IV SA/Po 1121/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta [...], działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a-b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1-2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn zm., obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia) orzekł o uznaniu T. W. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania T. W. (dalej jako Skarżący) prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od opisanej decyzji odwołanie wniósł Skarżący, w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uzasadniając napisał, że w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (dalej jako PUP) zarejestrował się dopiero w dniu 04 lipca 2013 r., ponieważ wcześniej w Sądzie Rejonowym [...] toczyła się sprawa z odwołania Skarżącego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o świadczenie rehabilitacyjne. Niezwłocznie po wydaniu przez sąd wyroku, w rozmowie telefonicznej został wyznaczony termin rejestracji przez PUP, na dzień 04 lipca 2013 r. Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że warunki nabywania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zostały określone w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z tymi przepisami prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz, 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni(...).". Wojewoda zaznaczył, że na mocy art. 71 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy do ww. okresu 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wojewoda napisał, że Skarżący dołączył do akt sprawy dokumenty potwierdzające okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy w okresie 18 miesięcy od dnia rejestracji tj. zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. o wypłaconych zasiłkach i świadczeniach rehabilitacyjnych od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] maja 2013 r. Wojewoda, wskazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w PUP, to jest od dnia 03 stycznia 2012 r. do dnia 03 lipca 2013 r. Skarżący udokumentował okres uprawniający do zasiłku dla osób bezrobotnych w ilości 147 dni, natomiast do ustalenia uprawnień zasiłkowych wymagane jest co najmniej 365 dni. Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 71 ust. 1-2 ustawy o promocji zatrudnienia nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych tych dni, podczas których Skarżący oczekiwał na wyrok sądu powszechnego w sprawie o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, ponieważ ww. przepisy nie stanowią, że okres toczącego się postępowania przed organem rentowym oraz sądem powinien być zaliczony do okresu uprawniającego do nabycia praw zasiłkowych. Okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia jest okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, a nie okres oczekiwania na dalsze rozstrzygnięcie takiego rodzaju sprawy przez sąd. Wojewoda podkreślił, że w kwestii przyznania zasiłku dla bezrobotnych brak jest postaw do wydawania w jakikolwiek sposób decyzji uznaniowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł T. W. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji podkreślił, że w okresie od dnia [...] maja 2011 r. do dnia [...] maja 2012 r. otrzymywał zasiłek chorobowy (sześć miesięcy) oraz świadczenie rehabilitacyjne (sześć miesięcy). Podkreślił, że nie miał żadnego wpływu na czas trwania sprawy przez organem rentowym oraz sądem. Zarejestrował się w PUP po wydaniu wyroku sądowego z dnia [...] czerwca 2013 r., pomimo dalszej choroby z uwagi na to, że został pozbawiony przez sąd świadczenia rehabilitacyjnego. Dalej ocenił, że został pozbawiony przez PUP należnego zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że ustawodawca nie przewiduje możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i dlatego podlega oddaleniu. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wskazać, że decyzja Starosty składa się z dwóch punktów, zaś odwołanie zostało wniesione tylko od rozstrzygnięcia opisanego w punkcie drugim tej decyzji, tj. odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty. Tym samym zostały wyznaczone granice sprawy. Innymi słowy kontroli sądu administracyjnego podlega wyłącznie odmowa przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy. Wojewoda w motywach zaskarżonej decyzji zaakcentował, że odmowa przyznania zasiłku spowodowana została nie spełnieniem wymogów formalnych polegających na tym, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżący nie legitymował się okresem co najmniej 365 dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. Przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten taksatywnie wymienia okresy pracy oraz inne okresy zaliczane do okresu uprawniającego do zasiłku. Regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Zasadą jest, zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 (które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania legitymował się okresem co najmniej 365 dni uprawniających do otrzymania świadczenia, łącznie, między innymi dni uznawanych za równoznaczne z zatrudnieniem. W tym miejscu wskazać również należy, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Sąd wskazuje, że decyzja Starosty w istocie pozbawiona jest motywów którymi kierował się organ I instancji, odmawiając przyznania Skarżącemu prawa do zasiłku. Uchybienie to usunął Wojewoda. Sąd stwierdza, że Wojewoda prawidłowo wyliczył okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu 04 lipca 2013 r. ("karta rejestracyjna bezrobotnego", k. 1), zatem Wojewoda słusznie wskazał na okres od 03 lipca 2013 r. do 03 stycznia 2012 r. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., I OSK 1553/10 (CBOSA) zgodnie z którym art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. W przywołanym wyroku NSA przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończył się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania jako osoby bezrobotnej. Podobne stanowisko zajął NSA uzasadniając wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., I OSK 152/12 (CBOSA) rozróżniając czas przypadający na okres "obrachunkowy" czyli brany pod uwagę okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania od czasokresu wykraczającego poza okres "obrachunkowy". Sąd podziela również pogląd zawarty w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 stycznia 2012 r., II SA/Ol 1011/11 (CBOSA) zgodnie z którym ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w przepisach art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Jedynym wyznacznikiem, od którego należy liczyć 18 miesięczny termin jest dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zatem wskazany okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. W przywołanej sprawie WSA w Olsztynie podkreślił, że ustawodawca nie przewidział możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, okresu w którym trwał spór z organem rentowym o ustalenie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy. Przenosząc ten pogląd na grunt niniejszej sprawy sąd stwierdza, że bezzasadny jest argument skarżącego o braku wpływu na czas trwania sprawy o świadczenie rehabilitacyjne przez organem rentowym, oraz sądem powszechnym. Sądowi wiadomym jest z urzędu, że istnieje stanowisko przeciwne, prezentowane w uzasadnieniach dwóch prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 04 stycznia 2013 r., IV SA/Po 5/13 oraz z dnia 15 grudnia 2010 r., II SA/Po 672/10 (CBOSA), jednak sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stanowiska tego nie podziela, z powodów wskazanych w cytowanych wyżej uzasadnieniach wyroków. Z zaświadczenia ZUS w [...] z dnia 03 lipca 2013 r. wynika, że Skarżący otrzymywał świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 01 stycznia 2012 r. do 28 maja 2012 r., przy czym zasiłek był wyższy od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Ponieważ w aktach sprawy brak innych dowodów dotyczących uprawnienia Skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych (powstałych pomiędzy 03 lipca 2013 r. a 03 stycznia 2012 r.), Wojewoda prawidłowo przyjął, że skarżący udokumentował 147 dni uprawniających do zasiłku (rok 2012 był rokiem przestępnym). Do ustalenia uprawnień zasiłkowych wymagane jest udokumentowanie okresu co najmniej 365 dni. Sąd stwierdza, że organy administracji zasadnie nie zaliczyły Skarżącemu do okresu zasiłkowego tych dni, w których trwał spór z ZUS oraz toczyła się sprawa zakończona wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. akt [...], bowiem brak podstaw prawnych ku temu. Organy administracji dokonały prawidłowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, brak podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.