jako "organ zatrudnienia") orzekł o odmowie umorzenia pozostałej do zwrotu należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi, od której w skarżący wniósł odwołanie do Wojewody. Decyzją Wojewody znak [...] z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r., sygn. IV SA/Po 174/15 uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta P. stwierdził, że wobec skarżącego i poręczyciela nadal nie zachodzą przesłanki dotyczące umorzenia zwrotu refundacji zawarte w art. 76 ust. 7 pkt 1) i 4) u.p.z.; (pkt 2) i 3) zawarty w art. 76 ust. 7 u.p.z. nie ma zastosowania w przypadku refundacji) i podjął w dniu [...].07.2016 r. decyzję o odmowie umorzenia. Powyższą decyzję Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy. W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 08 marca 2017., sygn. IV SA/Po 949/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2016r. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta P. decyzją z [...] lipca 2017 r. znak [...] orzekł o odmowie umorzenia należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2017 r. Skarżący dostarczył kartę informacyjną o dochodach oraz oświadczenie majątkowe. W załączonym do dokumentów piśmie poinformował, że Jego sytuacja materialna oraz poręczyciela nie uległa poprawie, stąd też brak jest nowych dokumentów mających wpływ na obecną sytuację finansowo-majątkową wbrew obiegowej opinii, iż w Polsce jest więcej miejsc pracy. Skarżący wskazał, że wraz z poręczycielem wielokrotnie, bezskutecznie składali oświadczenia majątkowe. Ponadto oświadczył, że w chwili obecnej nie posiada żadnego samochodu i innych precjozów, które mógłby spieniężyć (w tym O. C., który pozostał na terenie [...] w maju 2010 r.). Ponadto zwrócił się z prośbą o wnikliwą i obiektywną ocenę zaistniałej sytuacji. Po przeanalizowaniu zgromadzonych w sprawie dokumentów, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 08 marca 2017 r., organ zatrudnienia, nie uwzględniając sytuacji finansowo- majątkowej poręczyciela umowy - J. K., stwierdził, że wobec skarżącego nadal nie zachodzą przesłanki dotyczące umorzenia refundacji zawarte w art. 76 ust. 7 pkt 1) i 4) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie ma zastosowania w przypadku refundacji i podjął decyzję o odmowie umorzenia. Z dostarczonej karty informacyjnej o dochodach wynika, że J. W. zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, [...]-letnim synem i teściem. Utrzymują się Oni z wynagrodzeń za pracę oraz emerytury teścia w łącznej wysokości [...] zł. Stałe miesięczne obciążenia finansowe wynoszą [...] zł (z tego: czynsz - [...] zł, energia - [...] zł, gaz - [...] zł (okres letni), RTV i internet - [...] zł, żywność - [...] zł, środki czystości - [...] zł, leki - [...] zł, pożyczki, kredyty - [...] zł). Dochód w przeliczeniu na 1 osobę po odliczeniu stałych miesięcznych obciążeń finansowych wynosi [...] zł. Z przedłożonego oświadczenia majątkowego wynika, że Skarżący posiada budynek mieszkalny z 1984 r. o wartości [...] zł., który jest obciążony hipoteką w [...]. Natomiast nie posiada on żadnych zasobów pieniężnych oraz papierów wartościowych. Z informacji uzyskanej w dniu [...] kwietnia 2017 r. z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. wynika, że Skarżący nie jest zgłoszony do ubezpieczenia, nie pobiera zasiłków oraz nie pobiera renty i emerytury. Natomiast z informacji uzyskanej w dniu [...] kwietnia 2017 r. z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w P. nadal na Skarżącego jest zarejestrowany samochód ciężarowy marki O. C. (rok produkcji [...]). W ocenie organu sytuacja finansowa skarżącego jest trudna, lecz nie jest najgorsza. Skarżący ma możliwość pracować przy pracach dorywczych, dzięki którym posiada środki na pokrycie bieżących wydatków oraz jest w stanie regulować pozostałe zobowiązania, w tym spłacać kredyt za budynek mieszkalny w kwocie [...]zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. W., a Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia z dnia [...] lipca 2017 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. W., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1058/17 chylił decyzje organów obu instancji i sprawę przekazał organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia i przeanalizowania materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i rozważyć, czy zaistniały przesłanki z art.76 ust.7 pkt 4 ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] października 2018 r. orzekł o odmowie umorzenia należności, od tej decyzji odwołał się J. W., a Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpoznania wskazując, że należy rozważyć rzeczywistą wartość nieruchomości skarżącego i przeanalizować treść księgi wieczystej. W toku ponownie prowadzonego postępowania skarżący na wezwanie organu przedłożył kartę informacyjną o dochodach, oświadczenie majątkowe, kopie potwierdzeń przelewów opłaconych faktur. Z informacji z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego wynika, że posiada samochód ciężarowy marki O. C. rok prod. [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazał, że nie odnotowano wpływu informacji o przychodach skarżącego za 2018 r. ZUS O/P. poinformował, że nie został zgłoszony do ubezpieczenia. Nadto organ zasięgnął opinii P. R. R. P., która negatywnie zaopiniowała wniosek skarżącego o umorzenie należności. W związku z czym decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Starosta P. orzekł o odmowie umorzenia należności. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem opinii organu II instancji, nie było możliwe stwierdzenie, iż w przypadku strony zachodzi któraś z przesłanek zawartych w art. 76 ust 7 pkt 1 i 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 04 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 735/19, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Zdaniem Sądu organy po raz kolejny nie wyjaśniły sytuacji materialnej skarżącego. Organ I instancji wskazał, ze powodem odmowy umorzenia należności jest posiadanie majątku przez skarżącego, z którego można dochodzić należności. Tylko, że nie wskazał, jaki to konkretnie majątek. Wskazano jedynie, ze skarżący posiada dom o wartości [...] tys. zł z [...] r. że na skarżącego zarejestrowany jest samochód opel C. z [...] r. oraz że wysokość dochodu na członka rodziny wynosi [...] zł, bowiem w trzyosobowej rodzinie zarabia tylko żona skarżącego. Organ jednak nie zauważył, że dom jest obciążony hipoteką, a niemal 20 letnie auto, którego rzekomo jest właścicielem skarżący pozostaje od 2010 r. na terenie [...], co oznacza, że skarżący nie jest w stanie go spieniężyć celem zaspokojenia zadłużenia. Sąd podkreślił dodatkowo, że skarżący już dawno spłacił należność główną, nigdy nie uchylał się od uregulowania długu, jednak ze względu na sytuację majątkową i osobistą nie ma możliwości spłacenia odsetek od należności głównej. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta P. poinformował skarżącego o konieczności uaktualnienia wniosku o umorzenie, poprzez odniesienie się do jednej z przesłanek zawartych w art. 76 ust. 7 pkt 1 lub pkt 4 ustawy, a także o wskazanie rzeczywistej wartości nieruchomości, tj. budynku mieszkalnego i przedstawienie aktualnej sytuacji finansowo - majątkowej. Skarżący pismem z dnia [...] marca 2020 r. udzielił wyjaśnień dotyczących nieruchomości, a także dostarczył oświadczenie majątkowe oraz kartę informacyjną u dochodach. Ponadto wyjaśnił, że mieszkanie o powierzchni ok. [...] m2 stanowi dół domu, który nabył i w którym obecnie mieszka. J. W. oświadczył, iż metraż nieruchomość przy ulicy [...] w P. wynosi ok. [...] m2, a wartość nieruchomości zwiększyła się do ok. [...] zł. Kolejnym pismem Starosta zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie wniosku poprzez odniesienie się do jednej z przesłanek zawartych w art. 76 ust. 7 pkt 1 lub pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz poprzez podanie roku budowy budynku mieszkalnego. W odpowiedzi skarżący wskazał, że wniosek o umorzenie został uzupełniony korespondencją z dnia [...] marca 2020 r. stwierdzając, iż "wydawało mi się, że odniosłem się do wszystkich aspektów sprawy, albowiem w poprzednim piśmie dostarczyłem wnioski o moich dochodach i stanie majątkowym, a zezwolenie na budowę otrzymaliśmy w [...] r. i był to jedyny brak jaki uczyniłem". Kolejny pismem z dnia [...] maja 2020 r. skarżący został poinformowany, iż zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartymi w wyroku z dnia 04 grudnia 2019 r. wniosek powinien zostać zaktualizowany poprzez uargumentowanie bieżącej sytuacji finansowo-majątkowej popartej dokumentacją dowodową. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. J. W. oświadczył, iż dostarczył P. U. P. w P. zaświadczenie o aktualnych dochodach i stanie majątkowym "i nie będzie się silił na jakiekolwiek oceny albowiem wszystko zostało zawarte w wyroku Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...].12.2020 r.". W dniu [...] września 2020 r., odbyło się posiedzenie P. R. R. P. w P., na którym jednogłośnie negatywnie zaopiniowano wniosek J. W. o umorzenie należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...] o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanego bezrobotnego, a decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r., nr: [...] orzeczono o odmowie umorzenia należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. W.. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] września 2020 r. wskazując że w przedłożonej sprawie J. W. nie wykazał przesłanek do umorzenia zadłużenia. Z przedłożonej karty informacyjnej o dochodach wynika, iż prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz dwoma pełnoletnimi synami. Utrzymując się z wynagrodzenia za pracę żony i prac dorywczych skarżącego. Łączna wysokość dochodów (netto) wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi [...] zł. Stałe miesięczne obciążenia finansowe wynoszą [...] zł. Mając na uwadze sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy z 2009 r. dotyczący nieruchomości skarżącego, zabudowanej budynkiem dwurodzinnym w zabudowie bliźniaczej i garażem, usytuowanymi na działce nr: [...], wartość przedmiotowej nieruchomości wynosiła [...] zł. Ponadto Zainteresowany oświadczeniem majątkowym z dnia [...] marca 2020 r. wskazał, iż wartość budynku mieszkalnego z [...] r. wynosi ok. [...] zł. Zgodnie z zapisem w dziale IV księgi wieczystej nr: [...]. nieruchomość skarżącego, której jest współwłaścicielem, pozostaje obciążona hipotekami: wartości [...] zł oraz [...]. Pomimo hipotek jest możliwe stwierdzenie, że skarżący posiada majątek (nieruchomość), z którego można dochodzić należności oraz zachodzi uzasadnione domniemanie, że w postępowaniu egzekucyjnym Starosta P. uzyska kwotę refundacji podlegającą zwrotowi. Wojewoda wskazał, że różnica wartości nieruchomości i wysokości hipotek wynosi [...] PLN, a kwota powyższa jest wystarczająca wysokości na spłatę zadłużenia, wynoszącego na dzień [...] sierpnia 2020 r. [...] zł z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...]. Organ II instancji zauważył, iż pomimo wysokości dochodów (netto) wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, wynoszących [...] zł oraz stałych miesięcznych obciążeń finansowych wynoszących [...] zł, wartość nieruchomości pozwala przyjąć, iż przesłanki wynikające z art. 76 ust. 7 pkt 4 przedmiotowej ustawy nie zostały spełnione. Wojewoda podkreślił również, że Starosta P. na podstawie umowy nr [...] przekazał skarżącemu środki w ramach refundacji. Celowość umorzenia należności, w związku z rozwiązaniem umowy z winy J. W., musi być oceniana nie tylko przez pryzmat indywidualnego interesu, ale także interesu społecznego, wyrażającego się w potrzebach innych osób (bezrobotnych zarejestrowanych w danym urzędzie pracy i osób starających się o refundację na zasadach tożsamych z tymi, na podstawie których Zainteresowany otrzymał refundację) i możliwościach finansowych tego urzędu. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. W. podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7, 77, 80 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), oraz art. 76 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako: "ustawa"). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej również jako: P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była kolejna już decyzji dotyczącej odmowy umorzenia pozostałej do zwrotu należności z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanego bezrobotnego. Tak samo jak w poprzednich sprawa zawisłych przed Sądem istniejący spór odnosił się do oceny zachowania przez organ dwóch zasadniczych elementów: realizacji zadań wskazanych w poprzednich wyrokach sądów administracyjnych wydanych w tej sprawie na tle obowiązku z art. 153 P.p.s.a. oraz zachowania granic uznania administracyjnego w ramach art. 76 ust 7 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Innymi słowy rozważenia wymagało, czy skarżący nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności (art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy), czy też zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 76 ust. 4 ustawy). Jak widać w obu powyższych przypadkach kluczowe znaczenie miało ustalenie sytuacji majątkowej skarżącego. W przedmiotowej sprawie ustalono – i nie jest to kwestionowane przez skarżącego, że prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną oraz dwoma pełnoletnimi synami. Utrzymując się z wynagrodzenia za pracę żony i prac dorywczych skarżącego, a