IV SA/Po 303/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora ZOZ z dnia 14 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Dyrektora ZOZ na rzecz skarżącego K. S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 09.01.2025 r. K. S. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do ZOZ z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. liczba osób zatrudnionych na umowę o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu maju 2024 r., 2. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu maju 2024 r., 3. liczba osób zatrudnionych na umowę o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu czerwcu 2024 r., 4. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu czerwcu 2024 r., 5. liczba osób zatrudnionych na umowę o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu lipcu 2024 r., 6. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu lipcu 2024 r., 7. liczba osób zatrudnionych na umowy o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu sierpniu 2024 r., 8. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu sierpniu 2024 r., 9. liczba osób zatrudnionych na umowy o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu wrześniu 2024 r., 10. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu wrześniu 2024 r., 11. liczba osób zatrudnionych na umowy o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu październiku 2024 r., 12. liczba osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącu październiku 2024 r. W ocenie organu wnioskowana informacja stanowiła informację publiczną przetworzoną, której udostępnienie jest warunkowane koniecznością wykazania przez wnioskodawcę istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. W związku z powyższym, pismem z dnia 20.01.2025 r. organ wezwał skarżącego do wykazania w terminie 14 dni istnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej u.d.i.p.). Odpowiadając na powyższe wezwanie organu, skarżący pismem z dnia 24.01.2025 r. skarżący zwrócił się do organu z prośbą o wskazanie podstawy prawnej wezwania. W piśmie wskazał, że jego zdaniem informacje zawarte we wniosku z dnia 9.01.2025 r. są informacjami prostymi, niewymagającymi wykazywania interesu prawnego oraz niewymagającymi czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych. Dalej skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z informacją przetworzoną, a co najwyżej z informacją przekształconą. ZOZ decyzją z 14.02.2025 r. nr [...] odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu swojej decyzji organ wyjaśnił, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" Jednocześnie organ wskazał, że jest osobą prawną samorządu terytorialnego, a więc jednostką wykonującą zadania publiczne i dysponującą majątkiem publicznym i zasadniczo podlega pod przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji jest zobowiązany do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Organ uzasadnił, że przepisy u.d.i.p. nie definiują pojęcia informacji przetworzonej, wskazując jedynie w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dokonując wykładni pojęcia informacji przetworzonej organ odwołał się do poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując m.in., że informacja publiczna przetworzona to taka, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (vide: wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie posiada gotowych zestawień wnioskowanych informacji, dlatego udostępnienie tych informacji wiąże się z koniecznością ich uprzedniego przygotowania, zaangażowania do tej czynności konkretnego pracownika i związanego z tym poświęcenia czasu koniecznego do przygotowania żądanych informacji. Zdaniem organu konieczne byłoby przeanalizowanie odrębnie każdego miesiąca w celu odszukania informacji, o które zwrócił się skarżący z podziałem na liczbę osób, formę ich zatrudnienia oraz stanowiska pracy. Realizacja przedmiotowego wniosku miałaby istotny wpływ na bieżącą działalność dysponenta informacji publicznej, ponieważ dedykowany do wykonania zadania pracownik przez co najmniej kilka godzin nie wykonywałby zadań wynikających z indywidualnego zakresu obowiązków. Powyższe - w ocenie organu - przemawia za słusznością zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej. W konsekwencji organ stwierdził, że wobec braku wykazania przez skarżącego przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" zasadnym było wydanie decyzji o odmowie dostępu do wnioskowanej informacji publicznej. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia podmiotowi zobowiązanemu oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności orzeczenia do dnia ich zapłaty. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) - poprzez naruszenie prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także uzyskiwania informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państw, wskutek nieudostępnienia żądanej informacji publicznej; 2) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie na wniosek informacji, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej i nieudostępnienie tej informacji w zakreślonym ustawowo terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że przez blisko [...] lat pełnił funkcję dyrektora szpitala w [...] i wie, że prowadzone są miesięczne zestawienia pracowników. Wobec tego udostępnienie żądanej przez niego informacji nie wymaga podjęcia przez organ żadnych wyjątkowych czynności, nie jest czasochłonne i nie wymaga nakładów. Ponadto skarżący wskazał - odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 października 2017 r. o sygn. II SA/Kr 1070/17 - że nie każda informacja prosta wymagająca dodatkowych czynności jest informacją publiczną przetworzoną, a informacją wymagającą wyłącznie przekształcenia, które oznacza przede wszystkim proste, techniczne czynności. ZOZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na rozprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji ZOZ z dnia 14.02.2025 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci liczby osób zatrudnionych na umowę o pracę ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącach od maja do października 2024 r. oraz liczby osób zatrudnionych na umowy cywilnoprawne ze wskazaniem stanowisk pracy w miesiącach od maja do października 2024 r. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że na kanwie niniejszej sprawy skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, lecz wywiódł skargę do tut. Sądu - do czego był uprawniony na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902). W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Wskazać należy, że ZOZ jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną (czego organ nie kwestionuje). Na kanwie rozpoznawanej sprawy osią sporu jest to, czy żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną (jak twierdzi organ), czy też informacją prostą (jak twierdzi skarżący). W razie przyjęcia, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną, konieczne staje się rozstrzygnięcie drugiej kwestii, a mianowicie czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec braku definicji ustawowych dokonano w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych podziału informacji publicznej na informację prostą i przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji (pozbawienie danych wrażliwych, podlegających ochronie, np. danych osobowych), bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu. Również wtedy, gdy organ administracji publicznej posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, wykonanie prostych czynności technicznych, polegających np. na zliczeniu decyzji, nie może być uznane za przetworzenie informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 24.10.2017 r., II SA/Kr 1070/17, LEX nr 2407759). W uzasadnieniu wyroku z dnia 2 września 2022 r., III OSK 1534/21 (dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że informacja publiczna przetworzona to m.in. taka informacja publiczna, która jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagająca użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z dnia: 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05, 21 lipca 2022 r., III OSK 1988/21, dostępne w CBOSA) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z dnia: 12 grudnia 2012 r., I OSK 2149/12; 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, 3 października 2014 r., I OSK 747/14, dostępne w CBOSA). Za informacją przetworzoną może zostać również uznana informacja, która jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - ograniczenie wprowadzone przez art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z dnia 5 września 2013 r., I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13, dostępne w CBOSA). Wskazuje się również, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2013 r., I OSK 865/13, dostępny w CBOSA). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością. Informacja przetworzona nie musi być wyłącznie wytworzoną rodzajowo nową, gdyż informacja przetworzona obejmuje dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona (wyrok WSA w Olsztynie z 13.02.2024 r., II SA/Ol 1096/23, LEX nr 3689029). Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy wskazać należy, że argumenty przywołane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie przekonują o prawidłowości oceny, że wniosek skarżącego z 09.01.2025 r. dotyczy informacji przetworzonej. W uzasadnieniu decyzji z 14.02.2025 r. nie podano żadnych konkretnych danych, które mogłyby uzasadniać zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji przetworzonej. Organ wskazał, że nie posiada gotowych zestawień wnioskowanych informacji, a ich udostępnienie wiąże się z koniecznością uprzedniego przygotowania, zaangażowania do tej czynności konkretnego pracownika i poświęcenia czasu. Argumentowano, że konieczne byłoby przeanalizowanie odrębnie każdego miesiąca w celu odszukania informacji, o które zwrócił się skarżący z podziałem na listę osób, formę ich zatrudnienia oraz stanowisko pracy oraz, że realizacja wniosku miałaby istotny wpływ na bieżącą działalność organu. W ocenie Sądu brak wskazania – choćby orientacyjnej - liczby dokumentów, pracowników oraz brak sprecyzowania prognozowanego czasu niezbędnego do przygotowania wnioskowanej informacji przekonują o tym, że żądanej informacji nie sposób uznać za przetworzoną. Wskazanie, że dedykowany do przygotowania informacji pracownik przez co najmniej kilka godzin nie wykonywałby zadań wynikających z indywidualnego zakresu obowiązków nie zostało nawet uprawdopodobnione. Okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na ocenę – nawet bardzo pobieżną – czasu potrzebnego na przygotowanie informacji zgodnie z żądaniem skarżącego. W żaden racjonalny sposób nie został również uzasadniony pogląd, że udzielenie informacji miałoby istotny wpływ na bieżącą działalność organu. Powoływanie się na orzeczenia sądów bez odniesienia się do konkretnego żądania z pewnością nie jest wystarczające do uznania wnioskowanej informacji za przetworzoną. W szczególności organ nie wskazał – nawet orientacyjnej – liczby pracowników lub osób, z którymi nawiązał umowy cywilnoprawne. Organ nie wykazał zatem, aby wniosek dostępowy dotyczył informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i w związku z tym niezasadnie wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Podkreślenia bowiem wymaga, że uznanie żądanej informacji za informację przetworzoną wymaga od organu rzetelnego uzasadnienia takiej kwalifikacji, ale nie może posiadać cech autorytarnych. Z uwagi na ustalenie, że informacja, której udostępnienia domagał się skarżący stanowiła informację prostą, zbędnym było wykazywanie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto wskazać należy, że aby sporządzić odpowiedź na zapytanie sformułowane przez skarżącego, wbrew twierdzeniom organu, nie potrzeba podejmowania żadnych szczególnie skomplikowanych czynności, zestawień, analiz ani zabiegów przekraczających możliwości organu w sekwencji normalnych codziennych czynności. Trudno wyobrazić sobie, aby w czasach powszechnej komputeryzacji nowoczesna i dobrze gospodarowana gmina, a także funkcjonujący w zakresie jej zadań - zakład opieki zdrowotnej nie dysponował elektronicznym (informatycznym) systemem księgowym lub kadrowo-płacowym, który pozwala na dokonanie automatycznych wyliczeń, po wprowadzeniu stosownego zapytania, czy niezbędnych danych (wyrok WSA w Krakowie z 18.08.2023 r., II SA/Kr 638/23, LEX nr 3644191). Z doświadczenia życiowego wynika, że duże podmioty, takie jak szpital, korzystają z dedykowanych programów elektronicznych, w których gromadzone są dane kadrowe (informacje o pracownikach, zleceniobiorcach, kontrahentach). Już na podstawie samej comiesięcznej listy płac można pozyskać informację o ogólnej liczbie osób, z którymi organ ma zawartą umowę (o pracę lub cywilnoprawną). Do zrealizowania wniosku skarżącego w pełni pozostaje ustalenie stanowisk, które zajmują ww. osoby. Ponadto organ, jako pracodawca, zobowiązany jest prowadzić akta osobowe zgodnie z art. 94 pkt 9a i 9b ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 z późn. zm.), tj. prowadzić i przechowywać w postaci papierowej lub elektronicznej dokumentację w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akta osobowe pracowników (dokumentacja pracownicza), a także przechowywać dokumentację pracowniczą w sposób gwarantujący zachowanie jej poufności, integralności, kompletności oraz dostępności, w warunkach niegrożących uszkodzeniem lub zniszczeniem przez okres zatrudnienia, a także przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym stosunek pracy uległ rozwiązaniu lub wygasł, chyba że odrębne przepisy przewidują dłuższy okres przechowywania dokumentacji pracowniczej. Tym samym przynajmniej w odniesieniu do pracowników informacja o zajmowanym stanowisku powinna być stosunkowo łatwa w ustaleniu. Niewykluczone, że taka zbiorcza informacja również wynikałaby z programów kadrowych. Podkreślić należy ogólnikową argumentację organu, który nie wskazywał np. na brak programów kadrowych lub płacowych, a także nie powoływał się na żadne konkretne argumenty w świetle których można byłoby przyjąć, że sporządzenie żądanej informacji jest praco i czasochłonne. W świetle powyższego podkreślić należy, że w ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja publiczna nie jest informacją przetworzoną, jest to informacja prosta, dlatego też skarżący nie miał obowiązku wykazywania szczególnie istotnego interesu w jej pozyskaniu. W tym stanie rzeczy Sąd nie dostrzegł żadnych podstaw do odmowy udostępnienia informacji publicznej i w konsekwencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 14.02.2025 r. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł).