IV SA/Po 267/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Cz. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić skargę /-/ P. Miładowski Pismem z dnia [...] r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego skarżąca zastosowała się do błędnego pouczenia, które doręczono jej wraz z zaskarżonym postanowieniem. Tryb orzekania w przedmiotowej sprawie podlega przepisom ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.). Zgodnie z art. 6c ust. 8 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia - od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, a odwołanie do sądu wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który wydał orzeczenie. Wskazana regulacja przesądza, iż od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych i to niezależnie od rodzaju tego orzeczenia. Oznacza to, iż wydane przez Wojewódzki Zespół orzeczenie kognicji sądu administracyjnego nie podlega. Zgodnie z art. 177 Konstytucji RP sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. W ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, znajduje się wyraźne wskazanie, iż od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. W § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328) wskazano z jakich elementów powinno składać się orzeczenie o niepełnosprawności oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności. Rozporządzenie to zawiera także regulację, iż powiatowy zespół i wojewódzki zespół, w sprawie niedopuszczalności wniesienia odwołania wydaje postanowienia (§ 19 ust. 3 pkt 2 lit. "a"). Postanowienie Wojewódzkiego Zespołu, w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, z oczywistych względów, wszystkich wymienionych w cytowanym rozporządzeniu, elementów właściwych dla orzeczenia - w rozumieniu cytowanego rozporządzenia - nie posiada. Przyjmując, że zgodnie z wytycznymi rozporządzenia, postanowienie Wojewódzkiego Zespołu nie podlegałoby uregulowaniom przewidzianym w art. 6c ust. 8 ustawy o niepełnosprawności, ale miałby w odniesieniu do niego zastosowanie przepis art. 66 tej ustawy, stanowiący iż w kwestiach nieuregulowanych następuje odesłanie do kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu cywilnego lub kodeksu pracy, to należy pamiętać, że sama ustawa nie nazywa odmiennie orzeczeń zapadających w kwestiach merytorycznych oraz procesowych. Jednak nawet zakładając, że rozporządzenie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, a więc akt podustawowy zawierałby wskazanie, iż od postanowień (orzeczeń) stwierdzających uchybienie terminu wniesienia odwołania, właściwy jest sąd administracyjny, to takie odesłanie byłoby sprzeczne z ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 1990 r. sygn. akt III ARN 31/90 (OSP 1991, nr 7-8, poz. 173) "akt wykonawczy do ustawy, nawet jeżeli wydany został w granicach jej upoważnienia, nie może być oczywiście sprzeczny z przepisami innej ustawy" Powszechnie przyjmuje się, iż art. 178 ust. 1 Konstytucji RP uzasadnia przyjęcie stanowiska, że sędziowie nie są związani aktami podustawowymi, w związku z czym są uprawnieni do samodzielnej oceny ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Art. 178 ust. 1 Konstytucji RP niezawisłość sędziom gwarantuje przede wszystkim przez to, że podlegają oni tylko Konstytucji i ustawom. Władza ustawodawcza może wywierać wpływ na działania sądów tylko w drodze stanowienia aktów prawnych najwyżej stojących w hierarchii, a w rozpatrywanej sprawie z ustawy, wprost wynika właściwość sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Tym samym, wobec oczywistej właściwości sądu powszechnego w niniejszej sprawie, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżąca winna wnieść odwołanie od przedmiotowego postanowienia do Sądu Rejonowego - Sądu Ubezpieczeń w Poznaniu (art. 4778 § 2 pkt 4 i art. 4779 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. 64, Nr 43, poz.296 ze zm.) za pośrednictwem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] - z siedzibą w P.. Należy nadto wskazać, iż stosownie do art. 4779 § 3 kpc w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, Sąd nie odrzuci odwołania wniesionego z przekroczeniem terminu, jeżeli nie będzie ono nadmierne i nie nastąpiło z przyczyn zależnych od odwołującego się (błędne pouczenie). /-/ P. Miładowski MK