IV SA/Po 1348/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia pod względem higienicznym i zdrowotnych warunków zabudowy dla inwestycji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stowarzyszenie [...] (zwane dalej: Stowarzyszenie) złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia pod względem higienicznym i zdrowotnych warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu pawilonów do chowu i hodowli norek amerykańskich, płyty kompostowej oraz trzech zbiorników na odcieki na terenie położonym w [...], gm. [...], dz. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. przedstawiciel Stowarzyszenia złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r. wskazując, że Wójt Gminy [...] odmówił wstrzymania odnośnego postępowania, pomimo iż waga rozstrzygnięcia jest wyjątkowa z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego otuliny Puszczy [...]. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia może pozwolić Wójtowi na bardziej rzetelne przygotowania postanowienia w sprawie warunków zabudowy ww. inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w niniejszej sprawie, a to ze względów wskazanych poniżej. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 Ppsa, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl., postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 04 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 634/12). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl. oraz z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Tak rozumiana cecha wykonalności oznacza istnienie realnej możliwości jej realizacji, uprawnień i obowiązków zawartych w danym rozstrzygnięciu. Sąd podzielił również ugruntowany już w orzecznictwie i literaturze pogląd, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia do rozpoczęcia i realizacji inwestycji, a stanowi jedynie jedną z przesłanek uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja w tym zakresie stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Dopiero ostateczne pozwolenie na budowę stanowić będzie o możliwości podjęcia objętej nim inwestycji. W wyniku wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu nie może zatem dojść do realizacji zamierzenia budowlanego, stąd też ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić będzie mogło dopiero w odniesieniu do postępowania dotyczącego wydania inwestorowi pozwolenia na budowę. Zauważyć należy bowiem, że w myśl art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu stanowi dla potencjalnego inwestora szczegółową informację o możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości. Tym bardziej więc analizując treść zaskarżonego postanowienia - w przedmiocie ustalenia pod względem higienicznym i zdrowotnych warunków zabudowy dla inwestycji - stwierdzić należy, iż nie ma ono przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jego mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. Jedynym przejawem wykonania tego aktu będzie wydanie na jego podstawie decyzji zmierzających do realizacji inwestycji. Postanowienie takie ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tej podstawie należy stwierdzić, że postanowienie owo nie kwalifikuje się pod przedmiotową ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania. W tej sytuacji Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.