IV SA/Po 112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi L. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. IV SA/Po 112/25 Uzasadnienie [...] Centrum Usług Społecznych decyzją z 09.05.2024 r. nr [...] uchyliło realizację decyzji nr [...] 2023 z dnia 25.08.2023 r. od dnia 01.04.2024 r. L. W. (dalej jako skarżąca) otrzymała odpis w/w decyzji 13.05.2025 r. W dniu 07.08.2024 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie L. W. od w/w decyzji w którym m.in. wskazano, że skarżąca ze względu na chorobę, pobyt w szpitalu nie miała możliwości zaskarżyć decyzji wcześniej. Jednocześnie skarżąca załączyła zaświadczenie od lekarza o jej stanie zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 23.12.2024 r. nr [...] stwierdziło, iż odwołanie od decyzji wydanej z up. Burmistrza [...] z dnia 9 maja 2024 r. w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia 25 sierpnia 2023 r. znak: [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, a określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 7 sierpnia 2024 r. L. W. złożyła w organie I instancji osobiście odwołanie od w/w decyzji wskazując, że zaskarża decyzję w sprawie uchylenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz że względu na chorobę i pobyt w szpitalu nie miała możliwości złożenia odwołania wcześniej. Nie złożyła jednak w tym piśmie żądania przywrócenia terminu, jak i nie wskazała kiedy zakończył się jej pobyt w szpitalu i tym samym kiedy ustała ewentualna przyczyna do niezłożenia odwołania od w/w decyzji w terminie. Z uwagi na powyższe pismem z dnia 22 listopada 2024 r. Kolegium wezwało skarżącą do usunięcia braków złożonego w dniu 7 sierpnia 2024 r. pisma poprzez wskazanie czy stanowi ono również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 9 maja 2024 r. znak: [...] oraz mając na uwadze treść art. 58 § 2 k.p.a. do wskazania w jakim dokładnie okresie przebywała w Zakładzie Leczniczo - Opiekuńczym ponieważ z treści zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 czerwca 2024 r. wynika, iż pobyt w/w Zakładzie trwał od dnia 22 maja 2024 r., ale nie wskazano kiedy się zakończył. Jednocześnie w tym wezwaniu zawarto informację, iż nieusunięcie w/w braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwanie spowoduje pozostawienie przedmiotowego pisma bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane przez pełnomocnika odwołującej w dniu 9 grudnia 2024 r. i do dnia wydania postanowienia w/w braki nie zostały usunięte. W związku z tym Kolegium poinformowało, iż pozostawia bez rozpoznania pismo z dnia 7 sierpnia 2024 r. w zakresie żądania przywrócenia terminu bez rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja zostało ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. W razie nieskorzystania przez strony z odwołań w powyższym terminie decyzja w myśl art. 16 § 1 k.p.a. staje się ostateczna. Jak wynika z akt niniejszej sprawy przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 13 maja 2024 r., a odwołanie od tej decyzji złożyła w dniu 7 sierpnia 2024 r. Jednocześnie stwierdzono, iż w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych w/w pisma skarżąca nie złożyła skutecznie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia w/w odwołania. W ocenie Kolegium przedmiotowe odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu z art. 141 § 2 k.p.a., gdyż ustawowy termin do jego wniesienia upłynął w dniu 27 maja 2024 r. Tymczasem odwołanie w przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła w dniu 7 sierpnia 2024r. W dniu 02.01.2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęło pismo skarżącej z 30.12.2024 r., które Sąd potraktował jako skargę na w/w decyzję. W piśmie tym skarżąc opisała swój stan zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Pełnomocnik z urzędu skarżącej pismem z 23.04.2025 r. doprecyzował skargę zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości i zarzucając organowi wydanie postanowienia z naruszeniem przepisów proceduralnych polegających na: 1. naruszeniu art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że odwołanie L. W. nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa, podczas gdy brak wskazania daty opuszczenia szpitala nie jest brakiem uniemożliwiającym nadanie sprawie dalszego biegu, 2. naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez pozostawienia decyzji bez rozpoznania pomimo wniosku o przywrócenie terminu, 3. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób dokładny oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes strony, poprzez uznanie że skarżąca nie wskazała, kiedy zakończył się jej pobyt w szpitalu, podczas gdy z zaświadczenia lekarskiego z dnia 19 sierpnia 2024 roku wynika, iż skarżąca od dnia 02 maja 2024 roku do dnia 17 czerwca 2024 roku przebywała w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w K.. W oparciu o tak sformułowanie zarzuty wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 2. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz ad B kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej L. W. z urzędu według norm przepisanych, albowiem koszty te nie zostały uiszczone ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu pisma wskazano, że w dniu 07 sierpnia 2024 roku L. W. złożyła w organie I instancji osobiście odwołanie od w/w decyzji. Skarżąca wskazała, iż od kwietnia 2024 roku do czerwca 2024 roku syn był na utrzymaniu matki, mieszkał z matką w mieszkaniu zlokalizowanym przy ulicy [...] w K.. Nadto, w piśmie w tym skarżąca wskazała, iż zaskarża decyzję w sprawie uchylenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego i ze względu na chorobę i pobytu w szpitalu nie miała możliwości złożenia odwołania wcześniej. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia 19 sierpnia 2024 roku, L. W. od dnia 02 maja 2024 roku do dnia 17 czerwca 2024 roku przebywała w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym w K.. Następnie od dnia 02 lipca 2024 roku do dnia 30 lipca 2024 roku przebywała w ZOZ w K.. Następnie w okresie od dnia 29 października 2024 roku do dnia 27 listopada 2024 roku skarżąca przebywała w Szpitalu w M.. Z kolei w okresie od dnia 10 grudnia 2024 roku do dnia 07 stycznia 2025 roku L. W. przebywała w [...] Ośrodku Reumatologicznym w Ś.. Jak wynika z orzeczenia o z dnia 09 października 2024 roku skarżąca posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym. Skarżąca jest niezdolna do pracy, wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze itp. skarżąca wymaga także wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Nadto, skarżąca w celu pełnienia ról społecznych wymaga stałej opieki i pomocy osoby drugiej. Kodeks postępowania administracyjnego dąży do odformalizowania na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych, tak aby mogły być one rozpatrzone zgodnie z intencją i interesem strony. Dotyczy to w szczególności odwołania. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Zasadniczym elementem decydującym o uznaniu pisma - czynności procesowej za odwołanie jest więc niezadowolenie z decyzji wydanej w pierwszej instancji. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie- jak nazwie to odwołanie i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie (wyrok NSA z dnia 23.06.2006 r., I OSK 999/05) Wskazano, iż L. W. nie mogła osobiście odebrać decyzji, gdyż w dniu 13 maja 2024 roku przebywała w Zakładzie Opiekuńczo- Leczniczym w K. . Z kolei, w tym czasie, w mieszkaniu przy ulicy [...] w K. mieszkał syn skarżącej, K. W.. Skarżąca opuściła 30 lipca 2024 roku ZOZ w K.. W okresie od 31 lipca 2024 roku do dnia 29 października 2024 roku skarżąca przebywała w domu. Po powrocie ze szpitala skarżąca złożyła odwołanie od decyzji. Jednocześnie w odwołaniu zostało wskazane, iż ze względu na chorobę i pobyt w szpitalu nie miała ona możliwości złożenia odwołania w terminie. Zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a. "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania." Brakami formalnymi podania, do których usunięcia wzywa się wnoszącego podanie na podstawie art. 64 § 2, są m.in. następujące braki: 1) brak podpisu wnoszącego podanie: a) podpisanie podania niezgodnie ze sposobem reprezentacji osoby prawnej albo bez wykazania odpowiednim dokumentem uprawnienia osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania osoby prawnej, b) brak podpisu pod pismem procesowym w postępowaniu administracyjnym; nie ma znaczenia, czy pismo sporządziła sama strona (podmiot na prawach strony), czy też profesjonalista uprawniony do złożenia pisma na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, 2) brak pełnomocnictwa w przypadku odwołania składanego przez pełnomocnika, 3) zaopatrzenie odwołania podpisem tylko jednego członka zarządu, gdy odwołanie wnosi spółka jako osoba prawna, a w świetle nadesłanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego do działania w imieniu strony upoważnieni byli łącznie dwaj członkowie zarządu spółki lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem. Z kolei "Z zasady prawdy obiektywnej oraz art. 77 § 1 k.p.a. wynika, że ciężar dowodu spoczywa na organie administracji, to organ pierwszej instancji powinien, mając to na uwadze, dołożyć wszelkich starań, aby ustalić prawidłowy przedmiot swojego postępowania. Jednocześnie organy administracji publicznej czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek" - wyrok NSA z 28.10.2016 r., II FSK 1952/15, LEX nr 2168300. Z orzecznictwa tego wynika zatem, że treść żądania budząca wątpliwości organu nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie komentowanego przepisu; wątpliwości co do treści żądania powinny być zatem usuwane w trybie postępowania wyjaśniającego. Niewykonanie żądania opartego na art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia żądania strony na jej niekorzyść. Rozstrzygnięcie sprawy co do jego istoty może nastąpić po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego przez przyznanie stronie praw lub ustalenie obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego". Bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynny i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę stanu faktycznego wskazano, iż wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2024 roku wezwano L. W. w terminie 7 dni od doręczania tego wezwania do usunięcia braków złożonego w dniu 07 sierpnia 2024 roku pisma poprzez wskazanie czy w/w pismo stanowi również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 09 maja 2024 roku. Ponadto, mając na uwadze treść art. 58 § 1 k.p.a. Kolegium wezwało skarżącą do wskazania w jakim dokładnie okresie przebywała w Zakładzie Leczniczo-opiekuńczym, ponieważ z treści zaświadczenia lekarskiego z dnia 07 czerwca 2024 roku wynika, iż pobyt w/w Zakładzie trwał od dnia 22 maja 2024 roku ale nie wskazano, kiedy się skończył. Zauważono, iż art. 64 § 2 k.p.a. nie wskazuje wymogu ustalonego przepisami prawa, którego skarżąca nie spełniła. Z odwołania z dnia 07 sierpnia 2024 roku jasno wynika, iż poza odwołaniem od przedmiotowej decyzji, skarżąca wniosła także o przywrócenie terminu na złożenie odwołania. W dniu 22 listopada 2024 roku Kolegium wezwało odwołującą do usunięcia braków pisma złożonego w dniu 07 sierpnia 2024 roku. W tym czasie skarżąca przebywała w Szpitalu w M., a następnie w W. Ośrodku Reumatologicznym w Ś.. Reasumując, zarzucono, iż odwołanie skarżącej nie zostało rozpoznane co do istoty, a organ błędnie wskazał, iż brakiem formalnym odwołania był fakt, iż skarżąca wnosząc o przywrócenie terminu nie wskazała do kiedy trwał jej pobyt w szpitalu, podczas gdy skarżąca przez okres siedmiu miesięcy niemalże nieprzerwanie przebywała w szpitalu. Niniejsze prowadzi do konkluzji, iż przedmiotowe postawienie winno zostać uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem interesu strony. Wszak zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art.119 pkt 3 p.p.s.a. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) , dalej jako "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO w K.) z 23.12.2024 r. nr [...] stwierdzającego, iż odwołanie od decyzji wydanej z up. Burmistrza [...] z dnia 9 maja 2024 r. w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia 25 sierpnia 2023 r. znak: [...] zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, czyli akt administracyjny o charakterze procesowym. Oznacza to, że kontrola Sądu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy administracyjnej istniały podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy przy uwzględnieniu zasad określonych w k.p.a. zostanie ono złożone po upływie terminu czternastodniowego, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi jego uchybienie. W sytuacji więc, gdy uchybienie terminu nastąpiło, to przy braku istnienia prośby o przywrócenie