łączna wysokość dochodów (netto) wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi [...] zł. Stałe miesięczne obciążenia finansowe wynoszą [...] zł. Jak wynika z operatu szacunkowego z 2009 r. dotyczącego nieruchomości skarżącego, zabudowanej budynkiem dwurodzinnym w zabudowie bliźniaczej i garażem, usytuowanymi na działce nr: [...], wartość przedmiotowej nieruchomości wynosiła [...] zł. Wartość powyższa jest zbieżna z wartością podaną przez skarżącego w oświadczeniu majątkowym z dnia [...] marca 2020 r., w którym wskazał on, iż wartość budynku mieszkalnego z [...] r. wynosi ok. [...] zł. Przedmiotowa nieruchomość, której skarżący jest współwłaścicielem, pozostaje obciążona hipotekami: wartości [...] zł oraz [...]. Pomimo hipotek jest możliwe stwierdzenie, że skarżący posiada majątek (nieruchomość), z którego można dochodzić należności oraz zachodzi uzasadnione domniemanie, że w postępowaniu egzekucyjnym Starosta P. uzyska kwotę refundacji podlegającą zwrotowi. Wojewoda wskazał, że różnica wartości nieruchomości i wysokości hipotek wynosi [...] PLN, a kwota powyższa jest wystarczająca wysokości na spłatę zadłużenia, wynoszącego na dzień [...] sierpnia 2020 r. [...] zł z tytułu niewywiązania się z warunków umowy nr [...]. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż pomimo wysokości dochodów (netto) wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, wynoszących [...] zł oraz stałych miesięcznych obciążeń finansowych wynoszących [...] zł, wartość nieruchomości pozwala przyjąć, iż przesłanki wynikające z art. 76 ust. 7 pkt 4 przedmiotowej ustawy nie zostały spełnione. Sąd nie neguje, że sytuacja materialna skarżącego jest zła. Jednak stanowisko organu, iż w sytuacja w jakiej obecnie się znajduje skarżący w związku z obowiązkiem zwrotu pozostałej do spłaty należności nie może być przyczyną zobowiązującą organ do jej umorzenia należy uznać za prawidłowo podjęte w granicach uznania administracyjnego. Z jednej bowiem strony skarżący zawierając umowę o refundację musiał być świadomy skutków jej niedotrzymania. Z drugiej strony należy mieć na uwadze także interes wierzyciela, którym jest Skarb Państwa. Przy gospodarowaniu środkami publicznymi, umarzanie należności może być zastosowane w sytuacji całkowicie szczególnej. Zatem nie można organom zarzucić, że przekroczyły granice uznania administracyjnego. Przy tym nie naruszyły art. 7, art. 8 i art. 7 k.p.a., rzetelnie przeprowadziły postępowanie dowodowe, a skarżący nie wskazał żadnego dowodu, którego przeprowadzenia organy w tej sprawie mu odmówiły. Podnosząc w sprawie okoliczności dotyczące dłużnika, skarżący absolutnie pominął interesy wierzyciela, jakim jest Skarb Państwa, zobowiązany do odzyskania utraconych środków publicznych. Trafnie także organy wskazały, że uszczuplenie tych środków może utrudnić zadania państwa w realizacji celów związanych z pomocą osobom bezrobotnym i starającym się o refundację na zasadach tożsamych z tymi na podstawie których skarżący otrzymał refundację. Potrzeba ochrony finansowania celów przewidzianych w ustawie o promocji zatrudnienia została zasadnie wskazana, jako tego typu wartość, którą należy identyfikować z interesem społecznym. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organy nie uchybiły przepisom, art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., ponieważ zasadnie uznały, iż w tej sprawie zaskarżona decyzja została wydana w granicach uznania administracyjnego po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Organy administracji nie uchybiły żadnym przepisom procesowym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, nie naruszyły także przepisów prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez jego wadliwą wykładnię, ponieważ prawidłowo zbadały wystąpienie przesłanki unormowanej w tym przepisie, dochodząc do słusznego wniosku, iż w tej sprawie mając na uwadze operat szacunkowy, oświadczenie skarżącego odnośnie posiadanego majątku ( wartości nieruchomości ) przesłanki wynikające z art. 76 ust. 7 pkt 4 nie zostały spełnione. Na marginesie Sąd wskazuje, że zmiana okoliczności faktycznych ( sytuacji majątkowej ) może być podstawą do ponownego wystąpienia z wnioskiem o umorzenie należności, bowiem odmowa jej umorzenia nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej i zobowiązany do zwrotu należności może występować o jej umorzenie tak długo, jak długo należność ta istnieje. W tej sytuacji skargę, jako niezasadną , należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.