IV SA/Po 1168/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skarg A. S., J. S. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...]czerwca 2014 r., nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz A. S. i J.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; 4. zasądza od W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. S. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], nakazującą nicie i J. S. rozbiórkę ogrodzenia. W uzasadnieniu organ przytoczył następujące ustalenia faktyczne: Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. M. i K. W. zwrócili się do Urzędu Miasta i Gminy P. z wnioskiem o wyjaśnienie sprawy legalności podniesienia gruntu na działce nr [...]. Pismo to zostało przekazane według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla powiatu p., który przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Kontrola przeprowadzona w dniu [...] lipca 2012 r. na działce nr [...] wykazała, że inwestor na przedmiotowej działce zrealizował budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, po czym zawiadomił właściwy organ o zakończeniu budowy i organ ten nie wyraził sprzeciwu. Dodatkowo, podczas kontroli ustalono, że inwestor nawiózł na teren działki ziemię w celu wypoziomowania terenu działki i wykonał na całej długości granicy z działką [...] murek o wysokości ok. 1,50 (mierząc od poziomu działki [...]), który wstrzymuje ziemię oraz murek od ulicy S. o wysokości ok. [...], o tym samym przeznaczeniu. Na części murku osadzono siatkę stalową, a na części siatkę tymczasową. Pełnomocnik inwestora w toku kontroli oświadczył, że obiekt opisany przez kontrolujących jako murek oporowy jest w istocie cokołem ogrodzenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. ustalił, że Starosta P. nie wydał pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...] w B.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. nakazał A. i J. S. wstrzymać roboty budowlane polegające na budowie muru oporowego oraz przedstawić w terminie 60 dni ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego a także przedłożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec niewykonania przez zobowiązanych nałożonych na nich obowiązków, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nakazał A. i J. S. rozbiórkę przedmiotowego muru oporowego. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...] zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność ustalenia czy roboty budowlane będące przedmiotem postępowania prowadzone były w ramach pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, czy też po zakończeniu jego budowy, oraz na konieczność jednoznacznego ustalenia wysokości obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. w dniu [...] kwietnia 2013 r., przeprowadził kontrolę, na której dokonał pomiaru wysokości muru i ustalił, że budynek mieszkalny, na który zostało wydane pozwolenie na budowę został wybudowany w 2010 r. i inwestor zawiadomił o tym właściwy organ, który nie zgłosił sprzeciwu, natomiast budowa muru w granicy działki prowadzona była w latach 2011-2012. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. nakazał A. i J. małż. S. rozbiórkę muru oporowego. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, wskazując że wobec zmienionego stanu faktycznego organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do jednoznacznego ustalenia kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania i w zależności od tych ustaleń, prowadzić postępowanie we właściwym trybie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. wydał w dniu [...] grudnia 2013 r., decyzję znak [...], nakazującą A. i J. S. rozbiórkę muru oporowego. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia[...] marca 2014 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji z identycznymi jak poprzednio zaleceniami. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. w dniu [...] czerwca 2014 r., wydał decyzję znak [...] nakazującą Państwu A. i J.S. rozbiórkę ogrodzenia. Od tej decyzji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołali się A. i J.S. zarzucając organowi I instancji nieuzasadnione zastosowanie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego polegające na uznaniu, że zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki ogrodzenia, gdy tymczasem postępowanie toczy się w sprawie zgodności z prawem budowy muru oporowego, niezastosowanie art. 105 Kpa pomimo, że postępowanie w sprawie zgodności z przepisami muru oporowego jest bezprzedmiotowe oraz naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej " Kpa"), to jest zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zawiadomieniem z dnia [...] maja 2014 r. organ I instancji zakomunikował stronom postępowania, że przedmiot postępowania został zakwalifikowany jako ogrodzenie. Nie można zatem uznać, że strony zostały zaskoczone zmianą kwalifikacji prawnej przedmiotu postępowania. Nie można się także zgodzić z argumentem odwołania, że w sytuacji, kiedy w toku postępowania wyjaśniającego organ określał przedmiot postępowania jako "mur oporowy" - a finalnie uznał, że jest to jednak ogrodzenie to postępowanie to należało umorzyć. Nie ulega wątpliwości, że zmiana kwalifikacji obiektu, nie czyni jeszcze postępowania bezprzedmiotowym. Ustosunkowując się do argumentu odwołania, że organ I instancji bezzasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 49b Prawa budowlanego organ wyjaśnił, że wprawdzie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy - budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z protokołu kontroli wynika, że mur w granicy działki ma wysokość w różnych miejscach około 113 cm, 118 a nawet 124 cm, a na tym murze na całej długości zamontowano dodatkowo siatkę na słupkach o wysokości 150 cm, co daje w każdym miejscu ogrodzenia wysokość ponad 220 cm. Wykonanie takiego ogrodzenia wymagało zatem uprzedniego dokonania zgłoszenia. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że inwestor zgłoszenia takiego nie dokonał, a co oznacza, że spełniła się hipoteza normy z art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego Organ podniósł, że ze względu na zapisy decyzji zmieniającej decyzję o warunkach zabudowy o zagospodarowania terenu (zabraniające realizacji ogrodzeń pełnych oraz z prefabrykowanych elementów betonowych, przy czym maksymalna dopuszczalna wysokość ogrodzenia to 150 cm, ewentualnie 180 cm pod warunkiem wykonania go z siatki), nie jest możliwe zalegalizowanie ogrodzenia. Organ stwierdził, że gdyby inwestor celem doprowadzenia ogrodzenia do prawidłowej wysokości zdjął siatkę z podmurówki, to pozostała część ogrodzenia, ako ogrodzenie pełne, nie spełniałaby warunków ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza, to że nie została spełniona przesłanka opisana w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego i z tego względu nie było możliwe wydanie postanowienia w oparciu o art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli A.S. i J. S. zarzucając jej naruszenie: - art. 105 Kpa poprzez jego niezastosowanie; - art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez ich niezastosowanie; - art. 7, 8, 77 § 1, art. 107 § 3, art. 136 Kpa poprzez naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywatela, pogłębiania zaufania do organów państwa; - art. 30 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwa interpretację i zastosowanie do stanu faktycznego sprawy, - art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i uznanie, że ogrodzenie winno być rozebrane; - art. 49 b ust. 2, poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że nie można przeprowadzić postępowania legalizacyjnego z uwagi na prawo miejscowe. Wskazując na powyższe strony wniosły u uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarg skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 22 Prawa budowlanego, budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie w przypadku powyżej 2,2 m wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W ocenie strony nie budzi wątpliwości fakt, że część stała ogrodzenia - mur (podmurówka) nie przekracza tej wysokości, bo jest nie większa niż 124 cm, zaś część tymczasowa - siatka ma wysokość 1,50 m, i dlatego też zdaniem skarżących tego typu ogrodzenie nie wymagało zgłoszenia. Zdaniem skarżących wybudowane ogrodzenie odpowiada warunkom prawa lokalnego i winno się ostać tym bardziej, że ograniczeniom administracyjnym co do zasady, zgodnie z wolą ustawodawcy, podlegać mogą jedynie ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych, a nie zaś ogrodzenia od strony sąsiadów, które podlegają regulacji z kodeksu cywilnego i które nie powinny być objęte administracyjnym nadzorem, gdyż byłoby to bezpodstawnym pogwałceniem prawa własności. Natomiast skarżąca w uzasadnieniu skargi dodatkowo podniosła, że organy nie przeprowadziły żadnej analizy dlaczego sporne ogrodzenie nie odpowiada wymogom stawianym przez decyzje o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazała, że nakaz budowy ogrodzeń ażurowych stanowi ograniczenie prawa własności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi A. S. oraz J. S.. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania ponieważ przedmiot postępowania bez względu na kwalifikacje istniał. Uczestnicy wskazali, iż w wyroku z dnia z dnia 19 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1119/05, LEX 206525, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jeżeli przy rozstrzyganiu sprawy okaże się, że dla ustalonego stanu faktycznego należy zastosować inną podstawę prawną niż przyjęta we wcześniejszych fazach postępowania, nie oznacza to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż sprawa ma nadal swój przedmiot, tyle iż podlegający innej kwalifikacji prawnej. W ocenie uczestników zarzut naruszenia przepisów Kpa jest niezbadany, ponieważ organ przeprowadził postępowanie w sposób szeroki i wyczerpujący. Uczestnicy podnieśli także, że w wyroku z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Po 67/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanął na stanowisku, że "jeżeli siatka posadowiona jest na podmurówce, cokole, bądź innym podwyższeniu sztucznie wzniesionym, to ogrodzeniem jest całość konstrukcji. Jej wysokość mierzona być musi zatem, od miejsca w którym rozpoczęto jej wznoszenie [...] do najwyższego punktu". Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2014 r. Na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę oraz wskazał, że budynek skarżących mieści się na samej górze terenu działki, więc działka inwestora została wypoziomowana przez inwestora poprzez nawiezienie ziemi. Gdyby sąsiedzi także obsypali teren wokół ogrodzenia to mielibyśmy równy teren i powstałoby klasyczne ogrodzenie spełniające wszystkie wymogi prawne. Działka sąsiadów leży także niżej od drogi. Wskazał także, że nawiezienie ziemi nie zmieniło rzędnych terenu. Uczestnik postępowania podniósł, że różnica poziomu działek to 1,5 m. Dlatego doszło do samowolnej zmiany współrzędnych. Uczestnik stwierdził, że przedmiotowa inwestycja stanowi mór oporowy oraz wskazał, że co prawda teraz ziemia jest odsunięta od muru ale dalej jest to mur oporowy o wysokości od 1m do 1,5m. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, mocą której A. i J. S. nakazano rozbiórkę ogrodzenia. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydana została naruszeniem przepisów, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ prowadząc postępowanie w pierwszej kolejności powinien jednoznacznie ustalić jaki jest charakter przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z akt sprawy organ przedmiotową inwestycje początkowo kwalifikował jako mur oporowy. Dopiero na skutek decyzji organu odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. organ I instancji zmienił kwalifikację inwestycji. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie Sąd podziela pierwotne ustalenia organu I instancji, iż przedmiotowa inwestycja stanowi mur oporowy. Oceniając charakter przedmiotowej konstrukcji wskazać należy, że do pojęcia "konstrukcji oporowej" odwołuje się art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane definiując pojęcie "budowli“. Jednak ustawa ta nie zawiera definicji "konstrukcji oporowej". Stąd też uznając, że ustawodawca konsekwentnie posługuje się określonymi pojęciami we wszystkich gałęziach prawa, o ile oczywiście odrębność definicji tych pojęć nie wynika wprost z właściwych przepisów, dopuszczalne jest pomocnicze sięgnięcie do definicji wynikających z przepisów innych niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Jedynie na marginesie zauważyć można, że definicja "konstrukcji oporowej" w polskim prawie znalazła swoje miejsce również w Polskiej Normie PN-83/B-03010, która określa zasady projektowania i obliczeń statycznych ścian oporowych oraz w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63 poz. 735). Jednakże decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu muru jako oporowego ma funkcja jaką taki mur pełni. Konstrukcje oporowe czy też mury oporowe mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczanie terenu przed osuwaniem się gruntu, z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. Jeżeli dominującą funkcją konstrukcji jest zabezpieczanie przed osuwaniem się ziemi, na co może wskazywać również charakter użytych do jej wzniesienia materiałów zapewniających stabilność - należy uznać, że stanowi ona mur oporowy. Z punktu widzenia prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować, przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić. Nie ma przy tym znaczenia, że inwestor może traktować sporny obiekt usytuowany pomiędzy dwoma działkami jako ogrodzenie. Nawet jeśli obiekt postawiony na granicy działki i będący murem oporowym, pełni jednocześnie funkcję ogrodzenia, nie korzysta on ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 667/05, LEX nr 198345). W niniejszej sprawie organ w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. kwalifikując przedmiotowe przedsięwzięcie jako mur oporowy wskazał, że mimo jak wynika z treści protokołu, wskutek ostatnich działań inwestora usunięta została ziemia w bezpośredniej styczności z przedmiotowym murem, to jednak analizy zdjęć załączonych do protokołu kontroli jasno wynika podstawowa funkcja dla jakiej mur ten został zrealizowany tj. funkcja przenoszenia naporu gruntu. Sąd podziela stanowisko zawarte w tej decyzji, że takie cechy jak: 1. znaczna wysokość muru sięgająca do 1,33 m, 2. rodzaj materiału użytego do budowy muru- beton, 3. znacząca grubość muru, 4. technologia jego wykonania tj. betonowa konstrukcja monolityczna pokryta powierzchnią bitumiczną tylko od strony inwestora wskazują, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z murem oporowym, a nie jak ustalił organ II instancji, w ślad za odwołującym, z ogrodzeniem. Samo odsunięcie mas ziemnych ( w trakcie trwania postępowania w sprawie ) od muru nie oznacza, iż zmianie uległa jego funkcja mająca zapobiegać osuwaniu się mas ziemnych na działkę sąsiednią. Dokonując kwalifikacji przedmiotowej inwestycji należy mieć również na uwadze, że pełnomocnik skarżącej na rozprawie w dniu [...] maja 2015 r. oświadczył, iż doszło do nawiezienia ziemi celem wypoziomowania terenu. Tym samym organ pomimo pierwotnej prawidłowej kwalifikacji inwestycji ostatecznie błędnie uznał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane stanowi ogrodzenie. Powyższe prowadzi również do wniosku, że prowadzone postępowanie wbrew twierdzeniom skarżących nie stało się bezprzedmiotowe. Ponadto kwestię błędnej kwalifikacji o bezprzedmiotowości postępowania nie może przesądzać zmiana kwalifikacji inwestycji. W ocenie Sądu błędna kwalifikacja zamierzenia inwestycyjnego doprowadziła do błędnego zastosowania przepisu tj. art. 49b Prawa budowlanego, a nie art. 48 Prawa budowlanego. Ponadto na gruncie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że w trakcie trwania postępowania został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. W dniu [...] marca 2014 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu B., gmina P.. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] maja 2014 r., poz. [...]. Uchwała ta weszła w życie w dniu [...] czerwca 2014r. Z powyższego wynika, że w dniu wydawania przez organ II instancji decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zwrócić również należy uwagę, iż organ I instancji orzekał w dniu [...] czerwca 2014 r., a więc 2 dni przed wejściem w życie powyższej uchwały. Oceniając konsekwencje uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ przed legalizacją obiektu ma obowiązek zbadania jego zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem skoro w dniu orzekania przez organ II instancji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ winien w pierwszej kolejności zbadać zgodność zamierzenia inwestycyjnego z postanowieniami tego planu, a nie decyzji o warunkach zabudowy, która została wydana przez uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Omawiając powyższą kwestię należy również mieć na względzie, że stosownie do art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzje o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W tym stanie rzeczy Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a Ppsa w zw. z art. 135 Ppsa orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa, a o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 Ppsa. Rozpoznając sprawę ponowienie organ powtórzy całe postępowanie mając na uwadze rozważania poczynione w niniejszym wyroku.