IV SA/Po 1297/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Poznańskiej Spółdzielni Mieszkaniowej "A." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia [...] r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r.) Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji) działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp; obecnie t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 647) i na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej kpa) po rozpatrzeniu wniosku Polskiego Koncernu Naftowego "A." S.A., ul. Ch. [...],[...] P. (dalej Inwestor) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...],[...] arkusz [...] obręb W. przy ul. K. M. I w P. W uzasadnieniu organ I instancji ustalił, że działki [...],[...],[...] arkusz [...] obręb W., znajdują się w obszarze na którym nie ma żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów warunki zabudowy można ustalić wyłącznie w oparciu o przepisy upzp. Organ I instancji wyznaczył obszar analizowany w promieniu 444 m od granic działki objętej wnioskiem zgodnie z §3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie z 2003 r.). Obejmuje on działki położone u zbiegu ul. K. M. i al. S., zabudowane zabudową usługową (centrum handlowe "Galeria P.") oraz zabudową mieszkaniową wielorodzinną i towarzyszącą jej zabudową usługową (handel, stacja paliw), położoną na terenie osiedla mieszkaniowego os. Zwycięstwa. Działki położone u zbiegu ul. K. M. I i A. H. zabudowane zostały w kierunku północno - zachodnim od skrzyżowania w/w ulic zabudową mieszkaniową wielorodzinną osiedla mieszkaniowego os. Powstańców Warszawy, na obszarze usytuowanym po wschodniej stronie ul. K. M. I i po południowej stronie al. S. zabudową zlokalizowaną na os. P., gdzie znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa (handel, biura, stacja paliw, budynki oświaty). Teren usytuowany pomiędzy ul. W., K. M. i i ul. Nasienną zabudowany jest zabudową mieszkaniową jednorodzinną, znajdującą się przy ulicach: O., N. i P. Południowo zachodnia część obszaru analizowanego znajdująca się przy ul. Nasiennej pomiędzy ul. Piątkowską i K. M. I. Są to tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej. W obszarze analizowanym przy ul. K. M. i nr [...] oraz przy al. S. nr [...] znajdują się stacje paliw, mogące stanowić wyznacznik dla wnioskowanej inwestycji. Prezydent opierając się na wykładni art. 61 upzp ustalił, że planowana inwestycja kontynuuje funkcję oraz parametry sąsiedniej zabudowy usługowej występującej w obszarze analizowanym. U zbiegu ulic K. M. I i al. S. tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oddziela od ruchliwych tras komunikacyjnych, jakimi są w/w drogi publiczne, zabudowa usługowa tj., budynki biurowo - handlowe oraz stacja paliw. Wnioskowana inwestycja nawiązuje parametrami zabudowy oraz sposobem zagospodarowania do działki nr [...], ark. [...] usytuowanej przy al. S. [...], zabudowanej stacją paliw, gdzie wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 14 %. Podobnie funkcja i gabaryty wnioskowanej inwestycji nawiązują do funkcji zabudowy usytuowanej przy ul. K. M. I nr [...] (dz. [...]), gdzie znajduje się również stacja paliw. Analiza zabudowy sąsiedniej wykazała, że lokalizacja stacji paliw nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny w obszarze analizowanym. Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] lutego 2011 r.), przy zachowaniu wszystkich uwarunkowań w niej zawartych planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Organ I instancji zwrócił uwagę, że podane wartości są wartościami maksymalnymi, które przy uwzględnieniu wymogów określonych w decyzji oraz przepisów prawa, ze szczególnym uwzględnieniem spraw związanych z zacienianiem i przesłanianiem budynków, mogą ulec zmniejszeniu. Konkretyzacja zapisów decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem prawa sąsiedzkiego, o którym mowa w art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej pr.bud.), następuje na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania zastrzeżeń stron organ I instancji stwierdził, że, po pierwsze, kwestie dotyczące uciążliwości (hałas, zanieczyszczenie powietrza, likwidacja istniejącej zieleni itp.) nie są rozstrzygane w decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor dostarczył decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Po drugie, w sprawie obsługi komunikacyjnej, ewentualnej kolizji z drogą rowerową Prezydent poinformował, że w toku postępowania inwestycja została uzgodniona przez zarządcę tej drogi. Po trzecie, kwestie dotyczące zagospodarowania terenu działki zielenią, śmietnikiem, miejscami parkingowymi, urządzeniami związanymi z obsługą stacji (normatywnych odległości od innych obiektów) rozstrzygane są dopiero na etapie projektowania. Po czwarte, niezgodność planowanej inwestycji ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, którą podnosi jedna ze stron postępowania również nie może być uwzględniona w niniejszej decyzji. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego. Pozostaje ono wyłącznie wyrazem preferencji miasta co do sposobu zagospodarowania miasta. Studium nie może być podstawą do ustalenia czy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniósł Ł. P., wnosząc o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy oraz o wstrzymanie jej wykonania ze względu na interes społeczny. W uzasadnieniu Ł. P. wyjaśnił, że jest on współwłaścicielem nieruchomości położonej przy ul. K. M. I [...] w P. Nie został on powiadomiony o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. O wydaniu powyższej decyzji dowiedział się on przypadkowo od kolegi będącego współwłaścicielem powyższej nieruchomości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniósł J. T., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania ze względu na interes społeczny. W uzasadnieniu J. T. zaprzeczył jakoby decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie uniemożliwiała ani w istotny sposób nie ograniczała korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem. Powyższe stanowisko organu jest całkowicie niesłuszne, nie uwzględnia podstawowych zarzutów strony i nie zostało w żaden sposób uzasadnione. Zrealizowanie inwestycji budowy stacji paliw płynnych wraz z infrastruktura towarzyszącą znacznie wpłynie na dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości i niebagatelnie wpłynie na wartość nieruchomości przy ul. M. [...]. Oczywistym jest, że wartość nieruchomości usytuowanej w bliskim sąsiedztwie stacji benzynowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą zmaleje w stosunku do nieruchomości tego samego typu nieusytuowanych w pobliżu takiego obiektu usługowego. J. T. zauważył, że co prawda studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego istniejące dla analizowanego obszaru do ustalenia ewentualnych warunków zabudowy nie jest aktem prawa miejscowego, ale ustalenia studium są wiążące dla organów gminy także przy wydawaniu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w przypadku istnienia dla danego obszaru jedynie studium. Studium jest aktem kierunkowym wskazującym na kierunki zagospodarowania przestrzennego. W niniejszym przypadku przedmiotowy teren został oznaczony symbolem [...] oznaczającym teren zabudowy średniowysokiej, mieszkaniowej wielorodzinnej, blokowej i kwartałowej z usługami podstawowymi, z utrzymaniem funkcji ogólno miejskich. Realizacja inwestycji stacji paliwowej wraz z infrastrukturą nie mieści się w tym pojęciu. Niniejsza inwestycja nic może zostać tal i zakwalifikowana do obsługi komunikacyjnej, bowiem nie dotyczy infrastruktury komunikacji publicznej ani także do usług towarzyszących funkcji mieszkaniowej. Według zasad ogólnych dla utrzymania priorytetu dla funkcji mieszkaniowej należy dążyć do zapewnienia odpowiednich warunków jej utrzymania i rozwoju, m.in. poprzez zakaz wprowadzania na tereny wyłącznie mieszkaniowe funkcji uciążliwych, w tym generujących zwiększony ruch samochodowy. Organ ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji nie odniósł swojej decyzji do istniejącego studium dla obszaru objętego decyzją. Studium bowiem zakłada utrzymanie parków osiedlowych i powiększenie ich powierzchni w miarę możliwości przestrzennych. Jednocześnie J. T. zwrócił uwagę, że organ I instancji nie poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego - zawiadomieniem z dnia [...] maja 2011 r., zgodnie z art. 10 §1 kpa, bowiem niniejsze zawiadomienie zostało doręczone LTG Nieruchomości - administratorowi nieruchomości przy ul. M. I. Zarząd reprezentujący Wspólnotę mieszkaniową ani żaden ze współwłaścicieli (zgodnie z przepisem art. 45 kpa) nie został powiadomiony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. O niniejszym zawiadomieniu strona dowiedziała się przypadkowo, od administratora nieruchomości. Odwołanie od decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosła również podaniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., [...] Rada Osiedla Nowe W. P. wskazując, że nie została powiadomiona o wszczęciu i zakończeniu postępowania przez organ administracji publicznej. Przez to nie miała ona możliwości wypowiedzenia się w tak ważnej dla osiedla i jego mieszkańców sprawie w toku wszczętego postępowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. odwołanie od decyzji z dnia 1 sierpnia 2011 r. wniosła Poznańska Spółdzielnia mieszkaniowa "W.". Spółdzielnia zwróciła uwagę, że sprawa budowy stacji paliw na wzmiankowanym terenie trwa od 2002 roku. W toczącym się wtedy postępowaniu uznano za celowe sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stwierdził to postanowieniem z dnia 2 września 2002r. Prezydent Miasta Poznania. Niestety obecnie zarówno Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu, jak i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu nie stwierdzili potrzeby przeprowadzenia takiej oceny. Spółdzielnia nadmieniła, że od tamtego okresu zwiększyła się ilość stacji paliw w rejonie skrzyżowania ulicy S. i K. M. I. Z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.) wynika, że przeprowadzając ocenę należy uwzględnić łącznie różne uwarunkowania, w tym powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Obecnie w tym rejonie usytuowane są trzy stacje paliw i lokalizacja nowej przy ul. K. M. I zwielokrotni uciążliwości z tego tytułu. Spółdzielnia zwróciła również uwagę na kwestię dojazdu do działki na której ma być wybudowana stacja paliw. Zarówno wjazd jak i wyjazd następować będzie poprzez dwukierunkową drogę wewnętrzną obsługującą między innymi mieszkańców budynku W., klientów marketu N., klientów weterynarii oraz sklepu ogrodniczego. Obecnie na tej drodze po obu stronach parkują samochody co stanowi zagrożenie dla odbywającego się tu ruchu pieszego. Wprowadzenie na drogę wewnętrzną cystern samochodowych dostarczających paliwo oraz klientów stacji paliw będzie generować dodatkowy ruch kołowy. Ponadto droga serwisowa jest dość wąska i przy zachowaniu ruchu dwukierunkowego może być problem z przejazdem cystern. Droga ta stanowi również jedyną drogę pożarową dla budynku wielorodzinnego W.. Zdaniem Spółdzielni, ze względu na rażąco duże uciążliwości w sprawie układu komunikacyjnego winna wypowiedzieć się Komisja ds. Bezpieczeństwa Ruchu. Wyjazd z drogi wewnętrznej kolidować będzie z istniejącą drogą rowerową znajdującą się wzdłuż ul. K. M. I. W decyzji o warunkach zabudowy winien być wprowadzony zapis o obsadzeniu działki wysoka zielenią od strony północnej /budynek wielorodzinny W.. W wymaganiach zawartych w decyzji o warunkach zabudowy jest mowa o lokalizacji dwóch sztuk podziemnych zbiorników paliwowych, a nie określa się ich pojemności. Również nieprecyzyjne jest określenie dotyczące ilości miejsc parkingowych - ok. 8 miejsc. W ocenie Spółdzielni, warunki zabudowy nie precyzują jednoznacznie wielkości powierzchni zabudowy, bowiem nie wiadomo czy określenie dotyczy powierzchni wszystkich trzech działek tj. [...],[...],[...], czy tylko jednej z nich. Przy wydawaniu decyzji należało wziąć również pod uwagę aspekt społeczny. Powstanie kolejnej stacji paliw pogorszy warunki mieszkalne, ą także warunki bezpieczeństwa dla mieszkańców okolicznych budynków. Przeważające wiatry północno-zachodnie spowodują, że nastąpi zwiększenie zanieczyszczenia powietrza w tym rejonie. Projektowana inwestycja pogorszy warunki higieniczne, zdrowotne i ochrony środowiska dla mieszkańców budynku [...] oraz budynku W. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2011 r.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium), w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania Rady Osiedla Nowe W. P.. W pkt 2 Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem SKO, Rada Osiedla Nowe W. P. nie może być uznana za stronę postępowania. Jest to jednostka pomocnicza Miasta P. i jako taka nie jest kolejną jednostką samorządu terytorialnego, a stanowi część większej struktury jaką jest gmina i nie korzysta z analogicznej ochrony sądowej jak jednostka samorządu terytorialnego. Z uwagi na powyższe, ponieważ tylko strona postępowania może wnieść skutecznie odwołanie, zasadnym było umorzenie postępowania odwoławczego z odwołania Rady Osiedla Nowe W. P., z uwagi na fakt, że podmiot ten nie jest stroną w rozumieniu art. 28 i 29 kpa. Rozpoznając niniejszą sprawę SKO ustaliło, że w sposób szczegółowy dokonano analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Z uwagi na sposób zagospodarowania terenu sąsiadującego z terenem objętym wnioskiem ustalono, że planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa i mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania istniejących obiektów. Wielkość powierzchni zabudowy dotyczy całego terenu inwestycji, chociaż w przypadku dalszych wątpliwości którejkolwiek ze stron postępowania możliwe jest wydanie w trybie art. 113 §2 kpa postanowienia dotyczącego wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Z akt sprawy wynika również jednoznacznie, że dwa podziemne zbiorniki mają mieć pojemność V= 5O m3 każdy. Decydujące znaczenie przy rozpatrywaniu wpływu planowanej inwestycji na środowisko ma decyzja Prezydenta z dnia [...] lutego 2011 r. Ponieważ tylko w tym postępowaniu można orzec o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dlatego zarzuty Odwołujących dotyczące braku tej oceny w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy są bezpodstawne. Nie ma również możliwości kwestionowania wpływu inwestycji na środowisko, jeżeli decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy musi oceniać wpływ inwestycji na środowisko tak, jak to wynika z decyzji środowiskowej. Odnosząc się do nie poinformowania imiennego wszystkich członków wspólnoty, a jedynie administratora budynku, SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.), zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między Wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Fakt występowania Zarządu Wspólnoty w imieniu i na rzecz członków wspólnoty nie może prowadzić do ograniczenia prawa członka Wspólnoty do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym Wspólnoty - a więc dotyczącym również interesów członka Wspólnoty. W niniejszym postępowaniu zarząd wspólnoty wybrał administratora, a więc podmiot zewnętrzny uprawniony do reprezentacji zarządu każdej ze wspólnot mieszkaniowych. Ponadto, z uwagi na ilość stron postępowania, organ I instancji dokonał obwieszczenia decyzji w Biuletynie Informacji Publicznej i przez obwieszczenie. Również w trakcie postępowania członkowie wspólnot aktywnie uczestniczyli w toczącym się postępowaniu. Najważniejsze jest jednak to, że Odwołujący nie wykazali w jaki sposób brak ich imiennego zawiadomienia o czynnościach podjętych w postępowaniu miał wpływ na treść wydanej decyzji. Skargę na powyższą decyzję SKO pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wniosła Poznańska Spółdzielnia mieszkaniowa "W." (dalej Skarżąca). W uzasadnieniu Skarżąca odwołując się do argumentacji zawartej w odwołaniu zwróciła uwagę na brak sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Skarżącej Kolegium nie przeanalizowało wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących m. in. układu komunikacyjnego. W ocenie Skarżącej należałoby również w jednoznaczny sposób wyjaśnić wielkość powierzchni planowanej zabudowy bowiem z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika jednoznacznie czy powierzchnia zabudowy ma być liczona do jednej czy kilku działek będących własnością Inwestora. W decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. podana jest informacja o lokalizacji dwóch sztuk podziemnych zbiorników paliwowych, lecz nie określono ich pojemności. SKO w swoim uzasadnieniu podaje, że powinny mieć pojemność 50m3 każdy. Jest to istotny element ewentualnego późniejszego pozwolenia na budowę. Również SKO nie odniosło się do zastrzeżenia Skarżącej dotyczącego miejsc parkingowych na planowanej inwestycji (k. 7-8 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...],[...], Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 10 akt sądowych). Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skargę do WSA na decyzję z dnia [...] października 2011 r. wniósł J. T. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 28 kpa przez brak poinformowania wszystkich członków Wspólnoty ani Zarządu Wspólnoty mieszkaniowej dla nieruchomości położonej przy ul. M. I w Poznaniu o toczącym się postępowaniu ani o zakończeniu postępowania dowodowego, w ramach postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastruktura towarzyszącą, przewidzianej na działkach nr [...],[...],[...] akr. [...], obręb W., położonej w P. przy ul. M. I, 2) §3 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. przez dokonanie błędnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 upzp, w wyniku której organ doszedł do przekonania, że planowana zabudowa spełnia warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa i mieści się w granicach istniejącego sposobu zagospodarowania terenu oraz sposobu użytkowania istniejących obiektów, a nadto przez niewłaściwe zastosowania art. 61 ust. 1 upzp polegające na wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze J. T. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (k. 4-6 akt IV SA/Po 25/12). Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 25/12, WSA połączył sprawy o sygn. akt IV SA/Po 1297/11 i IV SA/Po 1297/11 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygnaturą IV SA/Po 1297/11 (k. 18v akt IV SA/Po 25/12). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1297/11, WSA odrzucił skargę J. T. (k. 250-251 akt sądowych). Uczestnika postępowania Polski Koncern Naftowy "A." Spółka Akcyjna wniósł w piśmie procesowym o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie tylko z powodów w niej przytoczonych. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia (który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności) oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Materialnoprawną podstawę zapadłych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulują one zarówno warunki, jak i tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy, których funkcją jest określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym – w myśl art. 61 ust. 5 u.p.z.p. – warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późn. zm.); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W niniejszej sprawie Sąd badał, czy decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] października 2011 roku oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. o nr [...] roku w sprawie o sygnaturze sprawy [...] z dnia 1.08.2011 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] zostały wydane zgodnie z przepisami prawa bez naruszenia przepisów procedury, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W ramach tak kontrolowanej legalności zaskarżonych decyzji Sąd dopatrzył się szeregu uchybień, skutkujacych koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Podstawowym i istotnym uchybieniem jakiego dopuszczono się w toku postępowania administracyjnego było niedoręczenie decyzji wydanej przez organ I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy a dokonanie zawiadomienia stron drogą obwieszczeń. Zgodnie z art. 109 § 1. kpa decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zgodnie z art.49 kpa strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W tej konkretnie sprawie postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy reguluje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,która nie zawiera szczególnego unormowania umożliwiającego zawiadomienie o decyzji o warunkach zabudowy poprzez obwieszczenie . Otóż taka możliwość istnieje tylko i wyłącznie w stosunku do decyzji wydanej odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdzie zgodnie z przepisem art.53 ust 1. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z kolei przepis art.64 ust 1 wyżej wskazanej ustawy stanowi, że przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe prowadzi do jednoznacznej wykładni, że nie stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy przepisu art.53 ust1 ustawy, co przesądza o obowiązku doręczenia stronom decyzji o warunkach zabudowy. Kodeksowy termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - czternaście dni od dnia jej ogłoszenia stronie. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania liczy się zatem od dnia ogłoszenia lub od dnia doręczenia decyzji stronie w postaci i w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawowym (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 228), czyli zgodnie z przepisami art. 39-49 (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 r., SA/Ka 2966/95, LEX nr 27283, w którym przyjęto, że: "Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Brak doręczenia decyzji względnie ustalenie, iż zostało ono dokonane z obrazą przepisów kodeksu traktujących o doręczeniu (rozdział 8), oznacza, iż termin ten nie rozpoczął swojego biegu"). Z mocy przepisu art. 127 § 1 odwołanie służy od decyzji wydanych w pierwszej instancji, a zatem a contrario niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanych w drugiej instancji (decyzji odwoławczych) oraz od tych decyzji wydanych w pierwszej instancji, które z mocy przepisów szczególnych nie podlegają zaskarżeniu w drodze odwołania (zob. komentarz do art. 127). Niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji, która nie została doręczona lub ogłoszona stronie (B. Adamiak (w:) Komentarz, 2011 s. 502). Odwołanie jest zatem niedopuszczalne ,jeżeli decyzja nie weszała do obrotu prawnego ( a więc pomimo ,że została wydana ,nie została stronie doręczona lub ogłoszona W tej konkretnie sprawie jak wskazano powyżej decyję organu I instancji należało doręczyć wszystkim stronom postępowania. Natomiast jeżeli organ nie uznaje jakiejś osoby za stronę postępowania ( np.Rady Osiedla) to decyzji administracyjnej nie ma obowiązku jej doręczać. Z powyższego wynika ,że organ drugiej instancji rozpoznawał odwołania w od decyzji ,która nie została skutecznie doręczona stronom postępowania a więc termin do wniesienia odwołania dla tych stron nie zaczął w ogóle biec, co było niedopuszczalne. Sąd zauważył również ,że decyzje organów obu instancji były wydane w stosunku do osoby zmarłej, która w chwili wydania decyzji nie miała już przymiotu strony. Organy obu instancji jako stronę postępowania wskazały J. K. Z informacji pozyskanej przez Sąd i nadesłanego aktu zgonu wynika ,że osoba ta zmarła w dniu wydania decyzji przez organ I instancji tzn. w dniu 1 sierpnia 2011 roku . Dopiero postępowanie sądowe wskazało ,że w oparciu o akt poświadczenia dziedziczenia spadek po zmarłym J. K. w całości odziedziczyła jego żona D. K. ,która brała udział w toku postępowania administracyjnego. W tej konkretnie sprawie uchybienie to nie miało znaczenia dla sprawy ,gdyż akurat jedyny spadkobierca ustawowy po zmarłym miał zapewniony czynny udział w postępowaniu . Gdyby jednak tak nie było organ ma obowiązek ustalić następców prawnych i w stosunku do nich prowadzić postępowanie , gdyż powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się ,że decyzja wydana w stosunku do osoby zmarłej jest nieważna. Kolejnym uchybieniem popełnionym przez organ II instancji jest rozpoznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołania Ł. P. ,które nie zostało podpisane. Odwołanie musi spełniać wymagania określone w art.63§2 i 3 kpa. Z art.63 §3kpa wynika, że podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane. Konsekwentnie w razie braku spełnienia przez odwołanie wymogów co do treści określonych w art.63§2 i 3 kpa zastosowanie ma art.64, a zatem organ odwoławczy obowiązany jest wezwać stronę do usunięcia braków formalnych podania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Braki formalne odwołania powodują, że nie można uznać czynności strony za odwołanie. Tak więc przyjąć należy ,że organ II instancji rozpoznał faktycznie sprawę w stosunku do Ł. P. bez skutecznie złożonego przez niego odwołania . (vide Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem wydanie 11 Barbara Adamiak/ Janusz Borkowski teza 3 do art.128 kpa W tej kwestii ważne jest stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 25 maja 1984 roku .,,II S.A. 2048/83(0nsa 1984,Nr 1,poz.51),który stwierdził ,że "organ odwoławczy nie może działać z urzędu ..Dopiero czynność strony ,którą jest wniesienie odwołania ,powoduje ,że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień ,jakie są przewidziane dla organu odwoławczego". Jeżeli zaś chodzi o właściwe określenie stron postępowania, to organy powinny mieć na uwadze ,że pojęcie strony postępowania administracyjnego jakim posługuje się art. 28 k.p.a. oraz pozostałe przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest legitymowanie się interesem prawnym pojmowanym jako publiczne prawo podmiotowe w postaci normy prawnej przyznającej jednostce określone korzyści, które mogą być realizowane w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 187). Innymi słowy, interes prawny każdorazowo znajduje swoje umocowanie w powszechnie obowiązującym prawie, na podstawie którego jednostka może domagać się wszczęcia albo dopuszczenia do udziału w toczącym się już postępowaniu, ponieważ jego wynik będzie oddziaływał na sferę jej praw i obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, interes prawny przysługuje wnioskodawcy, który występuje z żądaniem ustalenia lokalizacji określonej inwestycji. Interes ten przysługuje również innym osobom wywodzącym swoje prawa z nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Jak wskazuje się w doktrynie, na problem ustalenia stron postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy spojrzeć z perspektywy art. 6 ust. 2 pkt 2 upzp. Każdy ma bowiem prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., red. Z. Niewiadomski, str. 