terminu, organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Fakt stwierdzenia tej okoliczności wiąże organ administracji, co jednoznacznie wynika z treści bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 134 k.p.a. Każde więc uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że : - decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu 13 maja 2024 r. (k.32 akt adm.). Należy podkreślić, że decyzję te odebrała nie skarżąca, a inna osoba, podpisująca się jako pełnomocnik; - ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 27 maja 2024 r.; - odwołanie wpłynęło do organu w dniu 7 sierpnia 2024 r. wraz z trzema zaświadczeniami lekarskimi; - organ odwoławczy dopiero pismem z 22 listopada 2024 r. wzywał L. W. do wskazania, czy jej odwołanie jest również wnioskiem o przywrócenie terminu. Wezwanie zostało odebrane 9 grudnia 2024 r., jednak nie odpowiedziano na nie. Należy podkreślić, że wezwanie ponownie odebrała inna osoba, podpisująca się jako pełnomocnik, a nie skarżąca. W ocenie Sądu kwestia braku odpowiedzi na wezwanie z 22 listopada 2024 r. jest w niniejszej sprawie drugorzędna. W pierwszej kolejności należy dokonać analizy treści odwołania. Sąd podkreśla, że skarżąca to osoba niebędąca profesjonalistą. Do tego posiadająca orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym, a więc poważnie schorowana i korzystająca z pomocy społecznej. Nie można więc od niej wymagać formułowania pism z wykorzystaniem języka prawniczego. W swoim odwołaniu skarżąca wskazała jasno, że "Ja ze względu na chorobę, pobyt w szpitalu nie miałam możliwości zaskarżyć decyzji wcześniej. W załączeniu zaświadczenie od lekarza o moim stanie zdrowia". W ocenie Sądu to sformułowanie organ powinien odczytać i potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym bardziej, że skarżąca dołączyła zaświadczenia lekarskie w celu uprawdopodobnienia swojej sytuacji i braku możliwości wniesienia odwołania w terminie. Organ posiadał dokumentację pozwalającą na rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Kolegium nie potrzebowało wskazania z użyciem sformułowań ustawowych, że wolą skarżącej jest rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Powinno to być dla organu jasne w okolicznościach tej sprawy. Wzywanie do precyzowania tak sformułowanego odwołania z dołączoną dokumentacją (zaświadczenia lekarskie) było w ocenie nadmiernym formalizmem organu i działaniem na szkodę strony. W zaświadczeniu z 07 czerwca 2024 r. wskazano, że pacjentka od 02.05. 2024 r. przebywa w Zakładzie Opiekuńczo – Leczniczym (Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie wskazało, że skarżąca przebywała tam od 22.05.2024 r.). Tym samym decyzja została uznana za doręczoną podczas jej pobytu w szpitalu, a termin do wniesienia odwołania upłynął w trakcie jej pobytu w tej placówce. Z następnego zaświadczenia z 27.06.2024 r. wynika, że pacjentka jest w trakcie leczenia po złamaniu kości udowej lewej, jest pacjentką leżącą i niezdolną do zgłoszenia się w Sądzie przez okres dalszych 2 miesięcy. Z zaświadczenia z 8 lipca 2024 r. wynika, że pacjentka przebywa na oddziale rehabilitacyjnym od 2.07.2024 r., a planowany wypis to 30.07.2024 r. Wydaje się, że można przyjąć (jest to uprawdopodobnione, nie musi być udowodnione), że skarżąca nie dochowała terminu bez własnej winy, a przynajmniej organ powinien tę kwestię rozważyć i dokonać stosownej oceny w ramach rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania biorąc pod uwagę, że zaskarżonej decyzji z 09.05.2024 r. skarżącej nie doręczono osobiście, gdyż przebywała ona w szpitalu. Podsumowując w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie takie jest co najmniej przedwczesne, ponieważ rozpoznania w pierwszej kolejności wymaga wniosek o przywrócenie terminu, który w ocenie Sądu wynika z treści odwołania (nie wprost, ale organ nie powinien mieć żadnego problemu z odkodowaniem jego treści i woli odwołującej w okolicznościach tej sprawy). Dodatkowo Sąd wskazuje, że także wezwania Kolegium z 22.11.2024 r. do podania, czy skarżąca wnosi o przywrócenia terminu do złożenia odwołania, ponownie skarżącej nie doręczono osobiście, gdyż przebywała ona w szpitalu. W związku z powyższym Sąd postanowił uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.