IV SA/Po 1124/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Wojewody W. z dnia [..] 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia oddalić wniosek Miasto P. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2011 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, zainicjowane przez Prezydenta Miasta P. jako prezydenta miasta na prawach powiatu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Prezydent Miasta P. złożył odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego z [...] 2011 r. ustalającej odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomości wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa. W złożonej do Sądu skardze strona skarżąca wskazała, że wnosi "o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody W. z dnia [...] 2011 r. nr [...]", ponieważ - jak uzasadniono - ostateczna decyzja jest podstawą do wypłaty bardzo wysokiego odszkodowania, a skutki tej czynności byłyby trudne do odwrócenia w przypadku uwzględnienia skargi. Jednocześnie, jak wynika z akt administracyjnych sprawy postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wojewoda W. wstrzymał w całości wykonanie decyzji własnej z dnia [...] 2011 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny (k. 63 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając załączony do skargi wniosek o wstrzymanie wykonania "decyzji Wojewody W. z dnia [...] 2011 r. nr [...]" Sąd miał na uwadze, że w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05). W świetle powyższego - abstrahując od niezwykle lakonicznego uzasadnienia złożonego wniosku - należało wziąć pod uwagę dwa fakty. Po pierwsze – fakt, iż postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] Wojewoda W. wstrzymał w całości wykonanie decyzji własnej z dnia [...] 2011 r. nr [...] do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Wobec wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jako bezprzedmiotowy nie zasługiwał na uwzględnienie (por. postanowienie NSA z 25.10.2011 r. sygn. I OZ 788/11). Po drugie – rozważyć natomiast należało dopuszczalność wstrzymania wykonania wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta P. decyzji Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego Geopoz z [...] 2011 r. Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA zasadnicze znaczenie w tej kwestii ma ustalenie zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" użytego w cytowanym wyżej przepisie. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia - jak podkreśla NSA - wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia orzekającego o ustaleniu odszkodowania, w sytuacji, gdy przedmiotem decyzji wydanej przez organ odwoławczy jest umorzenie postępowania odwoławczego z uwagi na brak przymiotu strony postępowania jednostki składającej odwołanie (por. postanowienie NSA z 28.09.2011 r., sygn. II OZ 852/11). Podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest legalność decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji ograniczać się będzie - wyłącznie - do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw umorzenia postępowania odwoławczego. Decyzja tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W zaskarżonej decyzji organ tej kwestii w ogóle nie badał, poprzestając na ocenie ewentualnych przeszkód o charakterze podmiotowym, co w każdym przypadku musi nastąpić, zanim organ przejdzie do merytorycznego rozpoznania zasadności odwołania. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów strony skarżącej dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby w istocie równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi statuujących konieczność wyczerpania toku instancji przed wniesieniem skargi (por. postanowienie NSA z 23.08.2011 r., sygn. II OZ 685/11). Z tych względów Sąd uznał, że decyzja organu I instancji - poprzedzająca zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze, nie mieści się w granicach sprawy, o jakich mowa w art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. ja