IV SA/Po 197/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji [...] S.A. wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy. Skarżący wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższy wniosek oparty został na podstawie art. 61 §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa). W ocenie Sądu należy przyjąć, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został skierowany do Sądu, pomimo błędnego przytoczenia podstawy prawnej (jest: "§ 61 § 2 pkt. 1) p.p.s.a." zamiast prawidłowego: "art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a."). Świadczy o tym przede wszystkim umieszczenie wniosku bezpośrednio w treści skargi adresowanej do Sądu (pomiędzy punktem obejmującym wniosek o uchylenie decyzji obu instancji oraz punktem zawierającym zarzuty wobec skarżonej decyzji), bez wyraźnego wskazania, iż adresatem tego wniosku jest organ administracji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 61 § 1 i 3 wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji musi być w odpowiedni sposób uzasadniony. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W innym orzeczeniu sąd podkreślił, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. W żadnym razie nie można utożsamiać obowiązku sądu dokonania oceny argumentów przedstawianych przez stronę z obowiązkiem udowodnienia braku przesłanek wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl. oraz Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.) Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca, w ocenie Sądu, nie wskazała przesłanek uzasadniających jej wstrzymanie jak również w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż przesłanki te faktycznie występują. W zasadzie należy uznać, iż wniosek skarżącej w ogólne nie jest przez nią uzasadniony. W skardze (która zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji) brak konkretnych odniesień co do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Znajdują się w niej jedynie zapisy, które wskazują, że decyzja może potencjalnie wprowadzić zmiany w funkcjonowaniu spółki: "Należy wskazać na to, iż zaskarżona decyzja może mieć daleko idące negatywne skutki dla sposobu i standardu obsługi gości w hotelach prowadzonych przez [...] S.A. [...]"; "[...] decyzja PIP jest zbyt daleko idącą ingerencją w sposób funkcjonowania hoteli, albowiem jej realnym skutkiem może być wprowadzenie obligatoryjnego obsługiwania gości w pozycji siedzącej [...]"; "Nie można wykluczyć, iż w sytuacji, gdy pracownicy recepcji będą pracować w pozycji siedzącej, to pracodawca będzie zmuszony zwiększyć ich zakres obowiązków w dziedzinie rezerwacji [...]". Skarżąca nie odnosi się w tej mierze do kwestii nieodwracalności negatywnych skutków, jak i w szczególności nie wskazuje na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto stwierdzić należy, że subiektywne przekonanie skarżącej o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia udzielania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania jej wykonania. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji nie może być również potencjalna nielegalność zaskarżonej decyzji (zob. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 525/06). Uwzględniając zasadę, iż obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji (zob. post. NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, POP 2009/2/143), Sąd na podstawie art. 61 § 3 i §5 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia MZ