IV SA/Po 152/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Kawęczyn Nr XXV/180/2020 z dnia 6 października 2020 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości Marianów-Kolonia - Marianów Kolonia-Zachód". 1. stwierdza nieważność § 12 pkt 6 i 7 zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Gminy Kawęczyn na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Pismem datowanym na dzień 25 maja 2021 r. Wojewoda Wielkopolski, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na uchwałę Nr XXV/180/2020 Rady Gminy Kawęczyn dnia 6 października 2020 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości Marianów -Kolonia - Marianów Kolonia-Zachód" (dalej jako: "uchwała") żądając częściowego stwierdzenia jej nieważności w zakresie § 12 pkt 6 i 7 uchwały - ze względu na istotne naruszenie prawa. Na sesji w dniu 6 października 2020 r. Rada Gminy Kawęczyn podjęła uchwałę Nr XXV/180/2020 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości Marianów -Kolonia - Marianów Kolonia-Zachód". Podstawę prawną podjętej uchwały stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020r. poz. 293 z późn. zm.), zwaną dalej ustawą. Uchwała została doręczona organowi nadzoru – Wojewodzie w dniu 12 października 2020 r. Ze względu na upływ terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności przedmiotowej uchwały w części, dlatego w oparciu o art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – wniósł o to do Sądu. Skarga Wojewody została wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm.) W skardze Wojewoda wniósł o 1) stwierdzenie nieważności § 12 pkt 6 i 7 uchwały - ze względu na istotne naruszenie prawa, 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne. W § 12 uchwały, w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustalono w pkt 6, że w przypadku nie zastosowania środków technicznych, technologicznych lub organizacyjnych ograniczających emisję hałasu pochodzącego z drogi krajowej nr 83 na granicy terenu oznaczonego symbolem MN/U3 z tą drogą, w strefie negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym na drodze krajowej nr 83 oznaczonej na rysunku planu ustala się przeznaczenie terenu jako terenu zabudowy usługowej nieuciążliwej zgodnie z ustaleniami szczegółowymi zwartymi w niniejszej uchwale. Ponadto, w § 12 pkt 7 uchwały ustalono, że wznoszenie nowych obiektów budowlanych z pomieszczeniami na pobyt ludzi w strefie negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym na drodze krajowej nr 83 oznaczonej na rysunku planu może nastąpić zgodnie przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich oraz zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. W wyniku analizy uchwały w zakresie zgodności z ustawą, w odniesieniu do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda wskazał, że na rysunku planu wzdłuż drogi krajowej oznaczonej DK 83, znajdującej się poza granicami planu, wyznaczono teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej nieuciążliwej, oznaczony symbolem MN/U3, na którym oznaczono strefę negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym na drodze krajowej nr 83, o szerokości ok. 47,0 m, stanowiącej obowiązujące ustalenie planu. Odnośnie treści zaskarżonych przepisów uchwały Wojewoda wskazał, że treść wyżej wymienionych przepisów uzależnia możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej na terenie MN/U3 - w zakresie strefy negatywnego oddziaływania drogi krajowej nr 83, od zastosowania środków technicznych, technologicznych lub organizacyjnych ograniczających emisję hałasu pochodzącego z drogi na granicy terenu oznaczonego symbolem MN/U3 z tą drogą. Zatem potencjalny inwestor chcący realizować inwestycję na tym obszarze zobligowany jest do wykonania zabezpieczeń akustycznych w stosunku do źródła hałasu, którego sam nie emituje i które pochodzi z działki sąsiedniej. Tymczasem, Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z § 177 i 178 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.), przy projektowaniu drogi powinno się dążyć do tego, aby w otoczeniu drogi obliczeniowe poziomy hałasu i wibracji powodowane prognozowanym ruchem na drodze nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych. Jeżeli prognozowane poziomy hałasu i wibracji przekraczają wartości dopuszczalne określone w przepisach odrębnych, przy projektowaniu drogi powinno się zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochrony. Urządzenia ochrony przed hałasem i wibracjami mogą być także zastosowane po wybudowaniu drogi w wypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i wibracji. Jednocześnie Wojewoda zauważył, że w myśl art. 135 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U . z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaganej przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.), albo z analizy porealizacyjnej wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Organ właściwy do utworzenia obszaru ograniczonego tworząc ten obszar określa jego granice, a także ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu i wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy po realizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Ograniczenia wynikające z utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe Wojewoda stwierdził w skardze, że wprowadzenie do planu miejscowego dodatkowych ustaleń w kwestii kompleksowo uregulowanej przepisami odrębnymi stanowi przekroczenie zakresu dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, określonych w art. 15 ustawy p.z.p. Powyższe ustalenia stoją w sprzeczności z celem uchwalania planów miejscowych, określonym w przepisach art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Szczegółowy, zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu ustaleń planu miejscowego zawierają natomiast przepisy art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy p.z.p. Żaden z przepisów ustawy nie przyznaje radzie gminy kompetencji do ustalania w drodze planu miejscowego granic stref uciążliwości od obiektów drogowych oraz rozstrzygania w zakresie obowiązków podejmowania działań mających na celu niwelowanie uciążliwości inwestycji drogowych. Wojewoda podkreślił także, że przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie wyznaczają stref uciążliwości od obiektów drogowych, natomiast w sposób szczegółowy regulują kwestie ograniczania uciążliwości od tras komunikacyjnych oraz wskazują podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych zadań z tym związanych (w myśl art. 135 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska, tworzenie obszarów ograniczonego użytkowania należy do wyłącznych kompetencji właściwego miejscowo sejmiku województwa bądź rady powiatu). Wojewoda wskazał, że stanowisko takie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 lipca 2018 r. (sygn. akt IV SA/Po 425/18). Wojewoda zauważył również, że w przypadku braku przepisów odrębnych szczegółowo regulujących kwestie wspomnianych stref wątpliwości budzi sposób w jaki organy administracji architektoniczno-budowlanej mogłyby weryfikować ustalenia planu w tym względzie bądź też wymagać spełnienia określonych warunków technologicznych. Wojewoda wskazał również na art. 174 i art. 175 ustawy - Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którymi eksploatacja dróg nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Emisje polegające m.in. na powodowaniu hałasu, powstające w związku z eksploatacją drogi, nie mogą, z zastrzeżeniem obszarów ograniczonego użytkowania, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający drogą ma tytuł prawny. Wojewoda zauważył także, że zgodnie § 6 pkt 1 uchwały, tereny MN/U zaliczono do kategorii terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, o których mowa w przepisach odrębnych, w szczególności w przepisach odrębnych dotyczących ochrony środowiska przed hałasem. Zatem dla terenów MN/U obowiązują odpowiednio dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone w przepisach odrębnych - rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). W powyższym rozporządzeniu określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane przez poszczególne grupy źródeł hałasu w tym drogi w odniesieniu do różnych rodzajów terenów. W związku z powyższym, w ocenie Wojewody skoro dla terenu MN/U3 ustalono dopuszczalny poziom hałasu w środowisku według normy dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej niezrozumiałe jest równoczesne określenie na tym obszarze strefy uciążliwości drogi wprowadzającej dodatkowe ograniczenia wynikające z negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania hałasu generowanego z terenu sąsiedniego - drogi krajowej. Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Wojewody Rada Gminy Kawęczyn wprowadzając do treści planu miejscowego ww. regulacje wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej. W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 04 marca 2022 r. Rada Gminy Kawęczyn (dalej również jako: "organ" lub "rada") w całości zgodziła się z uzasadnieniem zarzutów skargi i je poparła. Rada podała, że ustalenia zaskarżonego elementu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wynikiem uzyskanych uzgodnień w trakcie procedowania planu przez organy uprawnione, wskazane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022r. poz. 503). Rada wskazała, że po uwzględnieniu wszystkich wniosków, uwag i warunków wynikających z poszczególnych etapów procedury planistycznej (które są dla organu wiążące) projekt planu przekazywany został