IV SA/Po 1378/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015r. odrzucił jako wniesioną po terminie skargę M.S. i P.S. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku. M.S. pismem dnia 20 stycznia 2015r. wystąpiła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu żądania skarżąca wskazała, że decyzję WWINB odebrał w jej imieniu mąż co potwierdził własnoręcznym podpisem. Jak stwierdził jednak skarżąca o decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 20 listopada 2014r., podpisując skargę w dniu 21 listopada 2014r. nie była wiec świadoma o uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 p.p.s.a. brak winy w uchybieniu i uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na jej brak, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Badając terminowość przedmiotowego wniosku Sąd przyjął – mając na uwadze dobro skarżącej - za dzień, od którego rozpoczął bieg termin do złożenia przedmiotowego wniosku moment powzięcia przez skarżącą informacji o tym, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi tj. dzień następny po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. W tym stanie rzeczy mając na uwadze doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi w dniu 16 stycznia 2015r. należy stwierdzić, iż skarżąca składając przedmiotowy wniosek w dniu 20 stycznia 2015r. dochowała terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., LEX nr 55832; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). W zakresie trybu dokonywania doręczeń przez organ administracyjny zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2013, poz. 267 - zwanej dalej k.p.a.). W myśl art. 39 k.p.a. w związku z art. 40 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma stronie za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Art. 43 k.p.a. stanowi z kolei, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Konsekwencją przyjętego rozwiązania jest możliwość skutecznego doręczenia pisma procesowego, w tym decyzji organu administracji, do rąk dorosłego domownika przebywającego w miejscu zamieszkania strony. Z niniejszego przepisu wynika jednocześnie domniemanie, że przekazanie pisma adresatowi następuje w dniu odbioru pisma przez dorosłego domownika. W świetle powołanych wyżej przepisów należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona M.S. w dniu 20 października 2014r. do rąk osoby określonej przez doręczyciela jako dorosły domownik. Fakt odbioru korespondencji przez męża skarżącej nie jest przez nią kwestionowany. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie wykazując, że doręczenie zastępcze było wadliwe, albo też pismo w ogóle nie dotarło do rąk adresata. W sprawie skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazała fakt przekazania przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję przez męża będącego dorosłym domownikiem z opóźnieniem. Fakt, iż dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy skarżącej. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować, jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.11.2011 r. sygn. II FZ 623/11 (LEX nr 1070091). Warunkiem doręczenia przesyłki osobie nie będącej adresatem jest to, że odbierający pismo zobowiąże się do jej przekazania odbiorcy. Strona będzie ponosić konsekwencje, jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności w miejscu zamieszkania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 174/09, LEX nr 564244 i z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 60/11, https://cbois.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko, dlatego też odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi