IV SA/Po 144/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia 14 listopada 2014r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie art. 104 k.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 2351 kodeksu pracy oraz poz. 18 pkt. 7 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013r., poz. 1367) po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u Z. S. (zwanego dalej Skarżącym, Wnioskodawcą) nie stwierdził choroby zawodowej fotodermatozy zawodowej, wymienionej w poz. 18 pkt 7 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. kodeks pracy. W uzasadnieniu podał, że podstawą rozstrzygnięcia było orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. oraz orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi nr [...] z dnia [...] lipca 2014r. o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej oraz ocena narażenia zawodowego dotycząca Skarżącego, zatrudnionego z firmie [...] Spółka jawna na stanowisku ślusarz – spawacz. Skarżący był zatrudniony: [...]. Organ podał, że Skarżący od 1969r. pracował przede wszystkim jako ślusarz albo ślusarz – spawacz. Spawał różnego rodzaju materiały w tym staliwa węglowe oraz żeliwo. W czasie swojej aktywności zawodowej jako spawacz przepracował około 35 lat. W firmie [...] Spółka Jawna w [...] prace spawalnicze wykonywał do 3 godzin dziennie. Do prac spawalniczych wykorzystywał spawarkę elektryczną i tlenową. Podczas pracy stosował ochronniki słuchu, przyłbicę spawalniczą, fartuch spawalniczy oraz rękawice robocze. Jako ślusarz – spawacz narażony był na łuk spawalniczy oraz promieniowanie UV. Pierwsze zmiany skórne pod postacią ognisk rumieniowych i rumieniowo – złuszczających dotyczących twarzy (policzki, broda, bruzdy nosowo – wargowe) pojawiły się u Skarżącego ok. 1968r. Wykwity występujące na skórze ulegały zaostrzeniu pod wpływem promieniowania słonecznego, spawania oraz po goleniu. Towarzyszyło im uczucie świądu i pieczenia. Zmiany chorobowe o charakterze złuszczania występowały również w obrębie skóry owłosionej głowy. Zmiany skórne Skarżący łączył z pracą zawodową na stanowisku spawacza. W [...] 2013r. Skarżący przebywał na Oddziale Klinicznym Dermatologii w [...], gdzie wykonano badania histopatologiczne skóry oraz rozpoznano łojotokowe zapalenie skóry. Wykonane u niego standardowe testy naskórkowe dały wynik ujemny. [...].10.2013r. Skarżący zgłosił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] podejrzenie choroby zawodowej – fotodermatozy zawodowej. Wielkopolskie Centrum Medycyny Pracy [...] w oparciu o przeprowadzone badania, analizę całej dostępnej dokumentacji medycznej oraz dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy zawodowej ustaliła negatywną obserwację w kierunku fotodermatozy zawodowej i [...].04.2014r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: fotodermatoza zawodowa. Skarżący odwołał się od tego orzeczenia. Podczas hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi przeprowadzono konsultację dermatologiczną, podczas której stwierdzono u Skarżącego rumień i teleangiektazję twarzy i dekoltu, plamki barwnikowe i naczyniaki rubinowe na skórze pleców, pojedyncze włókniaki miękkie okolicy szyi oraz liczne piegi na skórze tułowia i kończyn górnych. Ponadto stwierdzono w obrębie skóry owłosionej głowy występowanie nieznacznych ognisk złuszczenia oraz zaobserwowano pojawienie się ognisk remieniowo – złuszczających okolic bruzd nosowo – wargowych i podbródka. Wykonane w Instytucie testy płatkowe obejmujące poszerzoną Europejską Serię Podstawową, Serię Oleje i Chłodziwa oraz dodatkowo chlorek żelaza, molibden, chlorek manganu i aluminium wypadły ujemnie. Fototesty z alergenami Europejskie Serii Podstawowej oraz w/w metalami również dały wynik ujemny. Ponadto w Instytucie Medycyny Pracy stwierdzono, iż "obraz kliniczny i lokalizacja zmian skórnych odpowiadające łojotokowemu zapaleniu skóry, dane z dokumentacji medycznej potwierdzające to rozpoznanie, nawroty zmian chorobowych pomimo kilkuletniego braku ekspozycji zawodowej, ujemne wyniki testów alergologicznych, w tym fototestów z czynnikami obecnymi na stanowisku pracy spawacza, przemawiają za endogenną etiologią choroby skóry i nie dają podstaw do orzekania o chorobie zawodowej – fotodermatozie." Instytut Medycyny Pracy w Łodzi wydał [...].07.2014r. orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u Skarżącego, ustalając negatywną obserwację w kierunku fotodermatozy zawodowej. Organ podał, że przeprowadzone badania diagnostyczne w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia nie potwierdziły występowania u Skarżącego choroby: fotodermatoza zawodowa, w kierunku której to choroby prowadzone było postępowanie orzecznicze. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że rozpoznana u Skarżącego choroba: łojotokowe zapalenie skóry nie jest chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 1 1 kodeksu pracy, a więc nie jest chorobą dla której dokonano zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Z tych względów organ orzekł jak w decyzji. Z. S. w ustawowym terminie wniósł odwołanie od w/w decyzji, podając, że przez długie lata pracy cały czas był spawaczem elektrycznym o dużym amperażu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. znak: [...] Wielkopolski Pańsstwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i ustalenia faktyczne, które potwierdzały ustalenia dokonane przez organ I instancji. Nadto ustalił, że Skarżący w okresie od [...] lutego 2000r. do [...] czerwca 2008r. oprócz prac ślusarskich wykonywał prace spawalnicze głownie staliwa węglowego oraz sporadycznie żeliwo przez ok. 1 – 3 godz. Dziennie i nie we wszystkie dni tygodnia. Wykorzystywał do tego spawarkę elektryczną i tlenową, tym samym jako ślusarz – spawacz narażony był na łuk spawalniczy oraz promieniowanie UV. Wobec powyższego uznał, że kwestia narażenia zawodowego na czynnik szkodliwy w przedmiotowym postępowaniu była bezsporna. Organ podał, że zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą sądów administracyjnych wystąpienie czynników szkodliwych w środowisku pracy nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm – wystarczy wystąpienie czynników szkodliwych dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość Organ wskazał, że organy orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u Skarżącego choroby zawodowej – fotodermatozy zawodowej, a łojotokowe zapalenie skóry, które nie jest choroba zawodowa i ma endogenną (powstającą wewnątrz organizmu) etiologię. Organ wskazał, że Powiatowy inspektor Sanitarny w sposób właściwy, zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) ustalił z należytą starannością stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie przebiegu pracy zawodowej oraz narażenia zawodowego Skarżącego. W toku prowadzonego postępowania zostało udokumentowane narażenie zawodowe Skarżącego w związku z wykonywaną przez niego pracą. Organ I instancji zgodnie z art. 80 kpa dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów oraz zaprezentował swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji. Organ II instancji powołał delegację zawartą w art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 11 kodeksu pracy do wydania przez Radę Ministrów w dniu 30 czerwca 2009r. rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Powołał treść § 1 ust. 1, § 5 i § 8 ust. 1 tego rozporządzenia i stwierdził, że z tych przepisów wynika, ze decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny, po rozpoznaniu przez uprawnioną jednostkę medyczną choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych oraz ustaleniu, że między warunkami pracy a schorzeniem istnieje (lub jest wysoce prawdopodobny) związek przyczynowy. Orzeczenie lekarskie ma zatem w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej kluczowe znaczenie i stanowi, w rozumieniu art. 84 kpa obligatoryjny dowód w sprawie mający walor opinii biegłego. Z tego też powodu, oprócz konkluzji, powinno zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości, przy czym zalecane jest, aby użyte w nim sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron i organów, nieposiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych. Organ II instancji podał, że poddając ocenie zaskarżoną decyzję, podkreślić należy specyfikę postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych i wynikający z tego fakt związania organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że organy te nie są uprawnione do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Dotyczy to zarówno objawów choroby, jak i przyczyn jego powstania etiologii. Zdaniem organu II instancji opinie wydane w niniejszej sprawie są rzeczowe, spójne i logiczne. Organ II instancji powołał treść art. 2351 kodeksu pracy i podał, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową możliwe jest, gdy zajdą łącznie następujące przesłanki: 1. w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik uciążliwy lub szkodliwy dla zdrowia, 2. rozpoznane schorzenie jest objęte wykazem chorób zawodowych, 3. ocena narażenia zawodowego musi wykazać związek przyczynowy rozpoznanej choroby z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy. Organ podał, że w rozpatrywanej sprawie została spełniona tylko pierwsza przesłanka. Rozpoznana u Skarżącego choroba – łojotokowe zapalenie skóry nie może zostać uznana za chorobę zawodową, albowiem nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W terminie i formie prawem przewidzianej skargę na w/w decyzje złożył Z. S., podając, że się z nią nie zgadza. Wskazał, że był leczony na łuszczycę, której nie ma, okulista stwierdził, że miał naświetlone oczy, nie może stosować już leku Flicinar na twarz, bo jest dla niego szkodliwy. Musi unikać słońca, nawet cień jest dla niego szkodliwy. Podał, że całe 40 lat był spawaczem a jego choroba jest bardzo bolesna i uciążliwa. W odpowiedzi na odwołanie Wielkopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 29 maja 2015r. Skarżący podał, że po pracy w [...] w 1969r. do dziś ma silną depresję. Badanie dna oka wykazało, że często oczy były naświetlane, co ma związek z pracą spawacza. Podał, że choroba jest bardzo bolesna, powoduje złuszczenie skóry, ból i swędzenie (załączył własną fotografię), powtórzył argumentację zawartą w skardze dotyczącą zakazu przebywania na słońcu w cieniu, używania leku Flucinar, mylnej diagnozy łuszczycy. Podał, że badania go nie przekonują, bo płatki się odklejały, że w [...] spawał m.in. aluminium. Wskazał na cierpienie związane z chorobą i podał, że choroby zawodowe są upolitycznione. Na rozprawie Skarżący podał, że łojotokowe zapalenie skóry ma tylko na owłosionej części głowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. . Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1269,) oraz w art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 z późń. zm, zwanej dalej ppsa) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zgodnie z art. 133 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczyła decyzji Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2015r. utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2014r. nie stwierdzającej u Z. S. choroby zawodowej pod postacią fotodermatozy zawodowej. Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy ( t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1502, zwany dalej k.p. )., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie art. 237 K.p. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013r.poz. 1367 zwany dalej rozporządzeniem ) określające wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych. Przedmiotowe postępowanie prowadzone było zgodnie ze wskazanymi w w/w rozporządzeniu regułami. Dnia [...] października 2013r Skarżący złożył u Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] zawiadomienie o podejrzeniu choroby zawodowej – fotodermatozy zawodowej, podając, że przyczyną choroby było wykonywanie od 1975r. zawodu spawacza i, że choruje na chorobę skóry – leczy się dermatologicznie. Postępowanie zostało wszczęte [...] października 2013r., a [...] października 2013r. lekarz medycyny pracy skierował Skarżącego na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej. Do orzeczenia lekarskiego dołączona została karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej dokonana przez lekarza specjalistę medycyny pracy wydającej orzeczenie lekarskie (§ 3,§ 5 ust.1 i 2, § 6 ust. 1 i 6 rozporządzenia). Postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Zauważyć należy, iż zarówno organy inspekcji sanitarnej, jak i sądy administracyjne kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie posiadają wysoko specjalistycznej wiedzy pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest zatem uprawniony do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich, ani też dokonywania w tym zakresie własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego .Odpowiadające wskazanym wymogom formalnym opinie biegłych lekarzy z zakresu medycyny pracy są dla organu wiążące i inspektor sanitarny nie ma prawa ich zmieniać ani odmiennie interpretować. Orzeczenie lekarskie organów orzeczniczych obu instancji stanowią jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzą wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organy administracji są związane ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników nadań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007, sygn. akt II OSK 1078/06 publikowany w CBOSA i powołane w nim orzecznictwo). Sąd administracyjny kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję inspektora sanitarnego, może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, tylko, gdy np. zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, co w przedmiotowej sprawie miejsca nie miało, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk. Takich odmiennych orzeczeń w przedmiotowej sprawie nie ma, a zarzut zgłoszony w skardze dotyczący nieprawidłowego przeprowadzenia badania (płatki się odklejały), czy faktu, że łojotokowe zapalenie skóry dotyczy tylko owłosionej części głowy, nie był uzasadniony w żaden sposób. Skarżący nie załączył, poza własną ocena przeprowadzonych badań, żadnych dokumentów, z których wynikałaby inna, niż przyjęta przez organy orzecznicze diagnoza jego schorzenia. Nie przedstawił dowodów wskazujących na istnienie u niego schorzenia, o które wnioskował, tj. fotodermatozy zawodowej. Wskazać należy, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że organy orzecznicze uwzględniły całość dokumentacji lekarskiej złożonej przez odwołującego, wykonały własną diagnostykę, Skarżący był hospitalizowany w celu poszerzenia tej diagnostyki. Wykonano testy płatkowe obejmujące poszerzoną Europejską Serię Podstawową, Serię Oleje i Chłodziwa oraz dodatkowo chlorek żelaza, molibden, chlorek manganu i aluminium wypadły ujemnie. Fototesty z alergenami Europejskiej Serii Podstawowej oraz w/w metalami również dały wynik ujemny. Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi logicznie, spójnie i przekonująco uzasadnił swoje orzeczenie. Podał, że obraz kliniczny i lokalizacja zmian skórnych, informacje zawarte w dokumentacji medycznej potwierdzają rozpoznanie – łojotokowe zapalenie skóry, a nawroty zmian chorobowych pomimo kilkuletniego braku narażenia zawodowego (praca w narażeniu zakończona w 2009r.) ujemne wyniki testów alergologicznych, w tym fototestów z czynnikami obecnymi na stanowisku pracy spawacza, przemawiają za endogenną (powstającą wewnątrz organizmu) etiologią choroby skóry i nie dają podstaw do orzekania o chorobie zawodowej, tj. fotodermatozy zawodowej. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, nie było podstaw do podważenia trafności orzeczeń lekarskich. Fakt, że Skarżący leczy się również okulistycznie nie ma wpływu na ustalenia w zakresie chorób skóry. Leczenie laryngologiczne i psychiatryczne również takiego wpływu nie ma. Z załączone dokumentacji przez Skarżącego nie wynika, by choroby skóry, czy tez inne schorzenia można było zakwalifikować jako choroby zawodowe, tym bardziej, że sam Skarżący wnioskował o stwierdzenie u niego fotodermatozy zawodowej W toku postępowania organy zgromadziły również dowody na okoliczność przebiegu pracy zawodowej Skarżącego, warunków pracy, narażenia zawodowego, tj. kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, świadectwa pracy, przebieg pracy zawodowej, pismo pracodawcy dotyczące warunków pracy. Przesłuchały również Skarżącego na okoliczność stanu jego zdrowia i warunków wykonywanej pracy. Z przedłożonej przez Skarżącego dokuemntacji nie wynikało inne rozpoznanie w zakresie wnioskowanej choroby niż to, które wynikało z orzeczeń organów orzeczniczych obu instancji. Wszystkie niezbędne dokumenty pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy organ I instancji zgromadził, a skarżący nie wskazał żadnych okoliczności wskazujących na fakt, że jakiekolwiek dowody zostały pominięte. Stosownie do § 8 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W przedmiotowej sprawie wszystkie wymagane dowody zostały przeprowadzone. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: schorzenie zostanie rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza zatrudnionego we właściwej jednostce orzeczniczej, w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia i bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, tak jak wskazały organy został spełniony tylko jeden z warunków, a mianowicie w środowisku pracy występuje, bądź występował czynnik uciążliwy lub szkodliwy dla zdrowia.. Rozpoznane schorzenie u Skarżącego w postaci łojotokowego zapalenia skóry nie jest schorzeniem wymienionym w załączniku do rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych. Chorobami skóry uznanymi za choroby zawodowe są zgodnie z pkt 18 w/w zarządzenia: 1. alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, 2. kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, 3. trądzik olejowy, smarowy lub chlorowy o rozległym charakterze, 4. drożdżakowe zapalenie skóry rąk u osób pracujących w warunkach sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych, 5. grzybice skóry u osób stykających się z materiałem biologicznym pochodzącym od zwierząt, 6. pokrzywka kontaktowa, 7. fotodermatozy zawodowe. Skarżący nie choruje na żadną z w/w chorób. Wnosił o uznanie u niego fotodermatozy zawodowej, która opiniami organów orzeczniczych została wykluczona. Zgodnie z art. 2352 k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym i odnosi się do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym z pracą, co organy wykazały. Chorobę zawodową wywołuje sama praca, a na jej rodzaj i czas powstania ma wpływ charakter, sposób i warunki jej wykonywania. Z tego też powodu choroby zawodowe są przewidywalne i z tych względów powstał wykaz chorób zawodowych. Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Zgodnie z tym wykazem, w przypadku choroby zawodowej, określonej w poz. 18.7, okres ten wynosi 2 lata. Skoro w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż w ogóle nie rozpoznano u Skarżącego choroby zawodowej bezzasadne były podnoszone kwestie dotyczące okresu zatrudnienia na stanowisku spawacza, które nadto, w ogóle nie były w sprawie sporne. Sąd nie kwestionuje faktu, że schorzenie Skarżącego jest bolesne i uciążliwe, nie ma to jednak wpływu na stwierdzenie u niego choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.. Nie było podstaw do zasądzania na rzecz organu kosztów postępowania, ponieważ organ w ogóle takich kosztów nie udokumentował a nadto zgodnie z art. 199 p.p.s.a strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej.