IV SA/Po 131/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2011 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. G. [...] w P., Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. B. [...] w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy, o d d a l a s k a r g ę Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].05.2006r. nr [...] ustalił na wniosek [...] spółki z o.o. z siedzibą w P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wielorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...], ark. [...], obręb P., położonej w P. przy ul. G. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej w P. przy ul. G. [...], decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...],[...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18.10.2006r. sygn. akt II SA/Po 553/06 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. "[...] sp. z o.o." spółka komandytowa z siedzibą w K. wnioskiem z dnia [...].10.2006r. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o przeniesienie decyzji z dnia [...] maja 2006r. na jej rzecz. Do wniosku dołączono zgodę prezesa zarządu spółki [...] na przeniesienie. Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].10.2006r. nr [...] przeniósł decyzję z dnia [...].05.2006r. nr [...] o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkaniowego wielorodzinnego przy ul. G. [...] w Poznaniu na rzecz [...] sp. z o.o. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...].06.2007r. Nr [...] ustalił dla [...] sp. z o.o. Spółka Komandytowa, dawniej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...], położonej w P. przy ul. G. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w P. przy ul. G [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w P. przy ul. B. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2007r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25.06.2008r. sygn. akt II SA/Po 561/07 uchyli zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...]. [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w K. wnioskiem z dnia 16.10.2008 r. ponownie wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego w P. przy ul. G. [...]. Prezydent Miasta P. po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...].05.2009 roku nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym, przewidzianej do realizacji na działce o numerze [...], ark. [...], obręb P., położonej w P., przy ul. G. [...]. W wyniku odwołania złożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej w P[...], przy ul. G. [...] oraz Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości położonej w P., przy ul. B[...][...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Prezydent Miasta P. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm. – dalej upzp), i na podstawie art 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej kpa) ustalił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 upzp. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu 81 m od granic terenu objętego wnioskiem, tj. w odległości równej trzykrotnej szerokości frontowej granicy terenu (3 x 27 m). Objął on działki położone wzdłuż ul. G nr [...],[...],[...] i [...] zabudowane zabudową mieszkaniową wielorodzinną i ul. B. [...],[...],[...], na których również znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (jedynie przy ul. G. nr [...] znajduje się stacja transformatorowa) oraz działki położone po zachodniej stronie ul. B, zabudowane zabudową usługową budynkami o funkcji przemysłowej; teren położony po północnej stronie ul. G. to teren nieczynnej Rzeźni Miejskiej, wpisany do rejestru zabytków pod nr [...]. Organ I instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej analizy ustalił, że inwestycja kontynuuje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Uzasadniając ustalenia dotyczące nowej zabudowy organ I instancji wskazał, że obowiązującą linię zabudowy ustalił zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 – dalej rozporządzenie) jako przedłużenie linii zabudowy sąsiedniej, tj. zabudowy zlokalizowanej na działkach przy ul. G. nr [...],[...],[...] i [...]. Odnosząc się do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszącego maksymalnie 60% powierzchni działki organ wyjaśnił, że dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej położonej przy ul. B. / G minimalny % zabudowy wynosi 48,8 % (dz. nr [...]), najwyższy 100% (dz. nr [...]), 96% (dz. nr [...]), średni wskaźnik dla działek analizowanych wynosi ok. 58,41 % a dla działek w całym kwartale 60,88%. Uzasadniając pozostałe parametry i wskaźniki organ I instancji wskazał, że szerokość elewacji frontowej dla wnioskowanej zabudowy wynikająca z szerokości frontu działki kontynuuje szerokość elewacji zabudowy sąsiedniej; wnioskowana wysokość VII kondygnacji od strony ul. G. i IV dla zabudowy oficynowej kontynuuje wysokości budynków w sąsiedztwie; geometria dachu - dach stromy (mansardowy) kontynuuje kształt dachów zabudowy sąsiedniej. W zakresie wymagań wynikających z przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 upzp organ I instancji stwierdził, że teren, na którym planowana jest inwestycja ma dostęp do drogi publicznej - ul. G., istniejące (lub projektowane) uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - w odniesieniu do niniejszej decyzji mają zastosowanie przepisy odrębne, tj. ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w P. przy ul. G. [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w P. przy ul. B. [...] wniosły odwołanie od powyższej decyzji. Skarżący podnieśli, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy dopuszczalna powierzchnia zabudowy działki nr [...] ustalona w decyzji o warunkach zabudowy nie powinna przekroczyć 50 % jej powierzchni, gdyż taki maksymalny procent zabudowy został ustalony dla sąsiedniej działki nr [...]. Ponadto Skarżący nie zgadzają się na lokalizację na działce nr [...] budynku oficynowego, który spowoduje powstanie ciasnego podwórza i negatywnie wpłynie na nasłonecznienie i komfort lokali w budynkach sąsiednich, położonych przy ul. G. [...] oraz ul. B. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono również: • naruszenie art. 9 i 10 § 1 kpa, poprzez zajęcie stanowiska merytorycznego dotyczącego postępowania dowodowego w formie pisma z dnia 24 czerwca 2010 roku, doręczonego wraz ze skarżoną decyzją po wypowiedzeniu się stron w trybie art. 10 § 1 kpa, co uniemożliwiło stronom ponowne zajęcie stanowiska na etapie postępowania dowodowego; • naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp poprzez ustalenie dla inwestycji projektowanej na działce [...] o 10% wyższego wskaźnika nieprzekraczalnej powierzchni zabudowy to jest 60 % - przy ustaleniu powierzchni zabudowy sąsiedniej działki nr [...] na 50 %. • naruszenie § 3 rozporządzenia w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp, poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji i załączonej do niej analizy, dlaczego wbrew wykładni celowościowej art. 61 ust. 1 upzp nie zostały z analizowanego obszaru wyłączone nieruchomości o zabudowie 96-100 %, a także wszystkie nie prezentujące cech zabudowy inwestycji planowanej, zabudowane budynkami magazynowymi, biurowymi, urządzeniami technicznymi. Zarzucono także, że decyzja nie określa, dlaczego zgodnie z potrzebami analizy, nie zostały nią objęte tylko te nieruchomości, które prezentują walory urbanistyczne i funkcjonalne pierzei G. ze szczególnym uwzględnieniem nieruchomości sąsiedniej pod numerem 7; • naruszenie § 5 rozporządzenia, poprzez podanie nierzetelnego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - "osiągniętego" na podstawie nierzetelnie przeprowadzonej analizy w oderwaniu od wykładni celowościowej kryterium - tzw. dobrego sąsiedztwa w kontekście funkcji mieszkaniowej obu nieruchomości; • naruszenie § 6 rozporządzenia poprzez brak dokładnego określenia w skarżonej decyzji szerokości elewacji frontowej, a także brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz załączonych do niej wynikach analizy średniej szerokości elewacji frontowej na działkach w obszarze analizowanym; • § 8 rozporządzenia poprzez brak dokładnego określenia geometrii dachu planowanego budynku - tj. kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki; • naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia poprzez brak załączenia do skarżonej decyzji części graficznej - Skarżący otrzymali jedynie część graficzną wyników analizy, o której mowa w § 9 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia, • naruszenie art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 2 upzp poprzez nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych przy ustalaniu możliwości usytuowania na przedmiotowej nieruchomości budynku oficynowego, w sposób powodujący powstanie ciasnego podwórza na działkach sąsiednich oraz bardzo wąskiego pasa oddzielającego budynek oficynowy od działki nr [...], • naruszenie art. 1 ust. 2 pkt. 7 upzp poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu skarżonej decyzji prawa własności Skarżących, • naruszenie § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, póz. 690 ze zm.), polegające na dopuszczeniu w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania budynku oficynowego na działce nr [...]w takiej odległości od budynku znajdującego się przy ul. B. [...], że niemożliwe będzie spełnienie warunków technicznych dotyczących naturalnego oświetlenia budynku położonego przy ul. B. [...] (zaciemnienie pomocnej ściany tego budynku). Takie same skutki będzie miało usytuowanie budynku oficynowego na działce nr [...]w sposób przewidziany w skarżonej decyzji dla lokali posiadających okna od podwórza w budynku znajdującym się przy ul. G., • naruszenie zasady legalności i praworządności działania organów administracji publicznej - art. 6 i 7 kpa - wynikające z uchybienia przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przepisom prawa materialnego i procesowego, • naruszenie wynikającej z art. 7 kpa zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli, polegające na ignorancji słusznego interesu mieszkańców budynków przy ul. G. [...], ul. B. [...] i ul. B. [...], co podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej i narusza także art. 8 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].10.2010r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż w sposób szczegółowy dokonano analizy działki objętej wnioskiem oraz obszaru wyznaczonego zgodnie z przepisami rozporządzenia. Za uzasadnione Kolegium uznało ustalenia dotyczące parametru wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu i ustalenia linii zabudowy. W decyzji uznano, że organ I instancji zasadnie stwierdził, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, działka posiada zabezpieczone uzbrojenie wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna-z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano zarówno właściwe przepisy ustawy, jak i rozporządzenia. Przyjęte w niniejszej decyzji parametry zabudowy wynikają z analizy funkcji, i zostały uzasadnione w treści analizy. Wyniki analizy w formie zarówno tekstowej, jak i graficznej załączono do decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Analiza ta przeprowadzona została w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi w treści § 3 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdzono, że zarzut naruszenia art. 9 i 10 kpa jest niezasadny. Organ I instancji nie miał obowiązku wstrzymywania się z wydaniem decyzji po kolejnym pisemnym wystąpieniu Stron, jeżeli postępowanie wyjaśniające zostało zakończone, zaś organ umożliwił stronom skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 10 kpa. Realizacją ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest stworzenie przez organ administracji publicznej możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do przeprowadzonych dowodów, natomiast nie ma on obowiązku każdorazowo odpowiadać na zgłoszone uwagi, wstrzymując wydanie decyzji w sprawie. Strony zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o przysługujących im uprawnieniach, z których mogły korzystać bez ograniczeń. Wystosowanie szczegółowych, dodatkowych wyjaśnień do stron należy natomiast ocenić pozytywnie, organ bowiem starał się wyjaśnić zasadność przyjętych przez siebie postanowień decyzji. Inną sprawą jest natomiast to, czy Strony zgadzają się z uzasadnieniem decyzji i wynikami analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących powierzchni zabudowy Kolegium uznało, że przyjęte w decyzji organu I instancji parametry zabudowy wynikają z analizy funkcji i znajdują uzasadnienie w ustaleniach analizy, z której wynika przyjęcie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w wysokości do 60 %. Takie rozwiązanie jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe, tym bardziej, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy istniejącej wynosi 60,88 %, zaś w obszarze analizowanym znajduje się kilka nieruchomości o powierzchni zabudowy większej niż ustalona w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia § 6 rozporządzenia Kolegium wskazało, że szczegółowe dane dotyczące szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym opisane są szczegółowo w treści analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zaś szerokość elewacji frontowej wynika w niniejszej sprawie z szerokości frontu działki od ulicy G. z tej przyczyny, że planowana zabudowa uzupełniać będzie pierzejową zabudowę tej ulicy, a zatem front elewacji budynku rozciągał się będzie przez całą szerokość frontową działki, w szeregu z innymi budynkami po tej stronie ulicy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 8 rozporządzenia wskazano, że decyzja określa zarówno wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jak i geometrię dachu: ustalając ją jako mansardową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niezasadne uznało zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 2, art. 1 ust. 2 pkt. 7 upzp, w szczególności zarzut, iż zaskarżona decyzja nie uwzględnia prawa własności skarżących. Wskazano przy tym na art. 6 ust. 2 pkt. 1 upzp, zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych i odnieść do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych. Subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej własnego interesu, nie może ograniczać prawa właścicieli lub innych podmiotów uprawnionych do zagospodarowania własnego terenu w zakresie określonym przez prawo i zasady współżycia społecznego. Niezasadne, zdaniem organu odwoławczego, są również zarzuty dotyczące przepisów § 13, § 57 ust. 1 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem na obecnym etapie procesu inwestycyjnego przepisy te nie mają zastosowania. Przeszkodą do ustalenia warunków zabudowy nie może być zatem kwestia zmniejszenia dostępu do światła słonecznego dla nieruchomości sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło także zarzutów skarżących dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6 i 7 kpa, bowiem organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa oraz zasadnie uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Podstawa prawna decyzji jest prawidłowa, a organ pierwszej instancji wyjaśnił stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy jej wydawaniu. Organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję stosował się do zasad wynikających z tych przepisów, podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, sporządził adekwatne do sprawy uzasadnienie stanu faktycznego i prawnego decyzji, starając się wyjaśnić stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Za zasadny uznano zarzut niedołączenia dwóch odrębnych załączników graficznych do decyzji. Jednakże uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy i w ocenie Kolegium nie uzasadnia uchylenia decyzji. Organ I instancji dołączył bowiem mapę zasadniczą na której zawarł zarówno ustalenia decyzji, jak i wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowani terenu. Wspólnoty Mieszkaniowe nieruchomości położonych w P. przy ul. G. [...] i B. [...] wniosły skargę na powyższą decyzję Kolegium w całości oraz utrzymaną w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...].07.2010r. w części dotyczącej ustalenia 60 % maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki [...] oraz usytuowania w granicach działki [...] budynku oficynowego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie. Na podstawie art. 106 ppsa skarżący wnieśli o przeprowadzenie dowodu z fotografii załączonych do skargi, akt postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta P. pod sygn. [...], akt sądowoadministracyjnych prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pod sygn. II SA/Po 553/06 i II SA/Po 561/07 i akt administracyjnych niniejszego postępowania administracyjnego. Skarżący przytoczyli zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a także ich argumentację, wskazując na naruszenia prawa materialnego: art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 , art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp; przepisy rozporządzenia oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, póz. 690 ze zm.), a także na naruszenia prawa procesowego: art. 6 -10 oraz, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 lub art. 138 § 2 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. "[...]." spółka komandytowa w piśmie procesowym z dnia 9.02.2011r. stanowiącym odpowiedź na skargę, wniosła o odrzucenie skargi jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Zdaniem uczestnika, skarżący - wbrew dyspozycji art. 57 §1 ppsa - nie wskazali na czym polega ich interes prawny we wniesieniu skargi. "[...]" spółka komandytowa zarzuciła, że Skarżący nie wskazali konkretnej normy prawnej chroniącej ich interesy, która została naruszona skarżoną decyzją. Kwestionowanie przez Skarżących decyzji o warunkach zabudowy opiera się wyłącznie na subiektywnych odczuciach i niezadowoleniu ze zmiany stanu faktycznego. Uczestnik postępowania wskazał również na związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07, w którym Sąd uchylił zaskarżone decyzje z powodu wadliwego oznaczenia strony, do której adresowana była decyzja o warunkach zabudowy. Zarzuty zawarte w skardze z dnia 5 stycznia 2011r. są analogiczne do zarzutów zawartych w skardze zakończonej wyrokiem WSA z dnia 25 czerwca 2008 r, w związku z czym ocena zawarta w wyroku wiąże Sąd rozpatrujący przedmiotową skargę. Odnosząc się do zarzutów stwierdzono, że decyzje organów I i II instancji nie naruszają prawa materialnego ani procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Z rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta, w tym załączonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz mapy zawierającej wyniki analizy jednoznacznie wynika prawidłowość ustalonych warunków zabudowy. Brak jest zatem, zdaniem uczestnika, podstaw do uwzględnienia zarzutów Skarżących. Wspólnoty Mieszkaniowe nieruchomości położonych w P. przy ul. G [...] i B. [...] w piśmie procesowym z dnia 8.09.2011 r. w całości podtrzymały zarzuty skargi, w tym wniosek o przeprowadzenie dowodu z załączonych do niej dokumentów oraz wskazanych akt postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych. Skarżący podkreśli, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania warunków zabudowy dla nieruchomości przy ul. G. [...] w P. w pierwszej instancji miało miejsce po raz piąty, natomiast skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została wniesiona po raz trzeci. Świadczy to, zdaniem skarżącego, o błędach organu I instancji, który nie zrealizował wytycznych wynikających m.in. z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dniał 8 października 2006 r., sygn. akt II SA/Po 553/06, oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...]. Zdaniem skarżących, sposób działania organu jest dalece nieprzejrzysty, co powoduje, iż postępowanie obarczone jest naruszeniem podstawowych zasad procedury administracyjnej wynikających z art. 7, 8, 9, 10 § 1 kpa. Skarżący zwrócili uwagę na nieprawidłowości w przebiegu postępowania dowodowego w pierwszej instancji - m.in. brak ponownego umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału po jego uzupełnieniu, co wypacza chociażby zasadę czynnego udziału strony. W piśmie procesowym podniesiono, że pominięcie przez SKO wniosków dowodowych powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji było nieuzasadnione. Powyższe dotyczy w szczególności decyzji Prezydenta Miasta P nr [...] z dnia [...] marca 1997 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. G. [...], w której został określony 50 % stopień zabudowy. Zdaniem skarżących, organ administracji w sposób nienależyty i niekonsekwentny dokonywał określenia dopuszczalnego stopnia powierzchni zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Poważne zastrzeżenia skarżących budzi ciągłe modyfikowanie zbioru danych wyjściowych, bądź granic obszaru analizowanego. Wskazano przy tym. iż na mapie dołączonej do analizy z dnia [...] maja 2010 roku dokonano poprawy powierzchni na działkach nr [...] i [...], i to w taki sposób, żeby powierzchnie te dopasować do wcześniejszych oznaczeń procentu zabudowy. Skarżący wyrazili pogląd, że organ I instancji powinien skupić się na bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, jako najbardziej reprezentatywnym dla zagospodarowania pierzei ul. G. (ul. G. [...] - 50% powierzchni zabudowy, ul. B. [...] - 48,8% powierzchni zabudowy), co jest rozsądne z punktu widzenia ładu przestrzennego. Skarżący stwierdzili, że Miasto P. wyraziło swój pogląd co do wizerunku zabudowy ul. G. w decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] marca 1997 roku wydanej dla nieruchomości przy ul. G. [...] (bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością badaną w niniejszej sprawie); określono w niej 50 % wskaźnik powierzchni zabudowy, kierując się ówcześnie obowiązującymi przepisami oraz wskazaniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania, zatwierdzonego Uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej Poznania z dnia 6 grudnia 1994 roku, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego nr 22, poz. 246. Ponadto w piśmie procesowym podniesiono, że przedmiotowa nieruchomość w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania przyjętym Uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia 18 stycznia 2008 r., Nr XXXI/299/V/2008, zaliczona została do strefy A - centrum miasta. W/w studium określa dla tej strefy m.in. zasady ogólne kształtowania zabudowy, stwierdzając, że jest to "fragment funkcjonalnego śródmieścia, jako zgrupowania historycznej intensywnej, zwartej zabudowy śródmiejskiej oraz zabudowy, której charakter i parametry należy zharmonizować pod względem: zasad podziałów płaszczyzn i brył, proporcji. wymiarów, pochylenia dachów, rozwiązań detali, kolorystyki, zastosowania materiałów itp. z formami wartościowych obiektów istniejących w strefie. Założenia Studium są sprzeczne z postanowieniami decyzji, która pozwala na zabudowę "w głąb" działki - a więc z naruszeniem harmonii m.in. pod względem zasady podziału płaszczyzn i brył. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, mając na względzie zgłoszony przez [...]" spółka komandytowa wniosek o odrzucenie skargi, rozważyć należało kwestię dopuszczalności przedmiotowej skargi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, iż stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (uchwała 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995/4/154, wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 858/97, Lex nr 47313, wyrok NSA z dnia 7 marca 2000 r., IV SA 364/99, Lex nr 54743, wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, Lex nr 168098). Naczelny Sąd Administracyjny uznawał również, iż stronami tego postępowania mogą być - w zależności od okoliczności - także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, Lex nr 54166, wyrok NSA z dnia 8 września 2004 r., OSK 394/04, Lex 160631). W związku z powyższym, mając na uwadze, iż budynki należące do skarżących znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie, stwierdzić należy, iż skarżący są stronami niniejszego postępowania (analogicznie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25.06.2008 sygn. akt II SA/Po 561/07– skarga wspólnoty B. [...] odrzucona ze względu na nie uiszczenie wpisu oraz w wyroku z dnia 18.10.2006r. sygn. akt II SA/Po 553/06). Sąd orzekający stwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organ odwoławczy. Nadto, na potrzeby niniejszego postępowania Sąd przeprowadził, zgodnie z wnioskiem skarżących, na podstawie postanowienia ujętego w protokole rozprawy, dowody z akt administracyjnych [...] i sądowoadministracyjnych sygn. akt II SA/Po 553/06 i II SA/Po 561/07. Powyższe jest szczególnie istotne dla ustaleń odnoszących się do znaczenia w niniejszej sprawie wyroku WSA w Poznaniu z 26.06.2008 r. (kwestia tożsamości sprawy; sygn. akt II SA/Po 561/07). Należy przypomnieć, że zgodnie z art.106 §3 ppsa Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Uznanie za materiał dowodowy fotografii załączonych do skargi, jako elementu skargi, nie wymagało formalnego postanowienia o dopuszczeniu dowodu. Odnosząc się do argumentacji uczestnika postępowania dotyczącej związania oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07, stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Kontrola Sądu dokonywana jest na podstawie stanu faktycznego, jak też stanu prawnego, który istniał w chwili podjęcia zaskarżonego aktu. W przypadku zmiany stanu prawnego, bądź zmiany stanu faktycznego, odpada związanie oceną prawną wyrażoną w wydanym przez Sąd wyroku. Trzeba przy tym zaznaczyć, że zmiana stanu prawnego lub zmiana stanu faktycznego tylko wtedy będzie miała wpływ na przyjętą ocenę prawną, jeżeli zmiana stanu prawnego uczyni pogląd sądu administracyjnego nieaktualnym, a zmiana stanu faktycznego będąca następstwem wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów dotyczyć będzie istotnych jego elementów. Ocena prawna sformułowana w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, o której mowa w art. 153 ppsa wiąże organ oraz ten sąd co do zastosowania prawa materialnego w danej sprawie na tle konkretnie poczynionych ustaleń faktycznych i ich oceny, co oznacza, że moc wiążąca tej oceny ustaje w przypadku, gdy przy ponownym rozpoznaniu sprawy dojdzie do zmiany jej istotnych okoliczności faktycznych, która to zmiana dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wymaga odmiennego zastosowania przepisów prawa materialnego, podlegających tej ocenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1170/08). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu jest bowiem wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W przedmiotowej sprawie Sąd kontroluje orzeczenia organów administracyjnych rozpoznające wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony przez [...]." spółka komandytowa z dnia 16.10.2008r. W postępowaniu administracyjnym skontrolowanym wyrokiem WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07 rozpoznawano wniosek u ustalenie warunków zabudowy złożony pierwotnie przez [...]. w dniu 19.09.2005r. Jak wynika z analizy akt administracyjnych postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta P. pod sygn. [...] chronologicznie pierwszy wniosek dotyczył planowanej inwestycji o pow. 530 m2, kubaturze 7000 m3, w której od frontu planowano 7 kondygnacji a w oficynie 5 kondygnacji. W drugim wniosku powierzchnie zabudowy określono na 410 m2, przybliżoną kubaturę na 7200 m3, w której od frontu przewidziano 7 nadziemnych kondygnacji w budynku frontowym, 4 nadziemne w budynku oficyny i 1 kondygnację podziemną. Złożenie różnych co do treści wniosków o ustalenie warunków zabudowy oznacza, iż w niniejszej sprawie występują odmienne okoliczności faktyczne. Potwierdzają je wyniki sporządzonych w ramach postępowań administracyjnych analizy cech funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzone odrębnie w ramach każdego z postępowań. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07 nie wiążą Sądu w niniejszej sprawie. Tym niemniej wskazać należy, iż co do zasady organy I i II instancji kierując decyzję do [...] spółka komandytowa wykonały zalecenia Sądu co ustalenia stron niniejszego postępowania. Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela intelektualnie poglądy zaprezentowane wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07. Mając powyższe na uwadze, odnosząc się do jednego z głównych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż nie można podzielić poglądu wyrażonego w skardze, jakoby organy orzekające naruszyły art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 ust. 1 w zw. z § 5 ust. 1 poprzez ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy na 60% powierzchni działki. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W ocenie Sądu, organ I instancji w analizie z dnia 24.05.2010 r. wykazał zasadność przekroczenia średniego wskaźnika powierzchni zabudowy wynoszącego 58,41 %. W dokonanej analizie wskazano, że w bliskim sąsiedztwie przedmiotowej działki (pomiędzy ul. G, B., G. i M.G.) jako zespołu urbanistycznego wskaźnik zabudowy wynosi średnio 60,88 % . W analizie organ wyjaśnił przyjęcie średniej powierzchni zabudowy dla dziełek [...],[...];[...] i [...] i wyjaśnił różnice w stosunku do działki nr [...] w poprzednio wykonanej analizie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd zaprezentowany w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (odpowiadający stanowisku prezentowanemu przez orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Po 561/07), że nie można ustalać warunków zabudowy, biorąc pod uwagę tylko dwie najbliższe sąsiednie działki, gdyż nie jest to zgodne z rozporządzeniem. Tym samym, bez znaczenia jest, jakiej wielkości wskaźnik powierzchni zabudowy został określony dla sąsiedniej działki nr [...] w przywołanej przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 1997r. nr [...], bowiem organ - dokonując analizy - uwzględnia stosunek istniejącej faktycznie wielkości zabudowy do wielkości powierzchni działek w całym obszarze analizowanym (a nie tylko na jednej z sąsiednich działek), nie zaś stosunek dopuszczalnej w decyzjach o warunkach zabudowy wielkości zabudowy w stosunku do wielkości powierzchni działek. Należy zauważyć, że określony w decyzji wskaźnik zabudowy wskazuje procent maksymalnej zabudowy działki. Rzeczywisty procent zabudowy terenu inwestycji będzie bowiem zależny od zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, a więc ustalany na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. W tym miejscu należy wskazać, iż wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył §3 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji jak i z samej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż organ dokonując analizy skupił się na znajdujących się w obszarze analizowanym budynkach mieszkalnych wielorodzinnych położonych na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W analizie wyjaśniono, iż zabudowa działek: w 96% i 100% dotyczyła sytuacji, gdy budynki mieszkalne zlokalizowane były na dwóch sąsiednich działkach. W takich przypadkach organ przyjmował średnią wartość powierzchni zabudowy dla obu działek. Uwzględniając okoliczność, iż analizowany obszar stanowi zabudowę śródmiejską, powyższe, wbrew zarzutom skargi, nie stanowi o naruszeniu dyspozycji §3 rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 upzp) poprzez ustalenie warunków zabudowy dla obiektu, z możliwością usytuowania na przedmiotowej nieruchomości budynku oficynowego, w sposób powodujący powstanie ciasnego podwórza na działkach sąsiednich oraz bardzo wąskiego pasa oddzielającego budynek oficynowy od działki nr [...], stwierdzić należy, że działka nr [...]jest jedyną działką w bezpośredniej okolicy, która - jak dotąd - nie została zabudowana. Stanowi zatem wyłom od istniejącej zwartej zabudowy miejskiej. Dodatkowo, brak okien w szczytowej ścianie budynku bezpośrednio sąsiadującego z działką nr [...] (położonego na działce [...]) świadczy o tym, że działka ta przeznaczona jest pod średniej wysokości zabudowę miejską. Faktu tego nie zmienia lokalizacja działki [...]i planowanej na niej zabudowy z budynkiem oficynowym względem działki nr [...]. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w sąsiedztwie działki [...] znajdują się budynki wielorodzinne wraz z zabudową oficynową. Zabudowę taką posiada również budynek na działce nr [...]. Oznacza to, iż podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia wymagań ładu przestrzennego oraz walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 upzp) uznać należy za nieuzasadniony. Również nieuzasadnione jest powoływanie się przez skarżące Wspólnoty na nieuwzględnienie przy wydaniu omawianych decyzji ich prawa własności poprzez dopuszczenie - przez budowę przedmiotowego obiektu - do zacienienia ich budynku. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy nie bada się zarówno spornej w niniejszej sprawie kwestii odległości budynku od granicy działki i sąsiedniego budynku, jak i kwestii zacienienia działki sąsiedniej przez nowopowstałą zabudowę. Zagadnienia te są badane przez organ architektoniczno-budowlany na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Stwierdzić należy, że określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Zbadanie, czy planowana rozbudowa w sposób istotny przysłoni działkę sąsiednią i usytuowany na niej budynek mieszkalny wielorodzinny jest możliwe dopiero na etapie oceny konkretnego projektu budowlanego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Na tym dopiero etapie ocenia się bowiem zgodność przedstawionego projektu z wymaganiami technicznymi (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., II OSK 672/09, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zarzutom skargi, w decyzję o warunkach zabudowy i sporządzoną analizę wpisano szerokość elewacji frontowej (27 m), uzasadniając tym samym zasięg analizy. Decyzja organu I instancji zawiera również określenie górnej krawędzi elewacji frontowej. W tym miejscu wskazać należy, że § 7 rozporządzenia przewiduje, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust.3), przy czym dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji określił szerokość elewacji frontowej, wysokość kalenicy i górnej krawędzi gzymsu oraz geometrię dachu co uzasadniła analiza obszaru analizowanego (str. 2 decyzji i str. 4 analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, będącej załącznikiem do decyzji) wskazując na parametry (odnośnie poziomu okapu i kalenicy) sąsiedniego budynku przy ul G [...]. Z przepisu § 7 ust.2 rozporządzenia wynika, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być w decyzji o warunkach zabudowy ściśle określona przez podanie konkretnej wysokości, decyzja ta powinna być tak sformułowana, aby nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw lub obowiązków z niej wynikających. Przedmiotowa decyzja nie określa wprost wysokości gzymsu i kalenicy (co stanowi naruszenie §7 ust. 2 rozporządzenia), nie stanowi to jednak naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy. Decyzja określa bowiem dokładnie wysokość najwyższego pkt. dachu, wysokość okapu i kalenicy jak w budynku przy ul. G [...]. Decyzja określa również układ połaci dachowych i kierunek głównej kalenicy dachu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia §9 ust 1 rozporządzenia, w pierwszej kolejności należy wskazać, że obowiązkiem organu administracji jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, czyli na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz części graficznej i ustala warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno część graficzna decyzji, jak i część graficzna analizy powinny być sporządzone na kopiach mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopiach mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 1-4). Z treści powyższych przepisów wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy jak i sporządzona analiza powinny posiadać odrębne załączniki graficzne. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja i analiza funkcji oraz cech zabudowy terenu nie posiadają odrębnego załącznika graficznego. Sporządzona mapa zawiera jednak dane pozwalające uznać ją za część graficzną decyzji i analizy funkcji i cech zabudowy działek. Na mapie zaznaczona jest linia rozgraniczająca teren inwestycji oraz obszar analizowany ze wskazaniem numerów działek i ich parametrów. Na załączniku graficznym znajduje się podpis uprawnionej osoby i adnotacja, że jest to załącznik do decyzji o nr [...] z dnia [...].07.2010r. zawierający wyniki analizy. Brak sporządzenia odrębnego załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i załącznika graficznego do analizy jest więc uchybieniem przepisom, jednak nie stanowiącym uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, Sąd nie stwierdził naruszeń mających wpływ na wynik postępowania. Zgodzić należy się ze skarżącymi, że zajęcie stanowiska merytorycznego dotyczącego postępowania dowodowego w formie pisma z dnia 24.06.2010r. "Wyjaśnienia po złożeniu zastrzeżeń Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w P. przy ul G [...] do analizy wykonanej dnia 24.05.2010r.", doręczonego wraz z decyzją, po wypowiedzeniu się stron w trybie art. 10 §1 kpa, stanowi uchybienie art. 9 i 10 kpa. Organ powinien odnieść się do zgromadzonego materiału dowodowego w samej decyzji. Uzasadnienie faktyczne, zgodnie z art. 107 §3 kpa, stanowi bowiem jeden z elementów decyzji administracyjnej. Mając jednak na uwadze fakt, iż powyższe pismo zostało przesłane wraz z zaskarżoną decyzją, stwierdzić należy, iż skarżący miał możliwość odnieść się do jego treści w odwołaniu (co zresztą uczynił). Powyższe nie stanowi więc uchybienia przepisom postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. ja