431). Podobnie w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że stronami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z zasady są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, której dotyczy postępowanie, natomiast właściciele i wieczyści użytkownicy działek sąsiadujących z tą nieruchomością, w tym nawet położonych w pewnej od niej odległości, mogą być stroną wówczas, gdy wykażą istnienie swego interesu prawnego opartego na konkretnej normie prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 22.02.2012 r., sygn. akt II OSK 2331/10, lex nr 1138144). W orzecznictwie sądowym wskazuje się przy tym, że źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa może być prawo cywilne, w tym rzeczowe, zwłaszcza własność bądź użytkowanie wieczyste (wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. akt II OSK 1792/09, baza orzeczeń NSA). Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Stwierdzić należy, iż w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. K. M. I [...] w P. funkcjonuje Wspólnota mieszkaniowa. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903) Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Dla postępowania administracyjnego ma to takie znaczenie, iż to właśnie ten organ jest uprawniony do udziału w postępowaniu jako reprezentant strony. Nie jest wykluczony udział w postępowaniu administracyjnym obok zarządu wspólnoty także właścicieli poszczególnych lokali, którym służy prawo współwłasności w częściach wspólnych oraz mają oni udział w gruncie, jednakże pod warunkiem, że wykażą własny zindywidualizowany interes prawny, mający oparcie w przepisach prawa, a więc ich udział jest zakreślony granicami tego właśnie interesu prawnego. Jeżeli w tym postępowaniu tacy właściciele pojawią się to organ powinien ewentualnie rozważyć ich indywidualne interesy prawne oparte na przepisach prawa. Kwestia statusu członków spółdzielni mieszkaniowych w zakresie przyznania im przymiotu strony była przedmiotem licznych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzeczeniach tych dominuje stanowisko, że członkom spółdzielni mieszkaniowych nie przysługują prawa strony. Przepisy nie przyznają bowiem członkom spółdzielni mieszkaniowych prawa do korzystania z majątku spółdzielczego oraz do rozporządzania rzeczą w rozumieniu art. 140 k.c. W stosunkach zewnętrznych członków spółdzielni reprezentuje jej zarząd. Członkowie spółdzielni kwestionujący działalność zarządu mają prawo czynić to bądź to w drodze postępowania wewnątrzspółdzielczego, bądź też na zasadach ogólnych na drodze postępowania sądowego. Odmiennie natomiast kształtuje się sytuacja członków spółdzielni mieszkaniowej jeżeli posiadają oni własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu z udziałem we własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu , czy też osób posiadających odrębną własność lokalu z udziałem w własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu. Wówczas prawo strony przysługuje również i tym osobom, o ile ich lokale leżą w obszarze. Czyli z prowadzonego przez organ postępowania powinno jednoznacznie wynikać na jakich zasadach przyjął ,że danym osobom przysługuje status stron postępowania. Co się zaś tyczy samej decyzji organu I instancji wydanej w przedmiocie określenia warunków zabudowy to sąd również zwrócił uwagę na uchybienie ,które może mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowi wiadomym jest ,że co do zasady przepisy prawa budowlanego przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie mają zastosowania. Jednak istnieją takie uregulowania ,które muszą być brane pod uwagę już w ramach tego postępowania aby decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wykonana. Jest ona podstawą do udzielenia pozwolenia na budowę. Otóż z treści badanej decyzji wynika ,że" nieprzekraczalna linia zabudowy- wynosi 25 m i 70 m od północnej granicy działki-dla pawilonu stacji paliw od zadaszonej wiaty –zgodnie z załącznikiem graficznym oraz wnioskiem i że dopuszcza się lokalizację śmietnika, parkingów, obiektów małej architektury oraz urządzeń technicznych na terenie inwestycji poza liniami zabudowy przy zachowaniu przepisów szczególnych oraz zawartych w warunkach technicznych , pozostałe odległości wynikające z przepisów szczególnych dotyczących przepisów p.poż oraz zgodnie z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 roku w sprawie warunków technicznych ,jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(dz.U. Nr 75/2002 