IV SA/Po 287/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka /spr./ Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej Zbąszynia z dnia 30 grudnia 2014 r. nr II/20/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej Zbąszynia z dnia 30 grudnia 2014 r. nr II/20/2014 IV SA/Po 287/15 U z a s a d n i e n i e Wojewoda Wielkopolski w trybie art. 93 ust. 1 Ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zm.) dalej u.s.g. wniósł skargę na uchwałę nr II/20/2014 Rady Miejskiej Zbąszynia z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zbąszynia oraz części wsi Perzyny i Nowy Dwór w obszarze działek o numerach ewidencyjnych 1946/1, 1946/2, 1946/3 i 358/2 w Zbąszyniu żądając stwierdzenia nieważności uchwały. Przepisom Uchwały nr II/20/2014 Rady Miejskiej Zbąszynia z 30 grudnia 2014 r. zarzucił naruszenie: - art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., nr 647 ze zm.) – zwanej dalej u.p.z.p. – w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2013 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) – zwanego dalej "rozporządzeniem" – poprzez wprowadzenie dla terenów: obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (oznaczonych symbolem "P"), zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "U, UH") oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "P, U, UH"), innego, wykluczającego się przeznaczenia przy jednoczesnym braku określenia linii rozgraniczających różne sposoby przeznaczenia tych terenów, - art. 15 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 14 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie w § 6 ust. 1 pkt 4 przedmiotowej uchwały zapisów odnoszących się do organizacji ruchu pojazdów pomiędzy obszarem objętym planem a przyległą drogą wojewódzką w sytuacji gdy plan miejscowy winien zawierać wyłącznie ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, - art. 17 pkt 6 lit. a tiret szóste u.p.z.p. poprzez brak zaopiniowania projektu przedmiotowego planu przez właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w sytuacji gdy ustalenia planu nie wykluczają możliwości lokalizacji na terenie nim objętym zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji, - art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia przedmiotowego planu z właściwym zarządcą drogi w sytuacji, gdy obszar przedmiotowego planu położony jest bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 302, z której miałaby następować jego obsługa komunikacyjna, - art. 17 pkt 6 lit. b tiret szóste u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia przedmiotowego planu z Okręgowym Urzędem Górniczym w Poznaniu, w sytuacji gdy z całości dokumentacji i znajdujących się w niej opracowań czy też informacji nie wynika czy w ramach obszaru objętego planem nie występują tereny górnicze. W uzasadnieniu skargi wskazano, że stosownie do regulacji art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Równocześnie w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z zapisów zawartych w § 15 ust.1 pkt 1 zaskarżonej uchwały wynika, że dla terenów: obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (oznaczonych symbolem "P"), zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "U,UH") oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "P, U, UH"), mimo ustalenia innego przeznaczenia tych terenów, dopuszczono jednocześnie "wykorzystanie terenów przylegających do publicznej drogi wojewódzkiej nr 302 na korektę jej pasa drogowego". Powyższe ustalenia planu umożliwiają więc zagospodarowanie ww. części terenów oznaczonych symbolami "P", "U, UH" oraz "P, U, UH" w sposób całkowicie odmienny niż wynika to z ich podstawowego przeznaczenia. W ocenie organu nadzoru tak sformułowane ustalenia powodują naruszenie zasad sporządzenia planu w zakresie regulowanym przywołanymi normami art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia, w odniesieniu do przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów. Zdaniem skarżącego akt prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów takich zapisów jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. Ustalenie na jednym terenie, bez rozgraniczenia linią rozgraniczającą, wzajemnie rozłącznych funkcji - poza jawną sprzecznością z zapisami ustawy: a w szczególności z przyjmowaniem ładu przestrzennego za podstawę działań planistycznych (art. 1 ust. 1 u.p.z.p) - prowadzi do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem użytkowania takich terenów. Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, jak i regulujących szczegółowo zakres projektu planu przepisów rozporządzenia, odnoszących się do sposobu określania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, iż dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem jednak, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2551/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. IV SA/Po 978/12, CBOSA). Biorąc pod uwagę indywidualny charakter każdego aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w kontekście przedstawionych powyżej uwarunkowań i ustaleń przedmiotowej uchwały, skarżący zarzucał, że alternatywne możliwości przeznaczenia terenu przewidzianego pod obiekty produkcyjne, składy i magazynów, zabudowę usługową i handlu przy równoczesnym dopuszczeniu przeznaczenia tych terenów pod drogę publiczną, powodują naruszenie ww. norm. Zdaniem Wojewody stworzona w planie możliwość "alternatywnego" przeznaczenia terenu pod cele związane z drogą publiczną niesie za sobą konsekwencje w postaci uzyskania przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego prawa do podejmowania działań związanych z wywłaszczeniem nieruchomości, regulowanego w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm.), co nie może mieć miejsca w sytuacji, gdy plan nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z uwagi na powyższe okoliczności, tym istotniejsze jest takie ustalenie w planie przeznaczenia terenu, które w sposób jednoznaczny wskazuje na wynikające z niego, w sposób bezpośredni i pośredni, prawa i obowiązki odbiorców planu. Skarżący zakwestionował także wprowadzenie w § 6 ust. 1 pkt 4 przedmiotowej uchwały zapisów odnoszących się do organizacji ruchu pojazdów pomiędzy obszarem objętym planem, a przyległą drogą wojewódzką, mocą których ustalono, że na terenie zabudowy usługowej i handlu U, UH samochody ciężarowe wjeżdżające wjazdem nr 2 będą wyjeżdżać zjazdem nr 3, a wjeżdżające zjazdem nr 3 będą wyjeżdżać zjazdem nr 2". Zdaniem skarżącego taka regulacja w uchwale stanowi przekroczenie właściwości organów sporządzających i uchwalających plan i nadinterpretację samego celu uchwalania planów, określonego w przepisach art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z tymi przepisami ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, nie zaś ustalać kwestie związane z organizacją ruchu samochodowego. Tryb sporządzania planu miejscowego, poprzez wskazanie kolejności etapów postępowania w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa przepis art. 17 u.p.z.p. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy czym tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. a tiret szóste u.p.z.p, Burmistrz występuje o opinie o projekcie planu m. in. do właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii. W doręczonej organowi nadzoru dokumentacji brak jest wystąpienia o opinie do właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Na terenie oznaczonym w przedmiotowym planie miejscowym symbolem "P" i "P,U,UCH" przewidziano lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, nie precyzując przy tym, jakiego rodzaju działalność produkcyjna może być w ramach tego terenu prowadzona. Powyższe oznacza więc dowolność ustaleń w tym zakresie rodząc jednocześnie obowiązek wynikający z art. 17 pkt 6 lit. a ustawy. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie oraz tiret szóste u.p.z.p., Burmistrz występuje o uzgodnienie projektu planu odpowiednio z: właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę oraz z właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych. Z przedłożonej organowi nadzoru dokumentacji prac planistycznych wynikało że w związku z położeniem obszaru przedmiotowego planu bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej nr 302, z której miałaby następować jego obsługa komunikacyjna, Burmistrz Zbąszynia wystąpił o uzgodnienie projektu planu do Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu. Organ ten, postanowieniem nr WZDW.32.6551-101.1/12 z dnia 18 kwietnia 2013 roku odmówił uzgodnienia. Burmistrz nie skorzystał z przysługującego mu prawa zażalenia na ww. postanowienie do organu wyższej instancji. Z analizy dokumentacji prac planistycznych wynikało, że w następstwie takiego rozstrzygnięcia pomiędzy stronami prowadzone były rozmowy w omawianej sprawie (notatka ze spotkania odbytego w dniu 10.04.2014r.). Dopiero pismem z dnia 16 stycznia 2015 roku Burmistrz wystąpił ponownie o uzgodnienie planu do Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu. Powyższe wystąpienie miało miejsce już po uchwaleniu planu. Skoro w dokumentacji prac planistycznych brak jest stosownego uzgodnienia, naruszony został art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. Organ nadzoru zarzucił również, że w dokumentacji prac planistycznych brak jest dowodu przekazania projektu planu do uzgodnienia z Okręgowym Urzędem Górniczym w Poznaniu, a z całości dokumentacji i znajdujących się w niej opracowań czy też informacji nie wynika czy w ramach obszaru objętego planem występują tereny górnicze. W związku z powyższym, przy tak ustalonym stanie faktycznym, brak jest podstaw do uznania, że w omawianej sprawie nie powstawał obowiązek wystąpienia o ww. uzgodnienie. Wskazane uchybienia zdaniem Wojewody uzasadniają żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Zbąszynia wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że organ nadzoru nie zakwestionował przedmiotowej uchwały w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego, co świadczy o pierwotnym zaakceptowaniu uchwały. Za nieuzasadniony wręcz niezrozumiały uznano zarzut wprowadzenia dla terenów "P", "U, UH" i "P, U, UH" innego wykluczającego się przeznaczenia przy jednoczesnym braku określenia linii rozgraniczających różne sposoby przeznaczenia terenów. Wskazano, że w oznaczeniach rysunku miejscowego planu umieszczono oznaczenie graficzne linii rozgraniczających tereny oddzielając trzy rodzaje przeznaczenia terenów. Również zaskarżone ustalenia nazwane przez organ nadzoru zapisami odnoszącymi się do organizacji ruchu pojazdów pomiędzy obszarem objętym miejscowym planem, a przyległą drogą wojewódzką są nieuzasadnione, bowiem nie stanowią organizacji ruchu, natomiast stanowią warunek powiązań z zewnętrznym układem komunikacyjnym. Zdaniem organu zarzut braku uzgodnienia z właściwym organem Państwowej Straży Pożarnej oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jest chybiony z uwagi na to, że w miejscowym planie wprowadzono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a plan miejscowy sporządzony został pod konkretnie działające zakłady funkcjonujące na terenie objętym planem. W odpowiedzi na skargę opisano również powody braku formalnego braku uzgodnienia planu z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich w Poznaniu podkreślając, że w terminie przewidzianym zarząd nie przedstawił stanowiska w sprawie co uznano za równoznaczne z uzgodnieniem miejscowego planu. Wreszcie organ podniósł, że z żadnych dostępnych materiałów nie wynikało, że teren objęty planem jest terenem górniczym lub jest położony na obszarze występowania jakichkolwiek złóż mogących w przyszłości być przedmiotem wydobycia, co również wynika z prognozy oddziaływania ustaleń zmiany miejscowego planu na środowisko. Z tych powodów Burmistrz Zbąszynia wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zawiera usprawiedliwione podstawy. Środkiem sprawowania przez organ nadzoru kontroli nad działalnością organów samorządu terytorialnego jest m.in. uprawnienie tego organu do wydawania rozstrzygnięć nadzorczych, jak i do zaskarżania aktów tych organów do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowym podkreśla się niekonkurencyjny charakter środków nadzoru nad działalnością organów samorządu terytorialnego (w tym rozstrzygnięć nadzorczych) oraz środka w postaci zaskarżania uchwał do sądu administracyjnego, a ich zastosowanie związane jest jedynie upływem terminu o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Toteż błędny jest wywód prezentowany w odpowiedzi na skargę, że o prawidłowości uchwały świadczy to, że Wojewoda Wielkopolski nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego, gdyż o wyborze środka nadzoru decyduje organ nadzorczy. Przechodząc do oceny zarzutów wyartykułowanych w skardze należy podzielić zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. – poprzez wprowadzenie na terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (oznaczonych symbolem "P"), zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "U, UH") oraz obiektów produkcyjnych składów i magazynów, zabudowy usługowej i handlu (oznaczonych symbolem "P, U, UH") innego wykluczającego się przeznaczenia przy jednoczesnym braku określenia linii rozgraniczających różne sposoby przeznaczenia tych terenów. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organy Samorządowe Gminy Zbąszyń, wadliwie zinterpretowały zarzut, gdyż wadliwość regulacji nie polega na braku linii rozgraniczających tereny "P", "U, UH" i "P, U, UH" lecz na wprowadzeniu zapisu w § 15 ust. 1 pkt 1 uchwały, który to zapis zezwala na wykorzystanie terenów przylegających do publicznej drogi wojewódzkiej nr 302 (a są to tereny oznaczone w planie jako "P", "U, UH" i "P, U, UH") na korektę jej pasa drogowego. Rysunek planu nie wprowadza linii rozgraniczających opisanych w planie terenów a ewentualną przestrzenią przeznaczoną na drogę publiczną. Wadliwy jest również zapis § 6 ust. 1 pkt 4 skarżonej uchwały odnoszący się do organizacji ruchu pojazdów pomiędzy obszarem objętym planem, a przyległą drogą wojewódzką. Powyższa regulacja narusza nie tylko wskazane w skardze przepisy art. 15 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 i 14 ust. 1 u.p.z.p., ale