IV SA/Po 189/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2013 r. sprawy z wniosku D. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. D. P. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) z dnia [...] października 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] października 2012 r.) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie drogi publicznej – dojazdowej łączącej tereny mieszkaniowe (dz. nr ewid. [...] do [...]) z drogą będącą w zarządzie gminy Ś. (dz. nr ewid. [...]) o szerokości do 10 m, w miejscowości Sz. na działce o nr ewid. [...] (k. 4-8 akt sądowych). W załączeniu do skargi zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej, realizacja decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego mająca na celu wyznaczenie drogi przez Jej nieruchomość może spowodować szkody trudne do odwrócenia (k. 16 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny stanu rzeczy lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie – nie każdy wymaga wykonania (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., str. 224-225, T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 424-430). Aktem administracyjnym nie podlegającym wykonaniu jest decyzja określająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ze swej istoty decyzja ta nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani tym bardziej do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie nadaje się do wykonania, ma charakter wyłącznie deklaratywny. Nie uprawnia ona do rozpoczęcia robót budowlanych. Takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu i nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 19.04.2011 r., sygn. akt II OZ 294/11, baza orzeczeń NSA, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25.07.2012 r., sygn. akt II SA/Po 404/12, baza orzeczeń NSA, postanowienie NSA z dnia 15.01.2013 r., sygn. akt II OZ 1167/12, baza orzeczeń NSA). Sąd w składzie rozpoznającym złożony wniosek podziela powyżej przedstawione, jednolite w swej treści orzecznictwo sądów administracyjnych. Z uwagi na brak cechy wykonalności decyzji z [...] października 2012 r. niedopuszczalne było zastosowanie w stosunku do niej ochrony tymczasowej. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na względzie, że skarżąca, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza ogólnym przytoczeniem treści przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej nie wykazała w sposób dostateczny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, przemawiających za jej udzieleniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wykazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (postanowienie NSA z: 12.10.2010 r., I GZ 316/10, lex nr 607229; 04.3.2010 r., II OZ 178/10, lex nr 564165). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa (postanowienie NSA z 18.3.2010 r., II FSK 502/09, Lex nr 569795). Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ja