do etapu jego wyłożenia do publicznego wglądu a następnie uchwalenia przez Radę Gminy. Rada zauważyła, że na żadnym z tych etapów dokument planu nie był poddany kompleksowej ocenie formalnoprawnej jaka dokonywana jest po jego uchwaleniu. Wynikająca ze skargi konieczność skorygowania treści uchwały w ocenie tutejszego organu nie spowoduje jakichkolwiek utrudnień w stosowaniu jego pozostałych ustaleń. Możliwe będzie zatem jego wykonanie i realizowanie inwestycji na gruncie. Jak wynika z treści złożonej skargi ustalenia planu miałyby regulować kwestie rozstrzygnięte przepisami obowiązującego prawa, stąd też w każdym czasie realizowania inwestycji możliwa będzie ocena danego zamierzenia inwestycyjnego w kontekście aktualnie obowiązujących przepisów. Dodatkowo, Rada wyjaśniła, że analizując skargę rozważała jej uwzględnienie we własnym zakresie w trybie samokontroli na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. jednak nie podjęła tego działania ze względu na dominujące, odmienne stanowiska prezentowane w orzecznictwie jak i doktrynie. Dodatkowo z uwagi na fakt przekroczenia terminu przekazania skargi (związanej ze zmianą zakresów obowiązków na stanowisku merytorycznym, zmianami personalnymi na stanowiskach współpracujących, nieobecnościami z powodu pandemii) organ postanowił skargę przekazać do Sądu. Rada wyjaśniła, że przyjęła ostatecznie, iż przepis art. 54 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) nie znajduje zastosowania do uchwał Rady Gminy stanowiących akty prawa miejscowego i organ, pomimo niekwestionowania zarzutów skargi, nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia skargi w trybie autokontroli. Stąd też, mimo uznania całości zarzutów Wojewody Wielkopolskiego, w ocenie Rady Gminy koniecznym stało się przekazanie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z dominującym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego rada gminy nie posiada także kompetencji podjęcia uchwały stwierdzającej nieważność aktu prawa miejscowego w całości, ani części. Ewentualna zmiana uchwały poprzez skreślenie spornych postanowień również nie stanowiłaby podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt, iż mogłaby jedynie wywołać skutek na przyszłość. Podstawę prawną działania Przewodniczącego Rady Gminy Kawęczyn wywiedziono z art. 32 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. z dnia 17 grudnia 2020 r., Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z dnia 22 listopada 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV. sąd rozpoznał przedmiotową sprawę z zakresu zagospodarowania przestrzennego na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, z uwagi na potrzebę szybkiego rozpoznawania tego rodzaju spraw oraz trudności w przeprowadzeniu rozprawy na odległość na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj. z dnia 16 października 2020 r., Dz.U. z 2020 r. poz. 1842). Strony zostały poinformowane o możliwości złożenia w terminie 7 dni ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miały być złożone lub podniesione na rozprawie. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 Nr 80, poz. 717, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 – dalej jako: "u.p.z.p."). W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego, którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, CBOiS oraz z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, CBOiS). Przy czym należy zastrzec, że badanie procedury planistycznej w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w zakresie objętym dwoma zarzutami skargi Wojewody, tj. w zakresie § 12 pkt 6 i 7 zaskarżonej uchwały. Zaskarżona uchwała Nr XXV/180/2020 Rady Gminy Kawęczyn dnia 6 października 2020 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości Marianów -Kolonia - Marianów Kolonia-Zachód" została opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego ogłoszonym w dniu 19 października 2020 r. (DZ. URZ. WOJ. 2020.7888). Pierwszy zarzut skargi dotyczy § 12 pkt 6 zaskarżonej uchwały, który ma następującą treść: W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się: 6) w przypadku nie zastosowania środków technicznych, technologicznych lub organizacyjnych ograniczających emisję hałasu pochodzącego z drogi krajowej nr 83 na granicy terenu oznaczonego symbolem MN/U3 z tą drogą, w strefie negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym na drodze krajowej nr 83 oznaczonej na rysunku planu ustala się przeznaczenie terenu jako terenu zabudowy usługowej nieuciążliwej zgodnie z ustaleniami szczegółowymi zwartymi w niniejszej uchwale. W ocenie Sądu zasadnie zarzucił Wojewoda, że treść tego przepisu uzależnia możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej na terenie MN/U3 - w zakresie strefy negatywnego oddziaływania drogi krajowej nr 83, od zastosowania środków technicznych, technologicznych lub organizacyjnych ograniczających emisję hałasu pochodzącego z drogi na granicy terenu oznaczonego symbolem MN/U3 z tą drogą. Zatem potencjalny inwestor chcący realizować inwestycję na tym obszarze zobligowany byłby do wykonania zabezpieczeń akustycznych w stosunku do źródła hałasu, którego sam nie emituje i które pochodzi z działki sąsiedniej. Tymczasem kwestię wykonywania zabezpieczeń akustycznych regulują przepisy ustaw szczegółowych w szczególności § 177 i 178 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.) zgodnie z którym przy projektowaniu drogi powinno się dążyć do tego, aby w otoczeniu drogi obliczeniowe poziomy hałasu i wibracji powodowane prognozowanym ruchem na drodze nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych. Jeżeli prognozowane poziomy hałasu i wibracji przekraczają wartości dopuszczalne określone w przepisach odrębnych, przy projektowaniu drogi powinno się zaplanować zastosowanie odpowiednich środków ochrony. Urządzenia ochrony przed hałasem i wibracjami mogą być także zastosowane po wybudowaniu drogi w wypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu i wibracji. Kwestie związane z redukcją emisji hałasu oraz wyznaczaniem odpowiednich stref wyłączonych z użytkowania szczegółowo regulują również, jak zasadnie podał Wojewoda w skardze, w szczególności przepisy art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 135 ust. 1 i 3a oraz ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U . z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). Ponadto, żaden z przepisów ustawy p.z.p. nie przyznaje radzie gminy kompetencji do ustalania w drodze planu miejscowego granic stref uciążliwości od obiektów drogowych oraz rozstrzygania w zakresie obowiązków podejmowania działań mających na celu niwelowanie uciążliwości inwestycji drogowych. A więc zasadny okazał się zarzut Wojewody, że wprowadzenie do planu miejscowego dodatkowych ustaleń w kwestii kompleksowo uregulowanej przepisami odrębnymi stanowi przekroczenie zakresu dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, określonych w art. 15 ustawy p.z.p. Stoi to w sprzeczności z celem uchwalania planów miejscowych, określonym w przepisach art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tymi przepisami ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Szczegółowy, zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu ustaleń planu miejscowego zawierają natomiast przepisy art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy p.z.p. W ocenie Sądu, takie naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter istotny, ponieważ Rada Gminy Kawęczyn wprowadzając do treści planu miejscowego ww. regulacje wykroczyła poza przyznany jej zakres delegacji ustawowej. Drugi zarzut skargi dotyczy § 12 pkt 7 zaskarżonej uchwały, który ma następującą treść: wznoszenie nowych obiektów budowlanych z pomieszczeniami na pobyt ludzi w strefie negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym na drodze krajowej nr 83 oznaczonej na rysunku planu może nastąpić zgodnie przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich oraz zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Ponownie, uchwalając treść tego przepisu zaskarżonej uchwały, będącej aktem prawa miejscowego, Rada wykroczyła poza przyznaną jej kompetencję ustawową do uchwalania planu, bezpośrednio "przenosząc" w treści uchwały odniesienie do przepisów prawa powszechnego – które i tak mają moc obowiązującą. W ten sposób Rada Gminy, wybiegła ponad delegację ustawową również w odniesieniu do tego przepisu uchwały, a co za tym idzie przekroczyła zakres dopuszczalnych ustaleń planu miejscowego, określonych w art. 15 ustawy p.z.p. Wykroczenie poza kompetencję ustawową przyznaną Radzie Gminy w ramach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy i w tym przypadku zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Powtórzenie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Zawsze bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2009 r. II OSK 1077/09, CBOSiA). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stwierdził nieważność w zakresie § 12 pkt 6 i 7 zaskarżonej uchwały Nr XXV/180/2020 Rady Gminy Kawęczyn dnia 6 października 2020 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w miejscowości Marianów-Kolonia-Marianów Kolonia-Zachód" ze względu na opisane powyżej istotne naruszenia prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), zasądzając od Gminy Kawęczyn zwrot opłaty za czynności radcy prawnego w wysokości [...] zł ([...] złotych). Rada Gminy Kawęczyn uznała za zasadne uchybienia wskazane w skardze Wojewody, a sama skarga została uwzględniona w całości.