IV SA/Po 1243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej A kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2017 r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia 28 lipca 2017 r. o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza R. nr [...] z dnia 14 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie na działkach nr [...] położonych w m. P. jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z przyłączem energetycznym, słupem energetycznym, drogą dojazdową i placem manewrowym – w części dotyczącej zapisu pkt. 2 ppkt b) i c), tj. ustalenia średnicy wirnika do V90m i wysokości zawieszenia wirnika ok. 110m. Zaskarżone decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością PRZ Spółka komandytowa w I. (dalej również jako: Wnioskodawca, Spółka albo Skarżąca) wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. z dn. 14 listopada 2007 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie na działkach nr [...] jednej wolnostojącej elektrowni wiatrowej wraz z przyłączem energetycznym, słupem energetycznym, drogą dojazdową i placem manewrowym - w części - dotyczącej zapisu pkt 2 ppkt b) i c) tj. ustaleń dotyczących średnicy wirnika elektrowni wiatrowej do V 90 m i wysokości zawieszenia wirnika ok. 110m. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazano, że – w części – objętej żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz bez podstawy prawnej. Żądanie wniosku zostało przez Spółkę obszernie omówione oraz szczegółowo uzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 lipca 2017 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) stwierdziło brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia 14 listopada 2007r. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że Wnioskodawca zarzuca wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości i wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Wyjaśniono, że w sprawie przedmiotem postępowania było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w okolicznościach badanej sprawy określenie tych warunków nastąpiło w zakresie określonym wnioskiem Inwestora. Kolegium wskazało, że to inwestor we wniosku o ustalenie warunków zabudowy określa zakres planowanej inwestycji, i to on wyłącznie decyduje o tym zakresie, a organy administracji nie mają możliwości wyjścia poza ten wniosek. To oznacza w ocenie Kolegium, że określenie zakwestionowanych we wniosku o stwierdzenie nieważności parametrów, zgodnie z wnioskiem strony nie narusza obowiązujących przepisów. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła Spółka, która podniosła, że główną motywacją uzasadnienia decyzji Kolegium był fakt, że treść decyzji została zdeterminowana żądaniem wniosku. Podkreślono, że taka argumentacja Kolegium jest wadliwa, bowiem organ zobowiązany jest załatwić wniosek zgodnie ze swoją właściwością i w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Wyjaśniono obszernie na czym konkretnie Spółka opiera swoje przekonanie o kwalifikowanej wadliwości decyzji o warunkach zabudowy – we części – wskazanej we wniosku o stwierdzenie nieważności. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 września 2017 r. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 28 lipca 2017 r. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium podniosło, że nie ulega wątpliwości Wnioskodawca we wniosku z dnia 27 listopada 2006r. określił rodzaj inwestycji i podał jej parametry, w tym średnicę wirnika - 90 m i wysokość jego zawieszenia - 110 m. Badaną decyzją organ określił przedmiot postępowania zgodnie z wnioskiem strony, a w części obejmującej pkt 2 ppkt 2 określił parametry planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia. Wskazano, że Spółka stawiając zarzut rażącego naruszenia przepisów stanowiących o treści decyzji o warunkach zabudowy i wskazując na art. 54 w zw. z art. 64 ustawy, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...), nie wykazała, że przepisy te zostały naruszone w sposób jasny i niedwuznaczny. W ocenie Kolegium Spółka swoje stanowisko oparła na poglądach doktryny i niektórych wyrokach sądowoadministracyjnych, tymczasem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie chodzi o różnice w wykładni prawa, ale o przekroczenia prawa w sposób oczywisty. Dlatego też, w ocenie Kolegium, określenie w badanej decyzji parametrów technicznych w zakresie średnicy wirnika i wysokości jego zawieszenia nie wykracza poza właściwość organu I instancji i nie jest zapisem wprowadzonym z rażącym naruszeniem prawa. Na tej też podstawie Kolegium stwierdziło, że Burmistrz R. w badanym zakresie nie naruszył przepisów o właściwości i nie wydał rozstrzygnięcia z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie ziściła się wskazana przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa. Skargę na tę decyzję wniosła do sądu administracyjnego Spółka podnosząc, że zaskarża obydwie decyzje Kolegium w całości. Żądaniem skargi objęto uchylenie obu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej uprawie nie doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości organu, podczas gdy w niniejszej sprawie Burmistrz R. nie był legitymowany do ustalenia w decyzji o warunkach i zabudowy średnicy wirnika elektrowni wiatrowej oraz wysokości zawieszenia tego wirnika; a ustaleń tych powinien dokonać organ architektoniczno-budowlany, tj. Starosta O. w ramach postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. W skardze podniesiono również naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, podczas gdy przesądzenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu parametrów technicznych elektrowni, tj. średnicy wirnika oraz wysokości zawieszenia wirnika stanowi przekroczenie kompetencji organu z uwagi na brak podstawy prawnej do zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżąca wskazała nadto na naruszenie art. 8 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że uzasadnienie jest bardzo ogólnikowe, organ II instancji całkowicie przemilczał argumenty strony podniesione zarówno we wniosku inicjującym postępowanie, jak i we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując, że nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo i to w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie jej, przy czym z uwagi na charakter wad zaskarżonej decyzji i brak podstaw do stwierdzenia na aktualnym etapie konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości za celowe uznano uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa) należy zgodzić się ze stroną skarżącą co do tego, że Kolegium nie wyjaśniło w istocie rzeczy, dlaczego wniosek strony skarżącej co do naruszenia przez organ wydający decyzje o warunkach właściwości rzeczowej nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swojej właściwości (art. 19 kpa). Podstawą prawną decyzji nie mogą być przepisy, które tylko ogólnie określają zadania administracji publicznej, czy też tylko wymieniają rodzaje spraw zaliczonych do zadań jakiegoś organu (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 712). Przyjmuje się, że właściwość określonego organu administracji publicznej musi wynikać z przepisów prawa, a wkroczenie w zakres właściwości innego organu stanowi kwalifikowane naruszenie przepisów prawa, stanowiące – powołaną w okolicznościach badanej sprawy – przesłankę stwierdzenia kwalifikowanego naruszenia prawa, będącą podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Nie może również budzić wątpliwości wynikająca z art. 7 Konstytucji RP zasada, w myśl której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, z czego wynika - zakaz domniemania kompetencji – co oznacza, że wszystkie działania organów powinny być oparte na konkretnym przepisie zawierającym normę kompetencyjną (postanowienie SN z 18 stycznia 2005 r., WK 22.04, OSNKW 2005, nr 3, poz. 29; wyrok NSA z 16 maja 2007 r., I OSK 1080/06, Lex 342503; wyrok NSA z 1 sierpnia 2012 r., I OSK 2140/11, Lex nr 1219210; wyrok NSA z 26 października 2016 r., II OSK 132/15, Lex nr 2177589). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze, że w okolicznościach badanej sprawy strona skarżąca podnosząc zarzut naruszenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy przepisów o właściwości, wskazała na naruszenie właściwości nie co do samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy, ale co do konkretnych ustaleń decyzji wydanej przez Burmistrz R.. Skarżąca kwestionuje istnienie po stronie tego organu kompetencji do wydania decyzji w zakresie dotyczącym zapisu pkt 2 ppkt b) i c) tj. ustaleń dotyczących średnicy wirnika elektrowni wiatrowej do V 90 m i wysokości zawieszenia wirnika ok. 110m. Cp również bardzo istotne, Skarżąca wyraźnie przypisuje kompetencje do rozstrzygnięcia tych kwestii innemu organowi, tj. staroście. W takiej sytuacji, dla stwierdzenia, że nie doszło w sprawie do wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości należało wskazać jednoznacznie na przepis, z którego - w ocenie Kolegium - wynikała kompetencja danego organu do określenia parametrów przedsięwzięcia. Należało przy tym uzasadniając swoje stanowisko odwołać się zarówno do uregulowań dotyczących kompetencji przysługujących zarówno burmistrzowi, jak i staroście, skoro Skarżąca wskazuje wyraźnie, że w jej ocenie organem właściwym do załatwienia sprawy był starosta. Bez wątpienia nie uczyniono tego w okolicznościach badanej sprawy. Należy zauważyć, że strona skarżąca nie kwestionuje właściwości burmistrza do wydania decyzji o warunkach zabudowy "co do zasady", ale kwestionuje dopuszczalność zawarcia w takiej decyzji konkretnych – wskazanych przez nią - postanowień. Skarżąca podniosła, że jakkolwiek we wniosku bardzo precyzyjnie opisano planowane do realizacji przedsięwzięcie, to jednocześnie do Burmistrza R. zwrócono się o ustalenie warunków zabudowy. Wnioskodawca podkreślił, że nie ma wątpliwości, co do właściwości Burmistrza R. do ustalenia warunków zabudowy, ale kwalifikowanej wady decyzji upatruje w fakcie wkroczenia przez ten organ w kompetencje organu administracji budowlanej. Analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje, że rację ma strona skarżąca podnosząc, że pomimo przedstawionej przez nią obszernej argumentacji na poparcie swojego stanowiska Kolegium nie odniosło się do nich, i nie wskazało z jakiego konkretnie przepisu wywodzi kompetencję burmistrza do rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy, co do średnicy wirnika elektrowni wiatrowej do V 90 m i wysokości zawieszenia wirnika ok. 110m. W szczególności, Kolegium w żaden sposób nie ustosunkowało się do stanowiska strony skarżącej, co do właściwości innego organu, w przedmiocie orzeczenia średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika. Należy zauważyć, że Skarżąca stoi na stanowisku, że nie istnieje przepis prawa, który uprawniałby burmistrza do orzeczenia o średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika. W tej sytuacji rolą organu odmawiającego stwierdzenia nieważności, było wskazać konkretny przepis, z którego burmistrz miał prawo wywieść swoją właściwość do orzeczenia we wskazanym zakresie. W okolicznościach badanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że Kolegium w jednoznaczny sposób nie uzasadniło swojego stanowiska we wskazanym zakresie. Kolegium wprawdzie powołało przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przywołując jego brzmienie, ale nie wyjaśniło, w której konkretnie jego jednostce redakcyjnej ustawodawca przyznał burmistrzowi uprawnie, którego istnienie kwestionuje wnioskująca o stwierdzenie nieważności spółka. Dlatego też zgodzić się należy, że decyzja Kolegium w tym zakresie wymyka się kontroli, ponieważ nie wskazano na czym konkretnie organ ten opiera swoje stanowisko, nie tylko co do niekwestionowanej właściwości burmistrza co do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale również co do przysługującej mu właściwości w zakresie orzeczenia o średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika. Druga ze wskazanych przez stronę skarżącą podstaw stwierdzenia nieważności, osadzona jest w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Skarżąca podnosi, że decyzję wydano bez podstawy prawnej do zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w decyzji ustalającej warunki zabudowy. W doktrynie wskazuje się, że rdzeń pojęcia "decyzja wydana bez podstawy prawnej" jest jednoznaczny, bo albo nie ma przepisu, który umocowuje administracje publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2003, s. 717). Na tę druga okoliczność, tj. brak podstawy prawnej - do orzekania przez burmistrza - co do średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika, powołuje się skarżąca spółka, przypisując tę kompetencję innemu organowi. Tymczasem, Kolegium oceniając zasadność wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. we wskazanej części nie wyjaśniło, dlaczego stanowisko skarżącej spółki jest nieprawidłowe wskazując jedynie, że Spółka swoje stanowisko oparła na poglądach doktryny i niektórych wyrokach sądowoadministracyjnych, tymczasem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie chodzi o różnice w wykładni prawa, ale o przekroczenia prawa w sposób oczywisty. Zgodzić się należy z Kolegium co do tego, że podstawa stwierdzenia nieważności musi zostać stwierdzona w sposób jednoznaczny. Należy jednak zauważyć, że Spółka przyczyn nieważności decyzji Burmistrza R. upatruje w rażącym naruszeniu prawa, z uwagi na brak kompetencji tego organu do wydania orzeczenia w konkretnym zakresie. Należy zauważyć, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że kompetencji nie można domniemywać. Przepisy kompetencyjne należy wykładać ściśle, tak jak wynika z ich brzmienia. Niedopuszczalne jest stosowanie innych, poza wykładnią językową zasad wykładni, gdyż prowadziłoby to do nieuprawnionego zawężenia lub nieuzasadnionego rozszerzenia kompetencji organu (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2016 r. sygn. I OSK 852/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem strona skarżąca podnosi, ze nie istnieje przepis prawa, który upoważniałby burmistrza do rozstrzygania o średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika, to rolą Kolegium stojącego w niniejszej sprawie na przeciwnym stanowisku, było wskazanie na konkretny przepis, z treści którego uprawnienie dla burmistrza wynikało. Niewątpliwe zgodzić trzeba się ze Skarżącą, że w okolicznościach badanej sprawy tego jednoznacznego powołania przepisu uprawniającego burmistrza do orzeczenia o średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika zabrakło. W konsekwencji zgodzić należy się ze Skarżąca, że decyzja wymyka się kontroli. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie prawne decyzji polega na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie może jednak budzić również wątpliwości, że wyjaśnienie podstawy prawnej polega na wykładni przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 1988 r. sygn. SA/Po 1317/87 oraz A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 658). Nie może zatem budzić wątpliwości, że dla spełnienia ustawowych wymogów wynikających z art. 107 § 3 kpa w zakresie uzasadnienia prawnego decyzji nie było wystarczające samo przywołanie treści przepisów przez Kolegium, ale konieczne było również przedstawienie wykładni przywołanych przepisów art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli to w nich organ upatruje podstawy prawnej upoważaniającej Burmistrza R. do orzeczenia o średnicy wirnika elektrowni wiatrowej i wysokości zawieszenia wirnika. Bezspornie rozważań Kolegium w tym zakresie zabrakło. Jakkolwiek zatem jasne jest, że Kolegium nie podziela stanowiska wnioskodawcy, co do nieważności decyzji Burmistrza R. we wskazanym zakresie, to jednocześnie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozawala na kontrolę zasadności stanowiska organu, ponieważ – jak trafnie zauważono w skardze - organ całkowicie przemilczał argumenty strony podniesione zarówno we wniosku inicjującym postępowanie, jak i we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Brak ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji do argumentacji i wniosków strony nie tylko stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa, ale jak trafnie podnosi skarżąca również narusza wynikającą z art. 8 kpa zasadę budowania zaufania do organów władzy państwowej. Podkreślić należy, że z uzasadnienia winno spójnie i logicznie, w sposób niebudzący wątpliwości wynikać na czym organ opiera swoje stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu decyzji. W okolicznościach badanej sprawy zaskarżona decyzja nie odpowiada tak sformułowanym wymogom. Należy, bowiem zauważyć, że w zaskarżonej decyzji, Kolegium wyjaśniło jaka jest istota postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wskazano jakiego aktu dotyczy rozpoznawana przez Kolegium sprawa oraz powołano treść art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dalszej części zaskarżonej decyzji wskazano jaki rodzaj inwestycji określił wnioskodawca i że treść decyzji, której dotyczy toczące się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uwzględniła żądanie wniosku inwestora. W dalszej kolejności wskazano, że w ocenie Kolegium nie wykazano aby przepisy w niniejszej sprawie zostały naruszone w sposób jasny i niedwuznaczny, a wnioskodawca swoje stanowisko oparł na poglądach doktryny. Na tej podstawie organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ani do naruszenia przepisów o właściwości. Zgodzić się należy zatem ze stroną skarżącą, że (w sytuacji gdy poprzedzające zaskarżone rozstrzygnięcie, orzeczenie Kolegium z dnia 28 lipca 2017 r. jest jeszcze bardziej lakoniczne) zaskarżona decyzja w istocie wymyka się kontroli Sądu. Należy zauważyć, że Skarżąca w toku postępowania przedstawiła obszerną argumentację na poparcie zasadności złożonego wniosku, odwoływała się do niej również na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do argumentacji Skarżącej, stwierdzając wyłącznie, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa w sposób oczywisty. Tymczasem zadaniem organu ponownie rozpoznającego sprawę jest - rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich - w uzasadnieniu swej decyzji (por. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd XII/el oraz wyrok NSA z 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyrok NSA z 6 czerwca 1997 r., III SA 515/96). W okolicznościach badanej sprawy nie uczyniono tego wcale. Z opisanych przyczyn zaskarżoną decyzją naruszono również wynikającą z art. 8 kpa zasadę budowania zaufania do organów władzy państwowej. Nie może ulegać wątpliwości, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w opisanym zakresie decyzja Kolegium wymyka się w istocie kontroli Sądu. Należy też podkreślić, że na organach ciążą obowiązki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 kpa) oraz zasady przekonywania (art. 11 kpa), które wyrażają się w obowiązku stosownego uzasadnienia decyzji. Strona musi zatem dokładnie wiedzieć, przede wszystkim jakie jest stanowisko organu oraz z czego konkretnie ono wynika. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 kpa zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. W okolicznościach badanej sprawy tego nie uczyniono. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zatem po pierwsze powołanie przepisów ustalających właściwość rzeczową burmistrza i starosty, ze szczególnym odniesieniem treści tych uregulowań do – zakwestionowanego przez skarżącą stronę elementu – decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podkreślić, bowiem trzeba, że przedmiotem żądania Skarżącej nie było stwierdzenie nieważności całej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a jedynie jej elementu. W następnej kolejności będzie rzeczą organu dokonanie oceny zasadności podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów w zakresie rażącego naruszenia przepisów decyzją ustalającą warunki zabudowy, z odwołaniem do konkretnych okoliczności badanej sprawy, a w szczególności wskazanych przez Skarżącą elementów decyzji, które w jej ocenie dotknięte są wadą nieważności. Z opisanych powyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (na które składa się kwota [...]zł uiszczona tytułem wpisu od skargi oraz [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego) orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015, poz. 1800 ze zm.) orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku.