IV SA/Po 147/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 października 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], wskazując na art. 71 ust. 3 oraz art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej jako p.b.) w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 888) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako kpa) nakazał właścicielom nieruchomości przy ul. [...] i przy ul. [...] w [...] – B. W., M. W., M. C., E. C. - przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania znajdujących się na wyżej wymienionych nieruchomościach budynków, w częściach użytkowanych dla potrzeb prowadzonej działalności gastronomicznej i rozrywkowej. Organ nadzoru budowlanego sprecyzował, że nakaz należy zrealizować poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności rozrywkowej i gastronomicznej. Uzasadniając decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) napisał, że w dniu [...] czerwca 2006 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzili czynności kontrolne w Klubie [...], który funkcjonował w tym czasie w obiektach budowlanych na nieruchomościach [...]. Ustalono, że w budynku zlokalizowanym na działce przy ul. [...] znajdowało się wejście do klubu, korytarz i szatnia, natomiast w budynku przy ul. [...] znajdowała się część taneczna i bufetowa z zapleczem gastronomicznym. Obecni w trakcie kontroli przedstawiciel właściciela działki jak również przedstawiciel użytkownika, nie dysponowali żadnymi dokumentami stanowiącymi o legalności stwierdzonego w trakcie kontroli sposobu użytkowania obiektów budowlanych na przedmiotowych nieruchomościach. Z wyjaśnień złożonych w trakcie postępowania przez B. W. (współwłaściciela obu wymienionych wyżej nieruchomości) oraz z okazanych przez niego dokumentów wynikało, że w roku 2000 nastąpiła zmiana sposobu użytkowania części budynków pod wymienionymi wyżej adresami polegająca na przeznaczeniu części budynków do użytku publicznego (działalność gastronomiczna). W budynku przy ul. [...] mieściła się wcześniej [...] wpisana do rejestru zabytków pod nr [...], a w piwnicach tego budynku znajdowały się pomieszczenia produkcyjne. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w treści decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] lutego 2002 r., którą zaakceptowano zmianę sposobu użytkowania części piwnic i parteru budynków w tylnej części nieruchomości przy ul. [...] na restaurację i zaakceptowano projekt adaptacji pomieszczeń. Decyzja ta nie zwalniała jednak inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania obiektów, co zostało zapisane w treści wymienionej wyżej decyzji. Z przedłożonych przez B. W. (dalej jako Współwłaściciel, Odwołujący się, Skarżący) dokumentów wynika ponadto, że dnia [...] stycznia 2002 r. złożono w Wydziale [...] wniosek o wydanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych z przeznaczeniem na restaurację z zapleczem. Wniosek dotyczył obiektów położonych na działce nr 14 ([...]) oraz na działce nr 15 (obecnie [...], [...]). Jak wynika z pisma Wydziału [...] pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania nie zostało wydane. Nie dokonano także zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. PINB napisał, że dokonując kwalifikacji zaistniałego stanu faktycznego kierował się przepisami p.b. w brzmieniu obowiązującym w czasie podjęcia, w budynkach działalności gastronomicznej, to jest przepisami obowiązującymi w roku 2000. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 1 pkt 1 p.b. w brzmieniu z roku 2000, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego należało rozumieć między innymi przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie lub było budowane w innym celu. Zmiana sposobu użytkowania wymagała w tym czasie pozwolenia wydawanego na podstawie art. 71 ust. 1 p.b. Jak wynikało z zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego pozwolenia. PINB wskazał, ze w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części zastosowanie ma przepis art. 71a p.b., który przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i nałożenie obowiązku dostarczenia dokumentów umożliwiających legalizację dokonanej zmiany sposobu użytkowania. W niniejszym przypadku przepis ten nie może być jednak zastosowany. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., nr 93, poz. 888) "przepisu art. 71a, ustawy o której mowa w art. 1, nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe ". Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy stosować przepis art. 71 ust. 3 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji Prawa budowlanego, wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U, z 2004 r., nr 93, poz. 888). Przepis ten stanowi, że w "razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części". Stosując ww. przepisy PINB decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] nałożył na właścicieli nieruchomości, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., obowiązek wykonania następujących czynności: 1. przedstawienie inwentaryzacji budowlanej budynków zawierającej uzgodnienia rzeczoznawców do spraw ochrony przeciwpożarowej, sanitarno-higienicznych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, 2. przedstawienie ekspertyzy technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w sprawie spełnienia przez budynki wymogów określonych przepisami i normami z uwzględnieniem spełnienia wymogów w zakresie dopuszczalnego poziomu emisji hałasu, 3. wykonanie niezbędnych przeróbek wskazanych w wyżej wymienionych uzgodnieniach i ekspertyzie, w terminie 3 miesięcy od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Dnia [...] sierpnia 2007 r. Współwłaściciel wystąpił o wyznaczenie nowego terminu dla wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzją. PINB stwierdził, że pomimo upływu terminu wyznaczonego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. a także pomimo upływu wnioskowanego terminu, żaden z nałożonych obowiązków nie został wykonany. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. PINB nakazał właścicielom obu przedmiotowych nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków, poprzez zaprzestanie prowadzenia w nich działalności rozrywkowej i gastronomicznej. Rozpoznając odwołanie Współwłaściciela, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję PINB, wskazując, że nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu wszystkim właścicielom nieruchomości. PINB opisał przebieg postępowania, w tym bezskuteczne próby oględzin lokalu: na oględziny zaplanowane w dzień [...] lutego 2010 r. stawił się jedynie Współwłaściciel, oświadczając, że nie ma kluczy do lokalu; na oględziny zaplanowane na dzień [...] kwietnia 2010 r. stawił się pełnomocnik jednego ze współwłaścicieli, który także nie udostępnił lokalu dla dokonania kontroli i oświadczył, że Klub Muzyczny nie funkcjonuje od około miesiąca. Dalej PINB napisał, że w dniu [...] czerwca 2012 r. wpłynęło pismo od mieszkańca sąsiedniej nieruchomości zawierające informację o tym, że w budynku w dalszym ciągu prowadzona jest działalność rozrywkowa. W terminie wyznaczonym na dzień [...] sierpnia 2012 r. nie doszło do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Na miejscu stawił się Współwłaściciel i oświadczył, że nie posiada kluczy do lokalu. Ponowna próba przeprowadzenia czynności kontrolnych w dniu [...] października 2012 r. także nie powiodła się. Tym razem nie stawił się żaden ze współwłaścicieli nieruchomości. Do skutku doszła kontrola przeprowadzona w dniu [...] listopada 2012 r. Ustalono, że w lokalu na nieruchomościach przy ul. [...] i [...] prowadzona jest działalność gastronomiczna i rozrywkowa (klub muzyczny [...]). Wejście do lokalu znajduje się na nieruchomości przy ul. [...]. Lokal posiada ponadto dwa wyjścia znajdujące się na nieruchomości przy ul. [...]. W budynku zlokalizowanym na nieruchomości przy ul. [...] znajdują się: korytarz wejściowy, pomieszczenie klubowe oraz szatnia, W budynkach usytuowanych na nieruchomości przy ul. [...] znajdują się natomiast: dwie sale klubowe z barami na poziomie piwnicy i sala klubowa z barem na kondygnacji nadziemnej. Rozważając możliwość doprowadzenia dokonanej zmiany sposobu użytkowania do stanu zgodnego z prawem, w oparciu o mające w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy art. 50 i 51 p.b. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 31 maja 2004 r.) PINB, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawiesił postępowanie i jednocześnie wezwał właścicieli nieruchomości do wystąpienia, w terminie 1 miesiąca, do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania wymienionych wyżej budynków dla potrzeb prowadzenia działalności rozrywkowej i gastronomicznej. PINB wskazał, że Prezydent Miasta [...] , decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po fabryce [...] na funkcję usługową (działalność rozrywkowo-gastronomiczna) w celu legalizacji na [...] . Decyzja Prezydenta Miasta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. PINB wskazał, że w tej sytuacji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. podjął postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków. PINB ocenił, że w sprawie występuje niezgodność dokonanej zmiany sposobu użytkowania z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kwestia ta została rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2013 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń na funkcję usługową (działalność rozrywkowo-gastronomiczna), utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Okoliczność ta przesądza o braku możliwości legalizacji dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania i skutkuje koniecznością wydania przewidzianego w art. 51 ust. 1 p.b., w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz.888), nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego.  Od opisanej decyzji odwołanie wniósł Współwłaściciel, domagając się uchylenia decyzji w całości i zarzucając naruszenie: 1. art. 71 ust. 3 oraz art. 51 ust. 1 p.b. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Nr 93, poz. 888) oraz art. 104 kpa, 2. art. 59 ust. 1-2 oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.). Uzasadniając odwołanie napisał, że decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Odwołujący się ocenił, że zarzuty skargi są bardzo poważne i przytoczył zarzuty, z których wynika, że w obszarze analizowanym, wyznaczonym wokół przedmiotowych działek – znajdują się lokale o funkcji usługowej w zakresie gastronomii i rozrywki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na art. 138 § 1 pkt 2 kpa: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części, w jakiej określono podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia i w tym zakresie orzekł: "Na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jedn. tekst: Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. nr 93, poz. 888) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)", 2. w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając decyzję WWINB wskazał na decyzję PINB z dnia 11 czerwca 2007 r., którą nakazano współwłaścicielom nieruchomości wykonanie określonych w tej decyzji czynności w celu doprowadzenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynków, w częściach użytkowanych przez Klub Muzyczny, do stanu zgodnego z prawem, a która to decyzja stała się ostateczna. WWINB podsumował, że jeśli: • sprawa samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynków posadowionych na przedmiotowych działkach, użytkowanych dla potrzeb prowadzonej działalności gastronomicznej i rozrywkowej, została już załatwiona ostateczną decyzją PINB z dnia 11 czerwca 2007 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 71 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie prawa budowlanego; • w decyzji tej określono obowiązki służące doprowadzeniu owej samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynków do stanu zgodnego z prawem, lecz • żaden z tych obowiązków do dnia dzisiejszego nie został wykonany przez adresatów tej decyzji (ani ich następców prawnych), a • zgodnie z art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie prawa budowlanego w sytuacji niewykonania obowiązków nałożonych w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie prawa budowlanego po stronie organów nadzoru budowlanego powstaje obowiązek nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego, to prawidłowo właśnie taki obowiązek PINB zawarł w rozstrzygnięciu decyzji z dnia 23 czerwca 2014 r. Bez znaczenia prawnego dla tej oceny pozostaje kwestia czasowego wstrzymania w toku tego postępowania administracyjnego "gastronomicznego i rozrywkowego" sposobu użytkowania budynków posadowionych na nieruchomości przy ul. [...] i przy ul. [...] opisana w protokole organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji z dnia 23 kwietnia 2010 r.. a wiążąca się tylko z tym, iż w miejscu klubu [...] powstał - prowadzący działalność tego samego rodzaju - [...]. Dalej WWINB ocenił, że trafnie jako adresaci nakazu zostali wskazani właściciele części budynków w których nastąpiła zmiana sposobu użytkowania. Wynika to stąd, iż przepisy art. 71 p.b. zostały zawarte przez ustawodawcę w rozdziale 6 "Utrzymanie obiektów budowlanych" prawa budowlanego, a zatem ewentualne obowiązki mogą być nakładane wyłącznie na podmioty określone w art. 61 tej ustawy tj. właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. WWINB uznał, że skoro ustawodawca wyraził w art. 61 p.b. ogólną zasadę, w myśl której odpowiedzialność za użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub użytkowniku obiektu, to również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania stanowiącej zmianę przeznaczenia obiektu. W tym stanie rzeczy opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestia niezgodności przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym choć - oczywiście - istotna, to ma w tej sprawie - wobec niewykonania obowiązków określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej - wyłącznie dodatkowe, uzupełniające znaczenie. WWINB ocenił, że w związku z powyższym obowiązkiem organu wyższego stopnia było - po dokonaniu niezbędnej korekty podstawy prawnej zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia (nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektów budowlanych winien być bowiem wydany w związku z niewykonaniem ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, czyli na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. art. 51 ust. 4 p.b. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie prawa budowlanego) - utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów odwołania WWINB wyjaśnił, że PINB nie mógł naruszyć przepisów u.p.z.p., ponieważ stosował odpowiednie przepisy prawa budowlanego, a nie przepisy przywołanej ustawy. Wydając decyzję PINB wziął jedynie pod uwagę treść decyzji wydanych przez właściwe organy administracji publicznej w kwestii ustalenia warunków zabudowy. WWINB zaznaczył, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 2 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 496/14 WSA w Poznaniu oddalił skargę na decyzję SKO o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej zmiany sposobu użytkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. W. (dalej jako Skarżący), wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ administracji lub sąd administracyjny, w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak ustalenia, w jakiej dacie dokonana została zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego wskazanego w zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia: 1. art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888) poprzez jego zastosowanie a mianowicie zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów p.b. pomimo braku ustalenia, że zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia dokonano przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej, czyli przed dniem 31 maja 2004 roku, 2. art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. pomimo braku ustalenia, że zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia dokonano przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej, czyli przed dniem 31 maja 2004 roku, 3. art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. poprzez ich zastosowanie pomimo, że art. 71 ust. 3 p.b. w brzmieniu sprzed 31 maja 2004 r. zezwalał na stosowanie odpowiednio przepisów art. 50 i 51 w odniesieniu do robót budowlanych będących w toku, a nie zakończonych, 4. art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. w ten sposób, że nakazano Skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków w częściach użytkowanych dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej i rozrywkowej poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności rozrywkowej i gastronomicznej pomimo, iż skarżący nie prowadzi w ww. częściach budynków działalności gospodarczej i gastronomicznej, przez co w tej części zaskarżona decyzja nic może zostać wykonana, 5. art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób ogólnikowy, niewyjaśniający okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy w przedmiotowej sprawie należało zastosować art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. Uzasadniając Skarżący napisał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888). Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi na fakt, iż wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce po dniu wejścia w życie ww. ustawy, czyli po dniu 31 maja 2004 r., zgodnie z tym przepisem stosuje się nowe przepisy, wprowadzone ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. Wskazany przepis nie dawał zatem podstawy do wydania decyzji w niniejszej sprawie w oparciu o normy Prawa budowlanego w dotychczasowym brzmieniu przesądzając, iż w sprawach wszczętych po 31 maja 2004 r. należy stosować przepisy wprowadzone ustawą nowelizującą. Jednakże, organy administracji zastosowały w niniejszej sprawie przepis art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej zgodnie z którym art. 71a p.b. nie stosuje się do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe. Skarżący wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych norma intertemporalna zawarta w art. 2 ust. 3 ustawy zmieniającej nakazuje zastosowanie do zmiany użytkowania, dokonanej przed wejściem w życie tej nowelizacji, przepisów dotychczasowych w całości, a nie tylko w zakresie likwidacji samowoli. Ocena, czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania może być bowiem dokonana jedynie w zastosowaniu przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia (tak: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 grudnia 2009 r. II SA/G1 686/09). Z tych względów kluczową okolicznością przesądzającą o możliwości stosowania przez organy administracji dotychczasowych przepisów p.b. w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego było ustalenie daty dokonania takiej zmiany, czego organy administracji nie uczyniły. Organ powołuje się jedynie na wyniki kontroli obiektu budowlanego, z których pierwsza z nich została przeprowadzona 6 czerwca 2006 r., jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, które miało miejsce w dniu 16 maja 2007 r. Zatem organy ustaliły sposób użytkowania aktualny na dzień kontroli, uznając że jest niezgodny z przeznaczeniem. Brak jakichkolwiek ustaleń dotyczących tego, w jakiej dacie doszło do zmiany sposobu użytkowania. Dalej Skarżący zarzucił, że wskutek opisanego naruszenia przepisów postępowania dotyczących braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ naruszył przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy — Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy wskazany przepis nakazywał stosowanie przepisów dotychczasowych w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania wyłącznie w razie stwierdzenia dokonania takiej zmiany przed 31 maja 2004 r. Nadto, wskutek opisanego naruszenia przepisów postępowania dotyczących braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy organ naruszył przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy wskazany przepis mógł znaleźć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do zmiany sposobu użytkowania w razie dokonania takiej zmiany przed 31 maja 2004 r. Skarżący wskazał także na wątpliwość oparcia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. Pod rządami ww. przepisu w ówczesnym brzmieniu zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na taką zmianę przy odpowiednim zastosowaniu art. 32, a w razie zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego pozwolenia, odpowiednie zastosowanie miały przepisy art. 50 i 51 Praw budowlanego. W decyzji, o której mowa w art. 51, właściwy organ mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych przeważa pogląd, że jeżeli już doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wyłączone jest stosowanie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 p.b. (tak m.in.: wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 2 lutego 2001 r. II SA/Ka 850/00, z dnia 5 kwietnia 2000 r. II SA/Ka 1270/98, z dnia 30 czerwca 2000 r. II SA/Ka 1796/98). Przepis art. 71 ust. 3 zezwala bowiem na stosowanie odpowiednio przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego, jednakże takie rozstrzygnięcia są możliwe w odniesieniu do robót budowlanych będących w toku, po ich zakończeniu ten tryb jest bezprzedmiotowy (tak: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r. VII SA/Wa 1080/04). Na uwadze mieć także należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 3 p.b. w decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 p.b. właściwy organ może nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Z tego powodu, to ewentualnie w decyzji opartej na podstawie art. 51 ust. 1, a nie art. 51 ust. 4 p.b. właściwy organ mógł nakazać właścicielowi przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zdaniem Skarżącego błędnym było zatem wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 5 października 2015 r. pełnomocnik Skarżącego przedłożyła cztery decyzje o warunkach zabudowy, każdorazowo wydane na wniosek Skarżącego, i dotyczące przedmiotowych działek. Prezydent Miasta [...]: a. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania piwnic i parteru budynku z funkcji produkcyjnej (fabryka [...]) na funkcję "usługową – gastronomiczną", przewidzianej do realizacji na działce nr [...]; b. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku z funkcji produkcyjnej (fabryka [...]) na funkcję "usługową (gastronomiczną – bez możliwości realizacji funkcji rozrywkowej)", także przewidzianą na działce [...]; c. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po byłej fabryce [...] na "pomieszczenie usługowe (np. mała gastronomia, salon fryzjerski, salon kosmetyczny, biuro) w części zrealizowanych – bez możliwości realizacji funkcji rozrywkowej", przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] oraz [...] (część podziemna działki) arkusz [...]; d. decyzją także z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po byłej fabryce [...] na "pomieszczenie usługowe (np. mała gastronomia, salon fryzjerski, salon kosmetyczny, biuro) w części zrealizowanych – bez możliwości realizacji funkcji rozrywkowej", przewidzianej do realizacji na działce nr [...] [wyłącznie na jednej działce – uwaga sądu]. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, skoro decyzje określają możliwość zmiany sposobu użytkowania między innymi na działalność gastronomiczną, to tym samym obowiązek przywrócenia dotychczasowego sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności gastronomicznej – stał się bezprzedmiotowy. Na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. pełnomocnik Skarżącego oświadczyła, że wedle jej wiedzy cztery ww. decyzje złożone wraz z pismem z dnia [...] października 2015 r. są ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Materialnoprawną podstawę decyzji administracyjnych zapadłych w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy Prawa budowlanego, z tym zastrzeżeniem, że w brzmieniu nakazanym przez art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2004 r., nr 93, poz. 888). W tym miejscu Sąd odniesie się do zarzutu skargi o braku ustalenia przez organy administracji w jakiej dacie doszło do zmiany sposobu użytkowania, bowiem od prawidłowego ustalenia przez organy daty zmiany sposobu użytkowania wprost zależało to, które przepisy i w jakim brzmieniu należało stosować celem załatwienia sprawy. Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych (segregator, k. 47) znajduje się protokół z udzielenia przez Skarżącego informacji, w trybie art. 81c p.b. Informacja została udzielona w dniu [...] sierpnia 2006 r.; Skarżący oświadczył do protokołu, że zmiana sposobu użytkowania części budynku zajmowanej wówczas przez klub [...] nastąpiła w roku 2000. W związku z tym organ I instancji słusznie wskazał, że będzie kierował się przepisami obowiązującymi w roku 2000 (s. 2 uzasadnienia), a organ wyższego stopnia to ustalenie podtrzymał, korygując powód wydania nakazu. Sąd stwierdza, że organy administracji słusznie wskazały, że w sprawie należy stosować przepis art. 71 ust. 3 p.b. w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji Prawa budowlanego. Przepis ten w przywołanym brzmieniu głosi, że w "razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części". Pod rządami art. 71 p.b. w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2004 r. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na taką zmianę, a w razie zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego pozwolenia, odpowiednie zastosowanie miały przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W decyzji, o której mowa w art. 51, właściwy organ mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wprawdzie regulacja zawarta w art. 71 p.b. doczekała się zmian nowelizujących, a mianowicie ustawą nowelizującą Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 roku (Dz. U. nr 93, poz. 888) pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania zostało zastąpione uprzednim zgłoszeniem zamierzonej zmiany właściwemu organowi, którego wymogi wymieniono w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto w dodanym art. 71a przewidziano tryb likwidacji samowolnej zmiany. Ten ostatni przepis nie ma jednak zastosowania do samowolnych zmian sposobu użytkowania dokonanych przed dniem 31 maja 2004 roku. W takich przypadkach stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej z dnia 16 kwietnia 2004 r.). Podsumowując rozważania dotyczące daty zmiany sposobu użytkowania Sąd akcentuje, że Skarżący, we własnoręcznie podpisanej skardze, zarzucając organom brak ustaleń w tym zakresie, co zdaniem Skarżącego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – sam uchylił się od wskazania daty zmiany sposobu użytkowania. Zawodowy pełnomocnik Skarżącego, ustanowiony w toku postępowania sądowoadministracyjnego (w dniu [...] maja 2015 r., k. 115), również nie wskazał daty zmiany sposobu użytkowania. Sąd nie znajduje powodu, aby zakwestionować datę zmiany sposobu użytkowania wskazanej przez Skarżącego do protokołu w dniu [...] sierpnia 2006 r. (segregator, k. 47). W konsekwencji Sąd uznaje, że data zmiany sposobu użytkowania nie budzi wątpliwości. W tak określonym stanie prawnym organ wyższego stopnia słusznie podsumował, że sprawa samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynków posadowionych na przedmiotowych działkach, użytkowanych dla potrzeb prowadzonej działalności gastronomicznej i rozrywkowej, została już załatwiona ostateczną decyzją PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] (segregator, k. 75). Wskazaną decyzją PINB nałożył na właścicieli obowiązek wykonania ściśle określonych czynności, w celu "doprowadzenia samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania znajdujących się na tych nieruchomościach budynków (w częściach użytkowanych przez Klub Muzyczny "[...]") do stanu zgodnego z prawem". Skarżący w skardze, oraz zawodowy pełnomocnik Skarżącego nie kwestionują, że żaden z tych obowiązków do dnia dzisiejszego nie został wykonany przez adresatów tej decyzji (ani ich następców prawnych). Również z akt administracyjnych nie wynika, że obowiązki określone w ww. decyzji PINB – zostały wykonane. W związku z tym po stronie organów nadzoru budowlanego powstał obowiązek nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Słusznie zatem WWINB wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nakaz przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego powinien być wydany w związku z niewykonaniem ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] czerwca 2007 r. Sąd podziela ocenę prawną WWINB, że zgodnie z art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 4 p.b. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej z dnia 16 kwietnia 2004 r., w sytuacji niewykonania obowiązków nałożonych w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej, po stronie organów nadzoru budowlanego powstaje obowiązek nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Z uwagi na to, że zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie sposobu użytkowania przedmiotowych budynków do stanu zgodnego z prawem, to bez znaczenia prawnego pozostaje czasowe zaprzestanie użytkowania budynków. Oceniając zarzuty skargi Sąd stwierdza, że wbrew sugestiom Skarżącego, ustawodawca w art. 2 ust. 3 ustawy nowelizującej posłużył się datą zmiany sposobu użytkowania obiektu, nie datą wszczęcia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania. Co do ustawy nowelizującej, to w art. 2 ust. 1 zawarto generalną zasadę, że do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy nowe. Wyjątkiem są sprawy zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej – w tych sprawach należy stosować przepisy dotychczasowe (at. 2 ust. 2). Drugim wyjątkiem od obowiązku stosowania przepisów nowych jest zakaz stosowania przepisu art. 71a p.b. do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia i dokonanego przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej – w tych przypadkach również należy stosować przepisy dotychczasowe. Sąd podkreśla, że z akt sprawy wynika jasno podstawa do zastosowania przez organ administracji art. 71 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 4 p.b. – jest to informacja udzielona przez Skarżącego, że zmiana sposobu użytkowania części budynku nastąpiła w roku 2000. Odnosząc się do zarzutu, że jeżeli już doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, to wyłączone jest stosowanie art. 71 ust. 3 w związku z art. 51 p.b. Sąd zaznacza, że Skarżący wadliwie wskazał sygnaturę wyroku NSA o/z w Katowicach. Uzasadniając wyrok z dnia 2 lutego 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 850/09 (CBOSA) NSA oz. w Katowicach analizował wzajemną relację dwóch trybów postępowania "a mianowicie, czy dokonana już samowolna zmiana sposobu użytkowania podlega sankcji w trybie art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego, czy możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej w trybie art. 51 tego prawa, a to wobec treści art. 51 ust. 4, nakazującego stosowanie ust. 1-3 co do robót budowlanych wykonanych w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1." Sąd zaznacza, że NSA oz. w Katowicach zestawiał rygorystyczną decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości z możliwością legalizacji. NSA oz. w Katowicach aprobująco wskazał na swoje wcześniejsze orzecznictwo o nakazie z art. 66 pkt 3 p.b. czyli nakazaniu usunięcia nieprawidłowości polegającej na użytkowaniu niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. A więc skład orzekający NSA oz. w Katowicach uzasadniając przywołany wyrok podzielił pogląd o konieczności stosowania bardziej restrykcyjnego trybu postępowania wobec strony. W niniejszej sprawie WWINB podkreślił związanie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. wydaną w trybie legalizacji i wskazał wprost że w takiej sytuacji ma obowiązek nakazania przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Sąd podziela ten pogląd prawny. Rzecz w tym, że w kontrolowanej sprawie został już rozpoczęty konkretny tryb postępowania, i należy doprowadzić do poprzedniego sposobu użytkowania budynków, kończąc tryb już wszczęty. Co też organy administracji wykonały. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia adresata decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków, bowiem działalność gospodarczą i gastronomiczną prowadzą podmioty wynajmujące od Skarżącego te części budynków, Sąd zaznacza, że w przywołanym przez skarżącego wyroku NSA oz. w Katowicach z dnia 02 lutego 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 850/09 (CBOSA) jest teza przeciwna do zarzutu skargi, a mianowicie, że najemca lokalu nie może być adresatem nakazu w sprawie samowolnej zmiany przeznaczenia lokalu. Skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że ww. teza pozostaje aktualna. Nadto Sąd wskazuje na pogląd NSA zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II OSK 1730/12 (CBOSA), że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, że skoro ogólną zasadą jest, że odpowiedzialność za użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu (art. 61 Prawa budowlanego), to w drodze wykładni systemowej należy przyjąć, że również na tych podmiotach ciąży obowiązek poniesienia konsekwencji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Stanowisko to należy podzielić. NSA zastrzegł, że nie można wykluczyć sytuacji, w której interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. będzie posiadał także najemca, a to w zależności od sposobu ukształtowania stosunku najmu. Może zatem być tak, że najemca będzie miał przymiot strony postępowania, jednak adresatem hipotetycznej decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynków (części budynków) będą właściciel lub zarządca obiektu. Co do zasady, to najemca obiektu posiada niewątpliwie interes faktyczny, jednak ochrona praw z tytułu najmu obiektu nie przesądza o istnieniu interesu prawnego w sprawie, której przedmiotem jest przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1836/07; CBOSA). Sąd stwierdza, że wadliwa jest ocena prawna pełnomocnika Skarżącego, zawarta w piśmie z dnia 5 października 2015 r., że skoro przedłożone do akt sprawy decyzje o warunkach zabudowy określają możliwość zmiany sposobu użytkowania budynków między innymi na działalność gastronomiczną, to tym samym obowiązek przywrócenia dotychczasowego sposobu użytkowania przedmiotowej nieruchomości poprzez zaprzestanie prowadzenia działalności gastronomicznej stał się bezprzedmiotowy. Dla oceny obu decyzji dotyczących przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania znaczenie mają okoliczności zaistniałe przed wydaniem tych decyzji, w szczególności to, czy zostały wykonane obowiązki służące doprowadzeniu samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku (części budynku) do stanu zgodnego z prawem. Pełnomocnik zestawia ze sobą różne etapy procesu inwestycyjno-budowlanego i jest to działanie nieuzasadnione. Ustalenie warunków zabudowy, jako określenie dopuszczalnych zamierzeń inwestycyjnych, stanowi wstępny etap tego procesu. Przyjmując, że decyzja (decyzje) ustalająca warunki zabudowy jest ostateczna, co wskazał pełnomocnik na rozprawie, Skarżący legitymuje się decyzją (decyzjami) stanowiącą o możliwości zagospodarowania terenu czy użytkowania obiektu. Tylko od woli adresata decyzji o warunkach zabudowy będzie zależało, czy zechce kontynuować inwestycję, a więc który ze sposobów zagospodarowania terenu czy użytkowania obiektu wybierze, kiedy zechce kontynuować proces inwestycyjny, czy przejdzie kolejne jego etapy (pozwolenie na budowę, pozwolenie na użytkowanie) oraz czy zrealizuje inwestycję. Proces budowlany stanowi ciąg zdarzeń faktycznych i prawnych, które następują po sobie w określonej kolejności. Zgoda na zmianę zagospodarowania terenu czy użytkowania obiektu nie może blokować decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania. Analiza decyzji ustalających warunki zabudowy w postępowaniu dotyczącym przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania jest bezprzedmiotowa. Z drugiej zaś strony zauważyć należy, że oceniana w niniejszej sprawie decyzja nie zamyka Skarżącemu drogi do osiągnięcia zamierzonego celu poprzez realizację kolejnych (po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy) etapów procesu inwestycyjno – budowlanego. Mając powyższe rozważania na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.