i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 29 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260). Zgodnie z art. 29 ust. 1 budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi. Wolą ustawodawcy jest więc rozstrzyganie kwestii lokalizacji zjazdu w trybie postępowania administracyjnego nie zaś procedury planistycznej. Wreszcie zasadne są zarzuty skargi dotyczące braku opinii i uzgodnienia planu. Ustawodawca z dużą szczegółowością reguluje sposób powstawania planu miejscowego. Aby był on aktem prawa miejscowego realizującym prawidłowo wszystkie powierzone mu cele zasadnicze, musi powstawać przy współpracy różnych organów. Niektóre z tych organów to organy opiniujące np. gminna lub inna właściwa komisja urbanistyczno-architektoniczna, a niektóre uzgadniające np. właściwy zarządca drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy. Szczegółową regulację niezbędnych opinii i uzgodnienie zawierają przepisy art. 17 pkt 6 lit. a (opinie) i 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. Skarżący wskazał, że organ odpowiedzialny za przygotowanie projektu planu nie uzyskał opinii od Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji ...... Na terenie oznaczonym w kwestionowanym planie miejscowym symbolem "P" i "P, U, UH" przewidziano lokalizację obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Takie określenie nie pozwala na wykluczenie ryzyka wystąpienia awarii, gdyż plan nie precyzuje co będzie przedmiotem produkcji, bądź jakie materiały będą przechowywane w składach i magazynach. W tym zakresie nie likwiduje problemu – jak twierdzi organ – zapis § 8 ust. 1 planu, który zakazuje lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w przepisach odrębnych, gdyż jednocześnie nie wyklucza takich inwestycji jeżeli będą one inwestycjami celu publicznego. Nie wyklucza również inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dokumentacji planistycznej zaskarżonej uchwały brak również uzgodnienia z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich w Poznaniu, mimo, że teren objęty planem przylega do drogi wojewódzkiej nr 302. Jest to ewidentne naruszenie przepisów art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie u.p.z.p. Organy planistyczne pierwotnie otrzymały odmowę uzgodnienia od Wielkopolskiego Zarządu Dróg Wojewódzkich w Poznaniu (vide: postanowienie z 7 lutego 2013 r. WZDW.32.6551-101/12). Nie skorzystały ze środka odwoławczego jakim jest zażalenie. Kolejna odmowa udzielona postanowieniem z 18 kwietnia 2013 r. nr WZDW.32.6551-101.1/12 również nie została zaskarżona. I jakkolwiek można przyznać Burmistrzowi Zbąszynia, że organy odpowiedzialne za projekt planu podjęły starania o uzgodnienie planu z WZDW w Poznaniu, to ostatecznie do uzgodnienia nie doszło, bowiem plan został uchwalony 30 grudnia 2014 r., a pismo o uzgodnienie planu wysłano 16 stycznia 2015 r. Przechodząc do ostatniego zarzutu skargi, że z materiałów planistycznych wynika, że brak w nich jest uzgodnienia z Okręgowym Urzędem Górniczym w Poznaniu należy stwierdzić, że zarzut ten nie jest uzasadniony. Z prognozy oddziaływania na środowisko ustaleń zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zbąszynia oraz części wsi Perzyny i Nowy Dwór w obszarze działek o numerach ewidencyjnych 1946/1, 1946/2, 1946/3 i 358/2 w Zbąszyniu wynika, że na terenie objętym planem nie występują zaewidencjonowane zasoby naturalne. Prowadzone są wprawdzie działania mające na celu poszukiwanie i rozpoznanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego na terenach Świedzin-Wolsztyn, ale w tym zakresie uzgodnienie nastąpiło z Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwa SA. Kontynuując, jeżeli zmiana planu miejscowego dotyczy obszaru, na którym nie występują tereny górnicze, to dokonywanie uzgodnień z Okręgowym Urzędem Górniczym należało uznać za zbędne. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera szczegółowy tryb postępowania stosowany przy opracowaniu planu miejscowego, który odnosi się także do zmiany jego ustaleń. Naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu jego sporządzania w ocenie Sądu musiało powodować nieważność uchwały Rady Gminy Zbąszynia w całości (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) przy czym brak uzgodnienia planu z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich oznaczał niemożność uchwalenia zmiany planu w projektowanym kształcie. Regulacje Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładają na organy gminy obowiązek rygorystycznego przestrzegania ustawowo określonym zasad sporządzania planu miejscowego. Takie same zasady obowiązują w przypadku uchwalania zmiany planu. Z powyższych względów w oparciu o przepisy art. 147 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. MZ