IV SA/Po 315/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Wojewody W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o zwrocie kosztów postępowania sądowego zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2008 r. w sprawie ze skargi Rady Miejskiej we W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie regulaminów targowisk postanawia odrzucić zażalenie. /-/P. Miładowski Wyrokiem z dnia 1 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W. z dnia [...] r. nr [...] oraz zasądził na rzecz Gminy W. od Wojewody kwotę 540 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Wojewody w dniu 15 października 2008 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 62). W dniu [...] r. Wojewoda W. złożył pismo nazwane "skargą kasacyjną" wnosząc o uchylenie wyroku z dnia 1 października 2008 r. w części dotyczącej zasądzenia od Wojewody na rzecz Gminy W. kwoty stanowiącej część zwrotu kosztów postępowania w wysokości 300 zł. W uzasadnieniu składający pismo wskazał, iż zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie Gmina skarżąca rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody nie była zobowiązana do uiszczenia kosztów sadowych, a zatem nie było podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów sądowych obejmujących wpis od skargi. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda wskazał na art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Na wstępie należy stwierdzić, iż pismo skarżącego nazwane skargą kasacyjną złożone w dniu [...] r. stanowi w istocie zażalenie na zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 października 2008 r. postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W niniejszej sprawie Wojewoda zaskarżając wyrok kwestionuje jedynie zasądzone na rzecz Gminy koszty postępowania sądowego. Podkreślić należy, iż zarówno art. 227 § 1 Ppsa, zgodnie z którym zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy, jak i art. 194 § 1 pkt 9 Ppsa, w myśl którego zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej, przewidują dwie możliwości zaskarżenia rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów sądowych, wydawanych łącznie z orzeczeniami kończącymi postępowanie w sprawie. Pierwszą możliwością jest zaskarżenie co do istoty sprawy wyroku (postanowienia kończącego postępowanie) w drodze skargi kasacyjnej i w jej ramach zakwestionowanie postanowienia o kosztach sądowych. W tej sytuacji zaskarżenie rozstrzygnięcia o kosztach nie wymaga wniesienia osobnego zażalenia. Drugą możliwości jest złożenie zażalenia na zawarte w wyroku postanowienie o kosztach, jeżeli strona z zaskarżenia tego orzeczenia co do istoty sprawy rezygnuje. O charakterze orzeczenia decyduje przedmiot rozstrzygnięcia. Jeżeli przedmiotem rozstrzygnięcia sądu w procesie jest istota sprawy, to orzeczenie takie jest wyrokiem i przysługuje od niego skarga kasacyjna. Natomiast orzeczenie sądu rozstrzygające w innym przedmiocie, jak np. o zwrocie kosztów sądowych, jest z istoty swej postanowieniem, chociażby było zamieszczone w wyroku jako jeden z punktów jego sentencji. Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 26 lutego 1968 r. III PZP 44/67 stanął na stanowisku, iż w razie zamieszczenia w wyroku postanowienia, na które przysługuje zażalenie, strona zainteresowana może wnieść tylko taki środek prawny, jaki odpowiada istocie wydanego orzeczenia, tj. zgodnie z przedmiotem rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał również, iż charakter orzeczenia decyduje w jednoznaczny sposób o dopuszczalności określonego środka bez względu na to, czy orzeczenie będące z istoty rzeczy postanowieniem zostało wydane odrębnie w postaci osobnego postanowienia, czy też zostało zamieszczone w wyroku jako jego części. Jakkolwiek powyższa uchwała została wydana na gruncie przepisów postępowania cywilnego, to jednakże z uwagi na unormowania zawarte w Ppsa Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd. Zatem jeżeli strona kwestionuje wyłącznie zawarte w wyroku postanowienie o kosztach winna to uczynić w drodze zażalenia, a nie skargi kasacyjnej. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów, mylne oznaczenie pisma strony nie wywołuje ujemnych skutków prawnych, a Sąd powinien takie pismo rozpatrywać zgodnie z jego treścią choćby zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. W postanowieniu z dnia 7 sierpnia 2007 r. II GZ 101/07, Lex 348105 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczenia, na które służy zażalenie, nie powinno automatycznie skutkować jej odrzuceniem, lecz powinno zostać potraktowane, jako wniesienia zażalenia, błędnie nazwanego skargą kasacyjną. Zatem pismo z dnia [...] r. pomimo, iż zostało sporządzone przez radcę prawnego w świetle wyżej zaprezentowanego stanowiska Sąd potraktował jako zażalenie na zawarte w wyroku postanowienie o zwrocie kosztów postępowania, a nie jako skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 194 § 2 Ppsa zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia stronie postanowienia. Wyjaśnić należy, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie ma zastosowania w sytuacji gdy strona zaskarża jedynie zawarte w wyroku postanowienie o kosztach postępowania sądowego. Termin ten będzie miał zastosowanie do zaskarżenia orzeczenia o kosztach jedynie w sytuacji, gdy strona wnosi skargę kasacyjną co do istoty sprawy i w jej ramach zaskarża rozstrzygnięcie o kosztach. W niniejszej sprawie wprawdzie Wojewoda złożył pismo zatytułowanie "skarga kasacyjna" to jednakże w świetle zarzutów w nim przedstawionych i ich uzasadnienia nie ulega wątpliwości, iż nie kwestionuje on wyroku co do istoty sprawy, a jedynie w zakresie kosztów sądowych, a więc jest to w istocie zażalenie na zawarte w wyroku postanowienie o kosztach sądowych. Zatem w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia zażalenia na postanowienie o kosztach wynosi siedem dni od doręczenia wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 462, oraz postanowienie NSA z dnia 24 maja 2006 r., II FZ 330/06, niepubl.). Jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 62) odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Wojewody w dniu 15 października 2008 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał z dniem 22 października 2008 r. Tymczasem zażalenie zostało złożone w dniu 5 listopada 2008 r., a więc ze znacznym przekroczeniem terminu. Ponadto Wojewoda reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząca zażalenie nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego jak również nie podniosła żadnych okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do jego wniesienia. W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 Ppsa zażalenie odrzucił. /-/ P. Miładowski