poz. 690 z póź. zmianami. Tymczasem w tej konkretnie sprawie przywołane przez organ administracji rozporządzenie nie będzie miało zastosowania. W miejsce tegoż aktu prawnego wejdzie regulacja przewidziana przez Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 14 grudnia 2005 roku ). W § 100 tegoż rozporządzenia powiedziane jest, że stacje paliw płynnych w obszarze zabudowanym należy oddzielać od krawędzi jezdni drogi publicznej wysepką o szerokości co najmniej 3 m, wyniesioną na wysokość 0,15 m ponad poziom drogi. Dopuszcza się rozwiązania bez wysepki, pod warunkiem zastosowania zatoki o szerokości co najmniej 5 m ,licząc od zewnętrznej krawędzi jezdni do odmierzacza paliw płynnych. W uznaniu sądu analiza właściwego rozporządzenia może mieć znaczenie dla treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dla tak szczególnej inwestycji jaką jest stacja paliw. Konieczność zastosowania takiego rozwiązania technicznego może mieć bowiem wpływ na obsługę komunikacyjną ,która została pozytywnie w niniejszej sprawie zaopiniowana przez zarząd Dróg Miejskich zgodnie z koncepcją zagospodarowania terenu załączoną do wniosku . Jednakże ta koncepcja zagospodarowania terenu może zmienić się przy uwzględnieniu wymogów z właściwego mającego w tej sprawie zastosowanie rozporządzenia. W toku tego postępowania zagadnienia obsługi komunikacyjnej podlegają, na podstawie art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., uzgodnieniu z właściwym zarządcą .Jak trafnie skonstatowano w wyroku WSA z 23.11.2007 r. (IV SA/Wa 1896/07, CBOSA), konieczność uzgadniania decyzji dotyczących terenów przylegających do pasa drogowego podyktowana jest zabezpieczeniem zarówno interesów zarządców dróg, wynikających z konieczności zapewnienia realizacji zadań zarządcy – określonych w art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.d.p.") – jak i interesów inwestorów wiążących się z ochroną przed niekorzystnymi wpływami drogi. Przedmiotem uzgodnienia jest ta część decyzji, w której ustalone zostają warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te w przypadku większości inwestycji polegają głównie na określeniu, oprócz wymaganej ilości miejsc parkingowych, sposobu dostępu do drogi publicznej (§ 2 pkt 6 rozp.dot.oznacz.). Pogląd ten koreluje z wymogiem przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Ponadto znajduje potwierdzenie w treści przepisu art. 35 ust. 3 u.d.p., w myśl którego zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Ponadto treść rozporządzenia z uwagi na szczególne wymogi dotyczące sytuowania stacji paliw może mieć też wpływ na przyjęte przez organy w decyzji linie zabudowy. O tym ,że treść rozporządzeń dotyczących sytuowania budynków i warunków technicznych powinna być brana pod uwaga w niektórych sytuacjach przy ustalaniu warunków zabudowy dla określonej inwestycji przesadza chociażby przykład ,że w przypadku przepisów szczególnych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 roku w sprawie warunków technicznych ,jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(dz.U. Nr 75/2002 poz. 690 z póź. Zmianami )powiedziane jest w § 12 ust 2 że sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak więc z przyczyn podanych powyżej organ powinien w zakresie wskazanym przez Sąd odnieść się w tej konkretnie sprawie do mających zastosowanie przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z dnia 14 grudnia 2005 roku ). Sąd nie podzielił zarzutu odnośnie konieczności badania zgodności decyzji o warunkach zabudowy z ustaleniami studium zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie badał również zarzutów, które były przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. – orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W punkcie 2 sentencji Sąd, na podstawie art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, co oznacza, iż nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (tak trafnie wyrok NSA z 29.07.2004 r., OSK 591/04, ONSAiWSA 2004/2/32). O kosztach nie orzeczono, wobec braku stosownego wniosku (art. 210 p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe uwagi zawarte w uzasadnieniu i dokonaną wykładnię przepisów prawa ustali prawidłowo strony postępowania, weźmie pod uwagę ewentualne uwarunkowania z przywołanego przez sąd rozporządzenia dotyczące stacji paliw, ponowi w razie potrzeby wymagane przepisami uzgodnienia z właściwymi organami, doręczy w sposób prawidłowy stronom postępowania odpis decyzji administracyjnej. MZ