IV SA/Po 978/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody W. na uchwałę Rady Miejskiej L. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Wojewoda W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] 2012 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2012, poz. 3656, dalej również jako: Uchwała). Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności § 16, § 17, § 18, § 19 i § 20 Uchwały oraz o zasądzenie od Miasta L. kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał, że Uchwalę podjęto na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej jako: usg) i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako: upzp) po stwierdzeniu jej zgodności ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej L. z dnia [...] 2000 r. ze zmianami (uchwały Rady Miejskiej L. z dnia [...] 2006 r. z dnia [...] 2008 r., z dnia [...] 2009 r. z dnia [...] 2009 r., z dnia [...]2009 r., z dnia [...] 2010 r.) oraz w związku z uchwałą Rady Miejskiej L. Nr [...] z dnia [...] 2009 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L.. Organ nadzoru zauważył, że w dniu [...] 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2010r. Nr 130, poz. 871). Na mocy art. 4 ust. 2 tej ustawy do planów miejscowych oraz studiów, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie wskazanej ustawy, stosuje się jednak przepisy dotychczasowe. W przypadku przedmiotowego planu uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia podjęto w dniu [...] 2009 roku, a zatem zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że gmina realizując przysługujące jej władztwo planistyczne ma prawo uchwalać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ale jedynie przy zachowaniu zasad i trybu jego sporządzenia określonych przepisami upzp. W odniesieniu do zasad sporządzania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego organ nadzoru stwierdził naruszenia przepisów prawa odnoszące się do terenów oznaczonych w planie symbolem "U/MN/MW". Jak wyjaśniono w skardze, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, do czego odnoszą się także przepisy § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587 – dalej jako: rozporządzenie). Na podstawie tego przepisu - jak wskazano - projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać między innymi linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia. W ocenie Wojewody, ze względu na dopuszczenie w § 16, § 17, § 18, § 19 i § 20 Uchwały jednoczesnego przeznaczenia tego samego terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną przedmiotowy plan uznać należało za sporządzony z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, w zakresie ustalenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Wojewoda wyraził przekonanie, że akty prawa miejscowego, a szczególnie taki akt prawa miejscowego jak plan zagospodarowania przestrzennego, musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego zapisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. W ocenie Wojewody ustalenie na jednym terenie, bez rozgraniczenia linią rozgraniczającą, wzajemnie rozłącznych funkcji - w omawianym przypadku - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej - poza jawną sprzecznością z zapisami upzp, a w szczególności przyjmowaniem ładu przestrzennego za podstawę działań planistycznych (art. 1 ust. 1 upzp) - prowadzi do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem i intensywnością użytkowania takich terenów. Jednocześnie organ nadzoru wyjaśnił, że zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzenia w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Dopuszczalne jest zatem rozszerzenie podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów, zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a nawet ich połączenie w granicach jednego terenu, jednak tylko i wyłącznie w przypadku gdy z przepisów planu można jednoznacznie odczytać przeznaczenie terenu, a określone na danym terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. W ocenie Wojewody, w przedmiotowej sprawie potencjalny inwestor, na podstawie ustaleń planu, nie jest w stanie określić przyszłego zagospodarowania danego terenu. Organ nadzoru zwrócił ponadto uwagę, że sprzeczność z art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp w przypadku połączenia w planie wzajemnie rozłącznych funkcji, znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, bowiem rozwiązanie takie zakwestionował m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 04 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Po 383/09. Reasumując, podkreślono, że art. 28 ust. 1 upzp wprowadza sankcje związane z naruszeniem zasad istotnym naruszeniem trybu sporządzania studium lub planu miejscowego, a także naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. W opinii organu nadzoru w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia zasad sporządzania planu, a zatem w myśl powołanego art. 28 upzp jest to uzasadniona przesłanka do stwierdzenia nieważności przedmiotowej Uchwały w części. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta L. wniosła o oddalenie skargi. Na zarządzenie Sądu pełnomocnik Rady Miasta L. został wezwany do nadesłania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] 2000 roku wraz ze wszystkimi zmianami. Stosownie do treści wezwania do akt sprawy złożono stosowne dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Prezentując motywy podjętego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności podnieść trzeba, że sądowa kontrola oceny legalności uchwały ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmuje nie tylko treść planu miejscowego, ale również prawidłowość przeprowadzonej procedury planistycznej. Dlatego też, wyjaśnić należy, że zasadniczo procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako: upzp). Podzielić przy tym należy stanowisko Wojewody, że wobec faktu, iż o przystąpieniu do uchwalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zadecydowano uchwałą z dnia [...] 2009 r. w sprawie przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L., w niniejszej sprawie – stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871) - zastosowanie znalazły przepisy upzp w brzmieniu sprzed nowelizacji. Stosownie do tychże przepisów Prezydent Miasta L. po podjęciu przez Radę Miasta L. uchwały nr XXXVI/433/2009 o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L. działając na podstawie art. 17 ust. 1 upzp ogłosił przez obwieszczenie oraz w prasie lokalnej (""A"" z 18 grudnia 2009 r.) o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L.. Następnie, stosownie do wymogów określonych w art. 17 pkt 2 upzp Prezydent Miasta L. o podjęciu przez Radę Miasta L. uchwały nr [...] zawiadomił właściwe instytucje i organy, tj. Odział Straży Granicznej, Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną przy Prezydencie Miasta L., Wojewodę W., W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Delegaturę w L., Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej we W, W. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych, Miejski Zarząd Dróg i Inwestycji, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojewódzki Sztab Wojskowy, Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP – Wydział Lotniskowy, Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej, Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P., Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, "A" sp. z.o.o., "E" sp. z .o.o., "D" sp. z .o.o., ""B" sp. z.o.o., "C" sp. z.o.o. Potwierdzeniem prawidłowego dokonania tych czynności są kopie zwrotnych potwierdzeń doręczenia zawiadomień właściwym organom. Następnie działając w oparciu o art. 17 pkt 3 upzp Prezydent Miasta L. rozpatrzył wniosek do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i sporządził projekt planu miejscowego wraz z Prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 17 pkt 4 upzp). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się również Prognoza skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L., co odpowiada wymogom art. 17 pkt 5 upzp. Zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 upzp projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony, a do projektu planu miejscowego wprowadzono zmiany wynikające z rozpatrzenia uwag dotyczących projektu planu (art. 17 pkt 9 upzp). Następnie, stosownie do art. 17 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt. 10 upzp Prezydent Miasta L. ogłosił o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Termin, o którym mowa w art. 17 pkt 11 upzp wyznaczono prawidłowo. Następnie działając na podstawie art. 17 pkt 12 upzp Prezydent Miasta L. rozpatrzył uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L.. Projekt planu miejscowego odpowiadał wymogom określonym w art. 17 pkt 13 upzp. Czynności wykonane w trybie art. 17 upzp zostały rzetelnie udokumentowane sporządzoną dokumentacją prac planistycznych, o której mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587 – dalej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. – dalej jako: rozporządzenie). Wbrew twierdzeniom skargi, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L. odpowiada również innym wymogom określonym w rozporządzeniu oraz upzp. Zasadniczą kwestię sporną stanowi naruszenie przez Rade Miejską L. przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 upzp, w zakresie ustalenia przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach gospodarowania. Naruszenie to, w ocenie Wojewody, nastąpiło przy redagowaniu § 16, § 17, § 18, § 19 i § 20 Uchwały, ze względu na jednoczesne przeznaczenie tego samego terenu pod zabudowę jednorodzinną i wielorodzinną. W ocenie Wojewody ustalenie na jednym terenie, bez rozgraniczenia linią rozgraniczającą wzajemnie rozłącznych funkcji, tj. zabudowy mieszkaniowej - jednorodzinnej i wielorodzinnej - poza jawną sprzecznością z zapisami upzp, prowadzi do licznych konfliktów przestrzennych związanych z różnym sposobem i intensywnością użytkowania takich terenów. W ocenie Sądu, z argumentacją skargi nie sposób się zgodzić. W myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak przyjmuje ugruntowana linia orzecznicza NSA wykładni wskazanego przez Wojewodę przepisu nie wolno dokonywać w oderwaniu od faktu, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w szczególności poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 upzp). Wskazany przepis, a także art. 164 ust. 3 Konstytucji RP potwierdzają samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Kwestią bezsporną pozostaje, że gmina nie ma absolutnej władzy w określaniu przeznaczenia terenów i ich warunków zagospodarowania. Pamiętać jednak należy, że granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach upzp, w szczególności dotyczące zasad sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Nie może jednak budzi uzasadnionych wątpliwości, że ograniczenia te nie mogą być dorozumiane, czy interpretowane rozszerzająco. A zatem gminie można zarzucić naruszenie prawa o ile jej działania naruszają wprost wyartykułowane przez ustawodawcę standardy planistyczne. Zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą przede wszystkim kwestii związanych z zawartością planu miejscowego, poczynionych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, przepis ten nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń, co do linii rozgraniczających, czy przeznaczenia terenu, a jedynie - uznaje je za obowiązkowe ustalenie planu. Żadnych dodatkowych ograniczeń nie da się również wyprowadzić z § 7 pkt 7 rozporządzenia, który stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenie. Zatem przepisy upzp nie dają podstaw do przyjęcia tak kategorycznego stanowiska, jakie zaprezentował organ nadzoru. Tym bardziej, ze przepis § 9 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. W tym kontekście wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 upzp, jak i regulujących szczegółowo zakres projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisów rozporządzenia odnoszących się do sposobu określania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego wskazuje, iż jest dopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2551/11). Wykładnia przepisów upzp odnośnie wymogów stawianych miejscowym planom zagospodarowania przestrzennego nie może być zatem nazbyt rygorystyczna i nie może prowadzić do naruszenia zasady samodzielności gminy w zakresie przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów leżących na obszarze gminy. Z treści art. 15 ust 2 pkt 1 upzp nie da się wyprowadzić innego wniosku niż ten, że plan miejscowy powinien określać przeznaczenie terenu oraz zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Skoro tak to przepis ten nie zawiera ograniczeń (nakazów, względnie zakazów), co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, gdyż należy to do organu stanowiącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1962/11, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2006 r., sygn. II OSK 1278/06). A zatem rolą gminy jest, stosownie do treści art. 15 ust 2 pkt 1 upzp określić przeznaczenie terenu oraz wskazać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Dopuszczalne jest przy tym przyjęcie przeznaczenia mieszkalnego, jednak pod warunkiem, że przewidziane funkcje nie będą się wzajemnie wykluczać. Dokonując kontroli zaskarżonej Uchwały, we wskazanym skargą zakresie wskazać należy, że gmina wywiązała się z wszystkich ciążących na niej obowiązkach, nie przekraczając granic tzw. władztwa planistycznego. Po pierwsze – określono przeznaczenie objętych Uchwałą terenów. W § 3 ust. 1 Uchwały określono przeznaczenie terenów i ich funkcje, oznaczając stosownymi symbolami, wymienionymi w punktach 1-15. Oznaczone poszczególnymi symbolami tereny wyznaczone zostały na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu. Symbolem U/MN/MW objęto tereny zabudowy usługowej oraz mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Jak wynika z zapisów, zakwestionowanych przez Wojewodę § 16, § 17, § 18, § 19 i § 20 Uchwały, gmina na tym terenie ustaliła przeznaczenie podstawowe – obejmujące zabudowę usługową, zabudowę mieszkaniowo-usługową oraz mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, a także przeznaczenie uzupełniające – sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, komunikację wewnętrzną, parkingi, zieleń urządzoną. Wskazano przy tym, że przeznaczenie podstawowe to przeważające lub dominujące przeznaczenie terenu oraz związanych z nim obiektów budowlanych (§ 4 pkt 10 Uchwały). Natomiast przeznaczenie uzupełniające – to dodatkowe przeznaczenie terenu niekolidujące z jego przeznaczeniem podstawowym i nie zmieniające generalnego charakteru zagospodarowania terenu oraz środowiska przyrodniczego i kulturowego, o powierzchni nie przekraczającej 49% powierzchni działki budowlanej (§ 4 pkt 11 Uchwały). W ocenie Sądu, wskazane ustalenia mieszczą się w wytyczonych przepisami ramach. Zwrócić, bowiem należy uwagę, ze przyjęte przez gminę rozwiązanie uwzględnia wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, gdzie wskazuje się, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów (§ 4 pkt 1 rozporządzenia). Uchwała odpowiada również standardom § 7 ust. 7 rozporządzenia, odnoszącym się do projektu rysunku planu. Załącznik graficzny do Uchwały oddziela, bowiem tereny o różnym przeznaczeniu, stosownie do ustaleń przyjętych w § 3 ust.1 części tekstowej Uchwały. Brak natomiast przepisu, który nakładałby na gminę obowiązek rozgraniczenia liniami terenów o poszczególnych funkcjach dopuszczonych w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym. Z planu nie wynika również, aby organ uchwalający ten akt miejscowy wprowadzał jakieś szczególne uregulowania w zakresie parametrów, różnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub wielorodzinnej. Parametry te określa § 16 ust. 6 pkt 4, § 17 ust. 6 pkt 4, § 18 ust. 6 pkt 5, § 19 ust. 6 pkt 4 i § 20 ust. 6 pkt 4 Uchwały. Każdorazowo parametry określane są odrębnie dla każdego z obszarów wytyczonego liniami rozgraniczającymi. Wewnątrz tych terenów parametry zabudowy są jednolite i nie kolidują ze sobą. Co więcej, w toku procedury planistycznej zakończonej podjęciem zaskarżonej Uchwały uwzględniono uwarunkowania istniejące. Na terenie objętym planem znajduje się zabudowa willowa i kamienice. Podzielić zatem należy pogląd, że obiekty takie – bez zmiany gabarytów zewnętrznych – mogą być wykorzystywane zarówno w ramach funkcji jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej. Trudno zatem zgodzić się z twierdzeniem, że jednorodne przeznaczenie terenu – pod funkcję mieszkaniową, należy uznać za wzajemnie wykluczające się, z tego tylko powodu, że przyjęto, iż funkcja ta będzie realizowana z różnym natężeniem. Twierdzenia o wzajemnym wykluczaniu się funkcji dopuszczonych przez gminę w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym nie mogą być całkowicie gołosłowne. A za takie uznać należy twierdzenie skargi, w sytuacji gdy objęte symbolami "U/MN/MW" tereny są już wykorzystywane w określony w Uchwale sposób, a zaskarżone uregulowanie de facto stanowić ma kontynuację aktualnie istniejącego przeznaczenia i funkcji tych terenów. W tym kontekście zwrócić należy uwagę, że jakkolwiek w skardze zarzuca się brak rozgraniczenia - w ocenie Wojewody - wzajemnie rozłącznych funkcji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, to organ ten nie potrafił wskazać w jaki konkretnie sposób takie przeznaczenie terenów wzajemnie się wyklucza. Uwadze organu nadzoru umyka również, że przeznaczenie terenu może - jak ma to miejsce w analizowanym przypadku - wynikać z określonej specyfiki danych terenów (por. wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. II OSK 567/08). Z tego też względu zawodne jest – jak uczyniono to w złożonej do sądu skardze - formułowanie kategorycznych stanowisk, wywodzonych z orzecznictwa sądowego, a wyrażonych na gruncie odmiennych stanów faktycznych. Na poparcie swojego stanowiska Wojewoda wskazał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 04 listopada 2009 r., sygn. II SA/Po 383/09. Analiza wskazanych przez Sąd w tym wyroku motywów rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że stan faktyczny dotyczył terenów, co do których przyjęto przeznaczenie podstawowe obejmujące funkcję usługowo-przemysłową, a jednocześnie, na tym samym terenie, dopuszczono lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej "wzdłuż drogi w pasie o szerokości nie większej niż 50 m". W powołanym przez Wojewodę orzeczeniu Sąd wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ustalono jednoznacznego przeznaczenia terenu dla terenów oznaczonych poszczególnymi symbolami. Z taką sytuacją nie mamy do czynienie w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Alei [...], ulicy [...], [...] i [...] w L.. Zaskarżona Uchwała w sposób wyraźny, wskazuje bowiem przeznaczenie objętych nią terenów. Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją, że potencjalny inwestor, na podstawie zaskarżonej Uchwały, nie jest w stanie określić przyszłego zagospodarowania danego terenu. Z treści zakwestionowanych przepisów, w sposób jasny wynika, bowiem, że na określonych symbolami "U/MN/MW" terenach możliwa będzie realizacja inwestycji o funkcjach: usługowych, mieszkaniowo-usługowych oraz mieszkaniowych zarówno jednorodzinnych, jak i wielorodzinnych. W oparciu o załącznik graficzny wyraźnie można wskazać granice obszarów o różnym przeznaczeniu. Jednoznaczne pozostają również dopuszczane parametry zabudowy, określone każdorazowo z uwzględnieniem konkretnego przeznaczenia terenu. Reasumując, wprowadzenie możliwości realizowania alternatywnie określonych dwurodzajowych funkcji - co do zasady - jest dopuszczalne w ramach władztwa planistycznego gminy i nie stanowi naruszenia prawa. Przyjęte ustalenia są zgodne ze Studium, w którym tereny objęte zaskarżoną Uchwałą oznaczono symbolem II – strefa mieszkaniowo-usługowa, intensywnej zabudowy z dominacją zabudowy mieszkaniowej typu osiedlowego, uzupełniona terenami dostępnej zieleni urządzonej. Na terenach tych wyklucza się obiekty produkcyjne, handlu hurtowego, baz, składów, magazynów uciążliwego rzemiosła. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. MZ